AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -11

✦

Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.

AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet (vrede zij met hem)

Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-

Vertaald door : Issam Diab

<<Vorige ---- Volgende >>

Pagina 11 van 17

Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17


 

Militaire Peloton en Missies tussen de Slag bij Uhud en de Slag van de Coalitie

De tegenslag bij Uhud had een slechte impact op zowel de geloofwaardigheid als de militaire reputatie van de moslims. Hun waardigheid en macht in de ogen van de mensen werden aangetast. Problemen en gevaren verspreidden zich overal in en buiten Medina. De joden, huichelaars en bedoeïenen verklaarden openlijk hun vijandigheid tegen de moslims en elke partij was ernaar gestreefd om hun hele bestaan te vernederen en uiteindelijk uit te roeien.

Ongeveer twee maanden waren verstreken na deze slag, toen Banu Asad zich voorbereidden om Medina te plunderen, de stammen ‘Udal en Qarah samenzweerden
tegen de moslims in de maand Safar, 4 A.H. en tien van de metgezellen van de Profeet (Peace Be Upon Him) doodden. Eveneens complotteerde Banu ‘Amir tegen hen, en zeventig metgezellen werden gedood in de slag bij Ma‘una Bron. Gedurende die periode bleven Banu Nadeer hun vijandigheid aankondigen en waren ze betrokken bij een complot om de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him) te doden in Rabi‘ Al-Awwal in 4 A.H. Banu Ghatfan stond op het punt om Medina aan te vallen in Jumada Al-Ula in 4 A.H.

Zo zien we dat de moslims een aantrekkelijk doelwit werden van verschillende potentiële gevaren nadat ze hun militaire geloofwaardigheid hadden verloren in de slag bij Uhud. Mohammed (Peace Be Upon Him) wist op de meest wijze alle vijandige stromingen tegen te houden en zelfs de verloren waardigheid van de moslims te herstellen en hen nieuwe glorie en een nobel statuut te geven. De eerste stap die hij in dit proces zette, was de achtervolgingsoperatie Hamra’ Al-Asad, waarmee hij de militaire reputatie van de moslims kon behouden. Hij slaagde erin de waardigheid en de ontzagwekkende positie van zijn volgelingen te herstellen op een manier die zowel de joden als de huichelaars verbaste of zelfs verbijsterde, waarna hij zijn succesvolle pogingen kroonde door militaire missies en opdrachten te sturen:

Abi Salamah Missie:

De eerste mensen die de wapens opnamen tegen de moslims na de omgekeerde slag bij Uhud waren Banu Asad bin Khuzaimah. "De Inlichtingendienst" van Medina meldde dat Talhah en Salamah, zonen van Khuwailid, enkele vrijwilligers hadden verzameld om tegen de Boodschapper van Allah (Peace Be Upon Him) te vechten. De Profeet (Peace Be Upon Him) stuurde onmiddellijk een peloton van 150 Helpers en Emigranten onder leiding van Abu Salamah. De moslim leider viel Bani Asad bin Khuzaimah in hun eigen thuisland aan, neutraliseerde hun pogingen, verspreidde hen en ving hun vee. Bij zijn terugkeer kreeg Abu Salamah een ontsteking van een eerdere wond die hij bij Uhud had opgelopen, wat kort daarna tot zijn dood leidde. Deze expeditie vond plaats op de 1e dag van Muharram, 4 A.H.

Een Errand geleid door ‘Abdullah bin Unais:

Op de vijfde dag van dezelfde maand Muharram, 4 A.H., werd gemeld dat Khalid bin Sufyan Al-Hudhali een menigte bijeenbracht om de moslim posities te plunderen. ‘Abdullah bin Unais, op bevel van de Profeet (Peace Be Upon Him), vertrok om de vijanden te vernietigen.

De moslim militaire leider bleef achttien dagen afwezig, gedurende welke hij zijn taak succesvol voltooide, de leider van de rebellen doodde en zijn hoofd terugbracht naar Medina op zaterdag, zeven dagen voor het einde van Muharram. De Profeet (Peace Be Upon Him) gaf hem als beloning een stok en zei: "Dit zal fungeren als een teken van herkenning voor jou en mij op de Dag der Opstanding." Op zijn sterfbed vroeg ‘Abdullah dat de stam met hem meeging in zijn lijkwade.<

Het Gebeuren van Ar-Raji‘

In Safar van het vierde jaar A.H., kwam een delegatie van de stammen ‘Udal en Qarah naar Medina en vroeg de Profeet (Peace Be Upon Him) om een groep metgezellen te sturen om hen te instrueren in religie, met de bewering dat er enkele moslims onder hen waren. Hij stuurde zes van zijn metgezellen, in een andere versie, tien onder leiding van Murthid bin Abi Murthid Al-Ghanawi, of, volgens al-Boechari, ‘Asim bin Thabit, de grootvader van ‘Asim bin ‘Umar bin Al-Khattab. Toen ze een plek bereikten genaamd Ar-Raji‘ tussen Rabigh en Jeddah, omringden een honderdtal boogschutters van de clan Banu Lihyan de plaats en vielen hen aan. De delegatie van moslims zocht onderdak op een hoog gelegen plek, Fudfud, en de bedoeïenen boden hen een plecht om hen niet te doden. ‘Asim weigerde af te dalen, hij vocht in plaats daarvan tegen hen totdat hij en zes van zijn metgezellen werden gedood. Er bleven drie mannen over, Khubaib, Zaid bin Ad-Dathna en nog een. Nogmaals boden de bedoeïenen hen een garantie van veiligheid aan en die namen ze aan. Toen ze afdaalden, bonden de bedoeïenen hen verraderlijk. De derde man beklaagde zich over hun oneerlijkheid en verweerde zich tegen hen, waarna ze hem doodden. De andere twee mannen, die enkele prominente figuren van Quraish bij Badr hadden gedood, werden gevangen genomen en verkocht in Mekka. De eerste was Khubaib, die enige tijd werd vastgehouden en vervolgens unaniem besloten werd om hem te kruisigen. Hij werd uit het Heilige Heiligdom naar At-Tan‘im gebracht voor kruisiging. Hij vroeg om een uitstel om een twee-Rak‘a gebed te verrichten. Na de laatste groet richtte hij zich tot zijn beulen en zei: "Als ik niet bevreesd zou zijn dat jullie zouden denken dat ik bang was voor de dood, zou ik langer hebben gebeden." Het was toen dat Khubaib als eerste de traditie vestigde om twee Rak‘a te bidden voor de executie. Vervolgens zei hij:

  • "O Heer! Tel ze één voor één, vernietig ze tot de laatste."
  • Hij reciteerde toen enkele verzen van poëzie die eloquent spreekt over de verschrikkingen die hij doorstond en getuigt van zijn Geloof in Allâh in dit uur van lijden:

    De confederaties hebben hun stammen rondom mij verzameld,

    En hebben alle mensen opgeroepen die konden komen.

    Ze hebben hun vrouwen en kinderen verzameld,

    Ik ben stevig vastgebonden aan een hoge stam.

    Tot Allâh klaag ik over mijn hulpeloosheid en mijn lijden,

    En over de dood, die de confederaties voor mij hebben voorbereid.

    Heer van de Troon! Geef mij standvastigheid tegen hun ontwerp,

    Ze hebben mijn vlees stuk voor stuk afgesneden, en ik ben beroofd van levensonderhoud.

    Ze laten me ongeloof aannemen, maar de dood is voorkeur,

    Tranen rollen uit mijn ogen, hoewel niet van angst.

    Bij Allâh! Ik ben niet bang als ik een moslim sterf,

    Op welke kant ik val, voor de sake van Allâh.

    Ik zal geen onderwerping tonen aan de vijand,

    Als de Heer het zo wenst, zal Hij mijn verscheurde ledematen en gebroken gewrichten zegenen.

    Abu Sufyan sprak hem toen aan en zei: "Ik smeek u bij Allâh, wenst u dat Mohammed (Peace Be Upon Him) hier in uw plaats zou zijn, zodat wij zijn hoofd zouden kunnen afsnijden, en dat u bij uw familie zou zijn?" Khubaib antwoordde: "Bij Allâh, ik wens niet dat Mohammed (Peace Be Upon Him) nu in de plaats zou zijn die ik bezet, of dat een doorn hem zou kunnen kwetsen, en dat ik bij mijn familie zou zitten." Quraish beval ‘Uqbah bin Al-Harith, wiens vader door Khubaib zelf was gedood, hem te kruisigen. Ze benoemden ook iemand om over zijn lijk te waken. ‘Amr bin Omaiyah Ad-Damari pleegde een sluwe truc en droeg de lijk 's nachts stiekem weg om hem ergens te begraven. Later werd gemeld dat kort voor zijn kruisiging hij werd gezien terwijl hij een tros druiven at, hoewel er zelfs geen enkel dadel beschikbaar was in Mekka op dat moment. [Inderdaad, het was niets dan levensonderhoud dat hem door Allâh werd geschonken.]

    Safwan bin Omaiyah kocht de tweede man, Zaid bin Ad-Dathna, en doodde hem als een daad van wraak voor de moord op zijn vader.

    De Quraish, nadat ‘Asim een van hun belangrijke figuren had vermoord, stuurden iemand om een deel van zijn lichaam te halen, maar tot hun teleurstelling was zijn lijk ontoegankelijk omdat een grote zwerm wespen hem beschermden tegen kwaadaardig geknoei. ‘Asim had al zijn Heer een belofte gedaan immuun te blijven tegen elk polytheïstisch geknoei met betrekking tot zijn lichaam, en ook los te staan van elk contact met de vijanden van Allâh. ‘Umar bin Al-Khattab, toen hij dit nieuws hoorde, riep uit: "Allâh beschermt Zijn gelovige slaaf werkelijk na de dood, zoals Hij dat doet tijdens zijn levensduur."<

    De tragedie van de Ma‘una Bron:

    De tragedie van Ma‘una Bron, die nog verschrikkelijker was dan die van Ar-Raji‘, vond plaats in dezelfde maand.

    Abu Bara’ — ‘Amir bin Malik — bijgenaamd ‘Speer Speler’ kwam naar de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) in Medina. De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) riep hem op zich te bekeren tot de Islam, maar hij stemde noch in, noch weigerde. Hij zei: "O Boodschapper van Allâh, als u enkele van uw metgezellen naar de mensen van Najd stuurt om hen te roepen tot de Islam, verwacht ik dat zij zich zullen bekeren." "Ik ben bang dat de mensen van Najd hen zullen doden," zei de Boodschapper. Maar hij antwoordde: "Ik zal hen beschermen." Ibn Ishaq bevestigt dat veertig mannen naar hen werden gestuurd; maar As-Sahih stelt dat het zeventig waren — Al-Mundhir bin ‘Amr, van Bani Sa‘ida, bijgenaamd ‘Bevrijd om te sterven’ — commandeerde die groep, die de besten en meest geleerden waren in de Qur’ân en jurisprudentie.

    Op weg naar Najd verzamelden ze hout om voedsel te kopen voor de mensen van ‘Ahl As-Suffah’ als aalmoezaad overdag en bestudeerden ze, mediteerden ze over de betekenissen van de Qur’ân 's nachts. Ze bleven dat doen tot ze arriveerden bij Ma‘una Bron — die een bron was tussen Bani ‘Amir, Harrah en Bani Saleem. Ze bleven daar en stuurden de Boodschap van de Profeet (Peace Be Upon Him) met Haram bin Milhan, de broer van Umm Sulaim, naar de vijand van Allâh ‘Amir bin At-Tufail. ‘Amir luisterde niet naar de Boodschap maar beval een man Haram in de rug te doorsteken met een speer. Toen de speer in Haram’s lichaam doordrong, zag hij het bloed en zei: "Allâhu Akbar! (d.w.z. Allâh is de Grootste) Bij Heer van Al-Ka‘bah heb ik gewonnen!"

    Toen riep de vijand van Allâh, onmiddellijk, Bani ‘Amir op om tegen de rest te vechten. Bani ‘Amir weigerde, omdat zij onder de bescherming van Abu Bara’ stonden. Daarom wendde hij zich tot Bani Saleem om hulp. De mensen van ‘Usaiyah, Ri‘al en Dhakwan, die volk van Bani Saleem waren, reageerden op zijn oproep. De metgezellen van de Profeet (Peace Be Upon Him), die omsloten waren door afgodenveraanbidders, bleven vechten tot ze allemaal werden gedood. De enige overlevende was Ka‘b bin Zaid bin An-Najjar die gewond werd weggevoerd tussen de doden. Het was tijdens de Al-Khandaq (de gracht) Slag dat hij werd gedood.

    ‘Amr bin Omaiyah Ad-Damari en Al-Mundhir bin ‘Uqbah bin ‘Amir, die belast waren met de dieren van de moslims op afstand daarvan, zagen de vogels cirkelen boven het slagveld. Al-Mundhir haastte zich om deel te nemen aan de strijd totdat hij werd gedood. Maar ‘Amr bin Omaiyah werd gevangen genomen. ‘Amir maakte hem vrij toen hij wist dat hij van de Mudar stam was, maar dat was nadat hij zijn haar had laten knippen. Hij deed dat om een belofte van zijn moeder na te komen om een slaaf vrij te laten.

    Terugkerend naar de Profeet (Peace Be Upon Him) bracht ‘Amr bin Omaiyah het nieuws van de pijnlijke ramp met zich mee, die resulteerde in de moord op zeventig van de beste gelovigen, en herinnerde aan de tragedie van Uhud, maar dan met het verschil dat degenen van Uhud werden gedood in een duidelijke oorlog, maar degenen van Ma‘una werden gedood in een schandelijke verraad. Op weg terug naar Qarqara rustte ‘Amr bin Omaiyah in de schaduw van een boom, en daar sloten twee mannen van Bani Kilab zich bij hem aan. Toen ze sliepen, doodde ‘Amr hen beiden, in de overtuiging dat hij daarmee een deel van zijn gedode metgezellen zou wreken. Toen ontdekte hij dat hen een beschermingsbelofte was gegeven door de Profeet (Peace Be Upon Him). Hij vertelde de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) wat hij had gedaan. De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) zei tegen ‘Amr: "Je hebt twee mensen gedood; hun bloedgeld zal een schuld zijn die Ik moet afbetalen." Hij zette zich vervolgens aan het verzamelen van hun bloedgeld van de moslims en hun bondgenoten, de joden. Deze daad zou later de invasie van Bani An-Nadeer uitlokken.

    De Profeet (Peace Be Upon Him) was diep geraakt door deze tragedie en die van Ar-Raji‘ en gebruikte Allâh’s toorn aan te roepen tegen die mensen en stammen die zijn metgezellen doodden. Anas meldde dat de Profeet (Peace Be Upon Him) gedurende dertig dagen Allâh’s toorn aanriep tegen degenen die zijn metgezellen doodden bij de Ma‘una Bron. Elke ochtendgebed zou hij Allâh’s toorn aanroepen tegen Ri‘l, Dhakwan, Lihyan en ‘Usaiyah. Hij zei: "’Usaiyah ongehoorzaamde Allâh en Zijn Boodschapper." Daarom zond Allâh De Verhevene een Qurâns-vers naar Zijn Boodschapper, die we bleven reciteren totdat het later werd afgeschaft: ‘Verwijs onze volk dat we onze Heer hebben ontmoet en Hij is tevreden met ons en wij zijn tevreden met Hem.’ Dus stopte de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) met zijn aanroeping.

    Bani An-Nadeer Invasie:

    We hebben al gesproken over het verontschuldigende gedrag van de joden en hoe ze altijd dorst hadden om het bloed van de moslims te vergieten en de zaak van de islam te ondermijnen, ondanks alle verdragen en beloften die ze aan de Profeet (Peace Be Upon Him) hadden gegeven. Hun gedrag fluctueerde tussen berusting en slordigheid na het evenement van de Banu Qainuqa‘ en de moord op Ka‘b bin Al-Ashraf, en rebellie gekoppeld aan verraderlijke geheime contacten met Quraish en de huichelaars om een alliantie tegen de moslims te vormen na de slag bij Uhud. Omdat ze onervaren waren in oorlogstactieken, grepen ze naar samenzwering en intriges, en begonnen ze met het smeden van plannen. Ze verklaarden ten eerste openlijke haat en vijandigheid en kozen ervoor om allerlei trucjes te spelen die de moslims zouden kunnen schaden, maar waren erg voorzichtig om enige vorm van vijandelijkheden te initiëren die hen in een open oorlog zouden kunnen betrekken.

    De Profeet (Peace Be Upon Him) oefende op zijn beurt het hoogste niveau van geduld met hen uit, maar ze gingen te ver in hun provocerende daden, vooral na de gebeurtenissen van Ar-Raji‘ en Ma‘una Bron; ze probeerden zelfs zijn leven te nemen.

    Toen de Profeet (Peace Be Upon Him) met enkele van zijn metgezellen op weg ging om Banu Nadeer te bezoeken en hun hulp te zoeken bij het betalen van de bloedgeldbetaling die hij aan Bani Kalb verschuldigd was voor de twee mannen die ‘Amr bin Omaiyah Ad-Damari per ongeluk had gedood. Al dat was in overeenstemming met de clausules van het verdrag dat beide partijen al hadden ondertekend. Toen ze zijn verhaal hoorden, zeiden ze dat ze zouden meedelen in het betalen van de bloedgeldbetaling en vroegen ze hem en zijn metgezellen Abu Bakr, ‘Umar, ‘Ali en anderen om onder een muur van hun huizen te zitten en te wachten. De joden hielden een korte particuliere vergadering en zwoeren om de Profeet (Peace Be Upon Him) te doden. De meest kwaadaardige onder hen, ‘Amr bin Jahsh, bood zich aan om op de muur te klimmen en een grote molensteen op zijn hoofd te laten vallen. Een van hen, Salam bin Mashkam, waarschuwde hen tegen het plegen van een dergelijke misdaad, voorspellende dat Allâh hun complot aan hem zou onthullen, en voegde eraan toe dat een dergelijk feit een openlijke schending van het pact zou vormen dat met de moslims was gesloten.

    Sterker nog, Djibriel daalde af om de Profeet (Peace Be Upon Him) hun boze criminele intentie te onthullen, dus haastte hij zich met zijn metgezellen terug naar Medina. Onderweg vertelde hij zijn metgezellen over de goddelijke openbaring.

    Kort daarna delegeerde de Profeet (Peace Be Upon Him) Mohammed bin Maslamah om een ultimatum te communiceren aan Bani Nadeer, ten gevolge waarvan zij Medina binnen tien dagen moesten evacueren, anders zouden hun hoofden worden afgesneden. De leider van de huichelaars, ‘Abdullah bin Ubai, spoorde de joden aan om geen aandacht te schenken aan de woorden van de Profeet (Peace Be Upon Him) en in hun woningen te blijven, waarbij hij aanbood hen met tweeduizend van zijn volgelingen te steunen, en hen verzekerde van hulp van de stam Quraizah en voormalige bondgenoten Banu Ghatfan. In dit verband zegt Allâh:

  • "Als jullie verdreven worden, (dan) zullen wij (ook) vertrekken, en wij zullen nooit iemand ongehoorzaam zijn aan jullie, en als jullie aangevallen worden (in de strijd), zullen wij inderdaad jullie helpen." [59:11]
  • De joden herwonnen hun vertrouwen en waren vastbesloten om te vechten. Hun leider Huyai bin Akhtab vertrouwde hoopvol op wat de leider van de huichelaars had gezegd. Dus hij stuurde naar de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him), zeggende: "Wij zullen onze huizen niet verlaten. Doe wat je maar wilt doen."

    Ongetwijfeld was de situatie lastig voor de moslims. Het lanceren van een oorlog tegen hun tegenstanders in deze kritieke fase zou verschrikkelijke, verregaande gevolgen kunnen hebben gezien de ongunstige omstandigheden waarin ze verkeerden, naast de vijandige omgeving die in kracht en haat toenam, waarvan de voorbode de vorm aanneemde van het doden van de islamitische missies, zoals reeds is geïntroduceerd.

    De joden van Bani Nadeer waren ook een macht om rekening mee te houden, en de vooruitzichten om hen een militaire nederlaag toe te dienen waren zorgelijk; dienovereenkomstig zou het dwingen tot een oorlogshandeling gepaard gaan met onvoorspelbare risico's. Aan de andere kant brachten de voortdurende staat van herhaalde moordaanslagen en daden van verraad tegen de moslims, zowel individueel als collectief, ondraaglijke hoofdpijn aan de volgelingen van Mohammed (Peace Be Upon Him). Na alle heersende status quo in dit perspectief te hebben beoordeeld en in het licht van de beschamende poging op het leven van de Profeet (Peace Be Upon Him), namen de moslims de beslissende besluiten om de wapens op te pakken, ongeacht welke wending de gevolgen ook zouden kunnen aannemen.

    Toen de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) het antwoord van Huyai bin Akhtab ontving, zei hij: "Allâhu Akbar, Allâhu Akbar." (Allâh is de Grootste van allen) en zijn metgezellen herhaalden dit na hem. Toen zette hij uit om tegen hen te vechten nadat hij Ibn Umm Maktum had aangesteld om de zaken van Medina te regelen tijdens zijn afwezigheid. De vlag werd toevertrouwd aan ‘Ali bin Abi Talib. Hij belegerde hun forten zes nachten — in een andere versie vijftien.

    Banu Nadeer zocht hun toevlucht in hun kastelen, beklom ze en begon pijlen af te schieten en stenen te gooien naar de moslims, genietend van het strategische voordeel dat hun dichte palmenboomgaarden boden. De moslims kregen daarom de opdracht om die bomen te vellen en te verbranden. In dit verband stelt Allâh, de Almachtige, in de Qur’ân:

  • Wat jullie (o gelovigen dan ook) omhakken van de palmbomen, of daarvan laten staan op hun wortels, was door de toestemming van Allah omdat Hij de verdorvenen mocht vernederen." [59:5]
  • De stam Quraizah bleef neutraal, en de huichelaar ‘Abdullah bin Ubai en Ghatfan slaagden er niet in hun beloften van steun na te komen. In dit verband zegt Allâh:

  • (De bedrieglijke uitspraken van de hypocrieten zijn) zoals (die van) Shaytaan toen hij tegen de mens zei: “Geloof niet (in Allah)!” Maar zodra (de mens) ongelovig werd (in Allah), zei Shaytaan: “Ik distantieer mij van jou en ik vrees Allah, de Heer van de werelden!”’" [59:16]
  • De belegering duurde niet lang, want Allâh, de Almachtige, wierp angst in de harten van de joden, en zij boden bereidwillig aan zich te houden aan het bevel van de Profeet (Peace Be Upon Him) en Medina te verlaten. De Profeet (Peace Be Upon Him) accepteerde hun verzoek en stond hen toe zoveel bagage mee te nemen als hun kamelen konden dragen, wapens waren uitgesloten. Natuurlijk hadden ze geen andere keuze dan de orders uit te voeren, dus namen ze alles mee wat ze konden dragen, zelfs de pennen en balken van plafonds. Hun karavaan telde 600 beladen kamelen, inclusief hun chiefs, Huyai bin Akhtab en Salam bin Abi Al-Huqaiq, die vertrokken naar Khaibar, terwijl een andere partij naar Syrië verhuisde. Twee van hen bekeerden zich tot de islam, Yameen bin ‘Amr en Abu Sa‘d bin Wahab, en behielden daarom hun persoonlijke vermogen.

    De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) veroverde hun wapens, land, huizen en vermogen. Onder de andere buit die hij kon bemachtigen, waren 50 harnassen, 50 helmen en 340 zwaarden.

    Deze buit was uitsluitend van de Profeet (Peace Be Upon Him) omdat er geen gevechten bij betrokken waren bij het veroveren ervan. Hij verdeelde de buit naar eigen inzicht onder de vroege Emigranten en twee arme Helpers, Abu Dujana en Suhail bin Haneef. Hoe dan ook, de Boodschapper van Allah (Peace Be Upon Him) besteedde een deel van deze rijkdom aan zijn familie om hun levensonderhoud het hele jaar door te voorzien. De rest werd gebruikt om het moslimleger uit te rusten voor verdere oorlogen in de weg van Allah.

    De invasie van Bani An-Nadeer vond plaats in Rabi‘ Al-Awwal, 4 A.H., d.w.z. in augustus 625 A.D. Bijna alle verzen van Sûrah Al-Hashr (Hoofdstuk 59 - De Verzameling) beschrijven de verbanning van de joden en onthullen de schandelijke manieren van de huichelaars. De verzen manifesteren de regels die relevant zijn voor de buit. In dit Hoofdstuk prijst Allah, de Almachtige, de Emigranten en Helpers. Dit Hoofdstuk laat ook de legitimiteit zien van het kappen en verbranden van het land en de bomen van de vijand voor militaire doeleinden. Dergelijke daden kunnen niet worden beschouwd als verschijnselen van corruptie zolang ze in de weg van Allah staan.

    In dit Hoofdstuk beveelt Allah de gelovigen aan vroom te zijn en zich voor te bereiden op de komende wereld en Hij eindigt het met een compliment over Zichzelf en een manifestatie van Zijn Heilige Namen en Attributen.

    Omdat dit Hoofdstuk zich concentreert op Bani An-Nadeer en hun verbanning, gebruikte Ibn ‘Abbas het om te beschrijven als ‘het An-Nadeer Hoofdstuk’.

    De Invasie van Najd:

    Met de vreedzame overwinning die de moslims behaalden bij de invasie van Bani An-Nadeer, werd hun controle over Medina onbetwistbaar gevestigd, en de huichelaars keerden terug naar een staat van stilte en stopten met hun kunstmatige machinaties publiekelijk. Daardoor had de Profeet (Peace Be Upon Him) voldoende tijd om al zijn energieën en menselijke middelen te richten op het onderdrukken van de woestijnbedoeïnen en het beteugelen van hun schadelijke provocaties en kwaadaardige, boze praktijken van het doden van zijn zendelingen en zelfs het overwegen van een invasie van Medina zelf. Ondertussen meldden de moslim verkenningsgroepen de opbouw van bedoeïen troepen van Bani Muharib en Tha‘labah van Ghatfan rond Medina. De Profeet (Peace Be Upon Him), met de moslims, zette zich haastig in om deze nieuwe wetbreekers te disciplineren, angst in hun harten te zaaien en hen te ontmoedigen om verdere boze praktijken te plegen. Deze afschrikkingsoperaties werden herhaaldelijk uitgevoerd en produceerden effectieve resultaten. De rebellerende, hardvochtige woestijnbedoeïnen werden de bergen in gedreven, en Medina bleef volledig immuun voor hun raids.

    In de context van deze invasies is het interessant om enige aandacht te besteden aan een significant exemplaar ¾ Dhat Ar-Riqa‘ (rags) campagne ¾ die sommige geleerden beweren, plaatsvond in Najd (een groot gebied van tafelberg in de Arabische Schiereiland) in Rabi‘ Ath-Thani of Jumada Al-Ula, 4 A.H. Zij onderbouwen hun bewering door te zeggen dat het strategisch noodzakelijk was om deze campagne uit te voeren om de rebellerende bedoeïnen te sussen om te voldoen aan de overeengekomen ontmoeting met de afgodenaanbidders, d.w.z. de kleine Badr Slag in Sha‘ban, 4 A.H. De meest authentieke mening is echter dat Dhat Ar-Riqa‘ campagne plaatsvond na de val van Khaibar. Dit wordt ondersteund door het feit dat Abu Hurairah en Abu Musa Al-Ash‘ari - moge Allah tevreden met hem zijn - de slag zagen. Abu Hurairah bekeerde zich pas enkele dagen voor Khaibar tot de islam, en Abu Musa Al-Ash‘ari keerde terug vanuit Abyssinia (Ethiopië) en sloot zich aan bij de Profeet (Peace Be Upon Him) bij Khaibar. De regels met betrekking tot het gebed van angst dat de Profeet (Peace Be Upon Him) observeerde tijdens de Dhat Ar-Riqa‘ campagne, werden onthuld bij de ‘Asfan Invasie en dit vond onmiskenbaar plaats na Al-Khandaq (de gracht) Slag aan het einde van 5 A.H.

    De Invasie van Badr, de Tweede:

    Toen de moslims de macht van de Arabische woestijnstammen vernietigden en zich tegen hun kwalen beschermden, begonnen ze zich voor te bereiden om hun grote vijand te ontmoeten. Een jaar was verstreken sinds ze met de Quraish vochten bij Uhud. Het was dus hoog tijd om hen weer te ontmoeten en opnieuw oorlog te beginnen om te bepalen welke van de twee partijen de moeite waard was om te overleven.

    In Sha‘ban 4 A.H., januari 626 A.D., zette de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) zich op naar Badr, vergezeld van duizend vijfhonderd strijders en tien bereden soldaten, en met ‘Ali bin Abi Talib als vlagdrager. ‘Abdullah bin Rawahah kreeg de autoriteit over Medina (Peace Be Upon Him) tijdens de afwezigheid van de Profeet. Bij aankomst in Badr wachtten de moslims daar, in afwachting van de komst van de afgodenveraanbidders.

    De troepen van Abu Sufyan bestonden uit tweeduizend voetmannen en vijftig ruiters. Ze bereikten Mar Az-Zahran, een stukje van Mekka verwijderd, en sloegen hun kamp op bij een waterplaats genaamd Mijannah. Abu Sufyan, die aarzelde, ontmoedigd en uiterst bevreesd was voor de gevolgen van de naderende strijd, wendde zich tot zijn volk en begon laffe, zwakke voorwendselen aan te dragen om zijn mannen ervan te weerhouden om naar de oorlog te gaan, en zei: "O stam van Quraish! Niets zal jullie situatie verbeteren dan een vruchtbaar jaar – een jaar waarin jullie dieren zich voeden met planten en struiken en jullie melk geven om te drinken. En ik zie dat dit een droog jaar is, dus ik keer nu terug en ik raad jullie aan om met mij terug te keren."

    Het lijkt erop dat zijn leger ook dezelfde angsten en zorgen bezat, want ze gehoorzaamden hem zonder de minste aarzeling.

    De moslims, die toen in Badr waren, bleven daar acht dagen lang wachten op hun vijand. Ze maakten gebruik van hun verblijf door goederen te verkopen en het dubbele van de prijs ervoor te krijgen. Toen de afgodenveraanbidders weigerden te vechten, verschoven de machtsverhoudingen in het voordeel van de moslims, die daarmee hun militaire reputatie, hun waardigheid herwonnen en erin slaagden hun indrukwekkende aanwezigheid over heel Arabië te vestigen. Kortom, ze beheersten en controleerden de hele situatie.

    Deze invasie had vele namen. Het wordt ‘Badr de Afspraak’, ‘Badr, de Tweede’, ‘Badr, de Laatste’ en ‘Badr Klein’ genoemd.<

    De Invasie van Doumat Al-Jandal:

    Met de terugkeer van de Boodschapper (Peace Be Upon Him) uit Badr heerste er vrede en veiligheid in het hele gebied; en het islamitische hoofdkwartier, Medina (Peace Be Upon Him), genoot volledige veiligheid. De Profeet achtte het toen passend om de meest afgelegen gebieden van Arabië te bezoeken om alle vijandige elementen te onderwerpen en zo een onbetwistbare erkenning te verkrijgen van vriend en vijand.

    Na een zes maanden durende rustperiode van militaire activiteiten werd de Profeet (Peace Be Upon Him) op de hoogte gebracht dat enkele stammen in de buurt van Doumat Al-Jandal, aan de grenzen van Syrië, betrokken waren bij straatroof en plundering, en op weg waren om troepen te verzamelen en Medina zelf te overvallen. Hij benoemde onmiddellijk Siba‘ bin ‘Arfatah Al-Ghifari om de zaken van Medina te regelen tijdens zijn afwezigheid, en zette zich op weg aan het hoofd van 1000 moslims aan het einde van Rabi‘ Al-Awwal, 5 A.H., waarbij hij een man genaamd Madhkur uit Bani ‘Udhrah meenam als gids.

    Op weg naar Doumat Al-Jandal marcheerden ze 's nachts en verschansten zich overdag, zodat ze de vijand konden verrassen. Toen ze hun bestemming naderden, ontdekten de moslims dat de straatrovers naar een andere plaats waren verhuisd, dus namen ze hun vee en herders gevangen. De inwoners van Doumat Al-Jandal waren ook in alle richtingen gevlucht voor hun leven en hadden hun woningen geëvacueerd. De Profeet (Peace Be Upon Him) bleef daar vijf dagen, gedurende welke hij expeditieleger stuurde om naar het vijendelijk personeel te zoeken, maar ze ontdekten niemand. Hij keerde toen terug naar Medina, maar onderweg sloot hij een vredesverdrag met ‘Uyainah bin Hisn. Doumat Al-Jandal ligt op ongeveer vijftien dagen mars van Medina en vijf van Damascus.

    Met deze beslissende en gestage vooruitgang en wijze strikte plannen, wist de Profeet (Peace Be Upon Him) de veiligheid te verspreiden, de situatie onder controle te krijgen en vrede te laten heersen in het hele gebied. Hij slaagde er ook in de loop van de gebeurtenissen te veranderen ten gunste van de moslims door de aanhoudende interne en externe problemen te verminderen. De huichelaars werden stilgeslagen, een stam van de joden evacueerde terwijl de andere deed alsof ze goede buurrelaties onderhielden en schijnbaar getrouwe trouw aan de verdragen, de woestijnbedoeïenen werden onderworpen en uiteindelijk was de hoofdvijand Quraish niet langer te porren om de moslims aan te vallen. Deze veilige strategische houding creëerde optimale omstandigheden voor de moslims om hun logische koers te hervatten in het verspreiden van de Islam en het overbrengen van de Boodschappen van de Heer aan alle werelden.


    <<Vorige ---- Volgende >>

    Pagina 11 van 17

    Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17

    Ga terug naar de Hoofdpagina

    ← Terug naar de Hoofdpagina