AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -17
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.
AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet 
Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-
Vertaald door : Issam Diab
| <<Previous | Pagina 17 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
De Reis naar Allâh, de Verhevene
Symptomen van Afscheid:
Toen de oproep tot de Islam volledig was geworden en de nieuwe geloof het hele gebeuren domineerde. De Boodschapper van Allâh
begon bepaalde symptomen te vertonen die van afscheid deden vermoeden. Deze konden worden waargenomen door middel van zijn uitspraken en daden:
- In Ramadan, in het tiende jaar van de Al-Hijra, trok hij zich voor twintig dagen terug, in tegenstelling tot de tien dagen die hij eerder deed.
- De aartsengel Gabriel reciteerde de Koran twee keer met hem.
- Zijn woorden tijdens de Afscheidsbedevaart (d.w.z. Al-Wida‘):
"Ik weet niet of ik u ooit nog eens op deze plaats zult ontmoeten na dit huidige jaar."
- De openbaring van An-Nasr Hoofdstuk tijdens de At-Tashreeq Dagen. Toen het op hem werd neergezet, realiseerde hij zich dat het de tijd van afscheid was en dat Surah een aankondiging was van zijn naderende dood.
- In de vroege dagen van Safar, in het elfde jaar van de Al-Hijra, ging de Profeet
naar Uhud en observeerde hij een afscheidsgebed voor de martelaren. Het leek alsof hij afscheid nam van zowel de doden als de levenden. Hij beklom toen de kansel en sprak de mensen toe, zeggende:
- Op een dag, midden in de nacht, ging hij naar de begraafplaats Al-Baqee‘ en smeekte Allâh om de martelaren van de Islam te vergeven. Hij zei: "Vrede zij met u, bewoners van de graven! Moge die ochtend die over u uitbreekt verlichtender zijn dan die welke over de levenden uitbreekt. Afflicties naderen hen als bewolkte brokken van een donkere nacht — de laatste waarvan de eerste wordt gevolgd. De laatste draagt meer kwaad dan de eerste." Hij troostte hen, zeggende: "Wij zullen u volgen."
Het Begin van de Ziekte:
Op maandag, de tweeëndertigste van Safar, in het elfde jaar van de Al-Hijra, nam hij deel aan de lijkbezorgingsrituelen in Al-Baqee‘. Op de terugweg kreeg hij een hoofdpijn, zijn temperatuur steeg zo hoog dat de hitte-effect kon worden gevoeld over zijn hoofdband.
Hij leidde de moslims in het gebed gedurende elf dagen, hoewel hij ziek was. Het totale aantal van zijn ziektedagen was ofwel dertien of veertien.
De Laatste Week:
Toen zijn ziekte ernstigiger werd, vroeg hij aan zijn vrouwen: "Waar zal ik morgen verblijven?" "Waar zal ik verblijven?" Ze begrepen wat hij wilde. Dus stond hen toe dat hij verblijf zou houden waar hij wenste. Hij verplaatste zich naar ‘Aishah’s kamer, leunend — terwijl hij liep — op Al-Fadl bin Al-‘Abbas en ‘Ali bin Abi Talib. Met een hoofdband om, sleepte hij zijn voeten totdat hij in haar verblijf kwam. Daar bracht hij de laatste week van zijn leven door.
Gedurende die periode reciteerde ‘Aishah Al-Mu‘awwidhat (Hoofdstukken 113 en 114 van de Koran) en andere smeekbeden die hij haar reeds had geleerd.
Vijf dagen voor de dood:
Op woensdag, vijf dagen voordat hij stierf, steeg de temperatuur van de Profeet zo hoog, wat de ernst van zijn ziekte signaliseerde. Hij raakte flauw en leed aan pijn. "Giet er zeven Qirab (waterpotten) van verschillende waterbronnen over me uit, zodat ik naar buiten kan gaan om mensen te ontmoeten en met hen te spreken." Dus plaatsten ze hem in een container (meestal gebruikt voor wassen) en gootten er water over hem totdat hij zei: "Dat is genoeg. Dat is genoeg."
Toen voelde hij zich wel genoeg om de Moskee binnen te gaan. Hij betrad deze met een hoofdband, zat op de kansel en hield een toespraak tot de mensen die zich rondom hem verzamelden. Hij zei:
Toen zei hij:
Toen bood hij zichzelf aan en nodigde de mensen uit om eventuele schade te vergoeden die hij hen had toegebracht, zeggende:
Toen daalde hij af en verrichtte het middaggebed. Hij keerde opnieuw naar de kansel terug en zat daarop. Hij hervatte zijn eerste toespraak over vijandschap en nog andere zaken.
Een man zei toen: "U schuldigt mij drie Dirhams." De Profeet
zei: "Fadl, betaal hem het geld." Hij ging verder met zeggen:
In een andere versie:
En zei:
Abu Sa‘îd Al-Khudri zei: "Toen ik dat hoorde, huilde Abu Bakr en zei: ‘Wij offeren onze vaders en moeders voor u.’ Wij waren verbaasd waarom Abu Bakr zoiets zei. Mensen zeiden: ‘Kijk naar die oude man! De Boodschapper van Allâh
spreekt over een slaaf van Allâh die het recht kreeg tussen de beste fortuinen van deze wereld en de overvloed van Allâh in het Hiernamaals, maar hij zegt: Wij offeren onze vaders en moeders voor u!’ Pas later beseften wij waar hij naar had gestreefd. De Boodschapper van Allâh
was de slaaf die gevraagd werd te kiezen. Wij erkenden ook dat Abu Bakr de meest geleerde onder ons was."
Toen zei de Boodschapper van Allâh
:
Vier dagen voor zijn dood:
Op donderdag, vier dagen voor de dood van de Boodschapper van Allâh
, zei hij tegen de mensen — hoewel hij hevige pijn leed: "Kom hier. Ik zal iets voor u opschrijven, zodat u nooit in de fout zult vallen." Toen zei ‘Umar bin Al-Khattab: "De Profeet van Allâh
lijdt aan acute pijn en u heeft het Qor’ân bij u; het Boek van Allâh is voldoende voor u." Anderen wilden echter wel dat de brief geschreven werd. Toen Mohammed
hen hoorde discussiëren over dit onderwerp, beval hij hen om weg te gaan en hem met rust te laten.
Die dag gaf hij drie dingen aan:
- Joden, christenen en afgodenaanbidders moeten uit Arabië worden verbannen.
- Hij adviseerde dat delegaties moesten worden geëerd en vermaakt, op een manier die vergelijkbaar was met de manier waarop hij dat deed.
- Wat het derde betreft — de verteller zei dat hij het vergeten was. Het zou de toewijding aan het Heilige Boek en de Sunnah kunnen zijn. Het zou waarschijnlijk de voltooiing en mobilisatie van Osamah’s leger zijn, of het zou de uitvoering van gebeden en de aandacht voor slaven kunnen zijn.
Ondanks de belasting van de ziekte en het lijden van pijn, leidde de Profeet
tot die donderdag — vier dagen voor hij stierf — alle gebeden. Op die dag leidde hij het avondgebed en reciteerde:
In de avond werd hij zo ziek dat hij de inspanning van de ziekte niet kon overwinnen of naar buiten kon gaan om de Moskee binnen te gaan. ‘Aishah zei: De Profeet
vroeg: "Hebben de mensen het gebed verricht?" "Nee. Ze hebben het niet. Ze wachten op u." "Doe wat water in de waspot." Zegde hij. Wij deden wat hij beval. Dus waste hij zich en wilde hij opstaan, maar hij verloor het bewustzijn. Toen hij weer bij zinnen was, vroeg hij opnieuw: "Hebben de mensen gebeden?" Toen vond dezelfde reeks gebeurtenissen opnieuw plaats, herhaaldelijk, zowel de tweede als de derde keer, vanaf het moment dat hij zich waste tot het moment dat hij flauwviel na zijn pogingen om op te staan. Daarom stuurde hij naar Abu Bakr om het gebed zelf te leiden. Abu Bakr leidde toen het gebed tijdens die dagen. Het waren zeventien gebeden in de levensduur van Mohammed
.
Drie of vier keer sprak ‘Aishah met de Profeet
om Abu Bakr te ontheffen van het leiderschap in het gebed, opdat de mensen niet zouden wanhopen over hem, maar hij weigerde en zei:
Een of Twee Dagen Voor de Dood:
Op zaterdag of op zondag voelde de Profeet
zich wel genoeg om het gebed te verrichten; dus ging hij naar buiten, leunend op twee mannen, om het middaggebed te verrichten. Abu Bakr, die toen op het punt stond het gebed te leiden, trok zich terug toen hij hem naderde; maar de Profeet
maakte een gebaar om te blijven waar hij was en zei: "Plaats mij naast hem." Ze plaatsten hem aan de linkerhand van Abu Bakr. De Profeet
leidde het gebed, en Abu Bakr volgde hem en verhoogde zijn stem bij elke ‘Allâhu Akbar’ (d.w.z. Allâh is de Grootste), waarop de Profeet
zei, zodat de mensen het duidelijk konden horen.
Een Dag Voor Zijn Dood:
Op zondag, een dag voor hij stierf, gaf de Profeet
zijn slaven vrij, betaalde als een liefdadigheid de zeven Dinars die hij bezat en gaf zijn wapens als een geschenk aan de moslims. Toen de nacht viel, moest ‘Aishah wat olie lenen van haar buurvrouw om haar olielamp te verlichten.
Zelfs zijn harnas was onderpand bij een Jood voor dertig Sa‘ (een kubieke maat) van gerst.
De Laatste Dag in Zijn Leven:
In een overlevering door Anas bin Malik zei hij: "Terwijl de moslims het ochtendgebed op maandag verrichtten — geleid door Abu Bakr, waren ze verrast om de Boodschapper van Allâh
te zien de gordijn van ‘Aishah’s kamer optrekken. Hij keek naar hen terwijl ze correct in de rij stonden en glimlachte vrolijk. Toen hij hen zag, trok Abu Bakr zich terug om zich bij de rijen aan te sluiten en hem de ruimte te geven om het gebed te leiden. Want hij dacht dat de Profeet
wilde naar buiten gaan en bidden." Anas zei: "De moslims, die aan het bidden waren, waren zo blij dat ze bijna te opgewonden waren door hun gebeden. De Boodschapper van Allâh
maakte hen een gebaar om hun gebed voort te zetten, ging de kamer binnen en trok het gordijn neer."
De Boodschapper van Allâh
leefde niet tot de volgende gebedstijd.
Toen het dag was, riep de Profeet
Fatimah en vertelde haar iets in een geheimzinnige stem waardoor ze begon te huilen. Toen fluisterde hij haar iets anders toe waardoor ze begon te lachen. ‘Aishah vroeg haar na de dood van de Profeet naar dit huilen en lachen, waarop Fatimah antwoordde: "De eerste keer onthulde hij mij dat hij niet zou herstellen van zijn ziekte en ik huilde. Toen vertelde hij mij dat ik de eerste van zijn familie zou zijn om bij hem te komen, dus lachte ik."
Hij gaf Fatimah het goede nieuws dat zij de dame van alle vrouwen ter wereld zou worden.<
Fatimah was getuige van de grote pijn die haar vader trof. Dus zei ze: "Wat een grote pijn mijn vader heeft!". Op deze woorden opmerkte de Profeet
:
Hijs vroeg dat Al-Hasan en Al-Husain tot hem gebracht werden. Hij kuste hen en gaf de opdracht om voor hen te zorgen. Hij vroeg om zijn vrouwen te zien. Zij werden tot hem gebracht. Hij predikte tegen hen en zei dat ze Allâh moesten herinneren. De pijn werd zo hevig dat de sporen van het gif dat hij in Khaibar had gegeten, zichtbaar werden. Het was zo pijnlijk dat hij tegen ‘Aishah zei: "Ik voel nog steeds het pijnlijke effect van dat voedsel dat ik in Khaibar proefde. Ik voel dat de dood nadert." Hij beval de mensen om de gebeden te verrichten en attent te zijn op slaven. Hij herhaalde dit herhaaldelijk.
De Profeet
sterft:
Toen de verschrikkingen van de dood begonnen, leunde ‘Aishah hem tegen zich aan. Zij zei: Een van Allâh’s gunsten jegens mij is dat de Boodschapper van Allâh
in mijn huis stierf, terwijl ik nog leef. Hij stierf tussen mijn borst en mijn nek, terwijl hij tegen me leunde. Allâh vermengde zijn speeksel met het mijne bij zijn dood. Want ‘Abdur Rahman — de zoon van Abu Bakr — kwam binnen met een Siwak (d.w.z. de wortel van een woestijnplant die wordt gebruikt om de tanden te poetsen), terwijl ik de Boodschapper van Allâh
tegen me aan leunde. Ik merkte dat hij naar de Siwak keek, dus vroeg ik hem — omdat ik wist dat hij die wilde — "Wil je dat ik hem voor je pak?" Hij knikte instemmend. Ik pakte hem en gaf hem. Omdat hij te hard was, vroeg ik hem: "Zal ik hem verzachten voor je?" Hij knikte instemmend. Dus verzachtte ik hem met mijn speeksel en hij paste hem (op zijn tanden).
In een andere versie wordt gezegd: "Zo poetste (Istanna) hij zijn tanden zo goed als hij kon." Er was een watercontainer (Rakwa) bij zijn hand met wat water erin. Hij stak zijn hand erin en veegde zijn gezicht ermee af en zei:
Zodra hij zijn Siwak tanden had gepoetst, hief hij zijn hand of zijn vinger op, keek omhoog naar het plafond en bewoog zijn lippen. Dus ‘Aishah luisterde naar hem. Ze hoorde hem zeggen: "Met degenen op wie U Uw genade hebt geschonken met de Profeten en de Waarheidszoekers (As-Siddeeqeen), de martelaren en de goeddoeners. O Allâh, vergeef mij en heb genade met mij en voeg mij toe aan de hoogste gezelschappen."< Toen sprak hij in intervallen deze woorden: "De meest verheven gezelschappen op hoog niveau. Tot Allâh keren wij en tot Hem keren wij terug voor hulp en laatste verblijfplaats." Dit gebeurde op de vroege ochtend van maandag, de twaalfde van Rabi‘ Al-Awwal, in het elfde jaar van de hidjra. Hij was zesenvijftig jaar en vier dagen oud toen hij stierf.
De bezorgdheid van de metgezellen over de dood van de Profeet:
Het grote (verlies) nieuws werd al snel bekend bij iedereen in Medina. Donkere rouw verspreidde zich over alle gebieden en horizonten van Medina. Anas zei:
tot ons kwam; en ik heb nooit een meer afschuwelijke of donkerdere dag gezien dan die dag waarop de Boodschapper van Allâh
stierf."Toen hij stierf, zei Fatimah: "O Vader, op wiens smeekbede zijn Heer antwoordde! O Vader, wiens verblijfplaats Paradijs is. O Vader, wie ik aankondig zijn dood aan Djibriel (Gabriël)."
‘Umar’s houding:
‘Umar, die zo verbijsterd was dat hij bijna het bewustzijn verloor en voor de mensen stond en hen toesprak: "Sommigen van de huichelaars beweren dat de Boodschapper van Allâh
dood is. De Boodschapper van Allâh
is niet dood, maar is gegaan naar zijn Heer, op dezelfde manier als Mozes bin ‘Imran. Hij was afwezig voor veertig nachten, maar kwam uiteindelijk terug, hoewel ze zeiden dat hij dood was. Bij Allâh, de Boodschapper van Allâh
zal terugkeren en hij zal de handen en benen afhakken van degenen die beweren dat hij dood is."
Abu Bakr’s houding:
Abu Bakr verliet zijn huis in As-Sunh en kwam te paard naar de Moskee. Bij de Moskee stapte hij af en ging naar binnen. Hij sprak met niemand, maar ging verder tot hij de woning van ‘Aishah binnenging en rechtstreeks naar waar de Boodschapper van Allah
was. De Profeet
was bedekt met een Jemenitische mantel. Hij ontdekte zijn gezicht en boog zich neder, kuste hem en huilde. Toen zei hij: "Ik offer mijn vader en moeder voor u op. Allah zal u niet tweemaal laten sterven. U heeft zojuist de dood ervaren die Allah had vastgesteld."
Toen ging hij naar buiten en vond ‘Umar met mensen te spreken. Hij zei: "‘Umar, neem plaats." ‘Umar weigerde dit te doen. Mensen deelden ‘Umar en brachten hem naar Abu Bakr, die een toespraak begon:
aanbidt. Mohammed is nu dood. Maar wie Allah aanbidt, is Eeuwig Levend en Hij sterft nooit. Allah zegt:Mohammed is niet meer dan een boodschapper en zeker (vele) boodschappers zijn voor hem overleden. Als hij sterft of gedood wordt, zullen jullie dan op jullie hielen terugkeren en degene die op zijn stappen terugkeert, zal nog de minste schade aan Allah toebrengen. En Allah geeft een beloning aan degenen die dankbaar zijn.’" [3:144]
Ibn ‘Abbas zei: "Bij Allah, het leek alsof mensen zo'n Qur’ânische vers nog nooit hadden gehoord totdat Abu Bakr het reciteerde als een herinnering. Toen begonnen mensen het te reciteren totdat er geen man was die het niet reciteerde."
Ibn Al-Musaiyab zei dat ‘Umar had gezegd: "Bij Allah, toen ik hoorde dat Abu Bakr dat zei, viel ik op de grond. Ik voelde dat mijn benen me niet meer konden dragen, dus ik stortte in elkaar toen ik hoorde dat hij dat zei. Pas toen realiseerde ik me dat Mohammed
echt was overleden."
Begrafenis en afscheidsvoorbereidingen voor zijn Eerbaar Lichaam:
Een geschil over wie hem zou opvolgen
brak uit zelfs voordat het lichaam van de Boodschapper van Allâh voor begrafenis was voorbereid. Er vonden veel argumenten, discussies, dialogen plaats tussen de Helpers en Emigranten in de overdekte passage (portico) van Bani Sa‘ida. Uiteindelijk erkenden zij Abu Bakr - moge Allah tevreden met hem zijn - als een kalief. Ze brachten de hele maandag daar door tot het nacht was. De mensen waren zo druk met hun argumenten dat het diep in de nacht was — net voor de dageraad van dinsdag — en toch lag zijn gezegende lichaam nog steeds op zijn bed bedekt met een geïnkt kledingstuk. Hij was opgesloten in de kamer.
Op dinsdag werd zijn lichaam gewassen met zijn kleding aan. Hij werd gewassen door Al-‘Abbas, ‘Ali, Al-Fadl en Qathm — de twee zonen van Al-‘Abbas, evenals Shaqran — de door de Boodschapper bevrijde slaaf, Osamah bin Zaid en Aws bin Khauli. Al-‘Abbas, Al-Fadl en Qathm draaiden het lichaam van hem om, terwijl Osamah en Shaqran water uitgosten. ‘Ali waste hem en Aws leunde hem tegen zijn borst.
Ze hielden hem in drie witte Sahooli katoenen doeken, zonder hoofddoek< noch een omhulsel, en stopten hem erin.
Er ontstond een soort meningsverschil over een begrafenisplaats. Abu Bakr zei: "Ik hoorde de Boodschapper van Allah
zeggen: ‘Een dode Profeet wordt begraven waar hij sterft.’ Toen tilde Abu Talhah het bed op waarop hij was overleden, groef eronder en sneed de grond om de tombe te maken."
Mensen gingen de kamer binnen, tien tegelijk. Ze baden voor de Profeet
. De eersten die voor hem baden waren de mensen van zijn clan. Daarna de Emigranten, daarna de Helpers. De vrouwen baden voor hem na de mannen. De jongeren waren de laatsten die baden.
Dit proces duurde de hele dinsdag en woensdagnacht (d.w.z. de nacht die aan woensdagochtend voorafgaat). ‘Aishah zei: "We wisten niet dat de Profeet
begraven werd totdat we het geluid van gereedschap hoorden graven in de grond diep in de nacht van woensdag."
Het Profetische Huisgezin
1. Khadijah Bint Khuwailid: In Mekka — vóór de Hijra — bestond het huishouden van de Profeet
uit hem en zijn vrouw Khadijah bint Khuwailid. Hij was vijfentwintig en zij was veertig toen ze trouwden. Zij was de eerste vrouw die hij huwde. Zij was zijn enige vrouw totdat ze stierf. Hij had zonen en dochters met haar. Geen van hun zonen leefde lang. Ze stierf allen. Hun dochters waren Zainab, Ruqaiya, Umm Kulthum en Fatimah.
Zainab was getrouwd met haar moederlijke neef Abu Al-‘As bin Al-Rabi‘ en dat was vóór Al-Hijra. Ruqaiya en Umm Kulthum waren allebei getrouwd met ‘Uthman bin ‘Affan - moge Allah tevreden met hem zijn - achtereenvolgens (d.w.z. hij trouwde met één nadat haar zus overleden was). Fatimah was getrouwd met ‘Ali bin Abi Talib; en dat was in de periode tussen de Slag bij Badr en de Slag bij Uhud. De zonen en dochters die Fatimah en ‘Ali hadden waren Al-Hasan, Al-Husain, Zainab en Umm Kulthum.
Het is algemeen bekend dat de Profeet
uitzonderlijk bevoegd was om meer dan vier vrouwen te hebben om verschillende redenen. De vrouwen die hij huwde waren dertien. Negen van hen overleefden hem. Twee stierven in zijn leven: Khadijah en de Moeder van de armen (Umm Al-Masakeen) — Zainab bint Khuzaima, naast nog twee met wie hij zijn huwelijk niet consummeerde.
2. Sawdah bint Zam‘a: Hij huwde haar in Shawwal, in het tiende jaar van de Profetenschap, een paar dagen na de dood van Khadijah. Daarvoor was ze getrouwd met een achterneef van haar vaderskant genaamd As-Sakran bin ‘Amr.
3. ‘Aishah bint Abu Bakr: Hij huwde haar in het elfde jaar van de Profetenschap, een jaar na zijn huwelijk met Sawdah, en twee jaar en vijf maanden voor Al-Hijra. Ze was zes jaar oud toen hij haar huwde. Hij consummeerde het huwelijk echter pas met haar zeven maanden na Al-Hijra, in Shawwal, en dat was in Medina. Toen was ze negen. Ze was de enige maagd die hij huwde, en het meest geliefde wezen voor hem. Als vrouw was ze de meest geleerde vrouw in de Jurisprudentie.
4. Hafsah bint ‘Umar bin Al-Khattab: Ze was Aiyim (d.w.z. zonder echtgenoot). Haar ex-man was Khunais bin Hudhafa As-Sahmi in de periode tussen de Slag bij Badr en de Slag bij Uhud. De Boodschapper van Allâh
huwde haar in het derde jaar van Al-Hijra.
5. Zainab bint Khuzaimah: Ze was van Bani Hilal bin ‘Amir bin Sa‘sa‘a. Ze kreeg de bijnaam Umm Al-Masakeen, vanwege haar vriendelijkheid en zorg voor hen. Ze was de vrouw van ‘Abdullah bin Jahsh, die als martelaar stierf bij Uhud, en werd getrouwd met de Profeet
in het vierde jaar van Al-Hijra, maar ze stierf twee of drie maanden na haar huwelijk met de Boodschapper van Allâh
.
6. Umm Salamah Hind bint Abi Omaiyah: Ze was de vrouw van Abu Salamah, die stierf in Jumada Al-Akhir, in het vierde jaar van Al-Hijra. De Boodschapper van Allâh
huwde haar in Shawwal van hetzelfde jaar.
7. Zainab bint Jahsh bin Riyab: Ze was van Bani Asad bin Khuzaimah en was de achterneef van de vaderskant van de Boodschapper. Ze was getrouwd met Zaid bin Haritha — die toen als zoon van de Profeet
werd beschouwd. Echter, Zaid scheidde van haar. Allâh zond enkele Qur’ânische verzen hierover:
"Dus toen Zaid zijn verlangen van haar had vervuld (d.w.z. haar had gescheiden), gaven Wij haar aan U in huwelijk." [33:37]
Over haar zond Allâh enkele verzen van Al-Ahzab Hoofdstuk dat de adoptie van kinderen in detail besprak — hoe dan ook zullen we dit later bespreken. De Boodschapper van Allâh
huwde haar in Dhul-Qa‘dah, het vijfde jaar van Al-Hijra.
8. Juwairiyah bint Al-Harith: Al-Harith was de leider van Bani Al-Mustaliq van Khuza‘ah. Juwairiyah behoorde tot de buit die de moslims verkregen hadden van Bani Al-Mustaliq. Ze was een deel van het aandeel van Thabit bin Qais bin Shammas. Hij sloot met haar een verbond om haar op een bepaald moment vrij te laten. De Boodschapper van Allâh
voldeed aan het verbond en huwde haar in Sha‘ban in het zesde jaar van Al-Hijra.
9. Umm Habibah: Ramlah, de dochter van Abu Sufyan. Ze was getrouwd met ‘Ubaidullah bin Jahsh. Ze emigreerde met hem naar Abyssinia (Ethiopië). Toen ‘Ubaidullah afviel en een christen werd, stond ze trouw aan haar religie en weigerde te bekeren. Echter ‘Ubaidullah stierf daar in Abyssinia (Ethiopië). De Boodschapper van Allâh
stuurde ‘Amr bin Omaiyah Ad-Damri met een brief naar Negus, de koning, en vroeg hem om de hand van Umm Habibah — dat was in Muharram, in het zevende jaar van Al-Hijra. Negus stemde ermee in en stuurde haar naar de Profeet
in het gezelschap van Sharhabeel bin Hasnah.
10. Safiyah bint Huyai bin Akhtab: Zij was afkomstig uit de Kinderen van Israël en behoorde tot de buit die werd veroverd bij de Slag van Khaibar. De Boodschapper van Allâh
nam haar voor zich en bevrijdde en huwelijkte haar na die verovering in het zevende jaar van de Al-Hijra.
11. Maimunah bint Al-Harith: De dochter van Al-Harith, en de zuster van Umm Al-Fadl Lubabah bint Al-Harith. De Profeet
huwelijkte haar na de Compensatoire ‘Umrah (Kleine Pelgrimstocht). Dat was in Dhul-Qa‘dah in het zevende jaar van de Al-Hijra.
Dit waren de elf vrouwen die de Boodschapper van Allâh
had gehuwd en met wie hij het huwelijk had voltrokken. Hij overleefde er twee — Khadijah en Zainab, de Umm Al-Masakeen. Terwijl de andere negen vrouwen hem overleefden.
De twee vrouwen met wie hij het huwelijk niet voltooide, waren een van Bani Kilab en de andere van Kindah en dit was degene die Al-Jauniyah genoemd werd.
Naast deze had hij twee concubines. De eerste was Mariyah, de Koptische (een Egyptische christen), een cadeau van Al-Muqauqis, vicegerent van Egypte — zij schonk hem zijn zoon Ibrâhim, die stierf in Medina terwijl hij nog een klein kind was, op de 28e of 29e van Shawwal in het jaar 10 A.H., d.w.z. 27 januari 632 A.D. De tweede was Raihanah bint Zaid An-Nadriyah of Quraziyah, een krijgsgevangene van Bani Quraiza. Sommige mensen zeggen dat zij een van zijn vrouwen was. Echter, Ibn Al-Qaiyim geeft meer gewicht aan de eerste versie. Abu ‘Ubaidah sprak van twee meer concubines, Jameelah, een krijgsgevangene, en een andere, een dienstmaagd die hem werd geschonken door Zainab bint Jahsh.
Wie mediteert over het leven van de Boodschapper van Allâh
, zal beseffen dat zijn huwelijk met dit grote aantal vrouwen in de late jaren van zijn leven, nadat hij bijna dertig jaar van zijn beste jaren van jeugd had doorgebracht, volstond met één oude vrouw — Khadijah en later Sawdah, geen overweldigende lustvolle verlangen was om zich te laten bevredigen door zoveel vrouwen. Deze huwelijken waren in feite gemotiveerd door doelen en doelstellingen die veel meer glorieus en groter waren dan wat normale huwelijken meestal nastreven.
De neiging van de Boodschapper van Allâh
om een relatie aan te gaan door middel van huwelijken met zowel Abu Bakr als ‘Umar en zijn huwelijk met ‘Aishah en Hafsah — en het huwen van zijn dochter Fatimah aan ‘Ali bin Abi Talib, en het huwelijk van zijn twee dochters, Ruqaiyah en Umm Kulthum aan ‘Uthman — duiden duidelijk op het feit dat hij ernaar streefde de relatie tussen de vier mannen te bevestigen — wiens offers en grote prestaties in de zaak van de Islam bekend staan.
Naast dit was er die traditie van de Arabieren om aanverwante relaties te eren. Voor hen was een schoonzoon of een schoondochter een middel waardoor ze de consolidatie van de relatie en genegenheid met verschillende stammen zochten. Vijandigheid en gevechten tegen allianties en affiniteiten zouden hen een onvergetelijke schande, vernedering en degradatie brengen.
Door te huwen met de Moeders van de gelovigen, wilde de Profeet
de vijandigheid van de Arabische stammen tegen de Islam vernietigen of afbreken en hun intense haat uitdoven. Umm Salamah was afkomstig uit Bani Makhzum — de clan van Abu Jahl en Khalid bin Al-Waleed. Haar huwelijk met de Boodschapper van Allâh
had goede resultaten. Khalid’s opzettelijk besluiteloze houding bij Uhud — bijvoorbeeld — was te danken aan het huwelijk van de Boodschapper met Umm Salamah. Khalid ging zelfs verder dan dat, in korte tijd werd hij een enthousiaste, gehoorzame moslim.
Nadat de huwelijking van de Boodschapper van Allâh met Umm Habibah, Abu Sufyan, haar vader, niet meer met enige vorm van vijandigheid tegenover hem stond. Evenzo zorgden zijn huwelijken met Juwairiyah en Safiyah ervoor dat de twee stammen alle vormen van provocatie, agressie of vijandigheid tegen de Islam staakten. Nog beter, Juwairiyah zelf was een van de grootste bronnen van zegen voor haar eigen volk. Bij haar huwelijking met de Profeet
bevrijdidden zijn metgezellen honderd families van haar volk. Zij zeiden: "Het is voor hun verwantschap met de Boodschapper van Allâh
." Er is geen behoefte om te zeggen welke geweldige goede indruk deze dankbaarheid op ieders ziel maakte. Een van de grootste motieven is Allâh’s gebod aan zijn Profeet om de zielen van mensen te onderwijzen en te zuiveren die niets van beleefdheid, onderwijs en cultuur hadden geweten. Hij moest hen leren om te voldoen aan de noodzakelijkheden van de beschaving en bij te dragen aan de consolidatie en de vestiging van een nieuwe Islamitische samenleving.
Een essentieel fundamenteel principe van de Islamitische samenleving is het verbieden van vermenging van mannen en vrouwen. Het direct onderwijs aan vrouwen, hoewel zeer dwingend, is onmogelijk in het licht van deze Islamitische norm. Daarom moest de Profeet
enkele vrouwen van verschillende leeftijden en talenten selecteren en systematisch indoctrineren om de bedoeïen- en stads vrouwen, oud en jong, te onderwijzen en hen zo te voorzien van de instrumenten om de ware geloof te verspreiden. De Moeders van de gelovigen (d.w.z. de vrouwen van de Profeet
) verkeerden in een zo gunstige positie dat zij de toestand van de Profeet
en zijn aangelegenheden aan mensen (mannen en vrouwen) konden doorgeven. Geëduceerd en onderwezen in de leerstellingen en regels van de Islam, speelden zijn vrouwen, vooral diegenen die hem overleefden, een zeer belangrijke rol bij het doorgeven van Profetische tradities Ahadith aan de moslims. ‘Aishah vertelde bijvoorbeeld een groot aantal daden en uitspraken van de Profeet.
Zijn huwelijk met zijn vaders neef Zainab bint Jahsh was een bijzonder geval dat tot doel had een diepgewortelde pre-Islamitische traditie te elimineren - d.w.z. de adoptie van kinderen. In Al-Jahiliyah beschouwden de Arabieren een geadopteerde persoon precies zoals een echte zoon of dochter, wat betreft rechten en heiligheid. Die Jahiliyah traditie was zo diep geworteld in hun harten dat het niet gemakkelijk was om deze te verwijderen of uit te roeien. Deze traditie trotseert in feite de basisprincipes van de Islam; met name die welke betrekking hebben op huwelijk, echtscheiding en erfenis en nog andere gevallen, en bracht veel corruptie en onzedelijkheid teweeg. Natuurlijk staat de Islam tegen dergelijke daden en probeert deze uit de Islamitische samenleving te verwijderen.
Voor de uitroeiing van deze traditie beval Allâh, de Verhevene, Zijn Boodschapper
om te trouwen met zijn neef Zainab bint Jahsh, die een ex-vrouw was van Zaid. Zij was in conflict met Zaid tot op zekere hoogte dat hij van plan was haar te scheiden - dat was op het moment dat de Confederaten (Al-Ahzab) een kwaadaardige alliantie vormden tegen de Boodschapper van Allâh
en tegen de moslims. De Boodschapper van Allâh
vreesde dat de huichelaars, de afgodenveraanbidders en de joden er propaganda van zouden maken en sommige moslims met zwakke harten zouden proberen te beïnvloeden. Daarom drong hij Zaid aan om haar niet te scheiden, om niet in die beproeving te verstrikt te raken.
Ongetwijfeld waren deze aarzeling en partijdigheid vreemd aan het karakter van de Profeet
. Ze waren niet van toepassing op de kracht van vastberadenheid en wil waarmee hij was gezonden. Allâh, de Verhevene, beklaagde hem daarvoor, door te zeggen:
Uiteindelijk scheidde Zaid Zainab en de Boodschapper van Allâh
trouwde haar op het moment dat hij de Bani Quraiza belegerde. Dat was nadat zij haar Iddat (d.w.z. periode waarin een weduwe of een gescheiden vrouw niet mag hertrouwen) had afgerond. Allâh Zelf had het reeds bevolen en gaf hem zo geen andere mogelijkheid. Allâh was zelfs het huwelijk begonnen door te zeggen:
En dat was om de traditie van kinderadoptie in de praktijk te doorbreken nadat Hij dat in woorden had gedaan:
Mohammed is niet de vader van jullie, maar hij is een boodschapper van Allah, en de laatste van de profeten. En Allah is op de hoogte van alles." [33:40]
Veel diepgewortelde tradities kunnen niet worden uitgeroeid of vernietigd, zelfs niet aangepast, met alleen woorden. Ze moeten worden gematcht en geassocieerd met de actie van de voorstander van de Boodschap zelf.
Dit kon worden opgemerkt door de daden die de moslims beoefenden in Al-Hudaibiyah ‘Umrah (Minder Pelgrimstocht) tijdens welke ‘Urwah bin Mas‘ud Al-Thaqafi bepaalde moslims zag die ernaar streefden om elk uitstootje op te rapen dat viel van de Profeet
. Hij zag hen ook racen naar het water van zijn rituele wassing en ze raakten bijna in gevecht daarover. Er waren anderen die concurreerden om een eed van trouw af te leggen tot de dood en sommigen legden een eed af om niet te vluchten van (het slagveld). Onder deze mensen bevonden zich vooraanstaande metgezellen zoals ‘Umar en Abu Bakr, die hoewel ze hun leven lang toegewijd waren aan de Profeet
en aan de zaak van de Islam, weigerden de orders van de Boodschapper uit te voeren met betrekking tot het slachten van offerdieren na de ratificatie van het Vredesverdrag van Al-Hudaibiyah, hetgeen de Profeet
verstoorde en deed voelen dat hij zich zorgen maakte. Echter, toen Umm Salamah - moge Allah tevreden met haar zijn - adviseerde dat hij de initiatief zou nemen en zijn dieren zou slachten, haastten zijn volgelingen zich om zijn voorbeeld te volgen; een duidelijk bewijs ter ondersteuning van de uitspraak: Handelingen spreken luider dan woorden, in het proces van het uitroeien van een diepgewortelde traditie.
Huichelaars wekten veel argwaan op en verspreidden een brede valse propaganda tegen dat huwelijk. Hun daden en gesprekken over dat huwelijk hadden een nadelig effect op die moslims wier geloof nog zwak was, vooral omdat Zainab de vijfde vrouw was — en het Noble Qur’ân beperkte het aantal tot slechts vier; Zaid was traditioneel zijn zoon, en dus was een vader die de vrouw van zijn zoon trouwde een gruwelijke zonde in de ogen van de Arabieren.
Al-Ahzab Surah werd geopenbaard om volledig licht te werpen op de twee kwesties, d.w.z. de Islam erkent geen adoptie van kinderen, en de Profeet
wordt (door Allâh) meer vrijheid gegeven met betrekking tot het aantal vrouwen dat hij kan hebben dan andere moslims om nobele en eerbare doelen te bereiken.
Echter, de behandeling van de Boodschapper van Allâh
tegenover zijn vrouwen was van een eerbaar, nobel en superieur karakter. Zijn vrouwen stonden hoog aangeschreven wat betreft eer, voldoening, geduld, bescheidenheid en dienstbaarheid (dat wil zeggen de uitvoering van huishoudelijke taken en huwelijkse plichten). Hoewel het huisleven van de Profeet zwaar en ondraaglijk was, klaagden geen van zijn vrouwen. Anas zei over het leven van de Profeet: "Naar mijn weten heeft de Profeet
in zijn leven nooit een dunne, platte plattebrood geproefd, noch met eigen ogen geroosterd lamsvlees gezien."
‘Aishah zei: "Meer dan twee maanden zijn verstreken — gedurende welke drie sikkelvormen zijn verstreken — en er is nog geen vuur aangestoken in de huizen van de Profeet
(d.w.z. ze kookten geen eten)." "Waaruit hebben jullie jezelf in leven gehouden?" vroeg ‘Urwah. Ze zei: "De twee zwarte dingen: dadels en water"<. Er werd veel informatie verteld over het moeilijke leven van de Profeet
.
Ondanks deze moeilijkheden, tegenspoed en tegenslag van het leven in het huis van de Profeet
, sprak geen van zijn vrouwen een woord van klacht uit dat het verwijt waard was — behalve één keer. Deze uitzondering was vereist door menselijke instinctieve neigingen. Echter, het was niet zo belangrijk en vereiste daarom geen decreet van een wetgevende regel. Allâh heeft hen de gelegenheid gegeven om te kiezen tussen twee dingen, zoals duidelijk vermeld in de volgende verzen:
Ze waren zo nobel en eerlijk dat geen van hen ‘het leven van deze wereld en zijn glans’ prefereerde aan het verblijf in het Hiernamaals.
Hoewel ze in aantal talrijk waren, vond er niets van de geschillen die normaal gesproken voorkomen onder stiefmoeders, plaats in hun huizen. Zeer weinig gevallen konden de enige uitzondering vormen; maar die waren nogal normaal. Allâh maakte hen daarvoor aanmerkelijk, waarna ze ophielden om zo te handelen. Dit incident wordt genoemd in Hoofdstuk At-Tahreem:
Het bespreken van polygamie — naar mijn mening — is geen noodzaak; aangezien een persoon die vertrouwd is met de Europeanen, en ondeugende praktijken, lijden, boosaardigheid, hun verdriet en ontberingen, de afschuwelijke misdaden die ze op dit gebied begaan, evenals de beproevingen, de rampen waarin ze verwikkeld zijn en die rechtstreeks voortvloeien uit hun nalatigheid van het principe van polygamie, een goede reden vormen (om de juistheid van polygamie te rechtvaardigen). Het verwrongen beeld van het leven in Europa met de verkeerde praktijken die het kenmerken, zou de existentie en praktijk van polygamie eerlijk kunnen rechtvaardigen. Daarin zijn er goddelijke tekenen voor alle mensen met een helder gemoed.
De Profeet
,
Eigenschappen en Manieren
De Profeet
combineerde zowel de perfectie van de schepping als de perfectie van de manieren.
Deze indruk op mensen kan worden afgeleid uit de zaligheid die hun harten overspoelde en hen vervulde met waardigheid. De waardigheid, toewijding en schatting van de Boodschapper van Allâh
waren uniek en ongeëvenaard. Geen andere man in de hele wereld is zo geëerd en geliefd geweest. Degenen die hem goed kenden, waren door hem gefascineerd en betoverd. Ze waren bereid hun leven op te offeren om een spijker van hem te redden van pijn of verwonding. Bevoorrecht door veel prerogatieven van perfectie waarmee niemand anders was gezegend, vonden zijn metgezellen dat hij ongeëvenaard was en daarom hielden ze van hem.
Hier geven we een beknopte samenvatting van de versies over zijn schoonheid en perfectie. Het omvatten van alles, is ongetwijfeld buiten onze macht.
Schoonheid van de Schepping:
Beschrijvend over de Boodschapper van Allâh
, die langs haar tent passeerde tijdens zijn reis van migratie, zei Umm Ma‘bad Al-Khuza‘iyah tegen haar man:
‘Ali bin Abi Talib beschreef hem als volgt: "De Boodschapper van Allâh
was noch overdreven lang, noch uiterst klein. Hij was van gemiddelde lengte onder zijn metgezellen. Zijn haar was noch krullend, noch golvend. Het was er tussenin. Het was noch te krullend, noch recht. Het was een combinatie van beide, krullend en golvend. Zijn gezicht was niet gezwollen of vlezig-compact. Het was vrij rond. Zijn mond was wit. Hij had zwarte en grote ogen met lange wimpers. Zijn gewrichten (ledematen) en schoudergewrichten waren vrij groot. Hij had een staafvormig klein haar dat zich uitstrekte van zijn borst naar zijn navel, maar de rest van zijn lichaam was bijna kaal. Hij had dikke handpalmen en dikke vingers en tenen. Bij het lopen hief hij zijn voeten van de grond alsof hij liep in een modderige overblijfsel van water. Wanneer hij zich omdraaide, draaide hij helemaal om. Het Zegel van de Profeteschap bevond zich tussen zijn schouders. Hij is het Zegel van de Profeten, de meest genereuze en de dapperste van allen."
Zijn spraak was het meest betrouwbaar. Hij was de meest scherpzinnig en het meest oplettend ten aanzien van het vertrouwen van mensen en was zeer voorzichtig om de verschuldigde bedragen volledig te betalen. De Profeet
was het meest toegeeflijk en het meest meegaande gezelschap, bij een onverwachte ontmoeting vreesde en eerbiedigde men hem. Wie hem kent, zal hem graag hebben. Wie hem beschrijft, zegt:
Jabir bin Samurah meldde dat de Boodschapper van Allâh
een breed gezicht had met roodachtige (wijde) ogen en slanke hielen.
Abu At-Tufail zei: "Hij was wit, aantrekkelijk. Hij was noch dik, noch dun; noch lang, noch kort."
Anas bin Malik zei: "Hij had openhandig en was roze van kleur. Hij was noch wit, noch bruin. Hij was eerder witachtig. In zowel zijn hoofd als zijn baard waren er zo'n twintig grijze haren, naast enkele grijze haren aan zijn slapen." In een andere versie: "en enkele verspreide witte haren in zijn hoofd."
Abu Juhaifa zei: "Ik heb wat grijze kleur onder zijn onderlip gezien." Al-Bara’ zei: "Hij was van gemiddelde lengte, breedgeschouderd, zijn haar reikte tot zijn oren. Ik zag hem gekleed in een rode gewaad en (ik verzeker u) ik heb nog nooit iemand aantrekkelijker gezien. Aanvankelijk liet hij zijn haar los om in overeenstemming te zijn met de mensen van het Boek; maar later ging hij het scheiden."
Al-Bara’ zei ook: "Hij had het meest aantrekkelijke gezicht en het beste karakter." Toen hem werd gevraagd: "Was het gezicht van de Boodschapper zwaardachtig?" "Nee," zei hij: "het was maanachtig." Maar in een andere versie: hij zei, "Zijn gezicht was rond." Ar-Rabi‘ bint Muawwidh zei: "Als je hem zou zien, zou je denken dat de zon scheen." Jabir bin Samurah zei: "Ik zag hem op een volle maanachtige nacht. Ik keek naar hem. Hij was gekleed in een rode gewaad. Ik vergelijking hem met de maan en vond dat — voor mij — hij beter was dan de maan."
Abu Huraira zei: "Ik heb nooit iets mooier gezien dan de Boodschapper van Allâh
. Het leek alsof de zonlicht binnen zijn gezicht bewoog. Ik heb nooit iemand gezien die sneller liep dan de Boodschapper van Allâh
. Het leek alsof de aarde zich had opgevouwen om de afstand voor hem te verkorten. Want wij raakten uitgeput terwijl hij volkomen ontspannen was."
Ka‘b bin Malik zei: "Wanneer hij tevreden was, zou zijn gezicht stralen met zo’n helder licht dat je zou denken dat het een maan-stuk was." <Eenmaal zweet hij heet bij ‘Aishah’s, en de trekken van zijn gezicht glinsterden; dus reciteerde ik een gedicht van Abu Kabeer Al-Hudhali:
Wanneer Abu Bakr hem zag, zei hij:
‘Umar reciteerde verzen van Zuhair die Haram bin Sinan beschrijven.
Toen zou hij toevoegen: "Zo was de Boodschapper van Allâh
.
Wanneer hij boos werd, zou zijn gezicht zo rood worden dat je zou denken dat het "een geïnflecteerde rode huidplek met granaatappels op beide wangen" was.<
Jabir bin Samurah zei: "Zijn benen waren zacht, delicaat en in overeenstemming. Zijn lachen is niet meer dan een glimlach. Het bekijken van hem zal je doen zeggen ‘Hij heeft zwarte ogen, hoewel hij dat niet is.’"
Ibn Al-‘Abbas zei: "Zijn twee voortanden waren gespleten, zodat er licht doorheen ging als hij sprak. Zijn nek was zo puur en zilverkleurig als de nek van een pop. Zijn oogleden hadden lange haren, maar zijn baard was dik. Zijn voorhoofd was breed; maar zijn wenkbrauwen waren als het metalen stukje dat aan een lans is bevestigd, maar ze waren niet gehoornd. Zijn neus was hoog, midden-gebogen met smalle neusgaten. Zijn wangen waren vlak, maar hij had (weinig haar) dat liep als een staaf van zijn keel tot zijn navel. Hij had haar noch op zijn buik noch op zijn borst, behalve wat op zijn armen en schouders was. Zijn borst was breed en plat. Hij had lange onderarmen met uitgestrekte handpalmen. Zijn benen waren vlak, recht en strekten zich uit. Zijn andere ledematen waren ook recht. De twee holtes van zijn voetzolen raakten nauwelijks de grond. Wanneer hij wegging, verdween hij al snel; maar hij liep gemakkelijk (als hij niet haast had). De manier waarop hij liep leek op iemand die voorover leunde en op het punt stond te vallen."<
Anas zei: "Ik heb nooit zijde of een zijden kledingstuk aanraakt dat zachter was dan de handpalm van de Profeet
; noch heb ik een parfum of een geur geroken die mooier was dan de zijne." In een andere versie, "Ik heb nooit ambergris of muskus of iets anders zoeter geroken dan de geur en de geur van de Boodschapper van Allâh
."
Abu Juhaifa zei: "Ik nam zijn hand en legde die op mijn hoofd en vond dat hij kouder was dan ijs en beter geurend dan de muskusparfum."<
Jabir bin Samurah — die toen nog een klein kind was — zei: "Toen hij mijn wang droogde, voelde ik dat het koud en geurend was, alsof het uit een winkel van een parfumwerkplaats was gehaald."
Anas zei: "Zijn zweet was parelachtig." Umm Sulaim zei: "Zijn zweet rook mooier dan het mooiste parfum."
Jabir zei: "Wie een weg bewandelt die door de Boodschapper van Allâh
is betreden, zal zeker zijn geur ruiken en er zeker van zijn dat de Boodschapper van Allâh
die al eerder heeft gepasseerd." Het Zegel van de Profetenschap, dat ongeveer zo groot was als een duiven ei, bevond zich tussen zijn schouders aan de linkerzijde met vlekken erop zoals moedervlekken.
De Perfectie van Ziel en Edelmoedigheid:
De Profeet
stond bekend om zijn superieure welsprekendheid en vloeiendheid in het Arabisch. Hij was opmerkelijk in positie en rang. Hij was een accurate, ongekunstelde, rechttoe rechtaan spreker. Hij was goed thuis in het Arabisch en heel vertrouwd met de dialecten en accenten van elke stam. Hij sprak met zijn entertainers in hun eigen accenten en dialecten. Hij beheerste en was zeer eloquent in zowel bedoeïenen- als stadsspraak. Dus had hij de kracht en welsprekendheid van de bedoeïenen taal, evenals de helderheid en de versierde, prachtige redevoering van de stad. Bovenal was er de hulp van Allâh, belichaamd in de geopenbaarde verzen van de Koran.
Zijn uithoudingsvermogen, geduld en vergeving — vanuit een leidende positie — zijn geduld en het verdragen van wat hij verafschuwde — dit waren allemaal talenten, kenmerken en kwaliteiten die Allâh Zelf aan hem had gegeven. Zelfs wijze mannen hebben hun gebreken, maar de Boodschapper van Allâh
, in tegenstelling tot wie dan ook, werd des te milder en geduldiger naarmate hij gekwetst of gekrenkt werd. Hoe meer onbeschaamdheid een onwetende tegen hem uitoefende, des te meer hij geduldig werd.
‘Aishah zei:
"De Boodschapper van Allâh
, wanneer hij de kans krijgt om tussen twee zaken te kiezen, kiest hij altijd het gemakkelijkste en het meest geschikte. Maar als hij er zeker van is dat het een zonde is, zal hij er zo ver mogelijk van staan. Hij heeft nooit wraak genomen; maar wanneer de heiligheid van Allâh wordt geschonden, zal hij dat doen. Dat zou voor Allâh zijn, niet voor hemzelf. Hij is de laatste om boos te worden en de eerste om tevreden te zijn. Zijn gastvrijheid en vrijgevigheid waren ongeëvenaard. Zijn gaven en toewijzingen manifesteren een man die niet bang is voor armoede."
Ibn‘Abbas zei: "De Profeet
was de meest genereuze. Hij is meestal het meest genereus van alle tijden in de Ramadan, de tijden waarop de engel Gabriel - vrede zij met hem - hem komt bezoeken. Gabriel bezocht hem elke nacht van de Ramadan en herlas de Koran met hem. Voorwaar, de Boodschapper van Allâh
is genereuzer in het geven van geschenken of liefdadigheid dan de blazende wind."
Jabir zei:
"De Profeet
zou nooit iets weigeren waar hij om gevraagd werd."
Zijn moed, zijn bijstand en zijn macht zijn herkenbaar. Hij was de meest moedige. Hij beleefde ongemakkelijke en moeilijke tijden en stond daar stevig op. Meer dan eens vluchtten dappere mannen en gewaagde mannen weg, hem alleen achterlatend; toch stond hij vol zelfvertrouwen tegenover de vijand zonder zijn rug te keren. Alle dappere mannen moeten ooit de vlucht hebben gewaagd of op een gegeven moment van het slagveld zijn verdreven, behalve de Profeet
. ‘Ali zei: "Wanneer de strijd hevig werd en de ogen van de strijders rood werden, zochten we toevlucht bij de Profeet
voor bijstand. Hij was altijd het dichtst bij de vijand."
Anas zei: "Op een nacht voelden de mensen van Medina zich beangstigd. De mensen gingen haastig naar de bron van het geluid, maar de Profeet
was hen al vooruit. Hij zat op de paard van Abu Talhah, die geen zadel had, en een zwaard hing rond zijn nek, en zei tegen hen: ‘Waarom hoefden jullie je geen zorgen te maken.’"
Hij was het meest bescheiden en de eerste die zijn ogen neerkwam. Abu Sa‘îd Al-Khudri zei: "Hij was schuchterder dan een maagd in haar vertrek. Wanneer hij iets veracht, lezen we het op zijn gezicht. Hij staart niemand aan. Hij laat altijd zijn ogen op de grond gericht. Hij kijkt meer naar de grond dan naar de hemel. Zijn meest voorkomende blikken op mensen zijn blikken. Hij wordt bereidwillig en bescheiden gehoorzaamd door iedereen. Hij zou nooit een persoon noemen over wie hij slechte berichten had gehoord - wat hij verafschuwde. In plaats daarvan zou hij zeggen: ‘Waarom doen bepaalde mensen zo....’"
De vers van Al-Farazdaq’s gedicht past heel goed bij hem en het beste om over hem te zeggen:
De Profeet
is het meest rechtvaardig, het meest fatsoenlijk, het meest eerlijk in zijn spraak en de eerlijkste van allen. Degenen die met hem hebben gesproken, en zelfs zijn vijanden, erkennen zijn nobele kwaliteiten. Zelfs voordat de Profetenschap hem de bijnaam Al-Ameen (d.w.z. de waarachtige, de oprechte) werd gegeven. Zelfs toen — in Al-Jahiliyah — wendden ze zich tot hem voor oordeel en overleg. In een versie van At-Tirmidhi zegt hij dat ‘Ali had gezegd dat hij was verteld door Abu Jahl dat hij (Abu Jahl) tegen de Boodschapper van Allâh
had gezegd: "Wij beschuldigen u niet van leugen; maar wij hebben geen geloof in wat u hebt gebracht." In Zijn Boek zei Allâh, de Verhevene, over hen:
Zelfs toen Heraclius Abu Sufyan vroeg: "Heeft u hem ooit van leugen beschuldigd voordat de ministerie van de Profetenschap?" zei Abu Sufyan: "Nee."
Hij was het meest bescheiden en ver van arrogantie of trots. Hij verbood mensen om bij zijn aanwezigheid op te staan, zoals andere mensen dat gewoonlijk doen voor hun koningen.
Het bezoeken van de armen, de behoeftigen en hen vermaken zijn enkele van zijn gewoonten. Als een slaaf hem uitnodigde, accepteerde hij de uitnodiging. Hij zat altijd tussen zijn vrienden alsof hij een gewone persoon van hen was. ‘Aishah zei dat hij zijn schoenen repareerde, naaide of zijn kleding repareerde en deed wat gewone mensen in hun huizen deden. Immers, hij was een mens zoals anderen. Het controleren van zijn kleding (om te zien of er insecten op zaten) was een van zijn normale taken. Melken van de zeekoeien en voor zichzelf zorgen waren enkele van zijn normale banen. De Profeet
was het meest oprecht tegenover zijn beloften, en het is een van zijn kwaliteiten om een goede en stabiele relatie met zijn verwanten te onderhouden — ‘Silat-Ar-Rahim’. Hij is de meest barmhartige, zachte en vriendelijke tegen alle mensen. Zijn manier van leven is de eenvoudigste. Slecht manieren en onbeschaamdheid zijn twee kwaliteiten die hem volledig vreemd zijn. Hij was beschaafd en noemde niemand bij namen. Hij was niet het type persoon dat vervloekte of lawaai maakte in de straten. Hij ruilde geen beledigingen uit met anderen. Hij duwde een belediging of een fout terug door vergeving en het negeren ervan. Niemand mocht achter hem lopen (d.w.z. als lijfwacht). Hij voelde zich niet superieur aan anderen, zelfs niet aan zijn slaven (mannen of vrouwen) wat betreft eten of kleding.
Wie hem diende, moest op zijn beurt door hem worden bediend. ‘Ugh’ (een uiting van klacht) is een woord dat hij nooit tegen zijn slaaf had gezegd; noch werd zijn slaaf de schuld gegeven van iets doen of nalaten. Het liefhebben van de armen en de behoeftigen en hen vermaken of deelnemen aan hun begrafenissen waren dingen die de Profeet
altijd observeerde. Hij minachtte of schandelijkte nooit een arme man vanwege zijn armoede. Eenmaal reisde hij met zijn metgezellen en toen het tijd was om eten te bereiden, vroeg hij hen om een zeekoe te slachten. Een man zei: Ik zal hem slachten, een andere zei: Ik zal hem ontvellen. Een derde zei: Ik zal hem koken. Toen zei de Boodschapper van Allâh
: Ik zal hout verzamelen voor het vuur. Ze zeiden: "Nee. Wij zullen u dat werk laten doen." "Ik weet dat u dat voor mij kunt doen, maar ik wil niet geprivilegieerd worden. Allâh houdt ervan om te zien dat een slaaf van Hem geprivilegieerd is boven anderen." Dus ging hij en verzamelde brandhout.
Laten we wat beschrijvingen hebben van Hind bin Abi Halah: "De Profeet
was voortdurend verdrietig, dacht voortdurend na. Hij had geen rust (d.w.z. voor lange tijd). Hij sprak alleen wanneer het noodzakelijk was. Hij bleef lange tijd zwijgen en wanneer hij sprak, eindigde hij zijn gesprek met zijn kaakbeen, maar niet uit de hoeken van zijn mond, d.w.z. (snotafig). Zijn spraak was inclusief. Hij sprak inclusief en beslissend. Het was niet overdreven en het ontbrak niet aan betekenis. Het was vriendelijk. Het was op geen enkele manier een harde afwijzing. Hij verheerlijkte de overvloed van Allâh; zelfs als het weinig was. Als hij iets niet lekker vond aan iemands eten, zou hij noch prijzen noch bekritiseren.
Hij was altijd de volledige controle over zijn humeur en zou nooit boos lijken, tenzij het noodzakelijk was. Hij raakte nooit boos om zijn eigen bestwil en hij vergat zich nooit. Het was voor de heiligheid van Allâh en de religie dat hij altijd boos leek.
Wanneer hij naar iets wees, deed hij dat met zijn hele handpalm en draaide hij die om om verrassing te tonen. Als hij boos was, draaide hij zowel zijn lichaam als zijn gezicht opzij. Wanneer hij blij was, liet hij zijn ogen zakken. Zijn lach was meestal een glimlach. Toen werden zijn tanden, die als hagelstenen waren, zichtbaar.
Hij sprak nooit tenzij het iets was dat nauw bij hem betrokken was. Hij bevestigde de broederlijke relatie onder zijn metgezellen; en zo maakte hij hen intiem en scheidde hen niet of zaaide er vijandigheid tussen hen. Degenen die eerbaar waren bij hun volkeren, werden door hem geëerd en gerespecteerd en aan hen werd de leiding over hun eigen volkeren toevertrouwd. Zijn opgewektheid werd nooit van iemands gezicht afgekeerd; zelfs niet van degenen waartegen hij zijn volk waarschuwde of van degenen waar hij zelf op zijn hoede voor was. Hij bezocht vrienden en informeerde naar de zaken van mensen. Hij bevestigde wat juist was en bekritiseerde het afschuwelijke en probeerde het te ondermijnen. Hij was matig in alle zaken. Hij was gelijk aan anderen en genoot geen privileges. Hij zou nooit achteloos handelen, opdat de anderen ook achteloos zouden worden. Elke situatie werd op de juiste manier behandeld.
Rechtvaardigheid was zijn doel; daardoor kwam het nooit tekort en was hij er niet onverschillig voor. De mensen die naast hem zaten, waren de besten van hun volkeren en de besten van hen allemaal waren — voor hem — degenen die gemeenschappelijke overleggingen boden. Voor hem waren de grootste en de hoogste in rang de besten in het bieden van comfort, coördinatie en bijstand. Gedenken (van Allâh) was iets waar hij naar streefde en dat hij vaststelde wanneer hij ging zitten of staan. Er werd geen vaste positie aan hem toegewezen om op te zitten. Hij zat aan het einde van de groep, naast de laatste zitter op de plaats. Hij gaf mensen de opdracht hetzelfde te doen. Hij vermaakte zijn deelnemers aan sociale bijeenkomsten op dezelfde manier, zodat de persoon die aangesproken werd, zou denken dat er niemand door de Profeet
geëerd werd, behalve zichzelf. Wie naast hem zat of hem onderbrak om advies te vragen over een zaak van hem, was de eerste om het gesprek te beginnen en de laatste om het te beëindigen. De Profeet
luisterde geduldig naar hem tot hij zijn toespraak had beëindigd. Hij weigerde nooit een verzoek aan iemand, indien onbereikbaar, dan werkten enkele verheugende woorden.
Zijn welwillendheid, geestelijke openheid en tolerantie konden alle mensen omvatten en rechtvaardigden het om hem als vader voor hen allen te beschouwen. In rechtvaardigheid waren ze bijna allemaal gelijk. Niemand was beter dan een ander, behalve op basis van de angst voor Allâh. Een begunstigde was, voor hem, de meest Allâh-vrezende. Zijn vergadering was een ontmoeting van mildheid, schuchterheid, geduld en eerlijkheid. Er werden geen stemmen verheven in rijen of rellen. Onschendbare dingen werden niet geschonden. Angst voor Allâh en aanbidding waren hun middel tot sympathie en compassie. Ze eerden de ouderen en toonden genade aan de jongen. Ze hielpen de behoeftigen en vermaakten vreemden.
De Boodschapper van Allâh
was altijd vrolijk, gemakkelijk, vriendelijk en toegeeflijk. Hij was nooit ruw of grof, noch luidruchtig of onbeschaamd. Hij was noch een verwijtender, noch een prijzer. Hij negeerde wat hij niet wenste, maar je zou nooit wanhopig van hem worden. Drie kwaliteiten liet hij achter: hypocrisie, overdrevenheid en wat hem niet aanging. Mensen vreesden hem niet in drie gebieden: — omdat ze geen kwaliteiten of gewoonten van hem waren —: Hij lasterde, verwijtend noch zocht hij naar de gebreken of tekortkomingen van anderen. Hij sprak alleen dingen waarvan de beloning Divin was wenselijk. Wanneer hij sprak, luisterden zijn toehoorders aandachtig en knikten. Ze spraken alleen als hij zwijgde. Ze hadden geen ruzies of discussies over wie er moest spreken. Wie in zijn aanwezigheid sprak, werd door iedereen beluisterd tot hij zijn toespraak had beëindigd. Hun gesprek ging over het onderwerp dat werd besproken of door hun eerste spreker werd afgelegd. De Boodschapper van Allâh
lachte om wat ze lachten en bewonderde wat ze bewonderden. Hij toonde altijd geduld met de hardheid van een vreemde in de dialoog. Hij zei:
Kharijah bin Zaid zei: "De Profeet
was het meest geëerd onder de mensen met wie hij zat. Zijn ledematen waren nauwelijks te zien. Hij was vaak stil en sprak zelden wanneer spraak geen noodzaak was. Hij keerde zich af van mensen wier spraak grof of onbeschoft was. Zijn gelach was niet meer dan een glimlach. Zijn spraak, die beslissend was, was noch overdreven noch onvolledig. Uit eerbied en hoogachting en het volgen van het voorbeeld van hun Profeet
, was het gelach van de metgezellen — in zijn aanwezigheid — glimlachen."
Al met al was de Profeet
versierd met ongeëvenaarde attributen van perfectie. Het is geen wonder dat hij zo was, want hij werd opgevoed, onderwezen en geleerd (de Qur’ân) door Allâh. Hij werd zelfs geprezen door Allâh:
Dit waren de attributen en kwaliteiten die de Profeet
bezat, waardoor de harten van de zielen van de mensen die hem nabij waren, zich tot hem toe trokken en hem liefhadden. Deze eigenschappen maakten hem zo populair dat de terughoudendheid en vijandigheid van zijn volk afnam en ze in grote aantallen de Islam aannamen.
Deze beschrijving is in feite niet meer dan een snelle overzicht of liever korte beknopte regels van Mohammed’s
aspecten van volledige perfectie. Pogend om het hele perfecte beeld van de Profeet
te omvatten. Niemand kan ooit beweren volledige kennis of volledige beheersing van de grote attributen van de grootste man in dit universum te bezitten. Niemand kan ooit deze man, de top van perfectie, zijn verdiende beschrijving geven. Hij was een man die altijd naar Allâh’s licht zocht, tot het punt dat hij geheel doordrongen was van de Qur’ânische benadering.
O Allâh! zegene Mohammed en de familie van Mohammed zoals U reeds zegeningen heeft gezonden upon Ibrâhim en de familie van Ibrâhim. U bent waardig voor alle lof, All Glorieus.
| <<Previous | Pagina 17 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Ga terug naar de Hoofdpagina