AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet - 15
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.
AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet 
Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-
Vertaald door : Issam Diab
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 15 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Het Derde Stadium
Het derde en laatste stadium van het leven van de Boodschapper
belichaamt de vruchtbare resultaten van zijn oproep tot de Islam, welke de gevolgen waren van langdurige heilige gevechten in de weg van Allâh (djihad), ontberingen, inspanning, verstoringen, beproevingen en een groot aantal bloedige conflicten en veldslagen, die meer dan twintig jaar duurden.
De verovering van Mekka werd beschouwd als de meest serieuze winst die de moslims tijdens die jaren behaalden. Het beïnvloedde het verloop van de gebeurtenissen en veranderde daardoor het hele leven van de Arabieren. Het was een beslissende onderscheiding tussen de pre-verovering en de post-verovering periode. Want de Quraish, op dat moment, waren in de ogen van de Arabieren de verdedigers en helpers van de Arabieren. Andere Arabieren zijn slechts hun dienaren. De overgave van de Quraish wordt daarom beschouwd als een definitieve eliminatie van het heidendom in de Arabische Schiereiland.
Dit stadium kan worden verdeeld in twee hoofdfasen:
De fase van: (1) heilige oorlogen en gevechten.
(2) de race van stammen en mensen om de Islam te omarmen.
Omdat ze zo dichtbij en vrijwel onschendelijk zijn, verweven de twee fasen van dit stadium zodanig dat een gebeurtenis van de ene fase plaatsvindt tijdens de voortgang van de andere. We hebben echter — om expositorische redenen — de voorkeur gegeven om deze twee fasen afzonderlijk te behandelen. De fase van gevechten werd de prioriteit gegeven in volgorde, vanwege het feit dat deze intiemer en geschikter is dan de andere.
Hunain Ghazwah
De verovering van Mekka die voortkwam als gevolg van een snelle slag verbouwereerde zowel de Arabieren als de andere stammen die beseften dat ze gedoemd waren en zich moesten onderwerpen aan de nieuwe situatie als een fait accompli. Sommige van de felle, machtige trotse stammen onderwierpen zich niet en kozen voor verzet. Voorop stonden de geslachten van Hawazin en Thaqif. Nasr, Jashm en Sa‘d bin Bakr en de mensen van Bani Hilal — allemaal van Qais ‘Ailan. Zij dachten dat ze te machtig waren om toe te geven of zich over te geven aan een dergelijke overwinning. Dus ontmoetten ze Malik bin ‘Awf An-Nasri en besloten tegen de moslims te blijven vechten.
De Mars van de Vijand en hun Opslag op Awtas:
Toen Malik bin ‘Awf — de algemene leider — besloot om te marcheren en tegen de moslims te vechten, liet hij zijn landgenoten hun rijkdom, vrouwen en kinderen met zich meenemen naar Awtas — dat is een vallei in Hawazin land en ligt dicht bij Hunain. Het onderscheidt zich van Hunain doordat het grenst aan Dhi-Al-Majaz, dat zich ongeveer tien mijl van Mekka in de richting van ‘Arafat bevindt.
De Oorlogservaringe Man verkeert in het Oordeel van de Leider:
Zodra ze in Awtas hadden gekampeerd, drongden mensen zich rond Malik. De oude, gezonde Duraid bin As-Simmah, die bekend stond als een oorlogservarening, en die tot degenen behoorde die zich rond Malik verzamelden, vroeg: "In welke vallei bevinden wij ons?" "In Awtas," zeiden ze. "Wat een goede koers voor paarden! Het is noch een scherpe, puntige hoogte, noch een losse, besmeurde vlakte. Wat? Waarom hoor ik het gebrul van kamelen, het gebrom van ezels, het gehuil van kinderen en het bleren van schapen?" vroeg Duraid. Ze zeiden: "Malik bin ‘Awf had mensen opdracht gegeven om hun vrouwen, bezittingen en kinderen mee te nemen." Toen riep hij Malik en vroeg hem wat hem ertoe had aangezet om zoiets te doen. Malik zei dat zijn doel was om de families en bezittingen van iedereen bij hen te hebben, zodat ze fel zouden vechten om ze te beschermen." "Bij Allâh, jij bent niets dan een herder," antwoordde Duraid, "Denk je dat er iets is dat een verslagen persoon kan tegenhouden of hem ervan kan weerhouden te vluchten? Als je de strijd wint, is het niets waard dan een man met een zwaard en een speer; maar als je verliest, breng je schande over je volk en bezittingen," toen ging hij verder met praten en peinsde hij over enkele stammen en hun leiders. "O Malik, het nut van het in de strijd brengen van de vooraanstaande mensen van Hawazin zal je niets opleveren. Breng ze naar een veilige plek. Laat dan de jongeren hun paarden bestijgen en vechten. Als je wint, zullen degenen die je hebt laten wachten je volgen, maar als je de verliezer bent, is het een verlies van een strijd, maar je verwanten, volk en bezittingen zullen niet verloren gaan."
Maar Malik, de algemene leider, weigerde dit voorstel. "Bij Allâh," zei hij, "ik zal dat niet doen. Je moet seniel zijn geworden. De Hawazin moeten me gehoorzamen, anders leun ik mijn lichaam tegen dit zwaard, zodat het door mijn rug gaat." Hij wees elke vorm van bijdrage van Duraid in die kwestie af.
"Wij gehoorzamen u," zeiden zijn mensen, Duraid zei vervolgens: "Vandaag is een dag die ik niet heb gemist, maar ik zal me niet laten verleiden om het te aanschouwen."
Verkenning van de wapens van de Boodschapper van Allâh
:
De spionnen die Malik reeds had uitgezonden om de moslimlegers te bespioneren, keerden terug met hun ledematen afgehakt. "Wee jullie! Wat is er met jullie gebeurd?" zei Malik. Ze zeiden: "We hebben vooraanstaande mensen op gespotte paarden gezien. Wat je ziet, zou niet zijn gebeurd als we stevig bij elkaar waren."
Verkenning van de wapens van de vijand:
Er werd nieuws over de mars van de vijand aan de Boodschapper van Allâh
doorgegeven, dus hij stuurde Al-Aslami uit met de opdracht om zich te mengen met de mensen, bij hen te blijven, zodat hij hun nieuws kon kennen en het aan de Boodschapper van Allâh
kon doorgeven wanneer hij terugkeerde. Dat was precies wat hij wist te doen.
De Boodschapper van Allâh
verlaat Mekka voor Hunain:
Op Shawwal, de negentiende, de gevangen dag, verliet de Boodschapper van Allâh
Mekka, vergezeld van twaalfduizend moslims. Tien duizend van diegenen hadden eerder deelgenomen aan de Verovering van Mekka. Een groot aantal van de andere tweeduizend, die Mekkanen waren, hadden onlangs de islam aangenomen. Die mars was op de negentiende dag van zijn verovering naar Mekka. Hij leende honderd harnassen met hun uitrusting van Safwan bin Omaiyah. Hij benoemde ‘Itab bin Usaid tot gouverneur over Mekka. Toen het avond werd, kwam een ruiter naar de Boodschapper van Allâh
en zei: "Ik ben naar de top van zo'n berg geklommen en ben de Hawazin tegengekomen met hun berijden kamelen, vee en schapen. De Hawazin waren geheel verzameld daar." De Boodschapper van Allâh
glimlachte toen en zei: "Ze zullen allemaal morgen buit zijn voor de moslims, als Allâh het wil." Die nacht bood Anas bin Abi Murthid Al-Ghanawi aan om te waken.
Op weg naar Hunain zagen ze een grote groene Nabk plant, die Dhat-Anwat (degen die met suspenders) werd genoemd. Dat kwam omdat de Arabieren er hun wapens aan ophingen, er dieren onder slachtten en er verblijven. Dus vroeg een deel van de legerleden aan de Boodschapper van Allâh
om voor hen een Nabk te maken met suspenders zoals die ze hadden. "Allâh is de Grootste van allen!" zei hij. "Ik zweer bij Degene in Wiens Hand Mohammeds ziel is, dat jullie zojuist hebben gezegd wat de mensen van Mozes tegen hem zeiden. Ze zeiden: ‘Maak ons een god zoals zij.’ Voorwaar, jullie zijn onwetende mensen. Dit zijn Sunnah, maar jullie zullen volgen en voldoen aan de levenswijzen van degenen die jullie zijn voorgegaan.”
Toen ze zagen hoe groot het leger was in aantal, zeiden sommigen: "We zullen niet verslagen worden." Deze uitspraak klonk hard op de Boodschapper van Allâh
.
Het Islamitische Leger verbijsterde de Boogschutters en de Aanvallers:
Op woensdagavond de tiende van Shawwal arriveerde het moslimleger in Hunain. Malik bin ‘Awf, die de vallei in de nacht was binnengegaan, gaf zijn leger orders om zich in de vallei te verschuilen en op de wacht te staan voor de moslims op wegen, ingangen, smalle schuilplaatsen. Zijn orders aan zijn mannen waren om stenen naar de moslims te gooien zodra ze ze zagen en vervolgens een eenmansaanval tegen hen te lanceren.
Bij zonsopgang begon de Boodschapper van Allâh
zijn leger te mobiliseren en vlaggen uit te delen aan mensen. In het donker en net voor zonsopgang bewogen de moslims naar de Hunain Vallei. Ze begonnen erin te dalen, zich onbewust van de aanwezigheid van een vijand die op hen loer lag in de vallei. Dus op het moment dat ze kampeerden, begonnen pijlen intensief op hen te neerdalen, terwijl de bataljons van de vijand een felle aanval tegen de moslims lanceerden, die zich in verwarring en paniek terugtrokken. Het was zo’n verwoestende nederlaag dat Abu Sufyan bin Harb, die kort daarvoor de Islam had aangenomen, zei dat hun terugtocht niet zou stoppen totdat ze de Rode Zee bereikten. Jablah of Kildah bin Al-Junaid reageerde daarop met: "Voorwaar, magie is vandaag inactief geworden."
De Boodschapper van Allâh
draaide zich naar rechts en zei: "Kom op, mensen! Ik ben de Boodschapper van Allâh. Ik ben Mohammed, zoon van Abdullah." Slechts enkele Emigranten en enkele van zijn verwanten stonden standvastig bij hem. De ongeëvenaarde moed van de Profeet
kwam toen aan het licht. Hij ging door en door in zijn pogingen om zijn mul te laten standhouden tegen de ongelovigen terwijl hij luid zei:
Ik ben de (groot) zoon van Abdul Muttalib."
Echter, Abu Sufyan, die toen de teugels van de mul van de Profeet vasthield, en Al-‘Abbas, die het stirrup vasthield; probeerden hem te laten stoppen. De Boodschapper van Allâh
stapte af en vroeg zijn Heer om hem te helpen.
De terugkeer van de Moslims naar het Slagveld, en de hevigheid van de Strijd:
De Boodschapper van Allâh
beval zijn neef Al-‘Abbas — die een sonore stem had — om de volgelingen op te roepen. Zo luid als hij kon, schreeuwde Al-‘Abbas: "Waar zijn de lancers?" "Bij Allâh," zei Al-‘Abbas, "Toen ze mijn stem hoorden die hen terugriep, keerden ze zich om naar het slagveld alsof ze oryxen (wilde koeien) waren die zich wenden tot hun kalveren."
"Hier zijn we, tot uw dienst. Hier zijn we." Zeiden ze. Daar zie je ze proberen hun kamelen te stoppen en terug te keren naar de strijd. Wie er niet in slaagde om zijn kameel te dwingen om terug te keren, zou zijn harnas pakken, het om zijn nek slaan en haastig van zijn kameel afstappen met zijn wapen in zijn hand, terwijl zijn kameel vrij zou bewegen en naar de bron van de stem zou rennen. Stemmen werden luider en luider totdat een honderdtal van hen zich rond de Profeet verzamelde en de strijd hervatte.
Degenen die vervolgens werden opgeroepen waren Al-Ansar, de Helpers, "O, volk van Al-Ansar! Volk van Al-Ansar!"
De laatste groep die werd opgeroepen waren de Banu Al-Harith bin Al-Khazraj. De moslim bataljons stroomden successievelijk het slagveld binnen op dezelfde manier waarop ze het hadden verlaten. De uithoudingsvermogen van beide partijen was uitstekend. Beiden stonden standvastig en vochten fel. De Boodschapper van Allah
keek zo enthousiast en woest naar de strijd dat hij zei:
Hij raapte een handvol aarde op en gooide die in hun gezichten terwijl hij zei:
Hun ogen waren dik met stof en de vijand begon in totale verwarring terug te trekken.
Omkering van Fortuin en de Vijand’s totale Nederlaag:
Enkele uren waren verstreken nadat de handvol aarde in de gezichten van de vijand was gegooid, toen ze verpletterend verslagen werden. Ongeveer zeventig mannen van de Thaqif alleen werden gedood, en de moslims plunderden al hun rijcamelen, wapens en vee.
Allah, Verheven is Hij, verwees naar deze plotselinge verandering in de Koran toen Hij zei:
) en op de gelovigen, en zond legers (engelen) die jullie niet zagen, en straften de ongelovigen. Zo is de beloning van de ongelovigen." [9:25,26] Heet Achtervolging van de Vijand:
Na hun nederlaag trokken sommige vijandtroepen richting Ta’if, anderen naar Nakhlah en Awtas. Een groep moslims onder leiding van Abu ‘Amir Al-Ash‘ ari, werd uitgezonden om de vijand te achtervolgen, waarbij enkele schermutselingen plaatsvonden tijdens welke Abu ‘Amir werd gedood.
Een vergelijkbare bataljon ruiters achtervolgde de afgodenaanbidders die de route naar Nakhlah bewandelden en ontmoette Duraid bin As-Simmah, die werd gedood door Rabi‘a bin Rafi‘. Nadat de buit was verzameld, vertrok de Boodschapper van Allah
naar Ta’if om het grootste aantal van de verslagen afgodenaanbidders te confronteren. De buit bestond uit zesduizend gevangenen, vierentwintigduizend kamelen; meer dan vier tigduizend schapen en vierduizend zilveren ons. De Boodschapper van Allah
gaf orders dat de buit zou worden opgeslagen in Al-J‘iranah en benoemde Mas‘ud bin ‘Amr Al-Ghifari tot verantwoordelijke daarvoor. Het was pas toen hij volledig vrij was van de Ta’if Campagne, dat een van de gevangenen As-Shaimâ’, de dochter van Al-Harith As-Sa‘diya, de pleegzuster van de Boodschapper, werd gebracht naar de Boodschapper van Allah
, zij introduceerde zichzelf bij hem. Toen hij haar herkende aan een bepaald kenmerk, eerde hij haar, spreidde zijn kleding voor haar uit en zette haar erop. Hij was gracieus en bevrijdde haar en liet haar terugkeren naar haar volk.
Ta’if Campagne:
De Ta’if Campagne is in feite een uitbreiding van Hunain Ghazwah; dat komt omdat de meerderheid van de verslagen troepen van Hawazin en Thaqif naar Ta’if ging met de algemene commandant — Malik bin ‘Awf An-Nasri — en zich daar binnenin versterkte. Dus nadat hij klaar was met de Hunain Invasie, verzamelde hij de buit in Al-Ji‘ranah in dezelfde maand (d.w.z. Shawwal) en in het achtste jaar A.H.
Een voorhoede bataljon van duizend mannen onder leiding van Khalid bin Al-Waleed marcheerde naar At-Ta’if. Terwijl de Boodschapper van Allah
passeerde door Nakhlah Al-Yamaniyah, Qarn Al-Manazil en door Laiyah. Bij Laiyah was er een kasteel dat toebehoorde aan Malik bin ‘Awf, dus de Boodschapper van Allah
gaf orders om het te vernietigen. Hij hervatte zijn mars totdat hij Ta’if bereikte. Daar stapte hij af, kampte nabij zijn kasteel en belegerde de kasteelinwoners; maar niet lang.
Hoe lang de belegering duurde, is nog steeds een punt van meningsverschil. Het ligt echter tussen de 10-20 dagen.
Er vond veel pijlen schieten en stenen gooien plaats tijdens de belegering. Zodra de moslims de belegering rond het kasteel legden, begonnen de mensen ervan pijlen af te schieten. De pijlen waren zo intens en fel dat ze leken op sprinkhanen in beweging. Een aantal moslims raakten gewond en twaalf werden gedood.
Om buiten het bereik van pijlen te blijven, moesten de moslims naar een hoger gelegen plek klimmen en kampeerden ze — d.w.z. op wat nu de Al-Ta’if Moskee wordt genoemd. De Profeet
plaatste een mangonel en bombardeerde het kasteel. Uiteindelijk werd er een opening in de kasteelmuren gemaakt, waardoor een aantal moslims het kasteel konden binnengaan, beschermd door een houten tank, met als doel deze in brand te steken. Hoe dan ook, de vijand goot gesmolten heet ijzer over hen. Aangetast door dit stapten de moslims uit de tank en waren opnieuw blootgesteld aan pijlschieten en vielen daardoor slachtoffer.
Om de vijand te dwingen zich over te geven, hanteerde de Profeet
een oorlogspolitiek van het verbranden en vernietigen van de gewassen van de vijand. Zijn bevel was om hun wijngaarden te kappen en te verbranden. Toen de moslims begonnen snel te kappen en te verbranden, smeekten ze de Profeet
om te stoppen en hen om het welbehagen van Allâh te sparen en uit familierelaties. Dus stemde de Profeet toe. Toen de oproeper van de Boodschapper van Allâh
de mensen toesprekende met de woorden "Wie zich laat zakken en uit het kasteel stapt, is vrij." Kwamen er eenentwintig mannen naar buiten. < Een van hen was Abu Bakrah, die zich aan een muur vastbond en zich liet zakken met behulp van een klein wiel, dat normaal gesproken wordt gebruikt om water uit een put te halen. De manier waarop hij zich liet zakken, gaf de Profeet de bijnaam "Abu Bakrah", d.w.z. de man met het wiel. De Boodschapper van Allâh
maakte hen allemaal vrij en vertrouwde elk van hen toe aan een moslim om voor hun levensonderhoud te zorgen, wat voor de kasteelbewoners moeilijk te verdragen was.
Omdat de belegering te lang duurde en het kasteel immuun was en elke belegering kon weerstaan (want ze hadden al een voorraad aangelegd die voldoende was voor ruim een jaar) en de moslims dag na dag leden — door pijlen en hete ijzeren haken — raadpleegde de Boodschapper van Allâh
Nawfal bin Mu‘âwiyah Ad-Daili over dit alles. Hij zei: "Ze zijn als een vos die zich verschuilt in zijn hol. Als je er standvastig naar blijft kijken, vang je hem, maar als je er afstand van doet, zal je geen schade ondervinden." De Boodschapper van Allâh
besloot de belegering op te heffen en te vertrekken. ‘Umar bin Al-Khattab, die door de Profeet was belast met het informeren van de mensen, zei tegen hen: "Als Allâh het wil, vertrekken we morgen uit het kasteel." Omdat het voor de moslims te moeilijk was om terug te gaan en het kasteel onveroverd achter te laten, klaagden ze en zeiden: "Moeten we weggaan terwijl het kasteel nog niet is ingenomen?" Zijn antwoord was: "Begin dan morgen met vechten." In de ochtend vochten ze en raakten gewond. Toen herhaalde hij deze verklaring: "Als Allâh het wil, vertrekken we morgen uit het kasteel." Ze waren er blij mee en voerden het bevel gehoorzaam uit en begonnen te bewegen, wat de Boodschapper van Allâh
deed lachen.
Zodra ze opstapten en begonnen te bewegen, zei de Profeet
:
Toen de Boodschapper van Allâh gevraagd werd om Allâh aan te roepen tegen de Thaqif, zei hij:
De Verdeling van de Buut bij Al-Ji‘ranah:
Na terugkeer en het opheffen van de belegering in Ta’if, had de Boodschapper van Allâh
meer dan tien nachten verbleven in Al-Ji‘ranah voordat hij de buit begon te verdelen. De vertraging van de verdeling was te wijten aan de hoop van de Profeet dat de delegatie van de Hawazin zou arriveren en hun berouw zou aankondigen en daardoor hun verlies zou terugvorderen. Toen geen van hen arriveerde, begon hij de buit te verdelen om de chiefs van de stammen en de eminente personen van Mekka te kalmeren. De eerste die de buit ontvingen en degenen die het grootste aantal aandelen verkregen, waren de mensen die onlangs de Islam hadden aangenomen.
Abu Sufyan bin Harb kreeg honderd kamelen en veertig (gouden) ons, en toch zei hij: "Wat is het aandeel van mijn zoon, Yazeed?" Toen kreeg hij dezelfde hoeveelheid voor zijn zoon. Maar toch riep hij uit: "En wat is het aandeel van Mu‘âwiyah, mijn tweede zoon?" Toen gaf de Profeet
Mu‘âwiyah net zoveel als hij zijn vader en broer gaf. Hakeem bin Hizam kreeg honderd kamelen, maar hij kreeg er honderd meer toen hij erom vroeg. Safwan bin Omaiyah kreeg driehonderd kamelen - honderd kamelen tegelijk. Dit staat vermeld in Shifâ’<, Boek van Qadi Iyadh. De Profeet
gaf Al-Harith bin Harith bin Kilda honderd kamelen. Hij gaf ook enkele chiefs van Quraish en andere clans honderd kamelen; hij gaf anderen vijftig en sommigen hadden veertig.
Uiteindelijk werd het onder het volk verspreid dat "Mohammed genereus geeft en niet bang is om arm te worden." Dit zorgde ervoor dat bedoeïenen zich rondom hem verzamelden in de verwachting dat hen wat rijkdom zou worden gegeven. Ze waren zo talrijk dat ze de Profeet
dwongen om onder een boom te schuilen en zelfs zijn kleding afpakten. "O mensen!" zei hij. "Geef me mijn kleding terug! Want ik zweer bij Degene in Wiens Hand Mohammeds ziel is, dat als ik zoveel kamelen had als het aantal Tihama bomen, ik ze onder jullie zou verdelen. Jullie weten heel goed dat ik noch laf noch leugenaar ben." Staand bij zijn kameel plukte hij een haar uit de bult van zijn kameel en hield die tussen zijn twee vingers, hief hem op en zei: "O mensen, ik zweer bij Allâh dat ik niets krijg dan een vijfde van jullie buit, en deze vijfde keert terug naar jullie."
Zodra hij de nieuwe bekeerlingen had beloond, beval de Boodschapper van Allâh
Zaid bin Thabit om de buit te halen en mensen te roepen. Toen deelde hij aandelen toe aan mensen. Het aandeel van een dienaar was vier kamelen en veertig schapen, en een ruiter zou twaalf kamelen en honderdtwintig schapen nemen. Deze verdeling van de buit was gebaseerd op een wijs beleid. In deze wereld zijn er veel mensen die de waarheid alleen kennen als deze via hun maag komt en die het niet herkennen als het via hun hersenen komt. De gelijkenis van dergelijke mensen is als de begeleiding van een dier naar zijn kudde met behulp van een bosje klaver dat op een constante afstand van zijn mond wordt gehouden. Het dier zou voortdurend proberen om het te vangen, zodat het uiteindelijk veilig in de kudde zou terechtkomen. Op dezelfde manier moet je verschillende soorten verleidingen gebruiken om bepaalde mensen te laten wennen aan de Islam en er blij mee te zijn.
De Helpers (Al-Ansar) zijn woedend op de Profeet
:
In eerste instantie werd het beleid van de Profeet bij de verdeling door velen niet begrepen. Daarom begonnen scherptongige mensen hun bezwaren te uiten. De Helpers behoorden tot hen die door dit beleid werden getroffen. Ze werden onthouden van Hunain-cadeaus, hoewel ze degenen waren die op moeilijke tijden in Hunain waren opgeroepen en de eersten waren die met de Profeet
vochten en standvastig bleven totdat de nederlaag in overwinning veranderde. Nu kijken ze toe hoe degenen die vluchtten, hun handen vol buit zien zitten, terwijl zij niets krijgen.
Volgens de overlevering van Ibn Ishaq: "Toen de Profeet
de Quraish en Arabische stammen die gaven had gegeven en niets aan de Helpers had toegewezen, voelde een groep van de Helpers zich zo onbehaaglijk dat er veel kwaadaardige uitspraken tegen de Profeet
onder hen werden verspreid, tot het punt dat een van hen zei: "Bij Allâh, de Profeet
werd slecht over hem gesproken door zijn volksgenoten!" En die kwaadaardige uitspraken bleven zich verspreiden totdat Sa‘d bin ‘Ubadah de Profeet
ontmoette, die op zijn beurt een tijd later zijn volk tegemoet trad."
Sa‘d bin ‘Ubadah zei: "O Boodschapper van Allâh, deze groep van de Helpers is boos op u over de verdeling van de buit die u had gewonnen. U heeft aandelen toegekend aan uw eigen verwanten en veel geschenken naar de Arabische stammen gestuurd. Maar deze groep heeft niets verkregen." De Profeet
vroeg Sa‘d uitroepend: "Sa‘d, wat denk je van al dat?" Sa‘d antwoordde: "O Boodschapper van Allâh. U weet dat ik niets meer ben dan een lid van deze groep." "Roep uw mensen op en breng ze naar mij in deze schuur," zei de Profeet
.
Dus ging Sa‘d naar buiten en riep hen op. Toen enkele Emigranten arriveerden, liet hij ze binnen, maar verbood anderen. Toen ze allemaal bijeen waren, informeerde hij de Profeet en zei: "Deze groep van de Helpers is zojuist gearriveerd om u te ontmoeten in overeenstemming met uw orders." Zodra de Boodschapper
hen tegemoet trad, dankte hij Allâh en loofde Hem, en zei toen tegen hen, onderzoekend: "Ik ben op de hoogte gebracht dat u boos op mij bent. Kwam ik niet naar u toen u verdwaald was en Allâh u leidde? U was arm en Allâh gaf u rijkdom. Waren jullie niet vijanden en Allâh maakte jullie elkaars liefde?" "Ja," zeiden ze, "Allâh en Zijn Boodschapper zijn beter en genadiger." Toen zei hij: "Wat houdt u tegen om te antwoorden op de Boodschapper van Allâh, o stam van de Helpers?" Ze zeiden: "Wat zou het antwoord moeten zijn, o Boodschapper van Allâh, terwijl aan de Heer en aan Zijn Boodschapper alle goedheid en genade toebehoren."
De Profeet
zei opnieuw:
Jullie Helpers, maken jullie je zorgen om de zaken van deze wereld, waarmee ik heb gezocht om deze mensen naar de Iemān te neigen waarin jullie al gevestigd zijn?
Zijn jullie niet tevreden, o groep van de Helpers, dat de mensen gaan met schapen en kameelritten terwijl jullie meegaan met de Boodschapper van Allâh (
) naar jullie woningen. Bij Hem in Wiens Hand mijn leven is, als er geen migratie was, zou ik een van de Helpers zijn. Als de mensen een vallei en doorgang zouden doorlopen, en de Helpers een andere vallei en doorgang, dan zou ik de vallei en doorgang van de Helpers doorlopen. Allâh! Wees genadig met de Helpers, hun kinderen en hun kinderen’ kinderen."
Het publiek weende totdat er tranen over hun baarden rolden terwijl ze zeiden:
)! met onze lot en aandeel."Toen verliet de Profeet
de bijeenkomst en ook de mensen verspreidden zich.
Aankomst van de delegatie van de Hawazin:
De delegatie van de Hawazin arriveerde als moslims kort na de verdeling van de buit. Het waren veertien mannen onder leiding van Zuhair bin Sard. De pleegvader van de Boodschapper was er één van. Ze vroegen hem om hen een deel van de rijkdom en buit te schenken. Ze spraken zo ontroerende woorden dat de Boodschapper van Allâh
zei: "Jullie zien toch wie er bij mij zijn. De meest wenselijke rede is voor mij de meest oprechte. Wat is dierbaarder voor jullie, jullie rijkdom of jullie vrouwen en kinderen?" Ze antwoordden: "Niets is noemenswaardiger dan familiebanden." Toen ik de middaggebed presteerde, sta dan op en zeg: "Wij pleiten bij de Boodschapper van Allâh
om de gelovigen te vermanen, en wij pleiten bij de gelovigen om de Boodschapper van Allâh
te vermanen om de gevangenen van hun volk los te laten." Toen de Boodschapper van Allâh
de middaggebed presteerde, stonden ze op en zeiden wat ze verteld waren te zeggen. De Boodschapper
zei toen: "Wat mij en de kinderen van Abdul Muttalib betreft, beschouw dat vanaf nu als van jullie. En ik zal mijn volgelingen vragen om hun buit terug te geven." Toen de Emigranten en de Helpers hoorden zeggen: "Wat ons toebehoort, wordt vanaf nu aangeboden aan de Boodschapper van Allâh
." Maar Al-Aqra‘ bin Habis zei: "Wij zullen niets geven van wat mij en Bani Tamim toebehoort"; zo sprak ook ‘Uyaina bin Hisn, die zei: "Wat mij en Bani Fazarah betreft, zeg ik ‘Nee’." Al-‘Abbas bin Mirdas weigerde ook en zei: "Nee" voor Bani Saleem en hem. Zijn volk zei echter anders: "Wat voor buit ons toebehoort, bieden wij aan de Boodschapper van Allâh (
)." "Je ondermijnt mijn positie," zei Al-‘Abbas bin Mirdas spontaan. Toen zei de Boodschapper van Allâh
: "Deze mensen zijn tot jullie gekomen als moslims. Daarom heb ik de verdeling van de buit al uitgesteld. Bovendien heb ik hen een eerlijke optie geboden, maar ze weigerden iets anders dan hun vrouwen en kinderen. Daarom, wie van hen iets heeft en bereid is om het vrijwillig terug te geven, laat dat dan doen. Maar wie ervoor kiest om wat hij bezit bij zich te houden, laat hem dat ook teruggeven, en hij zal als beloning zes keer zoveel ontvangen van de eerste buit die Allâh ons zal geven." Toen zeiden de mensen: "We zullen het allemaal bereidwillig aanbieden voor de Boodschapper van Allâh." De Boodschapper van Allâh
zei: "Maar op deze manier kunnen we niet achterhalen wie tevreden is en wie niet. Ga dus terug en we wachten op jullie chiefs om ons jullie beslissingen door te geven." Allen gaven de vrouwen en kinderen terug. De enige die weigerde te voldoen aan het verlangen van de Boodschapper was ‘Uyaina bin Hisn. Hij weigerde in eerste instantie een oude vrouw van hen terug te geven. Later gaf hij haar toch terug. De Boodschapper van Allâh
gaf elke gevangene een kledingstuk als geschenk.
Kleine bedevaart (Al-‘Umrah) naar Mekka en vertrek naar Medina:
Nadat hij de verdeling van de buit in Al-Ji‘ranah had voltooid, verliet hij het terwijl hij Al-‘Umrah kleding droeg en reisde naar Mekka om Al-‘Umrah te verrichten. De Boodschapper van Allâh
keerde daarvan terug naar Medina nadat hij ‘Itab bin Usaid als gouverneur van Mekka had aangesteld. Zijn aankomst in Medina was tijdens de laatste zes nachten van Dhul-Qa‘dah, in het jaar 8 A.H. Bij deze gelegenheid zei Mohammed Al-Ghazali:
"Wat een groot verschil is er tussen de overwiningsperiode van Mohammed op dit moment, die Allâh met een duidelijke verovering heeft verhoogd, en die periode van het verleden, waarin Mohammed acht jaar geleden in deze stad arriveerde."
Toen hij voor het eerst in Medina arriveerde, werd hij achtervolgd en zocht men hem. Hij zocht een veilige schuilplaats. Hij was een eenzame vreemdeling die gezelschap en troost zocht. De mensen van Medina verwelkomden hem, gaven hem onderdak en hielpen hem en omarmden het licht van de Islam, dat op hem was neergedaald. Voor hem namen zij de vijandigheid van andere volkeren niet in overweging. Hier komt hij Medina opnieuw binnen, na het verstrijken van acht jaar sinds dat eerste bezoek. Medina, de stad die hem eenmaal had ontvangen, toen hij een angstige Emigrant was; het ontvangt hem opnieuw wanneer Mekka in zijn handen en tot zijn beschikking is. Het is Mekka die zijn trots en Jahiliyah (d.w.z. voor-islamitische periode en tradities) kwijt is. Het is nu weer trots en machtig in de Islam. De Boodschapper van Allâh vergeving alle fouten en onrecht van zijn volk.
Missies en Platoons
Na de Verovering
Na deze lange succesvolle reis terug te keren, bleef de Boodschapper van Allâh
in Medina, waar hij delegaties ontving, agenten uitzond en predikers en roepers van de Islam overal aanstelde. Degenen wiens harten nog steeds vol vooroordelen tegen de Islam zaten en daarom te trots waren om Allâh’s religie te omarmen, werden resoluut gedempt in hun niet-instemming met de status quo die toen in Arabië heerste.
Hier is een mini-afbeelding over de gelovigen. We hebben al aangegeven dat de aankomst van de Boodschapper in Medina plaatsvond in de laatste dagen van het achtste jaar van Al-Hijra. Zodra de sikkel van Moeradjram van het negende jaar opdaagde,
stuurde de Boodschapper van Allâh de gelovigen naar de stammen, zoals vermeld in de onderstaande lijst:
2. Yazeed bin Husain naar Aslam en Ghifar.
3. ‘Abbad bin Bishr Al-Ashhali naar Sulaim en Muzainah.
4. Rafi‘ bin Mukaith naar Juhainah.
5. ‘Amr bin Al-‘As naar Bani Fazarah.
6. Ad-Dahhak bin Sufyan naar Bani Kilab.
7. Basheer bin Sufyan naar Bani Ka‘b.
8. Ibn Al-Lutabiyah Al-Azdi naar Bani Dhubyan.
9. Al-Muhajir bin Abi Omaiyah naar Sana‘a’ (Al-Aswad Al-‘Ansi riep hem op toen hij zich er bevond).
10. Ziyad bin Labid naar Hadramout.
11. ‘Adi bin Hatim naar Tai’ en Bani Asad.
12. Malik bin Nuwairah naar Bani Hanzalah.
13. Az-Zabraqan bin Badr naar Bani Sa‘d (een deel ervan).
14. Qais bin ‘Asim naar Bani Sa‘d (een deel ervan).
15. Al-‘Alâ’ bin Al-Hadrami naar Al-Bahrain.
16. ‘Ali bin Abi Talib naar Najran (om Sadaqa & Jizya te innen).
Sommige van deze agenten werden in Moeradjram, 7 H., uitgezonden, anderen werden later gestuurd totdat de stammen waar ze naar op weg waren volledig tot de Islam waren bekeerd. Deze zet demonstreert duidelijk het grote succes dat de islamitische Da‘wah (oproep) genoot na het Verdrag van Hoedaybiya. Kort nadat Mekka was veroverd, begonnen mensen zich in grote aantallen tot de Islam te bekeren.
De Platoons:
Op dezelfde manier dat de gelovigen naar de stammen werden uitgezonden, begrijpen we dat het uitzenden van nog meer platoons naar alle regio’s van Arabië een noodzaak is voor de verspreiding en dominantie van veiligheid op alle landen van Arabië.
Hier is een lijst van die platoons:
- ‘Uyaina bin Hisn Al-Fazari’s platoon in Al-Muharram, het negende jaar van Al-Hijra naar Bani Tamim. Het bestond uit vijftig ruiters, geen van hen was een Emigrant of een Helper.
- Deze expeditie werd uitgezonden omdat Bani Tamim al andere stammen had aangezet om geen belasting (Al-Jizya) te betalen en hen uiteindelijk had doen stoppen met het betalen ervan.
- Daarom zette ‘Uyaina bin Hisn zich in beweging om hen te bevechten. De hele weg marcheerde hij ’s nachts en loerde hij overdag. Hij ging op die manier voort totdat hij hen overviel en aanviel in de woestijn. Ze vluchtten voor hun leven. Elf mannen, eenentwintig vrouwen en dertig jongens werden gevangen genomen. Hij bracht hen terug naar Medina en werd gehuisvest in de residentie van Ramlah bint Al-Harith. Tien van hun leiders, die naar de deur van de Profeet kwamen, riepen: "O Mohammed, kom eruit en confronteer ons." Toen hij eruit kwam, hielden ze hem vast en begonnen te praten.
- Hijn wisselde een tijdje met hen uit, waarna hij hen verliet en de middaggebed verrichtte. Na het gebed zat hij in de moskee-patio. Zij uitten een verlangen om opschepperij en zelfvertrouwen te tonen. Daartoe introduceerden zij hun spreker ‘Utarid bin Hajib, die een toespraak hield. De Boodschapper van Allâh
vroeg Thabit bin Qais bin Shammas — de moslim spreker — om te antwoorden. Hij deed dat. In ruil daarvoor brachten zij hun dichter Az-Zabraqan bin Badr, die enkele opschepperijke gedichten reciteerde. Hassan bin Thabit, de dichter van de Islam, antwoordde onmiddellijk terug. Toen de gesprekken en de poëzie ten einde waren, zei Al-Aqra‘ bin Habis: "Hun spreker is vloeiender dan de onze, en hun dichter is meer poëtisch geleerd dan de onze. Hun stemmen en uitspraken overtreffen de onze." Uiteindelijk kondigden zij aan dat zij de Islam aannamen. Hierop erkende de Boodschapper van Allâh
hun bekering, beloonde hen goed en gaf hen hun vrouwen en kinderen terug. - Een peloton onder leiding van Qutbah bin ‘Amir naar een plek genaamd Khath‘am in Tabalah, een stuk land niet ver van Turbah. Dat was in Safar, 9 A.H. Begeleid door twintig mannen en slechts tien kamelen om afwisselend op te rijden, viel Qutbah hen aan en vocht zo fel dat een groot aantal van beide partijen gewond raakte en sommigen werden gedood. De moslims dreven met hen kamelen, vrouwen en schapen naar Medina.
- De missie van Dahhak bin Sufyan Al-Kilabi naar Bani Kilab in Rabi‘ Al-Awwal in het jaar 9 A.H. Deze missie werd naar Bani Kilab gestuurd om hen te roepen om de Islam te omarmen. Zij weigerden de Islam te omarmen en begonnen tegen de moslims te vechten, maar werden verslagen en één man verloren.
- De expeditie van driehonderd mannen van ‘Alqamah bin Mujazziz Al-Mudlaji naar de oevers van Jeddah in Rabi‘ Al-Akhir. Deze expeditie werd uitgezonden om te vechten tegen enkele mannen uit (Al-Habasha) Abyssinie (Ethiopië), die zich samenhaalden nabij de oevers van Jeddah en piraterij uitoefenden tegen de Makkans. Daarom stak hij de zee over tot hij een eiland bereikte. Maar zodra de piraten van de komst van de moslims op de hoogte waren, vluchtten zij.
- De taak van het peloton van ‘Ali bin Abi Talib was om Al-Qullus te slopen, dat een afgod was die toebehoorde aan de Tai’ stam. Dat was in Rabi‘ Al-Awwal in het jaar 9 A.H. ‘Ali werd door de Boodschapper van Allâh
uitgezonden met honderdvijftig mannen. Honderd van hen zaten op kamelen. De andere vijftig zaten op paarden. Hij hield een zwarte vlag en een witte banier.
. Zij deelden de Hatims niet.Bij aankomst in Medina smeekte de zus van ‘Adi bin Hatim de Boodschapper van Allâh
om genade en zei: "O Boodschapper van Allâh, mijn broer is afwezig en mijn vader is dood, en ik ben te oud om enig nut te bieden. Wees gunstig tegenover mij, zodat Allâh u gunstig zal zijn." Hij zei: "Wie is je broer?" Zij zei: "Het is ‘Adi bin Hatim." "Is hij niet degene die is gevlucht van Allâh en zijn Boodschapper?" zei de Profeet
en keerde zich van haar af. De volgende dag herhaalde zij hetzelfde als de dag ervoor en ontving hetzelfde antwoord. Een dag later sprak zij soortgelijke woorden, dit keer schonk hij haar genade. De man die naast de Profeet stond en die zij voor ‘Ali hield, zei tegen haar: "Vraag hem om een dier om op te rijden." En haar verzoek werd haar verleend.
Ze keerde terug naar Ash-Sham waar ze haar broer ontmoette en tegen hem zei: "De Boodschapper van Allâh
heeft mij zo'n nobel ding gedaan dat je vader dat nooit zou hebben gedaan. Daarom, willy-nilly, bevreesd of veilig, zou je moeten gaan en hem zien." Onzeker noch beschermd door iemand, zelfs niet aanbevolen door een brief als een middel tot bescherming, kwam ‘Adi en ontmoette de Profeet. De Boodschapper van Allâh
nam hem mee naar huis. Zodra hij voor hem zat, dankte de Boodschapper van Allâh
Allâh en loofde Hem, en zei toen: "Wat maakt u wegvluchten? Vlucht u om te zeggen dat er geen god is behalve Allâh? Kent u nog een andere god dan Allâh?" "Nee" zei hij, en praatte een tijdje. De Boodschapper van Allâh ging verder met zeggen: "Zeker vlucht u zodat u niet het uitspraak hoort zeggen ‘Allâh is de Grootste.’ Kent u iemand die groter is dan Allâh?" "Nee" zei hij. "De joden zijn degenen wier deel toorn is, en de christenen zijn degenen die verdwaald zijn," repliceerde de Profeet. "Ik ben een moslim en ik geloof in één God (Allâh)." ‘Adi verklaarde eindelijk met een blij gezicht. De Profeet beval hem een verblijfplaats bij een van de Helpers. Vanaf die tijd begon hij de Profeet
's ochtends en 's avonds te bezoeken.
Op gezag van Ibn Ishaq, toen de Profeet
hem voor hem liet zitten in zijn huis, zei de Profeet: "O ‘Adi, was u niet geworpen in ongeloof?" "Ja". ‘Adi zei. "Deelde u niet een kwart van de buit van uw volk?" "Ja". Zegde ‘Adi. De Boodschapper van Allâh
zei: "Het is zonde in uw religie om zoiets te doen, en u mag uzelf er niet toe laten." "Ja, bij Allâh, dat is waar", zei ‘Adi. "Zo berekende ik dat hij een Profeet was, geïnspireerd door Allâh, en gezonden tot de mensen. Hij kent het onbekende."
In een andere versie zei de Profeet
: "‘Adi, bekeer u tot de Islam en u zult veilig zijn." "Maar ik ben een man van religie." Zegde ‘Adi. "Ik ken uw religie beter dan u." Zegde de Profeet. "Kent u mijn religie beter dan ik?" vroeg ‘Adi. De Profeet antwoordde: "Ja". Hij zei: "Bent u niet geworpen in ongeloof omdat u zich het vierde van de buit van uw volk toe-eigent?" "Ja". Zegde ‘Adi. "Het is onwettig in uw religie om zoiets te doen." De Profeet zei, en ‘Adi voegde toe: "Hij hoefde het niet opnieuw te zeggen, want ik stemde er onmiddellijk mee in."
Al-Boechari vertelt dat ‘Adi zei: Terwijl we bij de Profeet
waren, kwam een man binnen en klaagde bij hem over armoede. Toen kwam er een andere man binnen en klaagde over straatroof. De Boodschapper van Allâh
zei toen: "O ‘Adi, ben je ooit naar Al-Hirah geweest? Als je gedoemd was om een lange levensduur te hebben, zou je een vrouw te paard van Hirah tot aan de circumambulatie van Al-Ka‘bah kunnen zien, die niemand vreest behalve Allâh; en als je lang genoeg zou leven, zou je de schatten van Kisra openen. En als je lang genoeg zou leven, zou je man zien die een handvol goud of zilver aan anderen aanbiedt, maar niemand zou accepteren om het te nemen." Aan het einde van deze Hadith zegt ‘Adi later: "Ik heb een vrouw te paard van Al-Hirah tot aan de circumambulatie van de Ka‘bah zien reizen, die niemand vreest behalve Allâh, ik ben ook een van hen geweest die de schatten van Kisra bin Hurmuz heeft geopend. Als je lang genoeg zou leven, zou je getuige zijn van wat de Profeet, Abul Qasim,
al had gezegd over ‘het aanbieden van een handvol …’ d.w.z. de profetieën van de Profeet zijn inderdaad uitgekomen."
De invasie van Tabuk
in Rajab, in het jaar 9 A.H.
De invasie en de verovering van Mekka werd beschouwd als een beslissende tussen de waarheid en de dwaling. Daardoor hadden de Arabieren geen twijfel meer over Mohammed’s missie. Zo zien we dat de zaken tegenovergesteld verliepen aan de verwachtingen van de afgodenveraanbidders. Mensen begonnen in grote getale de Islam, de religie van Allâh, te omarmen. Dit wordt duidelijk gemanifesteerd in het hoofdstuk — De delegaties, van dit boek. Het kan ook worden afgeleid uit het enorme aantal mensen dat deelnam aan de Hajjatul-Wadâ‘ (Afscheidsbedevaart). Alle binnenlandse problemen kwamen tot een einde. Moslims voelden uiteindelijk op hun gemak en begonnen de leerstellingen van Allâh’s wetten in te stellen en de oproep tot de Islam te intensiveren.
De onderliggende redenen:
De Byzantijnse macht, die op dat moment als de grootste militaire macht op aarde werd beschouwd, toonde een ongeoorloofde oppositie tegen moslims. Zoals we al hebben vermeld, begon hun oppositie met de dood van de ambassadeur van de Boodschapper van Allâh
, Al-Harith bin ‘Umair Al-Azdi, door Sharhabeel bin ‘Amr Al-Ghassani. De ambassadeur droeg toen een boodschap van de Profeet
naar de heerser van Busra. We hebben ook al aangegeven dat de Profeet vervolgens een brigade onder het bevel van Zaid bin Haritha heeft uitgezonden, die een felle strijd voerde tegen de Byzantijnen bij Mu’tah. Hoewel de moslims geen wraak konden nemen op die trotse, overmoedige tirannen, had de confrontatie zelf een grote indruk op de Arabieren gemaakt, over heel Arabië.
Keizer — die noch de grote voordelen die de Slag van Mu’tah de moslims had gebracht kon negeren, noch de verwachtingen van de Arabische stammen van onafhankelijkheid, en hun hoop om zich van zijn invloed en heerschappij te bevrijden, noch hun alliantie met de moslims kon negeren — realiseerde zich dat, en besefte dat het progressieve gevaar dat zijn grenzen bedreigde, vooral de Ash-Sham-fronten die grenzen aan Arabisch land, toenam. Hij concludeerde dat de vernietiging van de moslims macht een dringende noodzaak was geworden. Dit besluit van hem zou, naar zijn mening, moeten worden bereikt voordat de moslims te machtig werden om te veroveren en onrust te veroorzaken in de aangrenzende Arabische gebieden.
Om aan deze eisen te voldoen, mobiliseerde Keizer een enorm leger van de Byzantijnen en pro-Romeinse Ghassanide stammen om een beslissende, bloedige strijd aan te vangen tegen de moslims.
Algemeen nieuws over de Byzantijnen en Ghassaniden voorbereidingen voor de oorlog.
Zodra het nieuws over de Byzantijnse voorbereidingen voor een beslissende invasie tegen de moslims Medina bereikte, verspreidde er zich angst onder hen. Ze begonnen de Byzantijnse invasie te voorzien bij elke geluid dat ze hoorden. Dit kon duidelijk worden afgeleid van wat er met ‘Umar bin Al-Khattab op een dag was gebeurd.
De Profeet
had een eed gezworen om een maand lang zijn echtgenotes te vermijden in het negende jaar van Al-Hijra. Daarom liet hij hen in de steek en trok zich terug op een privéplek. In het begin waren de metgezellen van de Boodschapper van Allâh verbijsterd en konden ze de reden voor dit gedrag niet begrijpen. Ze dachten dat de Profeet
hen had verstoten en dat hij daardoor bedroefd, verstoord en van streek was. In ‘Umar’s versie van het verhaal zegt hij: "Ik had een helper vriend die me vaak informeerde over wat er gebeurde als ik er niet was, en in ruil daarvoor informeerde ik hem altijd over wat er tijdens zijn afwezigheid had plaatsgevonden. Ze beiden woonden in het hoge deel van Medina. Beiden bezochten de Profeet afwisselend tijdens die tijd van spanning. Toen hoorde ik op een dag mijn vriend aan de deur kloppen en zeggen: "Open! Open!" Ik vroeg me af: "Wat is er aan de hand? Is de Ghassanide gekomen?" "Nee," zei hij, "het is ernstiger dan dat. De Boodschapper van Allâh
heeft zijn echtgenotes verlaten."
In een andere versie zei ‘Umar: "We spraken over de voorbereidingen van de Ghassaniden om ons aan te vallen. Toen het zijn beurt was om het nieuws aan mij door te geven, ging hij naar beneden en keerde hij ’s avonds terug. Hij klopte hard op de deur en zei: ‘Slaapt hij?’ Ik was doodsbang, maar ik ging hem tegemoet. ‘Er is iets ernstigs gebeurd,’ zei hij. ‘Zijn de Ghassaindes gearriveerd?’ zei ik. ‘Nee,’ zei hij, ‘het is groter en ernstiger. De Profeet
heeft zijn echtgenotes verstoten.’"
Deze toestand van overdreven alertheid manifesteert duidelijk de ernst van de situatie die de moslims begonnen te ervaren. De ernst van de situatie werd in grote mate bevestigd door het gedrag van de huichelaars, toen het nieuws over de Byzantijnse voorbereidingen Medina bereikte. Het feit dat de Boodschapper van Allâh
alle veldslagen die hij vocht won, en dat geen macht op aarde hem kon doen beven, en dat hij altijd had bewezen in staat te zijn alle obstakels die in zijn weg stonden te overwinnen - verhinderde de huichelaars, die kwaad in hun harten verborgen hielden, niet om te verwachten dat er een tegenslag zou vallen op de moslims en de Islam.
Zij koesterden kwaad en slechte bedoelingen tegenover het hele proces van de Islam en de moslims. Op basis van illusoir gewenste hoop om deze grote religieuze structuur te vernietigen, bouwden ze een broedplaats van samenzwering en intriges in de vorm van een moskee — Masjid-e-Darar (de moskee van schade). Ze benaderden de Profeet
met het verzoek om naar die plaats te komen en deze te heiligen door er zelf te bidden. Aangezien hij op dat moment op het punt stond naar Tabuk te vertrekken, stelde hij de naleving van hun verzoek uit tot zijn terugkeer. Ondertussen kwam hij door Divijne Openbaring te weten dat het geen Moskee was voor toewijding en gebed, maar een ontmoetingsplaats voor de anti-islamitische elementen. Bij zijn terugkeer stuurde de Profeet
daarom een partij om de nieuwe structuur te slopen.
Specifiek nieuws over de Byzantijnse en
Ghassanide voorbereidingen voor oorlog:
Een vergroot beeld van het prominente gevaar dat het leven van de moslims bedreigde, werd hen gebracht door de Nabateërs die olie uit Ash-Sham naar Medina brachten. Ze brachten nieuws over de voorbereidingen en uitrusting van een enorm leger dat bestond uit meer dan veertig duizend strijders, naast Lukham, Judham en andere stammen die aan de Byzantijnen waren verbonden. Ze zeiden dat de voorhoede al Al-Balqâ’ had bereikt. Zo lag de ernstige situatie in de val voor de moslims. De algemene situatie werd ernstig verergerd door andere nadelige factoren, zoals te veel hitte, droogte en de ruige en hobbelige afstand die ze moesten afleggen in het geval ze besloten de dreigende gevaren te confronteren.
Het concept en de inschatting van de situatie en haar ontwikkeling door de Boodschapper van Allâh
was preciezer en nauwkeuriger dan die van alle anderen. Hij dacht dat als hij zou aarzelen of passief zou omgaan met de situatie op een manier die de Byzantijnen zou toestaan om door de islamitisch gecontroleerde provincies te peddelen of zo ver te gaan als Medina, dit — in deze omstandigheden — de meest afschuwelijke indruk zou achterlaten op de Islam en op de militaire geloofwaardigheid van de moslims.
De voor-islamitische overtuigingen en tradities (Al-Jahiliyah) die op dat moment stierven als gevolg van de sterke en beslissende slag die ze al hadden gehad bij Hunain, een manier konden vinden om opnieuw tot leven te komen in een dergelijke omgeving. De huichelaars die tegen de moslims samenzweerden, zodat ze hen in de rug zouden steken terwijl de Byzantijnen hen van voren zouden aanvallen. Als zo’n ding aan het licht kwam en ze slaagden in hun kwaadaardige pogingen, zouden de inspanningen van de Profeet en zijn metgezellen om de Islam te verspreiden instorten en zouden hun winsten, die het gevolg waren van successievelijke en constante gevechten en invasies, ongeldig worden verklaard. De Boodschapper van Allâh
realiseerde zich dit allemaal heel goed. Dus — ondanks de ontberingen en de droogte waar de moslims mee te kampen hadden — was de Profeet
vastbesloten dat de moslims de Byzantijnen moesten binnenvallen en een beslissende strijd op hun eigen grondgebied moesten voeren. Hij was vastbesloten om niet te aarzelen om elke Romeinse poging te dwarsbomen om naar het land van de Islam te naderen.
Toen de Boodschapper van Allâh
zijn gedachten had gevat en zijn definitieve beslissing had genomen, beval hij zijn metgezellen zich voor te bereiden op oorlog en stuurde hij een verzoek om hulp naar de Mekkanen en de andere Arabische stammen.
In tegenstelling tot zijn gewoonte om zijn echte intentie van de invasie te verbergen door middel van het verklaren van een valse, kondigde hij openlijk zijn intentie aan om de Byzantijnen te ontmoeten en tegen hen te vechten. Hij maakte de situatie duidelijk aan zijn volk, zodat ze zich konden voorbereiden, en spoorde hen aan om in de weg van Allâh te vechten. Bij deze gelegenheid werd een deel van Soerat Bara’a (Hoofdstuk 9 — De Berouw) door Allâh neergezonden, waarin hen werd aangespoord tot standvastigheid en uithoudingsvermogen.
Aan de andere kant
koesterde de Boodschapper van Allâh hen om liefdadigheid te betalen en het beste van hun vermogen in de weg van Allâh te besteden.
Nauwelijks hadden de moslims de stem van de Boodschapper van Allâh
gehoord die hen riep om tegen de Byzantijnen te vechten, of ze haastten zich om te voldoen aan zijn bevelen. Met grote snelheid begonnen ze zich voor te bereiden op de oorlog. Stammen en geslachten kwamen van hier en daar naar Medina. Bijna alle moslims reageerden positief. Alleen degenen die zwakte in hun harten hadden, waren geneigd om achter te blijven. Er waren slechts drie mensen. Zelfs de behoeftigen en de armen die zich geen ritje konden veroorloven, kwamen naar de Boodschapper van Allâh
en vroegen om er een, zodat ze mee konden doen aan de strijd tegen de Byzantijnen. Maar toen hij zei:
De moslims haastten zich om hun geld uit te geven en liefdadigheid te betalen om deze invasie te voorzien. ‘Uthman, bijvoorbeeld, die al tweehonderd had gereserveerd, zette kamelen op om naar Ash-Sham te reizen, presenteerde ze allemaal met tweehonderd ons (van goud) als liefdadigheid. Hij haalde ook duizend dinars en wierp ze allemaal in de schoot van de Boodschapper van Allâh
, die ze overdroeg en zei: "Vanaf vandaag zal niets ‘Uthman schaden, ongeacht wat hij doet." Herhaaldelijk gaf ‘Uthman totdat zijn liefdadigheid opliep tot negenhonderd kamelen en een honderd paarden, naast het geld dat hij betaalde.
Abdur Rahman bin ‘Awf betaalde tweehonderd zilveren ons, terwijl Abu Bakr al zijn geld betaalde en niets achterliet dan Allâh en Zijn Boodschapper als een vermogen voor zijn familie. ‘Umar betaalde de helft van zijn vermogen. Al-‘Abbas schonk veel geld. Talhah, Sa‘d bin ‘Ubadah en Muhammad bin Maslamah gaven geld voor het welzijn van de invasie. ‘Asim bin ‘Adi bood op zijn beurt negenhonderd kamelenladingen dadels aan. Mensen haastten zich om kleine en grote liefdadigheden te betalen. Een van hen gaf de enige halve bus (of de enige bus) die hij bezat. Vrouwen namen deel aan deze competitie door de dingen die ze bezaten te geven; zoals musk, armbanden, enkelbanden, oorbellen en ringen. Niemand onthield zich van het uitgaven van zijn geld, of was te kleinmoedig om geld of iets anders te schenken, behalve de huichelaars:
Het moslimleger vertrekt naar Tabuk:
Toen de uitrusting van het leger voltooid was, beval de Boodschapper van Allâh
dat Muhammad bin Maslamah Al-Ansari zou worden benoemd over Medina — in een andere versie Siba‘ bin ‘Arftah. Hij vertrouwde de veiligheid en de zaken van zijn familie aan ‘Ali bin Abu Talib en gaf hem de opdracht om bij hen te blijven. Deze zet maakte de huichelaars ‘Ali minachtend, dus volgde hij de Boodschapper van Allâh
en haalde hem in. Maar de Profeet liet ‘Ali terugkeren naar Medina, nadat hij zei: "Is het je niet voldoende om mijn opvolger te zijn in de manier waarop Harun (Harun) het was voor Mozes’?" Toen vervolgde hij met de woorden: "Maar geen Profeet volgt mij op."
Op donderdag marcheerde de Boodschapper van Allâh
naar het noorden naar Tabuk. Het leger, dat bestond uit dertig duizend strijders, was groot, vergeleken met de eerdere legers van de Islam. Moslims waren nog nooit met zo’n groot aantal opgetrokken.
Ondanks alle schenkingen van rijkdom en bereden dieren was het leger niet perfect uitgerust. De tekortkoming aan voorzieningen en bereden dieren was zo ernstig dat achttien mannen één kameel afwisselend beschenen. Wat de voorzieningen betreft, moesten leden van het leger soms bladeren van bomen eten totdat hun lippen dik werden. Sommigen moesten kamelen slachten — hoewel ze zo dierbaar waren — zodat ze het water uit hun maag konden drinken; daarom werd dat leger "Het leger van ontbering" genoemd .
Op weg naar Tabuk passeerde het leger van de Islam Al-Hijr — dat het geboorteland was van Thamud die (enorme) rotsen in de vallei uithsneed; dat is "Al-Qura Vallei" van vandaag. Ze haalden water uit de put, maar later zei de Boodschapper van Allâh
hen dat ze niet uit dat water mochten drinken, noch zich ermee mochten wassen. De deeg die ze maakten, vroeg hij hen om hun kameelen ermee te voeden. Hij verbood hen om iets van dat water te eten. Als alternatief zei hij tegen hen om water te halen uit die put waar de teek van de profeet Salih van water dronk.
Op gezag van Ibn ‘Umar: "Bij het passeren van Al-Hijr zei de Profeet
:
Toen heft hij zijn hoofd op en versnelde zijn passen totdat hij de vallei uit was."<
Watertekort en de behoefte van het leger daaraan, maakten hen klagen bij de Boodschapper van Allâh
. Dus smekte hij Allâh, die een regenwolk stuurde. Het regende en zo dronken alle mensen en voorzagen zichzelf van hun behoefte aan water.
Toen ze naderden bij Tabuk, zei de Profeet: "Zoals Allâh het wil, zullen jullie morgen aankomen bij de Tabuk-bron. Jullie zullen er niet voor dageraad komen. Dus wie die bereikt, mag niet aan het water raken; maar wacht tot ik kom." Mu‘adh zei: "Toen we de bron bereikten, stroomde er wat water uit. We zagen dat twee mannen ons al waren voorgegaan. De Boodschapper van Allâh
vroeg hen: ‘Hebben jullie aan het water geraakt?’ Ze antwoordden: ‘Ja’. Hij zei wat Allâh hem inspireerde om te zeggen, toen schepte hij wat water van die bron, een dunne stroom die samenkwam, hij waste zijn gezicht en hand ermee en goot het terug in de bron; daardoor spoot er overvloedig water uit, zodat mensen water konden halen. ‘Mu‘adh’, zei de Boodschapper van Allâh, ‘als je gedoemd was om een lange tijd te leven, zul je hier velden vol vegetatie zien.’"<
Op weg naar Tabuk, of zodra ze Tabuk bereikten, zei de Boodschapper van Allâh
: ‘Er zal vanavond een hevige wind waaien, dus laat niemand van jullie opstaan. Wie een kameel heeft, moet hem vastbinden.’ Later, toen de sterke wind waaide, stond een van de mannen op en de wind voerde hem weg naar Tai’ Mountain.
De hele weg lang was de Boodschapper van Allâh
intent op het verrichten van de gecombineerde gebeden van de middag en de namiddag; en zo deed hij met de zonsondergang en avondgebeden. Zijn gebeden voor beide waren ofwel pre-tijd of post-tijd gebeden.
Het Leger van de Islam in Tabuk:
Bij aankomst in Tabuk en daar het kamp opzetten, was het moslimleger klaar om de vijand te confronteren. Daar hield de Boodschapper van Allâh
een welsprekende toespraak die de meest omvattende woorden bevatte. In die toespraak spoorde hij de moslims aan om naar het welzijn van deze wereld en de wereld hierna te streven. Hij waarschuwde en koesterde hen en gaf hen goede tijdingen. Door dat te doen koesterde hij degenen die gebroken waren in de geest, en blokkeerde hij de kloof van tekort en chaos waar ze mee leedden door gebrek aan voorzieningen, voedsel en andere substanties.
Toen de Byzantijnen en hun bondgenoten hoorden van de mars van de moslims, waren ze zo bang dat niemand van hen durfde uit te sturen om te vechten. Integendeel, ze verspreidden zich binnen hun territorium. Dat bracht op zichzelf een goed krediet aan de moslimmachten. Dat had een militaire reputatie verworven in de midden- en verre landen van de Arabische schiereiland. De grote en serieuze politieke voordelen die de moslimmachten hadden behaald, waren veel beter dan die ze hadden kunnen verwerven als de twee legers een militaire confrontatie hadden gehad.
De Hoofd van Ailah, Yahna bin Rawbah kwam naar de Boodschapper van Allâh
, maakte vrede met hem en betaalde hem de tribut (Al-Jizya). Zowel de volkeren van Jarba’ en Adhruh betaalden hem ook de tribut. Dus gaf de Boodschapper van Allâh
elk een garantiebrief, vergelijkbaar met Yahna’s, waarin hij zegt:
Dit is een garantie van bescherming van Allâh en Mohammed de Profeet, de Boodschapper van Allâh, aan Yahna bin Rawbah en de mensen van Ailah; hun schepen, hun karavanen op het land en de zee zullen de bewaring van Allâh en de Profeet Mohammed hebben, hij en wie met hem is van de Ash-Sham mensen en die van de zee. Wie deze overeenkomst schendt, zal zijn rijkdom hem niet redden; het zal de eerlijke prijs zijn van hem die het neemt. Nu mag het niet wettelijk zijn om mannen te hinderen van enige bronnen waar ze gewend waren te frequenteren, noch van enige reizen die ze wensen te maken, of het nu over zee of over land is."
De Boodschapper van Allâh
stuurde Khalid bin Al-Waleed aan het hoofd van vierhonderd vijfenveertig ruiters naar ‘Ukaidir Dumat Al-Jandal en zei tegen hem: "Je zult hem zien jagen op oryxen." Toen Khalid naderde bij zijn kasteel en zo ver was als een oogverstrekking, zag hij de oryxen tevoorschijn komen, hun hoorns tegen de kasteelpoort wrijvend. Omdat het een maanachtige nacht was, kon Khalid Ukaidir zien tevoorschijn komen om ze te jagen, dus hij ving hem - hoewel hij omringd was door zijn mannen - en bracht hem terug naar de Boodschapper van Allâh
, die zijn leven spaarde en vrede met hem sloot voor de betaling van tweeduizend kameelen, zeshonderd hoofden vee, vierhonderd harnassen en vierhonderd lansen. Hij verplichtte hem de plicht te erkennen om tribut te betalen en gaf hem de taak om dit te innen van Dumat, Tabuk, Ailah en Taima’.
De stammen, die vroeger bondgenoten waren van de Byzantijnen, werden er heel zeker van dat hun afhankelijkheid van hun vroegere meesters ten einde was. Daarom werden ze pro-moslim. De islamitische staat had daardoor haar grenzen uitgebreid tot een zodanige mate dat deze de grenzen van de Byzantijnen en hun agenten raakten. Zo zien we dat de rol van de Byzantijnse agenten voorbij was.
Terugkerend naar Medina:
Het moslimleger keerde triomfantelijk terug uit Tabuk, niet misleid of benadeeld. Dat was omdat Allâh hen de kwalen van de strijd had voldoende gemaakt.
Op de terugweg en op een bergweg zochten twaalf huichelaars het leven van de Profeet en dat was terwijl hij langs die bergweg ging met slechts Ammar die de teugels van zijn zeekamel vasthield en Hudhaifa bin Al-Yaman hem bestuurde, op het moment dat de mensen al naar de onderkant van de vallei waren gegaan.
De huichelaars grepen die kans om het leven van de Profeet te zoeken. Terwijl de Boodschapper van Allâh
en zijn twee metgezellen zich verplaatsten, hoorden ze het geritsel van mensen die van achteren naar hem toe kwamen met hun gezichten verborgen. Hudhaifa, die door de Profeet was gestuurd om te zien wat er aan de hand was, zag hen en streelde de gezichten van hun paarden met een kromstaf en Allâh wierp angst in hun harten. Ze vluchtten weg en haalden hun mensen in.
Echter, Hudhaifa noemde hen aan de Boodschapper van Allâh
en informeerde hem over hun intenties. Zo werd Hudhaifa de "vertrouweling" van de Boodschapper van Allâh
genoemd. Over dit gebeurtenis zegt Allâh, de Verhevene:
te vermoorden) waar ze niet in slaagden om het uit te voeren." [9:74]Toen zijn hoofdkwartier, Medina, aan de horizon begon te verschijnen, zei de Profeet
: "Dit is een vrolijk gezicht. Dit is Uhud, een berg, we houden ervan en het houdt van ons." Toen de inwoners van Medina hoorden van hun aankomst, kwamen ze naar buiten om de legereenheid te ontmoeten. Vrouwen, jongemannen, kinderen en kleuters kwamen de stad uit om hun terugkeer naar huis hartelijk te vieren, zingend:
Dank is ons verschuldigd, zolang een smekeling aan Allâh bidt.."
De mars van de Boodschapper van Allâh
naar Tabuk was in Rajab en zijn terugkeer in Ramadan. Zo zien we dat deze Ghazwah vijftig dagen duurde, twintig dagen waarvan in Tabuk werden doorgebracht en de anderen op de heen- en terugreis. De Tabuk-invasie was de laatste die door de Profeet
werd gemaakt.
De mensen die achterbleven:
Vanwege haar bijzondere omstandigheden was deze invasie een bijzondere, ernstige beproeving die Allâh slechts toedroeg om de gelovigen's geloof te toetsen en hen te onderscheiden van anderen. Dit is Allâh's permanente wil in dergelijke omstandigheden. In dit verband zegt Hij:
Achterblijven en aarzelen met volledige deelname aan die invasie bedroeg de mate van hypocrisie. Waneer de Boodschapper van Allâh
op de hoogte werd gebracht van iemands aarzeling, zei hij: "Laat hem met rust! Als Allâh hem geschikt acht, zal Hij hem in staat stellen om jullie te volgen; maar als dat niet zo is, zal Allâh ons van hem verlossen."
Niemand bleef achter, behalve degenen die werden tegengehouden door een ernstige reden of de huichelaars die leugens vertelden aan Allâh en Zijn Boodschapper.
Een deel van dat aarzelen van de huichelaars was te wijten aan een excuus gebaseerd op vervalsing en wanhoop. Sommigen sleepten het uit, maar vroegen geen onmiddellijke toestemming. Maar er waren drie gelovige gelovigen die ten onrechte aarzelden. Zij waren degenen die Allâh hun geloof toetste, maar later tot hen terugkeerde in genade en hun boetvaardigheid aanvaardde.
Zodra de Boodschapper van Allâh
Medina was binnengegaan, reciteerde hij twee Rak‘a en ging toen zitten om zijn volk te ontvangen. De huichelaars, die meer dan tachtig mannen< waren, kwamen en boden verschillende soorten excuses aan en begonnen te zweren. De Profeet erkende hun excuses en vroeg Allâh's vergeving voor hen, maar hij vertrouwde hun innerlijke gedachten en geloof aan Allâh toe.
Wat de drie trouwe gelovigen betreft — Ka‘b bin Malik, Murara bin Ar-Rabi‘ en Hilal bin Omaiyah — die de waarheid prefereerden, verbood de Boodschapper van Allâh
zijn metgezellen om met hen te praten.
Daardoor werden ze onderworpen aan een ernstig boycot en werden ze uitgesloten van het leven van de gemeenschap. Iedereen keerde hen de rug toe. Zo voelden ze dat de hele grond voor hen was ingeklemd, ondanks zijn ruimtelijkheid, en voelden ze zich ongemakkelijk en onbehaaglijk. De moeilijke tijden waarin ze leefden en die meer dan veertig dagen duurden, werden overschaduwd door een bevel om hun echtgenoten te verlaten. Na vijftig dagen boycot keerde Allâh tot hen en onthulde dat in de Qur’ân:
Allâh's terugkeer tot hen was een grote vreugde voor zowel de moslims als de drie betrokkenen. De vreugde van de achterblijvers was onnoembaar in doel en graad. Het was de gelukkigste dag in hun leven. De goede tijdingen koesterden hen en vulden hun harten met vreugde. Voor degenen die aarzelden vanwege een handicap of ziekte of enige andere ernstige reden, zei Allâh, de Verhevene:
Toen hij Medina naderde, zei de Boodschapper van Allâh
:
De Invasie van Tabuk en haar Verreikende Gevolgen:
Het effect van deze invasie is groot met betrekking tot het uitbreiden en bevestigen van de invloed en dominantie van de moslims op het Arabisch Schiereiland. Het was voor iedereen duidelijk dat geen macht dan die van de Islam lang mee zou gaan onder de Arabieren. De overblijfselen van de Jahiliyin en huichelaars — die gestaag samenzweerden tegen de moslims en die voortdurend leunden op de Byzantijnse macht wanneer ze steun of hulp nodig hadden — deze mensen verloren hun verwachtingen en verlangens om ooit hun vroegere invloed terug te winnen. Realiserend dat er geen uitweg was en dat ze moesten toegeven aan het fait accompli, gaven ze hun pogingen op.
Vanaf dat moment werden huichelaars niet langer mild of zelfs zachtaardig behandeld door de moslims. Allâh beval de moslims niet alleen om hen streng te behandelen, maar verbood hen ook om hun geschenk-goederen te accepteren of gebeden te verrichten voor hun doden, of Allâh’s vergeving voor hen te vragen of zelfs hun graven te bezoeken. Allâh beval de moslims om de moskee te slopen, die zij inderdaad aanstelden en gebruikten als een schuilplaats waar zij hun plannen, samenzweringen en bedrog konden beoefenen. Sommige verzen van de Koran werden neergezonden die hen publiekelijk en volledig onthulden, zodat iedereen in Medina hun realiteit te weten kwam.
De grote impact die deze invasie produceerde, kon worden opgemerkt in het grote aantal delegaties dat achtereenvolgens kwam om de Boodschapper van Allâh
te ontmoeten. Natuurlijk kwamen er deputaties om hem te ontmoeten aan het einde van een invasie, met name na de Verovering van Mekka, maar ze waren niet zo talrijk als deze, noch zo frequent als ze toen waren in de nasleep van het Tabuk-evenement. Het was zeker de grootste.
De Qurâns verzen betreffende deze invasie:
Er werden vele verzen van Hoofdstuk Bara’a (Tauba) onthuld die betrekking hadden op het evenement van Tabuk. Sommige verzen werden onthuld vóór de mars, terwijl andere werden onthuld nadat ze waren vertrokken voor Tabuk, d.w.z. in de context van de strijd. Andere verzen werden ook onthuld bij de aankomst van de Profeet in Medina. Allen behandelden de incidenten die bij deze invasie speelden: de onmiddellijke omstandigheden van de strijd, de blootstelling van de huichelaars, de prerogatieven en de speciale rang die waren voorbehouden aan de strijders in de zaak van Allâh, de acceptatie van de boetvaardigheid van de oprechte gelovigen die terughoudend waren en degenen die zich terugtrokken, enzovoort.
Enkele belangrijke gebeurtenissen die dat jaar plaatsvonden:
Tijdens dit jaar vonden vele gebeurtenissen van groot belang plaats. Zij waren:
- Na de terugkeer van de Boodschapper van Tabuk vond de gezworen aanklacht van ongeloof plaats tussen ‘Uwaimir Al-‘Ajlani en zijn vrouw.
- De bestraffing met stenen van de Ghamidiyah vrouw die bekende overspel te hebben gepleegd. Zij werd pas met stenen bekogeld nadat haar kind was afgeweerd van haar borst.
- Negus Ashama; de koning van Abyssinia (Ethiopië), stierf, zodat de Profeet
het gebed in absentia voor hem verrichtte. - De dood van Umm Kulthum, de dochter van de Profeet
, de Profeet voelde zich uiterst verdrietig over haar dood. "Als ik een derde dochter had, zou ik je toestaan haar te trouwen." zei hij tegen ‘Uthman.
- De dood van ‘Abdullah bin Abi Salool, de leider van de huichelaars, na de terugkeer van de Profeet van Tabuk. De Boodschapper van Allâh
vroeg Allâh’s vergeving voor hem. Hij bad ook voor hem ondanks de afkeuring van ‘Umar en zijn poging om hem ervan te weerhouden dat te doen. Later werd een Qurâns vers neergezonden dat ‘Umar’s juiste standpunt bevestigde.
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 15 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Ga terug naar de Hoofdpagina