AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -9

✦

Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.

AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet (vrede zij met hem)

Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-

Vertaald door : Issam Diab

<<Vorige ---- Volgende >>

Pagina 9 van 17

Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17


 

De militaire activiteiten tussen Badr en Uhud

De slag bij Badr was de eerste gewapende confrontatie tussen de moslims en de Quraish. Het was in feite een beslissende slag die de moslims een historische overwinning opleverde, erkend door alle Arabieren, en een zware slag toebracht aan de religieuze en economische belangen van de afgodenaanbidders. Er waren ook de joden die ook elke islamitische overwinning beschouwden als een zware slag voor hun religie-economische entiteit. Beide partijen waren vol woede en furie, aangezien de moslims die grote overwinning hadden behaald:

  • "Waarlijk, jullie zullen de sterksten onder de mensen in vijandschap tegen de gelovigen (moslims) vinden: de joden en Al-Mushrikûn (afgodenaanbidders, heidenen, beeldensnijders en ongelovigen, enz.)." [5:82]
  • Beide partijen, vol wrok, hadden hun veel grotere, ontevreden gevolg in de vorm van huichelaars die de islam hadden nagebootst om hun gezicht te redden; aan de top van wie ‘Abdullah bin Ubai en zijn gevolg stonden. De bedoeïenen die in tenten in de buurt van Medina woonden, die afhankelijk waren van plunderen en roven als middel om te leven, waren totaal onverschillig voor deze cruciale kwestie van geloof en ongeloof. Hun zorg kwam voort uit de angst om hun verdraaide levensonderhoud te verliezen in het geval dat een machtige, opkomende moslimstaat zou opstaan en een einde zou maken aan dergelijke slechte praktijken, vandaar de wrok die ze koesterden tegen de islam en de moslims in het algemeen, en de persoon van Mohammed (Peace Be Upon Him), in het bijzonder.

    De hele zaak van het geloof stond hiermee op het spel, met vier woedende partijen die een hinderlaag legden tegen de nieuwe religie, elk op zijn eigen manier: pretenties van de islam verweven met complotplannen en provocerende daden binnen Medina, expliciet ontdekte vijandigheid doordrenkt met verontwaardiging en vuur van woede aan de kant van de joden, en daar in Mekka openlijke en aanhoudende oproepen tot wraak, gekoppeld aan openlijke intenties om alle beschikbare potentiële middelen te mobiliseren om de stem van de islam voorgoed te smoren. Dit werd later vertaald in militaire actie, de invasie van Uhud, die een zeer slechte indruk achterliet op de goede naam en het aanzien waarvoor de moslims moeizaam werkten om te verdienen en te behouden.

    De moslims moesten altijd alert zijn op vijandige bewegingen, en het was van hen vereist om pre-emptive aanvallen te lanceren in alle richtingen om een redelijk mate van veiligheid te genieten in deze oceaan van instabiliteit-provokerende onrust. De volgende lijst bevat de militaire activiteiten die in de periode na Badr zijn uitgevoerd:

    De invasie van Al-Kudr:

    Het verkenningskorps van Medina meldde dat de Banu Saleem van Ghatafan bezig waren met het samenstellen van troepen om de moslims te binnenvallen. De Profeet (Peace Be Upon Him) nam zelf het initiatief en viel hen op hun eigen grondgebied aan bij een waterplaats genaamd Al-Kudr. De Banu Saleem waren gevlucht toen hij arriveerde. Hij bleef daar drie dagen, nam hun 500 kamelen als buit en verdeelde ze onder de strijders nadat hij de gebruikelijke vijfde had gereserveerd; ieder won twee kamelen.

    Deze invasie vond plaats in Shawwal in het jaar 2 A.H., zeven dagen na het evenement van Badr.

    Een poging op het leven van de Profeet (Peace Be Upon Him):

    De impact van de nederlaag bij Badr was zo groot dat de Mekkanen begonnen te branden van verontwaardiging en wrok over hun vreselijke verliezen. Om deze situatie op te lossen, meldden zich twee afgodenaanbidders aan om hun dorst te lessen en de bron van die vernedering te smoren, namelijk de Profeet (Peace Be Upon Him).

    ‘Umair bin Wahab Al-Jumahi, een vreselijke afgodenaanbidders, en een bittere vijand Safwan bin Omaiyah zaten samen privé te treuren over hun verlies en herinnerden zich hun doden en gevangenen. ‘Umair uitte een vurige wens om de Profeet (Peace Be Upon Him) te doden en zijn gevangen zoon in Medina vrij te laten, als het niet was voor de last van schulden waaronder hij stond en de grote familie die hij moest onderhouden. Safwan had ook zijn goede redenen om de Profeet (Peace Be Upon Him) te laten doden, dus bood hij aan om ‘Umair’s schulden af te lossen en zijn familie te onderhouden als hij door zou gaan met zijn plan.

    ‘Umair stemde in en vroeg Safwan om stil te zijn over het hele plan. Hij vertrok naar Medina, met zich meenemend een zwaard waarop hij een soort dodelijk gif had aangebracht. ‘Umar bin Al-Khattab zag hem bij de deur van de Moskee en begreep dat hij met kwade bedoelingen was gekomen. Hij ging onmiddellijk de Moskee in en informeerde de Profeet (Peace Be Upon Him). Hij werd binnengelaten, vastgebonden door de riem van zijn zwaard, en in de groet zei hij "goede morgen", waarop de Profeet (Peace Be Upon Him) antwoordde dat Allâh genadig was geweest en hen de groet van de bewoners van het Paradijs had geleerd: "vrede zij met u!". Op een vraag van de Profeet (Peace Be Upon Him) over zijn doel, zei ‘Umair dat hij was gekomen om te zien of zijn gevangen zoon goed behandeld werd. Wat het zwaard betreft, waarover de Profeet (Peace Be Upon Him) hem vroeg, vervloekte hij het en zei dat het hen niets opleverde. Toen hij hem aanmoedigde om zijn echte doel te vertellen, bleef hij koppig en onthulde hij de geheime bijeenkomst met Safwan niet. Hier raakte de Profeet (Peace Be Upon Him) ongeduldig en onthulde hij zelf ‘Umairs geheime missie. ‘Umair was verrast en ongelooflijke verbazing overviel hem, en hij getuigde onmiddellijk van het Boodschapschap van Mohammed (Peace Be Upon Him). Hij begon vervolgens Allâh te loven voor het feit dat hij tot de ‘Rechte Weg’ was geleid. De Profeet (Peace Be Upon Him) was verheugd en vroeg zijn metgezellen ‘Umair de beginselen van de Islam te leren, de edele Koran voor hem te lezen en zijn zoon uit gevangenschap te bevrijden.

    Safwan koesterde ondertussen nog steeds valse illusies over de naderende herstel van de eer en begroef de herinnering aan Badr in de vergetelheid. Hij wachtte ongeduldig op nieuws van ‘Umair, maar tot zijn grote verbazing werd hij verteld dat de man de Islam had aangenomen en was veranderd in een toegewijde gelovige. ‘Umair keerde later terug naar Mekka, waar hij mensen tot de Islam riep en daadwerkelijk erin slaagde een groot aantal Mekkanen tot de Islam te bekeren.

    Invasie van Bani Qainuqa‘:

    We hebben al gesproken over het verdrag dat de Profeet (Peace Be Upon Him) tekende met de joden. Hij was er zeer voorzichtig mee om zich er naar de letter te houden aan en de moslims toonden niet de minste schending van een van de bepalingen ervan. De joden, wier natuurlijke aanleg nauw verbonden is met verraderij, verraad en het verbreken van verdragen, konden zich niet ontdoen van hun traditie en begonnen een proces van intriges en problemen te veroorzaken met als doel tweedracht te zaaien in de groeiende, solide moslimrijen. Hier is een relevant model van hun gedrag: Shas bin Qais, een oude jood, een verschrikkelijke ongelovige en een zeer jaloerse man van de moslims, passeerde een groep volgelingen van Mohammed (Peace Be Upon Him) van de Aws en Khazraj. Hij merkte een wijdverbreide geest van verzoening en een sfeer van rapport en vriendschap op die de hele groep omhulde; een ongebruikelijke scène die categorisch in conflict was met de vijandigheid en de haat die hun gedrag vóór de Islam kenmerkte. Hij stuurde daarom een jongeman naar hen toe om zich bij hen te voegen, herinnerde hen aan de oorlog van Bu‘ath tussen hen en reciteerde enkele van hun verzen die ze componeerden om elkaar te bespotten; dit allemaal met de bedoeling om de zaden van verdeeldheid en meningsverschillen te zaaien en de nieuwe, islamitisch georiënteerde intertribale relaties te ondermijnen. De jongeman slaagde er daadwerkelijk in en de twee partijen herinnerden zich op geen enkel moment de oude dagen en het pre-islamitische tribale fanatisme kwam naar voren om een staat van oorlog te veroorzaken.

    De Profeet (Peace Be Upon Him) werd op de hoogte gesteld van dit verhaal en vertrok onmiddellijk aan het hoofd van enkele Emigranten om de situatie te bekijken. Hij begon hen te tadelen, maar op de manier van de grote instructeur en de tolerante geest van de begrijpende gids: "O, moslims! Brengen jullie nog pre-islamitische argumenten aan nadat Ik tot u ben gezonden (als een Boodschapper). Bedenk dat het niet passend is voor jullie om achteruit te gaan nadat Allâh jullie naar de Rechte Weg heeft geleid, jullie van ongeloof heeft verlost en vriendschap tussen jullie heeft geschapen." De moslims beseften onmiddellijk dat het een satanische grilligheid was en een complot dat door de vijanden was berekend. Ze omarmden elkaar direct en keerden tevreden en in volledige gehoorzaamheid aan de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) naar huis.

    Zo waren de praktijken van de joden, die problemen veroorzaakten, tweedracht zaaiden, leugens fabriceerden, geloof fake voordeden overdag en ongeloof beoefenden 's nachts. In het dagelijks leven verstrakten ze de touwen van financiële transacties met de moslims. Als ze een moslim iets verschuldigd waren, ontduiken ze hun verplichtingen met de grond dat hij zich had bekeerd tot een nieuwe religie en dat de basis van de overeenkomst niet langer geldig was. Als het andersom was, zouden ze nooit ophouden hem dag en nacht te lastig te vallen om de schuld terug te betalen, allemaal in een wanhopige poging om het grote bouwwerk van de nieuwe religie te slopen dat snel terrein won en snel de hemel in torende.

    De Qainuqa‘ joden schenden het Verdrag:

    Aangezien Allâh zich aan de kant van de gelovigen stelde en hen een duidelijke overwinning schonk en de moslims’ indrukwekkende aanwezigheid in Medina waarneemden, konden de joden zichzelf niet langer inhouden of hun verontwaardiging verbergen. Ze begonnen een reeks provocerende en schadelijke daden openlijk te verrichten. De meest kwaadaardige onder hen was de stam van Banu Qainuqa‘, die woonde in wijken binnen Medina naar hen vernoemd. Qua werkzaamheden hielden ze zich bezig met goudsmeden, smeden en het maken van huishoudelijke instrumenten, waardoor er grote hoeveelheden oorlogswapens in hun huizen beschikbaar waren. Ze telden 700 strijders, en waren de dapperste onder de Joodse gemeenschap in Arabië, en nu de eersten om het verdrag van samenwerking en niet-agressie te schenden dat ze reeds hadden ondertekend met de Profeet (Peace Be Upon Him). Hun gedrag werd te onbeschaafd en ondraaglijk. Ze begonnen een proces van problemen veroorzaken, spotten met de moslims, het kwetsen van degenen die hun bazaars frequentieerden en zelfs het intimideren van hun vrouwen. Dergelijke dingen begonnen de algemene situatie te verergeren, dus de Profeet (Peace Be Upon Him) verzamelde hen in een bijeenkomst, waarschuwde en riep hen op rationeel, verstandig en geleid te zijn en waarschuwde tegen verdere overtredingen. Desondanks bleven ze koppig en gaven ze geen aandacht aan zijn waarschuwing, en zeiden: "Laat je niet misleiden door de verslagen van enkele Quraishieten die niet bedreven zijn in de kunst van oorlog. Als je ons in een gevecht zou betrekken, zouden jullie realiseren dat wij echte oorlogsdeskundigen zijn."

    In dit verband werden de Woorden van Allâh geopenbaard, zeggende:

  • "Zeg (O Mohammed (Peace Be Upon Him) ) tot degenen die ongelovig zijn: ‘Jullie zullen verslagen worden en bijeengebracht worden naar Hel, en inderdaad is dat een verschrikkelijke rustplaats.’ Er is reeds een teken voor jullie (O joden) in de twee legers die elkaar ontmoetten (in gevecht - d.w.z. de slag bij Badr): De ene vocht in de zaak van Allâh, en wat de andere betreft (zij) waren ongelovigen. Zij (de gelovigen) zagen hen (de ongelovigen) met hun eigen ogen, tweemaal hun aantal (hoewel ze driemaal hun aantal waren). En Allâh ondersteunt met Zijn Overwinning wie Hij wil. Voorwaar, in dit is een les voor degenen die begrijpen." [3:12,13]
  • Het antwoord van Banu Qainuqa‘ kwam neer op, zoals te zien is, een oorlogsverklaring. De Profeet (Peace Be Upon Him) onderdrukte zijn woede en adviseerde de moslims geduldig en verdraagzaam te zijn en te wachten op wat de tijd zou onthullen.

    De joden gingen te ver in hun overtredingen, hoogmoedig gedrag en losbandige praktijken. Op een dag provoceerde een Joodse goudsmid een moslimvrouw wiens geslachtsonderdelen onbedekt werden toen hij de rand van de kleding aan haar rug had vastgebonden. Een moslimman was daar toevallig en doodde de man; de joden reageerden door die moslim te doden. De man’s familie riep de moslims te hulp en er brak een oorlog uit.

    Op zaterdag, Shawwal 15e, 2 A.H., marcheerde de Profeet (Peace Be Upon Him) met zijn soldaten, Hamzah bin ‘Abdul Muttalib, die de vlag van de moslims droeg, uit en belegerde de forten van de joden gedurende 15 dagen. Allâh wierp angst in hun harten, en ze werden verplicht zich te onderwerpen aan het oordeel van de Boodschapper (Peace Be Upon Him) over hun levens, rijkdom, vrouwen en kinderen; hun handen werden achter hun rug gebonden.

    Op dit punt begon ‘Abdullah bin Ubai bin Salul zijn huichelachtige rol te spelen en begon hij aanhoudend te pleiten voor hen, op grond van de eerdere alliantie tussen die joden en zijn stam Khazraj. Mohammed (Peace Be Upon Him) behandelde deze man als een moslim -- Hij had slechts één maand gedaan alsof hij bekeerd was tot de islam -- en verleende hem daarom zijn verzoek; want de islam accepteert mensen op hun waarde. De Banu Qainuqa‘ leverde al hun materialen, rijkdom en oorlogstuig aan de Profeet (Peace Be Upon Him) af, die een vijfde apart zette en de rest verdeelde onder zijn mannen. Daarna werden ze verbannen uit heel Arabië naar Azru‘a in Syrië, waar ze een tijdlang verbleven en al snel omkwamen.

    De Sawiq-invasie:

    Twee-sporig vijandig optreden werd onafhankelijk tegen de Profeet (Peace Be Upon Him) gevoerd; complotten en intriges werden gesmeed door Safwan bin Omaiyah, de huichelaars en joden aan de ene kant, en parallel hieraan militaire vijandelijkheden werden voorbereid door Abu Sufyan met als doel het gezicht van zijn volk te redden en de andere Arabieren te laten zien dat de Quraish nog steeds een militaire macht was waarmee rekening moest worden gehouden. Na Badr was Abu Sufyan uit op wraak en legde hij een plechtige eed af dat hij zich nooit van onreinheid zou wassen, tenzij hij zich op Mohammed (Peace Be Upon Him) en zijn volgelingen had gewraakt. Hij zette zich aan het hoofd van 200 mannen op weg naar Medina, maar was niet dapper genoeg om het in het volle licht aan te vallen. Hij greep in plaats daarvan naar piraterij die in het donker wordt uitgevoerd. Hij drong de stad van de Profeet (Peace Be Upon Him) binnen en ging een oude bondgenoot Huyai bin Akhtab bezoeken, die te laf was om hem binnen te laten, dus vertrok hij naar Salam bin Mashkam, hoofd van Bani Nadeer, een stam joden. De jood ontving hem en gaf hem een volledig overzicht van de situatie daar. Late in de nacht stuurde hij een groep van zijn mannen om Al-‘Uraid, een buitenwijk van Medina, te overvallen. Daar vonden de mannen het nodig om de palmstruiken te vellen en te verbranden, twee moslims te doden en vervolgens snel te vluchten.

    Toen de Profeet (Peace Be Upon Him) het nieuws hoorde, verzamelde hij zijn mannen en zette hij hen op hun spoor, maar kon hen niet te pakken krijgen. De moslims brachten de bevoorrading (Sawiq, een soort gerstpap) terug die de afgodenaanbidders hadden achtergelaten om hun lasten te verlichten en hun vlucht te bespoedigen; vandaar dat deze campagne de Sawiq-invasie werd genoemd. Het vond plaats in Dhul-Hijjah 2 A.H., twee maanden na het incident van Badr.

    De Dhi Amr-invasie, Muharram, 3 a.H:

    De inlichtingendienst van de Profeet (Peace Be Upon Him) meldde dat Banu Tha‘labah en Banu Muhârib troepen aan het verzamelen waren met als doel de buitenwijken van Medina te overvallen. De Profeet (Peace Be Upon Him) zette zich aan het hoofd van 450 ruiters en voetvolk op weg om deze nieuwe situatie aan te pakken. ‘Uthman bin ‘Affan werd gevraagd om de zaken van de moslims in Medina te regelen. Onderweg namen ze een man gevangen die de islam aannam en fungeerde als gids voor het leger. Toen de vijanden hoorden van de nadering van de moslims, verspreidden ze zich haastig in de bergen en verdwenen. De moslims kampeerden bij een waterplaats genaamd "Dhi Amr" voor de hele maand Safar 3 A.H. De Profeet (Peace Be Upon Him) wilde de woestijnbedoeïnen in het gebied indrukken, dat de moslims toen machtig genoeg waren om angst en ontzag in de harten van hun vijanden te wekken.

    Ka‘b bin Al-Ashraf, gedood:

    Ka‘b bin Al-Ashraf was de meest verbitterde jood op de islam en de moslims, het meest vastberaden om schade aan de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) aan te richten en de meest vurige voorstander van het voeren van oorlog tegen hem. Hij behoorde tot de Tai’-stam, maar zijn moeder tot Banu Nadeer. Hij was een welgestelde man, bekend om zijn schoonheid, en een dichter die in luxe leefde in zijn fort ten zuidoosten van Medina, achter de woningen van Banu Nadeer.

    Toen hij het nieuws over Badr hoorde, raakte hij vreselijk in de war en zwoer dat hij de dood prefereerde boven het leven als het nieuws waar was. Toen dit werd bevestigd, schreef hij gedichten waarin Mohammed (Peace Be Upon Him) werd bespot, de Quraish werd geprezen en ze werden aangemoedigd tegen de Profeet (Peace Be Upon Him). Hij reed toen naar Mekka waar hij begon een oorlog te ontketenen en wrok tegen de moslims in Medina te wekken. Toen Abu Sufyan hem vroeg naar welke religie hij meer neigde, de religie van de Mekkanen of die van Mohammed (Peace Be Upon Him) en zijn metgezellen, antwoordde hij dat de afgodenaren beter begeleid werden. Met betrekking tot deze situatie heeft Allâh Zijn Woorden geopenbaard:

  • Heb jij degenen dan niet gezien die een gedeelte van de Schrift werd gegeven (verwijzend naar de joden)? Want zij geloven in de djibt en de taaghoet (in tovenarij en alles wat naast Allah wordt aanbeden) en zeggen tegen de ongelovigen dat zij beter geleid zijn dan de gelovigen." [4:51]
  • Hij keerde toen terug naar Medina om een nieuwe campagne van lasterlijke propaganda te starten die de vorm aannam van obscene liederen en liefdesgedichten met het oog op het zwart maken van de moslimvrouwen.

    Op dit punt werd de situatie ondraaglijk en kon niet langer worden verdragen. De Profeet (Peace Be Upon Him) verzamelde zijn mannen en zei: "Wie zal Ka‘b bin Al-Ashraf doden? Hij heeft Allâh en Zijn Boodschapper belasterd." Daarop meldden zich Mohammed bin Maslamah, ‘Abbad bin Bishr, Al-Harith bin Aws, Abu ‘Abs bin Hibr en Salkan bin Salamah, Ka‘bs pleegzoon, aan om de klus te klaren.

    Mohammed bin Maslamah zei: "O Boodschapper van Allâh, wil je dat ik hem dood?" Hij zei: "Ja." Hij zei: "Mag ik (met hem) spreken op de manier die ik geschikt acht?" Hij zei: "Spreek (zoals je wilt)." Dus kwam Mohammed bin Maslamah bij Ka‘b en sprak hem aan, zeggende: "Deze man (d.w.z. de Profeet (Peace Be Upon Him)) heeft besloten om aalmoezen (van ons) te innen en dit heeft ons veel moeilijkheden bezorgd." Toen Ka‘b dit hoorde, zei hij: "Bij Allâh, je zult door hem meer problemen krijgen." Mohammed bin Maslamah antwoordde: "Zeker, nu zijn we zijn volgelingen geworden en we willen hem niet verlaten totdat we zien welke wending zijn zaken zullen nemen. Ik wil dat je mij een lening geeft." Hij zei: "Wat ga je onderpand geven?" Mohammed antwoordde: "Wat wil je?" De onzedige en harteloze jood eiste vrouwen en kinderen als onderpand voor de schuld. Mohammed zei: "Moeten we onze vrouwen in pand geven terwijl jij de mooiste van de Arabieren bent; en de zoon van een van ons kan misbruikt worden door te zeggen dat hij in pand is gegeven voor twee wasq (gewichtseenheid) dadels, maar we kunnen jullie (onze) wapens in pand geven." Ka‘b stemde ermee in. Salkan bin Salamah, Abu Na’ilah, op een ander moment, ging naar Ka‘b voor hetzelfde doel en er waren ongeveer dezelfde onderwerpen, alleen dat Abu Na’ilah hem enkele metgezellen meenam. Het plan was succesvol en zorgde voor de aanwezigheid van zowel mannen als wapens. Op de nacht van de 14e van Rabi‘ Al-Awwal, in het jaar 3 A.H., namen de mensen afscheid van de Profeet (Peace Be Upon Him) en vertrokken in de Naam van Allâh om het zorgvuldig uitgestippelde plan uit te voeren. De Profeet (Peace Be Upon Him) bleef achter, bidden voor hen en Allâh smeken om hen succes te verlenen. De mannen gingen en riepen hem 's nachts. Hij kwam naar beneden, hoewel zijn vrouw hem waarschuwde om hen niet te ontmoeten, stellende dat: "Ik hoor een stem die klinkt als de stem van moord." Hij zei: "Het is slechts Mohammed bin Maslamah en mijn pleegbroer Abu Na’ilah. Wanneer een gentleman 's nachts wordt geroepen, zelfs als hij door een speer wordt doorboord, moet hij de oproep beantwoorden." Abu Na’ilah zei tegen zijn metgezellen: "Terwijl hij naar beneden komt, zal ik mijn hand naar zijn hoofd uitstrekken om te ruiken en wanneer ik hem vast heb, moeten jullie jullie werk doen." Dus toen hij naar beneden kwam, praatten ze ongeveer een uur met elkaar. Toen nodigden ze hem uit om naar buiten te gaan en een leuke tijd in het maanlicht door te brengen. Onderweg opmerkte Abu Na’ilah: "Ik ruik de lekkerste parfum van jou." Ka‘b zei: "Ja, ik heb een maîtresse bij me die het meest geparfumeerd is van de vrouwen van Arabië." Abu Na’ilah zei opnieuw: "Laat me (de geur) op je hoofd ruiken." Hij zei: "Ja, je mag het ruiken." Dus hij ving hem en rook. Toen zei hij: "Laat me dat (nog een keer) doen." Toen hield hij zijn hoofd vast en zei tegen zijn metgezellen: "Doe jullie werk." En ze doodden hem. De groep mannen keerde terug nadat ze hun missie hadden volbracht. Een van hen, Al-Harith bin Aws, raakte per ongeluk gewond door de zwaarden van zijn mannen en bloedde hevig. Toen ze Baqee‘ Al-Gharqad bereikten, riepen ze: "Allâh is Groot". De Profeet (Peace Be Upon Him) hoorde hen en realiseerde zich dat ze de vijand van Allâh hadden gedood. Toen ze hem zagen, zei hij: "Jullie gezichten zijn vrolijk." Ze antwoordden: "En het jouwe, O Boodschapper van Allâh." Ze overhandigden het hoofd van de tiran aan hem. Hij prees Allâh voor hun succes. Toen paste hij zijn speeksel aan op Al-Harith’s wond en deze genas ter plekke.

    Toen de joden hoorden over de dood van hun tiran, Ka‘b bin Al-Ashraf, waren ze bang en zelfs hun steenachtige harten waren in de greep van onuitsprekelijke paniek. Ze beseften dat de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) daarna nooit zou aarzelen om geweld te gebruiken als goede woorden en waarschuwingen faalden. Ze bleven stil en gaven zich over en simuleerden naleving van overeenkomsten.

    Nu, de Profeet (Peace Be Upon Him) was vrij om zijn gedachten te verzamelen en zichzelf toe te wijden aan het oplossen van buitenlandse zaken, en het onder ogen zien van gevaren die opnieuw met een vijandige wind uit Mekka konden worden meegenomen.

    De Invasie van Buhran:

    In Rabi‘ Ath-Thani, het jaar 3 A.H. leidde de Profeet (Peace Be Upon Him) een campagne bestaande uit 300 krijgers naar Buhran in het gebied van Al-Furu‘. Hij bleef daar tot Jumada Al-Ula, 3 A.H. Er vond geen gevecht plaats in het proces van deze patrouillerende invasie.<

    Zaid bin Harithah leidt een Campagne op de Handelsroutes van Quraish:

    Dit was de meest succesvolle campagne voorafgaand aan de Slag bij Uhud. Deze vond plaats in Jumada Ath-Thaniyah, het jaar 3 A.H.

    De zomer naderde en het was hoog tijd voor de Mekkaanse handelskaravanen om naar Syrië te vertrekken. De mensen van Quraish, wiens levens hoofdzakelijk afhankelijk waren van een handels economie bestaande uit zomerkoravanen naar Syrië en winterkoravanen naar Abyssinia (Ethiopië), waren nu in het ongewisse over welke route ze moesten volgen om de slopende militaire aanvallen te vermijden die de moslims succesvol op de afgodenaanbidders hadden uitgeoefend.

    Ze hielden een vergadering om de kansen te bespreken om te ontsnappen aan de economische blokkade en besloten om een handelsroute door Najd naar Irak te volgen. Furat bin Haiyan werd aangesteld als gids voor de karavaan. Safwan bin Omaiyah leidde de karavaan langs de nieuwe route. Het nieuws van de vergadering sijpelde door via Na‘im bin Mas‘ud Al-Ashja‘i onder invloed van wijn, en bereikte snel Medina door Sulit bin An-Nu‘man. De Profeet (Peace Be Upon Him) mobiliseerde onmiddellijk 100 ruiters onder leiding van Zaid bin Harithah Al-Kalbi en stuurde hen om de karavaan te onderscheppen en te vangen. Ze haalden de kamelen in bij een plaats genaamd Al-Qardah in. Ze namen de afgodenaanbidders bij verrassing en arresteerden hun gids en nog twee andere mannen. Safwan en zijn bewakers vluchtten weg zonder de minste weerstand te bieden. De karavaan vervoerde zilver en waren waarvan de waarde neerkwam op 100 duizend dirhams. De buit werd verdeeld onder de moslim krijgers nadat een vijfde deel was gereserveerd voor de Profeet (Peace Be Upon Him). Furat bin Haiyan bekeerde zich tot de islam uit eigen vrije wil.

    Als gevolg van dit episode verijdeld de moslims de plannen van Quraish om een nieuwe handelsroute te vinden. De economische blokkade die aan Mekka werd gelegd werd daardus geconsolideerd en had een grote impact op de handels economie van Mekka. De Mekkanen waren vreselijk angstig en bezorgd over hun levensperspectieven die nu op het spel stonden, zonder enige hoop op een mogelijke revalidatie van het commerciële leven of het herstel van hun vroegere prestige op sociaal-politiek niveau, behalve via twee categorisch tegenstrijdige wegen: Het opgeven van alle symbolen van arrogantie en alle houdingen van hoogmoed door middel van verzoening met de nieuwe status quo, en vredelievendheid met de moslims; of het lanceren van een beslissende, overweldigende oorlog met als doel de militaire krachten van Medina te verpletteren. Het was duidelijk uit de loop van de gebeurtenissen dat Quraish voor het tweede alternatief had gekozen. Overal in Mekka waren luide kreten te horen die onmiddellijke wraak en snelle vergeldingseisen. Deze bewegingen op alle niveaus vormden de directe voorbereidingen op de Slag bij Uhud.


    <<Vorige ---- Volgende >>

    Pagina 9 van 17

    Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17

    Ga terug naar de Hoofdpagina

    ← Terug naar de Hoofdpagina