AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -1

✦

Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.

AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet (vrede zij met hem)

Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-

Vertaald door : Issam Diab

Volgende >>

Pagina 1 van 17

Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17


In de naam van Allah, de Allerhoogste, de Allergenadigste

 

Locatie en aard van Arabische stammen

Zonder enige twijfel vertegenwoordigt de biografie van de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him) manifestelijk een uitputtende belichaming van de sublime goddelijke boodschap die hij communiceerde om de mensheid te bevrijden van de moeras van duisternis en polytheïsme naar het paradijs van licht en monotheïsme. Een beeld, authentiek en even uitgebreid, van deze Boodschap is daarom alleen te verkrijgen door zorgvuldige studie en diepgaande analyse van zowel de achtergronden als de kwesties van een dergelijke biografie. Gezien dit, wordt hier een heel hoofdstuk geïntroduceerd over de aard en ontwikkeling van Arabische stammen vóór de komst van de Islam, evenals de omstandigheden die de missie van de Profeet omhulden.

Locatie van de Arabieren:

Linguïstisch betekent het woord "Arab" woestijnen en dorre, waterloze en boomloze landen. Sinds het begin der tijden worden de Arabische schiereiland en zijn volk zo genoemd.

Het Arabische schiereiland wordt in het westen begrensd door de Rode Zee en Sinaï, in het oosten door de Golf van Arabië, in het zuiden door de Arabische Zee, een uitbreiding van de Indische Oceaan, en in het noorden door oud Syrië en een deel van Irak. Het gebied wordt geschat tussen een miljoen en een miljoen en een kwart miljoen vier mijl.

Dankzij haar geografische positie heeft het schiereiland altijd van groot belang genoten. Rekening houdend met haar interne ligging, is het grotendeels woestijn en zand, wat het ontoegankelijk heeft gemaakt voor buitenlanders en indringers, en haar volk volledige vrijheid en onafhankelijkheid door de eeuwen heen heeft gegeven, ondanks de aanwezigheid van twee naburige grote rijken.

Haar externe ligging daarentegen zorgde ervoor dat het het centrum van de oude wereld werd en verbindingen met de meeste naties op dat moment via zee en land bood. Dankzij deze strategische positie is het Arabische schiereiland het centrum geworden voor handel, cultuur, religie en kunst.

Arabische stammen:

Arabische volkeren zijn verdeeld volgens afstamming in drie groepen:

  1. Vergane Arabieren: De oude Arabieren, van wie weinig bekend is over hun geschiedenis, en waar ‘Ad, Thamûd, Tasam, Jadis, Emlaq en anderen toe behoorden.
  2. Zuivere Arabieren: Die afstamden van de nakelijnen van Ya‘rub bin Yashjub bin Qahtan. Zij werden ook Qahtanitische Arabieren genoemd.
  3. Arabiseren Arabieren: Die afstamden van de nakelijnen van Ismaël. Zij werden ook ‘Adnanitische Arabieren genoemd.

De zuivere Arabieren – het volk van Qahtan – woonden oorspronkelijk in Jemen en bestonden uit vele stammen, waarvan er twee zeer beroemd waren:

  1. Himyar: Van wiens geslachten Zaid Al-Jamhur, Quda‘a en Sakasic het meest beroemd waren.
  2. Kahlan: Van wiens geslachten Hamdan, Anmar, Tai’, Mudhhij, Kinda, Lakhm, Judham, Azd, Aws, Khazraj en de nakomelingen van Jafna — de koningen van oud Syrië — het meest beroemd waren.

Kahlan-geslachten emigreerden uit Jemen om in de verschillende delen van het Arabische schiereiland te wonen vóór de Grote Overstroming (Sail Al-‘Arim van de Dam van Ma’rib), als gevolg van het mislukken van de handel onder de druk en het domein van de Romeinen op zowel de zee- als de landhandelsroutes, na de Romeinse bezetting van Egypte en Syrië.

Natuurlijk genoeg leidde de competitie tussen Kahlan en Himyar tot de evacuatie van de eerste en de vestiging van de tweede in Jemen.

De emigrerende geslachten van Kahlan kunnen worden verdeeld in vier groepen:

  1. Azd: Die, onder leiding van ‘Imran bin ‘Amr Muzaiqbâ’, rondzwierden in Jemen, pioniers stuurden en uiteindelijk naar het noorden gingen. Details van hun emigratie kunnen als volgt worden samengevat:

    Tha‘labah bin ‘Amr verliet zijn stam Al-Azd voor de Hidjaz en vestigde zich tussen Tha‘labiyah en Dhi Qar. Toen hij sterker werd, ging hij naar Medina, waar hij bleef. Van zijn nakomelingen zijn Aws en Khazraj, zonen van Haritha bin Tha‘labah.

    Haritha bin ‘Amr, bekend als Khuza‘a, dwaalde met zijn volk in de Hidjaz totdat ze naar Mar Az-Zahran kwamen. Later veroverden ze de Haram en vestigden zich in Mekka nadat ze de mensen van de stam Jurhum hadden verdreven.

    ‘Imran bin ‘Amr en zijn volk gingen naar Oman waar ze de stam van Azd vestigden, wiens kinderen Tihama bewoonden en bekend stonden als de Azd-van-Shanu’a.

    Jafna bin ‘Amr en zijn familie, vertrokken naar Syrië waar hij zich vestigde en het koninkrijk Ghassan initieerde, dat zo genoemd werd naar een bron van water, in de Hidjaz, waar ze op hun weg naar Syrië stopten.

  2. Lakhm en Judham: Van wie Nasr bin Rabi‘a was, vader van Manadhira, Koningen van Heerah.
  3. Banu Tai’: Die ook naar het noorden emigreerden om zich te vestigen bij de zogenaamde Aja en Salma Bergen, die vervolgens de Tai’ Bergen werden genoemd.
  4. Kinda: Die in Bahrein woonden, maar werden verbannen naar Hadramout en Najd waar ze een machtige regering instelden, maar niet lang, want de hele stam verdween al snel.
  • Een andere stam van Himyar, bekend als Quda‘a, verliet ook Jemen en woonde in Samawa semi-woestijngebied aan de grenzen van Irak.
  • De gearabiseerde Arabieren voeren hun afstamming terug naar hun overgrootvader Abraham - vrede zij met hem - uit een stad genaamd "Ar" nabij Kufa aan de westelijke oever van de Eufraat in Irak. Opgravingen brachten grote details van de stad, Abrahams familie, en de heersende religies en sociale omstandigheden aan het licht.

    Het is bekend dat Abraham - vrede zij met hem - Ar verliet voor Harran en vervolgens voor Palestina, dat hij tot hoofdkwartier van zijn boodschap maakte. Hij dwaalde overal in het gebied rond. Toen hij naar Egypte ging, probeerde de Farao kwaad te doen aan zijn vrouw Sarah, maar Allâh redde haar en de Farao’s boze plan keerde zich tegen hem. Hij kwam zo tot de realisatie van haar sterke gehechtheid aan Allâh, en ter erkenning van haar genade, gaf de Farao zijn dochter Hagar in dienst van Sarah, maar Sarah gaf Hagar aan Abraham als vrouw.

    Abraham keerde terug naar Palestina waar Hagar beviel van Ismaël. Sarah werd zo jaloers op Hagar dat ze Abraham dwong Hagar en haar baby te verstoten naar een planteloos dal op een kleine heuvel in de Hidjaz, bij het Heilige Huis, blootgesteld aan de erosie van overstromingen die van rechts en links kwamen. Hij koos voor hen een plaats onder een hoge boom boven de Zamzam bron nabij de bovenkant van de Moskee in Mekka waar noch mensen noch water beschikbaar waren, en keerde terug naar Palestina, waarbij hij zijn vrouw en baby verliet met een lederen zak met wat dadels en een pot water. Niet lang daarna raakten ze beide zonder voedsel en water, maar dankzij Allâh’s gunst borrelde water op om hen een tijdje te onderhouden. Het hele verhaal van de Zamzam bron is iedereen al bekend.

    Een andere Jemenitische stam – Jurhum de Tweede – kwam en woonde in Mekka met toestemming van Hagar, nadat ze gezegd werd te hebben gewoond in de valleien rond Mekka. Het wordt vermeld in de Sahih Al-Boechari dat deze stam Mekka bezocht voordat Ismaël een jongeman was, terwijl ze die vallei al lang voor dit gebeurtenis hadden gepasseerd.

    Abraham gebruikte om nu en dan naar Mekka te reizen om zijn vrouw en zoon te bezoeken. Het aantal van deze reizen is nog steeds onbekend, maar authentieke historische bronnen spraken van vier ervan.

    Allâh, de Sublime, verklaarde in de Edele Koran dat Hij Abraham liet zien, in zijn droom, dat hij zijn zoon Ismaël moest slachten, en daarom stond Abraham op om Zijn Gebod te vervullen:

  • Toen, terwijl zij zich allebei onderworpen hadden en hij had hem knielend op zijn voorhoofd neergelegd; En Wij riepen naar hem: “O Ibraahiem! Jij hebt de droom vervuld!” Waarlijk! Zo belonen Wij de weldoeners. Waarlijk, dat was zeker een duidelijke beproeving – En Wij hebben hem vrijgekocht met een groot offer." [37:103-107]
  • Het wordt vermeld in Genesis dat Ismaël dertien jaar ouder was dan zijn broer Ishaq. De volgorde van het verhaal van de offerande van Ismaël toont aan dat dit echt gebeurde voordat Ishaq werd geboren, en dat Allâh’s belofte om Abraham nog een zoon, Ishaq, te geven, kwam na de vertelling van het hele verhaal.

    Dit verhaal sprak van ten minste één reis – voordat Ismaël een jongeman werd. Al-Boechari, op gezag van Ibn ‘Abbas, meldde de andere drie reizen; een samenvatting hiervan luidt als volgt:

    Toen Ismaël een jongeman was geworden, leerde hij Arabisch van de stam van Jurhum, die hem met grote bewondering liefhad en hem een van hun vrouwen als echtgenote gaf, kort nadat zijn moeder was overleden. Omdat hij zijn vrouw en zoon weer wilde zien, kwam Abraham naar Mekka, nadat Ismaël getrouwd was, maar hij vond hem niet thuis. Hij vroeg Ismaëls vrouw naar haar echtgenoot en hoe het met hen ging. Zij klaagde over armoede, dus hij vroeg haar om Ismaël te vertellen zijn drempel te veranderen. Ismaël begreep de boodschap, scheidde van zijn vrouw en trouwde met de dochter van Mudad bin ‘Amr, hoofd van de stam van Jurhum.

    Nogmaals kwam Abraham om zijn zoon te bezoeken, maar opnieuw vond hij hem niet thuis. Hij vroeg zijn nieuwe vrouw dezelfde eerdere vraag, waarop zij Allâh dankte. Abraham vroeg haar om Ismaël te vertellen zijn drempel te bewaren (d.w.z. haar als echtgenote te houden) en keerde terug naar Palestina.

    Een derde keer kwam Abraham naar Mekka om Ismaël te vinden terwijl hij een pijl verscherpte onder een torenhoge boom nabij Zamzam. De ontmoeting, na een zeer lange reis van scheiding, was zeer ontroerend voor een vader zo teder en een zo plichtsgetrouw en rechtschrijdende zoon. Deze keer bouwden vader en zoon Al-Ka‘bah en verhoogden ze de pilaren, en Abraham riep, in overeenstemming met Allâh’s Gebod, de mensen op om naar het heiligdom te komen voor de pelgrimstocht.

    Door de genade van Allâh had Ismaël twaalf zonen van de dochter van Mudad, wier namen Nabet, Qidar, Edbael, Mebsham, Mishma’, Duma, Micha, Hudud, Yetma, Yetour, Nafis en Qidman waren, en die uiteindelijk twaalf stammen vormden die Makkah bewoonden en handelden tussen Jemen, geografisch Syrië en Egypte. Later verspreidden deze stammen zich over het hele schiereiland en zelfs daarbuiten. Alle hunne berichten verdwenen in de vergetelheid, behalve die van de nakomelingen van Nabet en Qidar.

    De Nabateeërs – zonen van Nabet – vestigden een bloeiende beschaving in het noorden van Hidjaz, zij stichtten een machtige regering die haar domein over alle naburige stammen uitbreidde en Petra als hun hoofdstad maakte. Niemand durfde hun autoriteit uit te dagen totdat de Romeinen kwamen en erin slaagden hun koninkrijk te elimineren. Na uitgebreid onderzoek en moeizaam onderzoek kwam Mr. Sulaiman An-Nadwi tot de conclusie dat de Ghassanide koningen, samen met de Aws en Khazraj, waarschijnlijk geen Qahtanieten waren, maar eerder Nabateeërs.

    Afstammelingen van Qidar, de zoon van Ismaël, woonden lang in Mekka, waarbij hun aantal toenam, en daaruit kwamen ‘Adnan en zoon Ma‘ad, tot wie de ‘Adnanieten hun afkomst konden doen teruggaan. ‘Adnan is de eenentwintigste grootvader in de reeks van de profetische afstam. Het werd gezegd dat wanneer de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him) sprak over zijn afkomst hij stopte bij ‘Adnan en zei: "Genealogisten vertellen leugens" en ging verder dan hem niet. Een groep geleerden was echter van mening dat het waarschijnlijk was om verder te gaan dan ‘Adnan, zonder enige betekenis te hechten aan de voornoemde profetische Hadith. Zij gingen verder met te zeggen dat er precies veertig vaders waren tussen ‘Adnan en Abraham - vrede zij met hem -.

    Nizar, de enige zoon van Ma‘ad, had vier zonen die zich vertoogden in vier grote stammen: Eyad, Anmar, Rabi‘a en Mudar. Deze laatste twee vertoogden zich verder in verschillende geslachten. Rabi‘a verwekte Asad, ‘Anazah, ‘Abdul Qais en de twee zonen van Wa’il (Bakr en Taghlib), Hanifa en vele anderen.

    De stammen van Mudar vertoogden zich in twee grote divisies: Qais ‘Ailan bin Mudar en geslachten van Elias bin Mudar. Van Qais ‘Ailan waren de Banu Saleem, Banu Hawazin en Banu Ghatafan, van wie afstamden ‘Abs, Zubyan, Ashja‘ en Ghani bin A‘sur. Van Elias bin Mudar waren Tamim bin Murra, Hudhail bin Mudrika, Banu Asad bin Khuzaimah en geslachten van Kinana bin Khuzaimah, van wie de Quraish kwamen, de nakomelingen van Fahr bin Malik bin An-Nadr bin Kinana.

    De Quraish vertoogden zich in verschillende stammen, de meest beroemde waren Jumah, Sahm, ‘Adi, Makhzum, Tayim, Zahra en de drie geslachten van Qusai bin Kilab: ‘Abdud-Dar bin Qusai, Asad bin ‘Abdul ‘Uzza bin Qusai en ‘Abd Manaf bin Qusai.

    ‘Abd Manaf vertoogde zich in vier stammen: ‘Abd Shams, Nawfal, Muttalib en Hashim. Het is echter uit de familie van Hashim dat Allâh de Profeet Mohammed bin ‘Abdullah bin ‘Abdul-Muttalib bin Hashim (Peace Be Upon Him) selecteerde.

    De Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him) zei:

  • "Allâh koos Ismaël uit de zonen van Abraham, Kinana uit de zonen van Ismaël, Quraish uit de zonen van Kinana, Hashim uit de zonen van Quraish en Hij koos mij uit de zonen van Hashim."
  • Al-‘Abbas bin ‘Abdul-Muttalib citeerde de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him)en zei:

  • "Allâh schiep de mensheid en koos mij uit het beste daarvan, Hij koos de stammen en selecteerde mij uit het beste daarvan; en Hij koos families en selecteerde mij uit het beste daarvan. Ik ben de allerbeste in persoon en familie."
  • De kinderen van ‘Adnan, op zoek naar weidegronden en water, verspreidden zich in toenemende aantallen over verschillende delen van Arabië.

    De stam van ‘Abdul Qais, samen met enkele takken van Bakr bin Wa’il en Tamim, emigreerden naar Bahrein waar ze woonden.

    Banu Hanifa bin Sa‘b bin Ali bin Bakr ging zich vestigen in Hijr, de hoofdstad van Yamama. Alle stammen van Bakr bin Wa’il woonden in een gebied dat Yamama, Bahrein, Saif Kazima, de kustlijn, de buitenste grenzen van Irak, Ablah en Hait omvatte.

    De meeste stam van Taghlib woonde in het gebied van de Eufraat, terwijl sommigen samenwoonden met Bakr.

    Banu Tamim woonde in de semi-woestijn van Basra.

    Banu Saleem woonde in de buurt van Medina op het land dat zich uitstrekt van Wadi Al-Qura naar Khaibar en verder naar de oostelijke bergen naar Harrah.

    Thaqif woonde in Ta’if en Hawazin ten oosten van Mekka nabij Autas op de weg van Mekka naar Basra.

    Banu Asad woonde op het land ten oosten van Taimâ’ en ten westen van Kufa, terwijl de familie van Tai’ woonde tussen Banu Asad en Taimâ’. Ze lagen vijf dagen lopen van Kufa verwijderd.

    Zubyan bewoonde de plot en het gebied tussen Taimâ’ en Hawran.

    Sommige takken van Kinana woonden in Tihama, terwijl takken van Quraish woonden in Mekka en de voorsteden ervan. Quraish bleef volledig verdeeld totdat Qusai bin Kilab erin slaagde hun rangen te verenigen op eerlijke voorwaarden, waardoor hun status en belangstelling aanzienlijk toenamen.

    Rulership en Princeship onder de Arabieren

    Wanneer we over de Arabieren vóór de Islam spreken, is het noodzakelijk om een klein beeld te schetsen van de geschiedenis van het bestuur, het vorstendom, het sektarisme en de religieuze dominerings van de Arabieren, zodat het begrip van de opkomende omstandigheden bij de komst van de Islam wordt vergemakkelijkt.

    Toen de zon van de Islam opkwam, waren de heersers van Arabië van twee soorten: gekroonde koningen, die in feite niet onafhankelijk waren; en hoofden van stammen en clans, die dezelfde autoriteiten en privileges bezaten als de gekroonde koningen en meestal onafhankelijk waren, hoewel sommigen zich een zekere mate van onderwerping aan een gekroonde koning konden tonen. De gekroonde koningen waren slechts die van Jemen, Heerah en Ghassan. Alle andere heersers van Arabië waren niet gekroond.

    Rulership in Jemen:

    De volk van Sheba waren een van de oudste naties van de pure Arabieren, die in Jemen woonden. Opgravingen in "Or" brachten hun bestaan aan het licht vijfentwintig eeuwen v.Chr. Hun beschaving floreerde en hun domein strekte zich elf eeuwen v.Chr. uit.

    Het is mogelijk om hun tijdperken te verdelen volgens de volgende schatting:

    1. De eeuwen voor 650 v.Chr., tijdens welke hun koningen werden genoemd "Makrib Sheba". Hun hoofdstad was "Sarwah", ook bekend als "Khriba", wiens ruïnes liggen op een plek, een dag lopen van de westelijke kant van "Ma’rib". Tijdens deze periode begonnen ze de "Dam van Ma’rib" te bouwen, die van groot belang was in de geschiedenis van Jemen. Sheba had ook zo’n groot domein dat ze kolonies binnen en buiten Arabië hadden.
    2. Van 650 v.Chr. tot 115 v.Chr. Tijdens dit tijdperk gaven ze de naam "Makrib" op en namen de aanduiding aan van "Koningen van Sheba". Ze maakten ook Ma’rib hun hoofdstad in plaats van Sarwah. De ruïnes van Ma’rib liggen op een afstand van zestig mijl ten oosten van San‘a.
    3. Van 115 v.Chr. tot 300 n.Chr. Gedurende deze periode veroverde de stam Himyar het koninkrijk Saba en nam Redan als hoofdstad in plaats van Ma’rib. Later werd Redan "Zifar" genoemd. De ruïnes liggen nog steeds op Mudawwar Berg nabij de stad "Yarim". Gedurende deze periode begonnen ze te vervallen en ten onder te gaan. Hun handel liep in zeer grote mate terug, ten eerste vanwege het Nabateese domein over het noorden van de Hidjaz; ten tweede vanwege de Romeinse superioriteit over de scheepsroutes na de Romeinse verovering van Egypte, Syrië en het noorden van de Hidjaz; en ten derde vanwege de intertribale oorlogen. Dankzij de drie hierboven genoemde factoren werden de families van Qahtan verdeeld en verspreid.
    4. Van 300 n.Chr. tot de komst van de Islam in Jemen. Deze periode kende veel ontordelijkheid en onrust. De vele oorlogen en burgeroorlogen maakten de mensen van Jemen kwetsbaar voor buitenlandse onderwerping en dus verlies van onafhankelijkheid. Tijdens deze periode veroverden de Romeinen ‘Adn en hielpen zelfs de Abyssinen (Ethiopiërs) om Jemen voor de eerste keer te bezetten in 340 n.Chr., gebruikmakend van het constante intertribale conflict van Hamdan en Himyar. De Abyssinische (Ethiopische) bezetting van Jemen duurde tot 378 n.Chr., waarna Jemen zijn onafhankelijkheid herwon. Later begonnen er scheuren te ontstaan in de Ma’rib Dam, wat leidde tot de Grote Overstroming (450 of 451 n.Chr.) die in de Edele Koran wordt genoemd. Dit was een groot gebeurtenis die de val van de gehele Jemenitische beschaving veroorzaakte en de verspreiding van de naties die daarin woonden.

    In 523 stuurde Dhu Nawas, een Jood, een groot leger tegen de christenen van Najran om hen te dwingen zich tot het Jodendom te bekeren. Nadat ze weigerden dit te doen, werden ze levend in een grote kuil gegooid waar een groot vuur was aangestoken. De Koran verwees naar dit gebeurtenis:

  • Vervloekt waren de mensen van de greppels." [85:4]
  • Dit wekte grote woede op onder de christenen, en vooral onder de Romeinse keizers, die niet alleen de Abyssinen (Ethiopiërs) tegen de Arabieren aanzetten, maar ook een grote vloot verzamelden die hielp bij het Abyssinische (Ethiopische) leger, bestaande uit zeventig duizend krijgers, om een tweede verovering van Jemen te bewerkstelligen in 525 n.Chr., onder leiding van Eriat, die de heerschappij over Jemen werd verleend, een positie die hij bekleedde tot hij werd vermoord door een van zijn legerleiders, Abraha, die, na verzoening met de koning van Abyssinie, de heerschappij over Jemen overnam en later zijn soldaten inzette om Al-Ka‘bah te slopen, en dus hij en zijn soldaten de "Mannen van de Olifant" werden genoemd.

    Na het "Olifant"-incident kwamen de mensen van Jemen, onder leiding van Ma‘dikarib bin Saif Dhu Yazin Al-Himyari, en met Perzische hulp, in opstand tegen de Abyssinische (Ethiopische) indringers, herstelden de onafhankelijkheid en benoemden Ma‘dikarib tot hun koning. Echter, Ma‘dikarib werd vermoord door een Abyssinier (Ethiopiër) die hij om zijn heen had gehouden voor dienst en bescherming. De familie van Dhu Yazin werd daardoor voorgoed beroofd van de koninklijke macht. Kisra, de Perzische koning, benoemde een Perzische heerser over San‘a en maakte zo Jemen tot een Perzische kolonie. Perzische heersers behielden de heerschappij over Jemen tot Badhan, de laatste van hen, de Islam aannam in 638 n.Chr., waarmee het Perzische domein over Jemen werd beëindigd.

    Heerschappij in Heerah:

    Al sinds Korosh de Grote (557-529 v.Chr.) de Perzen verenigde, regeerden zij over Irak en de omliggende gebieden. Niemand kon hun autoriteit ontwrichten totdat Alexander de Grote hun koning Dara I versloeg en de Perzen daardoor onderwierp in 326 v.Chr. Perzische landen werden toen verdeeld en geregeerd door koningen die bekend stonden als "de Koningen van Secten", een tijdperk dat duurde tot 230 n.Chr. Ondertussen bezaten de Qahtanians een deel van de Iraakse gebieden, en werden later gevolgd door enkele ‘Adnanians die een deel van Mesopotamië met hen konden delen.

    De Perzen, onder leiding van Ardashir, die in 226 n.Chr. de Sasanianse staat had gesticht, herwonnen voldoende eenheid en macht om de Arabieren in de buurt van hun koninkrijk te onderwerpen en Quda‘a naar Syrië te dwingen, waardoor de mensen van Heerah en Anbar onder het Perzische domein kwamen.

    Tijdens de tijd van Ardashir oefende Juzaima Alwaddah het bestuur uit over Heerah, Rabi‘a en Mudar, en Mesopotamië. Ardashir had berekend dat het onmogelijk was voor hem om de Arabieren direct te regeren en te verhinderen dat ze zijn grenzen aanvielen, tenzij hij als koning een van hen aanstelde die de steun en macht van zijn stam genoot. Hij had ook gezien dat hij hen tegen de Byzantijnse koningen kon inzetten, die hem altijd al lastig vielen. Tegelijkertijd konden de Arabieren van Irak de Arabieren van Syrië confronteren, die onder de heerschappij van de Byzantijnse koningen stonden. Hij achtte het echter gepast om een Perzische bataljon onder het bevel van de koning van Heerah te houden, om te worden ingezet tegen die Arabieren die zich tegen hem zouden verzetten.

    Na de dood van Juzaima rond 268 A.D. werd ‘Amr bin ‘Adi bin Nasr Al-Lakhmi door de Perzische koning Sabour bin Ardashir aangesteld als koning. ‘Amr was de eerste van de Lakhmi-koningen die over Heerah regeerde, tot de Perzen Qabaz bin Fairuz aanstelden, in wiens regering iemand genaamd Mazdak verscheen, die pleitte voor losbandigheid in het sociale leven. Qabaz en veel van zijn onderdanen namen Mazdak’s religie aan en riepen zelfs de koning van Heerah, Al-Munzir bin Ma’ As-Sama’, op om hem te volgen. Toen deze, vanwege zijn trots en zelfrespect, hun orders weigerde, ontsloeg Qabaz hem en nomineerde Harith bin ‘Amr bin Hajar Al-Kindi, die de Mazdaki-doctrine had aanvaard.

    Nauwelijks had Kisra Anu Shairwan Qabaz opgevolgd, of doodde hij, vanwege zijn haat voor Mazdak’s filosofie, Mazdak en veel van zijn volgelingen, herstelde Munzir op de troon van Heerah en gaf hij orders om Harith te arresteren, die asiel zocht bij de stam van Al-Kalb, waar hij de rest van zijn leven doorbracht.

    Zonen van Al-Munzir bin Ma’ As-Sama’ regeerden lange tijd, totdat An-Nu‘man bin Al-Munzir het overnam. Vanwege een valse beschuldiging door Zaid bin ‘Adi Al-‘Abbadi raakte de Perzische koning boos op An-Nu‘man en riep hem naar zijn paleis. An-Nu‘man ging stiekem naar Hani bin Mas‘ud, hoofd van de Shaiban-stam, liet zijn rijkdom en gezin onder de bescherming van de laatste achter en presenteerde zich vervolgens aan de Perzische koning, die hem onmiddellijk in de gevangenis wierp, waar hij omkwam. Kisra benoemde vervolgens Eyas bin Qubaisa At-Ta’i als koning van Heerah. Eyas kreeg de opdracht om Hani bin Mas‘ud te vertellen om An-Nu‘man’s charge tot Kisra te brengen. Nauwelijks had de Perzische koning de fanatiek gemotiveerde afwijzing van de Arabische stamhoofd ontvangen, of hij verklaarde oorlog aan de stam van Shaiban en mobiliseerde zijn troepen en krijgers onder leiding van koning Eyas naar een plaats genaamd Dhee Qar, waar een zeer woedende strijd plaatsvond, waarin de Perzen voor de eerste keer in de geschiedenis zwaar verslagen werden door de Arabieren. Dat was kort na de geboorte van de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him) acht maanden na Eyas bin Qubaisah’s machtsovername over Heerah.

    Na Eyas werd een Perzische heerser over Heerah aangesteld, maar in 632 A.D. keerde de autoriteit daar terug naar de familie van Lukhm, toen Al-Munzir Al-Ma‘rur het overnam. Nauwelijks had het laatste’s heerschappij acht maanden geduurd, toen Khalid bin Al-Waleed hem aanviel met moslimsoldaten.

    Heerschappij in Geografisch Syrië:

    In het proces van de stamverhuizingen bereikten enkele takken van Quda‘a de grenzen van Syrië, waar ze zich vestigden. Ze behoorden tot de familie van Sulaih bin Halwan, van wie de nakomelingen de zonen van Duj‘am bin Sulaih waren, bekend als Ad-Duja‘ima. Dergelijke takken van Quda‘a werden door de Byzantijnen gebruikt bij de verdediging van de Byzantijnse grenzen tegen zowel Arabische bedoeïenen-plunderaars als de Perzen, en genoten een aanzienlijke fase van autonomie, die naar verluidt de hele tweede eeuw A.D. duurde. Een van hun meest bekende koningen was Zyiad bin Al-Habula. Hun autoriteit kwam echter ten einde na hun nederlaag door de Ghassanides, die vervolgens de proxy-heerschappij over de Arabieren van Syrië kregen en Dumat Al-Jandal als hun hoofdkwartier hadden, wat duurde tot de slag bij Yarmuk in het jaar 13 A.H. Hun laatste koning Jabala bin Al-Aihum bekeerde zich tot de Islam tijdens het bewind van de Opperbevelhebber, ‘Umar bin Al-Khattab - moge Allah tevreden met hem zijn -.

    Heerschappij in Hidjaz:

    Ismaël - vrede zij met hem - bestuurde de autoriteit over Mekka en de hoedeheerschap van de Heilige Sanctuary gedurende zijn leven. Bij zijn dood, op de leeftijd van 137 jaar, volgden twee van zijn zonen, Nabet en Qidar, hem op. Later nam zijn moederlijke grootvader, Mudad bin ‘Amr Al-Jurhumi het over, waardoor de heerschappij over Mekka werd overgedragen aan de stam van Jurhum, waarbij een vererenbare positie werd behouden, hoewel er weinig autoriteit was voor de zonen van Ismaël vanwege de daden van zijn vader bij het bouwen van de Heilige Sanctuary, een positie die zij bekleedden tot aan de neergang van de stam van Jurhum kort voor de opkomst van Bukhtanassar.

    De politieke rol van de ‘Adnanides had in Mekka steeds meer voet aan de grond gekregen, wat duidelijk kon worden aangetoond uit het feit dat bij de eerste invasie van de Arabieren door Bukhtanassar in ‘Dhati ‘Irq’, de leider van de Arabieren niet van Jurhum was.

    Bij de tweede invasie van Bukhtanassar in 587 v.Chr. werden de ‘Adnanides echter bang gemaakt en vluchtten ze naar Jemen, terwijl Burmia An-Nabi met Ma‘ad naar Syrië vluchtte, maar toen de druk van Bukhtanassar afnam, keerde Ma‘ad terug naar Mekka en vond daar geen enkele lid van de stam van Jurhum behalve Jursham bin Jalhamah, wiens dochter, Mu‘ana, aan Ma‘ad als vrouw werd gegeven, die later een zoon bij hem kreeg genaamd Nizar.

    Vanwege de moeilijke levensomstandigheden en de armoede die in Mekka heerste, begon de stam van Jurhum bezoekers van de Heilige Sanctuary slecht te behandelen en haar fondsen te eisen, wat het ongenoegen en de haat van de ‘Adnanides (zonen van Bakr bin ‘Abd Munaf bin Kinana) wekte, die met de hulp van de stam van Khuza‘a die was komen vestigen in een naburig gebied genaamd Marr Az-Zahran, Jurhum binnenviel en hen uit Mekka verdreef, waardoor de heerschappij aan Quda‘a werd overgedragen in het midden van de tweede eeuw n.Chr.

    Toen Jurhum Mekka verliet, vulden ze de put van Zamzam op, maakten ze de plaats glad en begroeven ze er een groot aantal dingen in. ‘Amr bin Al-Harith bin Mudad Al-Jurhumi werd gerapporteerd door Ibn Ishaq, de bekende historicus, dat hij de twee gouden herten samen met de Zwarte Steen en een hoop sieraden en zwaarden in Zamzam begroef, voorafgaand aan hun droevige vlucht naar Jemen.

    De periode van Ismaël wordt geschat op twintig eeuwen v.Chr., wat betekent dat Jurhum in Mekka verbleef voor eenentwintig eeuwen en daar ongeveer twintig eeuwen lang de heerschappij uitoefende.

    Na de nederlaag van Jurhum monopoliseerde de stam van Khuza‘a de heerschappij over Mekka. De stammen van Mudar genoten echter van drie privileges:

  • De Eerste: Het leiden van de pelgrims van ‘Arafat naar Muzdalifah en vervolgens van Mina naar de ‘Aqabah Stenigingspilaar. Dit was de autoriteit van de familie van Al-Ghawth bin Murra, een van de takken van Elias bin Mudar, die ‘Sofa’’ werden genoemd. Dit privilege betekende dat de pelgrims niet mochten stenen gooien naar Al-‘Aqabah totdat een van de ‘Sofa’ mannen dat deed. Wanneer ze klaar waren met het stenen gooien en de vallei van Mina wilden verlaten, stonden de ‘Sofa’ mannen aan weerszijden van Al-‘Aqabah en zou niemand die positie passeren totdat de mannen van ‘Sofa’ passeerden en de weg vrijmaakten voor de pelgrims. Toen Sofa verdween, nam de familie van Sa‘d bin Zaid Manat van de Tamim stam het over.

    De Tweede: Al-Ifadah (vertrekken naar Mina na Muzdalifah) op de offerochtend, en dit was de verantwoordelijkheid van de familie van Adwan.

    De Derde: Uitstellen van de heilige maanden, en dit was de verantwoordelijkheid van de familie van Tamim bin ‘Adi van Bani Kinana.

  • De heerschappij van Khuza‘a in Mekka duurde driehonderd jaar, tijdens welke de ‘Adnanides zich verspreidden over Najd en de oevers van Bahrein en Irak, terwijl kleine stammen van Quraish op de oevers van Mekka bleven; zij waren Haloul, Harum en enkele families van Kinana. Zij genoten geen privileges in Mekka of in de Heilige Huis tot de verschijning van Qusai bin Kilab, wiens vader naar verluidt stierf toen hij nog een baby was, en wiens moeder vervolgens trouwde met Rabi‘a bin Haram, uit de stam van Bani ‘Udhra. Rabi‘a nam zijn vrouw en haar baby mee naar zijn vaderland aan de grenzen van Syrië. Toen Qusai een jongeman werd, keerde hij terug naar Mekka, dat werd bestuurd door Halil bin Habsha van Khuza‘a, die Qusai zijn dochter, Hobba, als echtgenote gaf. Na de dood van Halil brak er een oorlog uit tussen Khuza‘a en Quraish, als gevolg waarvan Qusai de controle over Mekka en het Heilige Huis overnam.

    De redenen voor deze oorlog zijn geïllustreerd in Drie Versies:

  • De Eerste: Toen Qusai de verspreiding van zijn nakomelingen, de toename van zijn bezittingen en de verheffing van zijn eer na Halil’s dood opmerkte, achtte hij zichzelf meer gerechtigd om de verantwoordelijkheid voor het bestuur over Mekka en de bewaring van het Heilige Huis op zich te nemen dan de stammen van Khuza‘a en Bani Bakr. Hij pleitte er ook voor dat de Quraish de chiefs waren van de nakomelingen van Ismaël. Daarom raadpleegde hij enkele mannen van Quraish en Kinana over zijn wens om Khuza‘a en Bani Bakr uit Mekka te verdrijven. Zij vonden zijn mening goed en steunden hem.

    De Tweede: Khuza‘a beweerde dat Halil Qusai had verzocht de bewaring van Al-Ka‘bah en het bestuur over Mekka na zijn dood op zich te nemen.

    De Derde: Halil gaf het recht van Al-Ka‘bah dienst aan zijn dochter Hobba en benoemde Abu Ghabshan Al-Khuza‘i tot zijn agent daartoe. Na de dood van Halil kocht Qusai dit recht voor een lederen zak vol wijn, wat onvrede wekte onder de mannen van Khuza‘a en zij probeerden de bewaring van het Heilige Huis af te houden van Qusai. Deze wist, met de hulp van Quraish en Kinana, de controle over te nemen en zelfs Khuza‘a volledig uit Mekka te verdrijven.

    Wat de waarheid ook moge zijn, de hele affaire resulteerde in de ontzegging van Sofa van hun eerder genoemde privileges, de evacuatie van Khuza‘a en Bakr uit Mekka en de overdracht van het bestuur over Mekka en de bewaring van het Heilige Heiligdom aan Qusai, na felle oorlogen tussen Qusai en Khuza‘a, waarbij aan beide zijden zware verliezen werden geleden, verzoening en vervolgens arbitrage van Ya‘mur bin ‘Awf, uit de stam van Bakr, wiens oordeel de geschiktheid van Qusai’s bestuur over Mekka en de bewaring van het Heilige Huis, Qusai’s onverantwoordelijkheid voor het bloedvergieten van Khuza‘a en de oplegging van bloedgeld aan Khuza‘a omvatte. Qusai’s heerschappij over Mekka en het Heilige Huis begon in 440 A.D. en stelde hem, en later de Quraish, in staat tot absolute heerschappij over Mekka en onbetwistbare bewaring van het Heilige Huis, waar Arabieren van heel Arabië naar toe kwamen om eerbetoon te brengen.

  • Qusai bracht zijn verwanten naar Mekka en verdeelde het onder hen, waardoor de Quraish er ook enkele woningen kregen. An-Nus’a, de families van Safwan, Adwan, Murra bin ‘Awf behielden dezelfde rechten die zij vóór zijn komst genoten.

    Een significant succes dat Qusai wordt toegeschreven, was de oprichting van het An-Nadwa Huis (een bijeenkomstshuis) aan de noordelijke kant van de Al-Ka‘bah Moskee, om te dienen als een ontmoetingsplaats voor de Quraish. Dit huis had de Quraish veel ten goede gekomen, omdat het de eenheid van meningen onder hen veiligstelde en een hartelijke oplossing voor hun problemen bevorderde.

    Qusai genoot echter de volgende privileges van leiderschap en eer:

    1. Voorzitten over de bijeenkomsten van An-Nadwa Huis, waar overleggingen over serieuze kwesties werden gehouden, en huwelijkscontracten werden aangekondigd.
    2. Het Standaard: Hij monopoliseerde in zijn hand kwesties relevant voor het lanceren van oorlogen.
    3. Doorkeeping van Al-Ka‘bah: Hij was de enige die in aanmerking kwam om de poort te openen, en was verantwoordelijk voor de dienst en bescherming ervan.
    4. Voorzien van water voor de Pelgrims: Dit betekent dat hij kuipen vulde met zoete data en rozijnen voor de pelgrims om te drinken.
    5. Voeden van Pelgrims: Dit betekent het bereiden van voedsel voor pelgrims die het zich niet konden veroorloven. Qusai legde zelfs een jaarlijkse grondbelasting op aan de Quraish, betaald tijdens het seizoen van de pelgrimstocht, voor voedsel.

    Het valt op te merken dat Qusai ‘Abd Manaf, een van zijn zonen, uitsluitte voor eer en prestige koos, hoewel hij niet zijn oudste zoon was (‘Abd Ad-Dar was dat wel), en hem verantwoordelijkheden toevertrouwde zoals het leiden van An-Nadwa House, de vlag, het doorkeeperschap van Al-Ka‘bah, het voorzien in water en voedsel voor pelgrims. Vanwege het feit dat Qusai’s daden als onbetwist werden beschouwd en zijn orders onveranderlijk, leidde zijn dood niet tot conflicten onder zijn zonen, maar later wel onder zijn kleinkinderen, want zodra ‘Abd Munaf was overleden, begonnen zijn zonen ruzies te krijgen met hun neven — de zonen van ‘Abd Ad-Dar, wat tot tweedracht en gevechten onder de hele stam van de Quraish zou hebben geleid, als er niet een vredesverdrag was geweest waarbij de functies werden herbegrepen om de voorzieningen en het water geven voor de pelgrims voor de zonen van ‘Abd Munaf te behouden; terwijl An-Nadwa House, de vlag en het doorkeeperschap van Al-Ka‘bah werden behouden voor de zonen van ‘Abd Ad-Dar. De zonen van ‘Abd Munaf wierpen de lots voor hun taak, en lieten vervolgens de taak van het verstrekken van voedsel en water over aan Hashim bin ‘Abd Munaf, nadat hij was overleden, werd de taak overgenomen door een broer van hem genaamd Al-Muttalib bin ‘Abd Manaf en daarna door ‘Abd Al-Muttalib bin Hashim, de grootvader van de Profeet, wiens zonen deze positie bekleedden tot de opkomst van de Islam, tijdens welke ‘Abbas bin ‘Abdul-Muttalib de leiding had.

    Er werden vele andere functies verdeeld onder de mensen van de Quraish om de pijlers van een nieuwe democratische petitestaat te vestigen met overheidskantoren en raden die vergelijkbaar zijn met die van vandaag. Hieronder staan enkele van deze functies vermeld.

    1. Het werpen van de lots voor de afgoden was toegewezen aan Bani Jumah.
    2. Het noteren van aanbiedingen en offers, de schikking van geschillen en relevante kwesties lag in de handen van Bani Sahm.
    3. Consultatie ging naar Bani Asad.
    4. Organisatie van bloedgeld en boetes was met Bani Tayim.
    5. Het dragen van de nationale vlag was met Bani Omaiyah.
    6. Het militaire instituut, voetvolk en cavalerie zouden de verantwoordelijkheid van Bani Makhzum zijn.
    7. Bani ‘Adi zou fungeren als buitenlandse bemiddelaars.

     

    Rulership in Pan-Arabia:

    We hebben eerder de emigraties van de Qahtaniden en ‘Adnaniden genoemd, en de verdeling van Arabië tussen deze twee stammen. De stammen die nabij Heerah woonden, stonden onder de heerschappij van de Arabische koning van Heerah, terwijl de stammen die in de Syrische semi-woestijn woonden, onder de heerschappij stonden van de Arabische Ghassanide koning, een soort afhankelijkheid die in werkelijkheid formeel was en niet daadwerkelijk. Degenen die in de achterliggende woestijnen woonden, echter, genoten van volledige autonomie.

    Deze stammen hadden in feite hoofden die werden gekozen door de hele stam, wat een demi-regering was gebaseerd op stamsolidariteit en collectieve belangen bij de verdediging van land en eigendom.

    Hoofden van stammen genoten dictoriale privileges die vergelijkbaar waren met die van koningen, en ontvingen zowel in oorlog als in vrede volledige gehoorzaamheid en onderwerping. Rivaliteit onder neven voor de heerschappij dreef hen echter vaak ertoe om elkaar te overtreffen in het vermaken van gasten, het tonen van vrijgevigheid, wijsheid en ridderlijkheid, puur met het doel hun rivalen te overtroeven en faam te verwerven onder het volk, vooral dichters die op dat moment de officiële woordvoerders waren.

    Hoofden van stammen en meesters hadden speciale claims op buit van oorlog, zoals een kwart van de buit, wat hij voor zichzelf koos, of vond op zijn terugweg, of zelfs de onverdeelbare buit.

    De Politieke Situatie:

    De drie Arabische regio’s grenzend aan buitenlanders leed groot zwakte en minderwaardigheid. De mensen daar waren of meesters of slaven, heersers of ondergeschikten. Meesters, vooral de buitenlanders, hadden claim op elk voordeel; slaven hadden niets anders dan verantwoordelijkheden om te dragen. Met andere woorden, willekeurige autocratische heerschappij bracht inbreuk op de rechten van ondergeschikten teweeg, onwetendheid, onderdrukking, onrecht, onbillijkheid en hardheid, en het veranderen van hen in mensen die in duisternis en onwetendheid tastten, namelijk vruchtbare grond die haar vruchten afstond aan de heersers en mannen van macht om extravagant te verspillen aan hun genoegens en genietingen, grillen en verlangens, tirannie en agressie. De stammen die nabij deze regio’s woonden, fluctueerden tussen Syrië en Irak, terwijl de stammen die zich in het binnenland van Arabië bevonden, verdeeld waren en werden bestuurd door stammenconflicten en raciale en religieuze geschillen.

    Ze hadden noch een koning om hun onafhankelijkheid te handhaven, noch een steunpilaar om advies van te vragen of afhankelijk van te zijn in tegenspoed.

    De heersers van Hidjaz werden echter zeer hoog aangeschreven en gerespecteerd door de Arabieren, en werden beschouwd als heersers en dienaars van het religieuze centrum. Het bestuur van Hidjaz was in feite een mengeling van seculier en officieel precedent, evenals religieuze leiding. Ze regeerden onder de Arabieren in de naam van religieuze leiding en monopoliseerden altijd de bewaring van het Heilige Heiligdom en de omgeving ervan. Ze stonden in voor de belangen van de bezoekers van Al-Ka‘bah en waren verantwoordelijk voor de uitvoering van Abrahams code. Ze hadden zelfs kantoren en afdelingen zoals die van de parlementen van vandaag. Ze waren echter te zwak om de zware last te dragen, zoals dit duidelijk werd tijdens de Abyssinische (Ethiopische) invasie.

    Religies van de Arabieren

    De meeste Arabieren hadden zich aangesloten bij de oproep van Ismaël - vrede zij met hem - en bekende de religie van zijn vader Abraham - vrede zij met hem - . Ze hadden Allâh aanbeden, Zijn Eenheid beleden en Zijn religie lange tijd gevolgd totdat ze een deel van wat hen was herinnerd, vergaten. Ze behielden echter fundamentele overtuigingen zoals monotheïsme, evenals verschillende andere aspecten van Abrahams religie, tot de tijd dat een hoofd van Khuza‘a, namelijk ‘Amr bin Luhai, die bekend stond om zijn rechtschapenheid, zijn liefdadigheid, zijn eerbied en zijn zorg voor de religie, en onvoorwaardelijke liefde en gehoorzaamheid van zijn stamgenoten genoot, terugkeerde van een reis naar Syrië waar hij mensen het afbeeldingsaanbidding zien, een fenomeen dat hij goedkeurde en geloofde dat het rechtvaardig was, aangezien Syrië de plaats was van Boodschappers en Schriftrollen, met zich meebracht een afgod (Hubal) die hij in het midden van Al-Ka‘bah plaatste en mensen opriep om hem aan te beden. Zodra het heidendom zich over Mekka verspreidde en vervolgens naar Hidjaz, de mensen van Mekka als bewakers niet alleen van het Heilige Huis, maar ook van de hele Haram. Een groot aantal afgoden, met verschillende namen, werden in het gebied geïntroduceerd.

    Een afgod genaamd ‘Manat’, werd bijvoorbeeld aanbeden op een plaats bekend als Al-Mushallal nabij Qadid aan de Rode Zee. Een andere, ‘Al-Lat’ in Ta’if, een derde, ‘Al-‘Uzza’ in de vallei van Nakhlah, en zo verder en zo voort. Polytheïsme heerste en het aantal afgoden nam overal in Hidjaz toe. Het werd zelfs vermeld dat ‘Amr bin Luhai, met behulp van een djin-metgezel die hem vertelde dat de afgoden van Noachs volk – Wadd, Suwa‘, Yaguth, Ya‘uk en Nasr – in Jeddah begraven lagen, ze opgraven en naar Tihama bracht. Tijdens de bedevaart werden de afgoden onder de stammen verdeeld om mee naar huis te nemen. Elke stam, en elk huis, had hun eigen afgoden, en het Heilige Huis was ook overvol met hen. Bij de verovering van Mekka door de Profeet werden 360 afgoden rond Al-Ka‘bah gevonden. Hij brak ze af en liet ze verwijderen en verbranden.

    Polytheïsme en afgodenverering werden het meest prominente kenmerk van de religie van de pre-islamitische Arabieren, ondanks de vermeende belijdenis van Abrahams religie.

    Tradities en ceremonies van de aanbidding van hun afgoden waren grotendeels gecreëerd door ‘Amr bin Luhai, en werden beschouwd als goede innovaties in plaats van afwijkingen van Abrahams religie. Sommige kenmerken van hun afgodenverering waren:

    1. Zelfopoffering aan de afgoden, toevlucht zoeken bij hen, hun namen uitroepen, hun hulp in te roepen in tegenspoed en hen te smeken om de vervulling van wensen, in de hoop dat de afgoden (d.w.z. heidense goden) zouden bemiddelen bij Allâh voor de vervulling van de wensen van de mensen.
    2. Het verrichten van pelgrimsochten naar de afgoden, circumrotatie rondom hen, zelfonderwerping en zelfs neerbuigen voor hen.
    3. Het zoeken naar de gunst van afgoden door middel van verschillende soorten offers en slachtingen, zoals vermeld in de Qurânsische verzen:
  • "En dat wat geofferd (geslacht) wordt op An-Nusub (stenen-altaars)" [5:3]
  • Allâh zegt ook:

  • "Eet niet (o gelovigen) van dat (vlees) waarop Allâh’s Naam niet is uitgesproken (op het moment van het slachten van het dier)." [6:121]
    1. Het heiligen van bepaalde porties voedsel, drank, vee en gewassen aan afgoden. Verrassend genoeg werden ook porties aan Allâh Zelf geheiligd, maar mensen vonden vaak redenen om delen van Allâh’s portie aan afgoden over te dragen, maar nooit het omgekeerde. Hiermee gaan de Qurânsische verzen:
  • En zij kennen aan Allah een deel van het oogst en het vee toe dat Hij geschapen heeft, en zij zeggen: “Dit is voor Allah,” volgens wat zij zich voorstellen en “Dit is voor onze (zogenaamde) deelgenoten.” Maar het deel van de (zogenaamde) deelgenoten (van Allah) bereikt Allah niet, terwijl het deel van Allah de (zogenaamde) deelgenoten (van Allah) bereikt. Kwaad is de manier waarop zij oordelen!" [6:136]
    1. Het gunnen van gunsten aan deze afgoden door middel van votief offers van gewassen en vee, waarover de Koran zegt:
  • En volgens hun voorstelling zeggen zij dat bepaalde soorten vee en oogst verboden zijn en men moet het niet eten behalve datgene wat Wij toestaan. En dat er bepaalde soorten vee zijn die geen last mogen dragen of enig ander werk doen en vee waarbij de naam van Allah niet wordt uitgesproken; liegend over Hem (Allah). Hij zal hen vanwege hun bedenksels vergoeden." [6:138]
    1. Toewijding van bepaalde dieren (zoals Bahira, Sa’iba, Wasila en Hami) aan afgoden, wat betekende dat deze dieren gespaard werden van nuttig werk voor de sake van deze heidense goden. Bahira, zoals gerapporteerd door de bekende historicus Ibn Ishaq, was de dochter van Sa’iba die een teef was die tien opeenvolgende teefjes baarde, maar geen mannetjes, werd vrijgelaten en verboden om te spannen, te belasten of van haar wol geschoren te worden, of gemolken (maar voor gasten om van te drinken); en zo werd er met al haar teefjes gedaan die de naam ‘Bahira’ kregen, nadat hun oren waren gesneden. De Wasila was een schaap dat tien opeenvolgende teefjes in vijf zwangerschappen had. Elke nieuwe geboorte van deze Wasila werd alleen toegewezen aan mannelijke mensen. De Hami was een mannelijke kameel die tien opeenvolgende teefjes voortbracht, en werd daardoor op dezelfde manier verboden. Bij vermelding hiervan zegt de Koranische verzen:
  • Allah heeft niet zaken als kamelenmerrie met gespleten oren of over de losgelaten kamelenmerrie of over de ooi die met de ram een tweeling vormt of over de niet meer te belasten kamelenhengst ingesteld (omdat de ongelovigen zelf regels verzonnen betreft hun dieren die ze hadden). Maar de ongelovigen verzinnen leugens over Allah en de meeste van hen hebben geen begrip." [5:103]

    Allâh zegt ook:

     En zij zeggen: “Wat in de buiken van bepaalde soorten vee is, is alleen voor mannen en voor onze vrouwen verboden, maar als het dood geboren wordt, dan mogen zij daarin meedelen.” Hij zal hen voor hun toekenning bestraffen. Waarlijk, Hij is Alwijs, Alwetend." [6:139]

  • Het is authentiek overgeleverd dat deze bijgeloofsovertuigingen voor het eerst werden uitgevonden door ‘Amr bin Luhai.

    De Arabieren geloofden dat deze afgoden, of heidense goden, hen dichter bij Allâh zouden brengen, hen naar Hem zouden leiden en voor hun rekening met Hem zouden bemiddelen, waarover de Koran zegt:

  • "Wij aanbidden hen slechts om hen dichter bij Allâh te brengen." [39:3], en
  • "En zij aanbidden naast Allâh dingen die hen niet schaden noch nutten, en zij zeggen: Dit zijn onze voorspraak bij Allâh." [10:18]

    Een andere divinatorische traditie onder de Arabieren was het werpen van Azlam (d.w.z. veerloze pijlen die van drie soorten waren: één die ‘ja’ toonde, een andere ‘nee’ en een derde was leeg) die ze gebruikten in geval van serieuze zaken zoals reizen, huwelijken en dergelijke. Als de lot ‘ja’ toonde, zouden ze dat doen, als ‘nee’, zouden ze wachten tot het volgende jaar. Andere soorten Azlam werden geworpen voor water, bloedgeld of toonden ‘van jou’, ‘niet van jou’, of ‘Mulsaq’ (consocieerd). In gevallen van twijfel over afstamming zouden ze het afgodsbeeld van Hubal raadplegen, met een geschenk van honderd kamelen, voor de pijlenwerper. Alleen de pijlen zouden dan de soort relatie bepalen. Als de pijl (van jou) toonde, dan werd beslist dat het kind tot de stam behoorde; als het (van anderen) toonde, dan werd hij beschouwd als een bondgenoot, maar als (consocieerd) verscheen, behield de persoon zijn positie maar zonder afkomst of alliantiecontract.

    Dit leek erg op gokken en pijlen-splijten waarbij ze het vlees van de kamelen die ze slachtten verdeelden volgens deze traditie.

    Bovendien hadden ze een diep geloof in de tijdingen van waarzeggers, divinatoren en sterrenkundigen. Een waarzegger deed de handel in het voorspellen van toekomstige gebeurtenissen en beweerde kennis te hebben van private geheimen en het hebben van djinns onderdanen die het nieuws naar hem zouden communiceren. Sommige waarzeggers beweerden dat ze het onbekende konden onthullen door middel van een verleende macht, terwijl andere divinatoren opspraken dat ze de geheimen konden onthullen door middel van een oorzaak-en-gevolg-inductief proces dat zou leiden tot het detecteren van een gestolen commodity, locatie van een diefstal, een verdwaald dier, en dergelijke. De sterrenkundige behoorde tot een derde categorie die de sterren observeerde en hun bewegingen en banen berekende waardoor hij de toekomst zou voorspellen. < Lending credence to this news constituted a clue to their conviction that attached special significance to the movements of particular stars with regard to rainfall.

    Het geloof in tekens als voorspellend voor toekomstige gebeurtenissen, was uiteraard gebruikelijk onder de Arabieren. Sommige dagen en maanden en bepaalde dieren werden als onheilspellend beschouwd. Ze geloofden ook dat de ziel van een vermoorde persoon zou vliegen in de wildernis en niet tot rust zou komen totdat wraak was genomen. Bijgeloof was wijdverspreid. Als een hert of vogel, wanneer vrijgelaten, naar rechts draaide, dan zou wat ze begonnen aanzienlijk zijn, anders zouden ze pessimistisch worden en stoppen met het nastreven ervan.

    De mensen in de pre-islamitische periode, hoewel ze geloofden in bijgeloof, behielden toch enkele van de abrahamitische tradities, zoals toewijding aan het Heilige Heiligdom, de circumambulatiel, de observatie van de pelgrimstocht, de waakzaamheid op ‘Arafah en het offeren van offers, al deze werden volledig waargenomen ondanks enkele innovaties die deze heilige rituelen vervalsten. De Quraish, bijvoorbeeld, uit arrogantie, een gevoel van superioriteit ten opzichte van andere stammen en trots op hun bewaring van het Heilige Huis, zouden zich onthouden van het gaan naar ‘Arafah met de menigte, in plaats daarvan zouden ze stoppen bij Muzdalifah. De Edele Qor’ân bekritiseerde hen en zei:

  • "Verlaat dan de plaats vanwaar alle mensen vertrekken." [2:199]
  • Een andere ketterij, diep geworteld in hun sociale traditie, dicteerde dat ze geen gedroogde yoghurt of gekookt vet zouden eten, noch een tent van kameelhaar zouden betreden of schaduw zouden zoeken, tenzij in een huis van leem, zolang ze toegewijd waren aan de intentie van de pelgrimstocht. Ook, uit een diepgeworteld misverstand, ontzegden ze pelgrims, anders dan Mekkanen, toegang tot het voedsel dat ze hadden meegenomen wanneer ze de grote of kleine pelgrimstocht wilden maken.

    Ze bevalden pelgrims die afkomstig waren van buiten Mekka om de Ka‘bah te omcirkelen in Quraish-uniformkleding, maar als ze die niet konden betalen, moesten mannen dat in een staat van naakt doen, en vrouwen met slechts een stukje stof om hun schaamte te bedekken. Allâh zegt hierover:

  • O kinderen van Adam, kleed jullie goed en mooi voor het gebed en bij de rondgang van iedere moskee. En eet en drink (wat jullie maar willen), maar verspil niet door buitensporigheid. Voorzeker, Hij houdt niet van de verkwisters. [7:31]
  • Als mannen of vrouwen genereus genoeg waren om de Ka‘bah in hun kleding te omcirkelen, moesten ze deze na de circumambulatiel afwerpen voor het goede.

    Wanneer de Mekkanen zich in een pelgrimstocht bevonden, zouden ze hun huizen niet door de deuren betreden, maar door gaten die ze in de achtermuren groeven. Ze beschouwden dit gedrag als daden van vroomheid en godvrezendheid. Deze praktijk werd verboden door de Qor’ân:

  • Zij vragen jou over de nieuwe manen. Zeg: “Het zijn tekenen om een bepaalde tijdsperiode voor de mensheid en voor de bedevaart te markeren. Het is niet vroom dat jullie de huizen van de achterkant binnengaan, maar het is vroom dat men Allah vreest. Treed de huizen dus door de juiste deur binnen, en vreest Allah zodat jullie succes mogen hebben." [2:189]
  • Zo was het religieuze leven in Arabië, polytheïsme, afgodendienst en bijgeloof.

    Jodendom, christendom, mazdaïsme en sabianisme konden echter gemakkelijk hun weg vinden naar Arabië.

    De migratie van de joden van Palestina naar Arabië vond plaats in twee fasen: ten eerste, als gevolg van de druk waaraan ze blootstonden, de vernietiging van hun tempel en het meenemen van de meesten van hen als gevangenen naar Babylon, ten laste van Koning Bukhtanassar. In het jaar B.C. 587 verlieten enkele joden Palestina voor de Hidjaz en vestigden zich in de noordelijke gebieden daarvan. De tweede fase begon met de Romeinse bezetting van Palestina onder leiding van Romeinse Buts in 70 A.D. Dit resulteerde in een vloedgolf van Joodse migratie naar de Hidjaz, en Yathrib, Khaibar en Taima’, in het bijzonder. Hier bekeerden ze verschillende stammen tot het geloof, bouwden forten en kastelen en woonden in dorpen. Het jodendom slaagde erin een belangrijke rol te spelen in het pre-islamitische politieke leven. Toen de islam in dat land opdaagde, waren er al verschillende beroemde Joodse stammen — Khabeer, Al-Mustaliq, An-Nadeer, Quraizah en Qainuqa‘. In sommige versies werden de Joodse stammen geteld als wel twintig.

    Het jodendom werd in Jemen geïntroduceerd door iemand genaamd As‘ad Abi Karb. Hij was naar Yathrib gegaan om te vechten en daar bekeerde hij zich tot het jodendom en ging toen terug, met zich meenemen twee rabbijnen van Bani Quraizah om de mensen van Jemen in deze nieuwe religie te onderwijzen. Het jodendom vond daar vruchtbare grond om zich te verspreiden en aanhangers te winnen. Na zijn dood nam zijn zoon Yusuf Dhu Nawas de macht over, viel de christelijke gemeenschap in Najran aan en beval hen het jodendom te aannemen. Toen ze weigerden, beval hij dat een put van vuur werd gegraven en dat alle christenen zonder onderscheid erin werden gegooid om te branden. Schattingen zeggen dat tussen de 20-40 duizend christenen werden gedood in dat menselijk slachting. De Qor’ân vertelde een deel van dat verhaal in Hoofdstuk Al-Buruj (sterrenbeelden).

    Het christendom had zich als eerste gemanifesteerd in Arabië na de intrede van de Abyssinische (Ethiopische) en Romeinse kolonisten in dat land. De Abyssinische (Ethiopische) koloniale troepen in samenwerking met christelijke zendelingen betraden Jemen als een vergelding reactie voor de ongerechtigheden van Dhu Nawas, en begonnen fel hun geloof ijverig te verkondigen. Zij bouwden zelfs een kerk en noemden deze Yemeni Al-Ka‘bah met als doel de Arabische pelgrimsoverzichten naar Jemen te leiden, en daarnaast probeerden zij de Heilige Huis in Mekka te vernietigen. Allâh, de Almachtige, echter, straften hen en maakte een voorbeeld van hen – hier en in het hiernamaals.

    Een christelijke zendeling genaamd Fimion, en bekend om zijn asceetgedrag en het verrichten van wonderen, was eveneens geïnfiltreerd in Najran. Daar riep hij mensen op tot het christendom, en dankzij zijn eerlijkheid en oprechte toewijding wist hij hen te overtuigen positief op zijn uitnodiging te reageren en het christendom aan te nemen.

    De belangrijkste stammen die het christendom aannamen waren Ghassan, Taghlib, Tai’ en enkele Himyaritische koningen, evenals andere stammen die aan de grenzen van het Romeinse Rijk woonden.

    Het magiënschap was ook populair onder de Arabieren die in de buurt van Perzië, Irak, Bahrein, Al-Ahsâ’ en enkele gebieden aan de kust van de Golf van Arabië woonden. Er wordt ook gemeld dat sommige Jemenieten het magiënschap bekenden tijdens de Perzische bezetting.

    Wat betreft het Sabianisme, onthulden opgravingen in Irak dat het populair was onder de Kaldanische volkeren, de Syriërs en de Jemenieten. Met de komst van het jodendom en het christendom begon het Sabianisme echter plaats te maken voor de nieuwe religies, hoewel het enkele volgelingen behield, vermengd of aangrenzend aan de magiërs in Irak en de Golf van Arabië.

    De religieuze situatie:

    Zo was het religieuze leven van de Arabieren vóór de komst van de islam. De rol die de heersende religies speelden was zo marginaal, in feite was het bijna niets. De afgodenaanbidders, die het Abrahamisme namaakten, waren zo ver verwijderd van de beginselen ervan, en totaal onwetend van de inherente goede manieren. Zij stortten zich in ongehoorzaamheid en godloosheid, en ontwikkelden bepaalde vreemde religieuze bijgeloven die een ernstig effect hadden op het religieuze en sociaal-politieke leven in heel Arabië.

    Het jodendom veranderde in afschuwelijke hypocrisie in samenwerking met hegemonie. Rabbijnen werden heren ten koste van de Heer. Zij raakten betrokken bij de praktijk van dictatoriale onderwerping van mensen en het verantwoorden van hun ondergeschikten voor het minste woord of idee. Hun enige doel werd de verwerving van rijkdom en macht, zelfs als het ten koste ging van hun religie, of het ontstaan van atheïsme en ongeloof.

    Het christendom heeft eveneens zijn deuren wijd opengezet voor het afgodenbeeld en is te moeilijk te begrijpen als een hemelse religie. Als religieuze praktijk ontwikkelde het een soort vreemde mengeling van mens en God. Het had geen enkele invloed op de zielen van de Arabieren die het belijdden, simpelweg omdat het vreemd was voor hun levensstijl en geen enkele relatie had met hun praktische leven.

    De volgelingen van andere religies leken op de afgodenaanbidders met betrekking tot hun neigingen, dogma's, gebruiken en tradities.

    Aspecten van de pre-islamitischeArabische samenleving

    Nadat we onderzoek hebben gedaan naar het religieuze en politieke leven van Arabië, is het passend om kort te spreken over de sociale, economische en ethische omstandigheden die daarin heersten.

    Sociaal leven van de Arabieren:

    De Arabische samenleving presenteerde een sociaal mengelmoes, met verschillende en heterogene sociale lagen. De status van de vrouw onder de adel noteerde een geavanceerd niveau van waardering. De vrouw genoot een aanzienlijk deel van de vrije wil, en haar beslissing zou het vaakst worden gehandhaafd. Zij werd zo hoog gekoesterd dat er gemakkelijk bloed zou worden vergoten om haar eer te verdedigen. Sterker nog, zij was de meest beslissende sleutel tot bloedige strijd of vriendschappelijke vrede. Ondanks deze privileges was het familiesysteem in Arabië geheel patriarchaal. Het huwelijkscontract lag volledig in de handen van de wettelijke voogd van de vrouw, wiens woorden met betrekking tot haar huwelijksstatus nooit in twijfel werden getrokken.

    Aan de andere kant waren er andere sociale klassen waar prostitutie en ondeugendheid wijdverspreid waren en in volle gang waren. Abu Da’ûd, op gezag van ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - meldde vier soorten huwelijken in pre-islamitisch Arabië: De eerste was vergelijkbaar met de huidige huwelijksprocedures, waarbij een man zijn dochter aan een andere man uitgeeft nadat een bruidsschat is overeengekomen. In de tweede zou de echtgenoot zijn vrouw – na de menstruatieperiode – naar een andere man sturen om samen te wonen om zwanger te worden. Na de conceptie zou haar echtgenoot, indien hij dat wenste, met haar geslachtsgemeenschap hebben. Een derde soort was dat een groep van minder dan tien mannen geslachtsgemeenschap zou hebben met een vrouw. Als ze zwanger werd en een kind baarde, zou ze deze mannen roepen, en niemand kon zich onthouden. Ze zouden samen naar haar huis komen. Ze zou zeggen: ‘Jullie weten wat jullie hebben gedaan. Ik heb een kind gebaard en het is jullie kind’ (wijzend naar een van hen). De bedoelde man zou het moeten accepteren. De vierde soort was dat veel mannen geslachtsgemeenschap zouden hebben met een bepaalde vrouw (een hoer). Ze zou niemand toestaan. Dergelijke vrouwen plaatsten een bepaalde vlag bij hun poorten om iedereen die dat wilde binnen te laten. Als deze hoer zwanger werd en een kind baarde, zou ze die mannen verzamelen, en een zieneres zou vertellen wiens kind het was. De aangewezen vader zou het kind nemen en het als zijn eigen verklaren. Toen de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him) de Islam in Arabië verkondigde, schafte hij al deze vormen van seksuele contacten af, behalve die van het huidige islamitische huwelijk.

    Vrouwen vergezelden altijd de mannen in hun oorlogen. De winnaars zouden vrijelijk geslachtsgemeenschap hebben met dergelijke vrouwen, maar schaamte zou de kinderen die op deze manier werden verwekt, hun hele leven volgen.

    Pre-islamitische Arabieren hadden geen beperkt aantal vrouwen. Ze konden tegelijkertijd twee zusters trouwen, of zelfs de vrouwen van hun vaders als ze gescheiden of weduwe waren. Scheiding was tot een zeer groot deel in de macht van de echtgenoot.

    De obscene praktijk van overspel heerste bijna onder alle sociale klassen, behalve bij weinige mannen en vrouwen wier zelfwaardigheid hen ervan weerhield om een dergelijke daad te begaan. Vrije vrouwen verkeerden in veel betere omstandigheden dan de vrouwelijke slaven, die de grootste ramp vormden. Het leek erop dat het grootste deel van de pre-islamitische Arabieren zich niet schaamde om deze obscene praktijk te begaan. Abu Da’ûd meldde: Een man stond voor de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him) en zei: "O Profeet van Allâh! die jongen is mijn zoon. Ik had in de pre-islamitische periode geslachtsgemeenschap met zijn moeder." De Profeet (Peace Be Upon Him) zei:

  • "Er is in de Islam geen claim voor pre-islamitische zaken. Het kind moet worden toegeschreven aan degene op wiens bed het is geboren, en steenwerping is de straf voor een overspeler."
  • Met betrekking tot de relatie van de pre-islamitische Arabier met zijn nakomelingen, zien we dat het leven in Arabië paradoxaal was en een somber beeld van contrasten presenteerde. Terwijl sommige Arabieren kinderen dierbaar aan hun hart hielden en ze zeer koesterden, begroeven anderen hun vrouwelijke kinderen levend vanwege een illusoirlijke angst voor armoede en schaamte. De praktijk van infanticide kan echter niet als onverbiddelijk wijdverspreid worden beschouwd vanwege hun wanhopige behoefte aan mannelijke kinderen om zichzelf te beschermen tegen hun vijanden.

    Een ander aspect van het leven van de Arabieren dat genoemd moet worden, is de diepgewortelde emotionele band van de bedoeïen met zijn clan. Familie, of misschien stamtrots, was een van de sterkste passies bij hem. De leer van de eenheid van bloed als het principe dat de Arabieren verbond tot een sociale eenheid werd gevormd en ondersteund door stamtrots. Hun onbetwistbare motto was: "Steun je broer, of hij nu een onderdrukker of een onderdrukte is"; ze negeerden de islamitische amendering die stelt dat het steunen van een onderdrukkende broer impliceert dat hij wordt afgeremd van overtreding.

    De hebzucht naar leiderschap en een scherp gevoel van nabootsing leidden vaak tot bittere stammenoorlogen ondanks hun afstamming van een gemeenschappelijke voorouder. In dit verband zijn de voortdurende bloedige conflicten van Aws en Khazraj, ‘Abs en Dhubyan, Bakr en Taghlib, enz. opvallende voorbeelden.

    Inter-tribale relaties waren fragiel en zwak vanwege voortdurende inter-tribale uitputtings oorlogen. Diepe toewijding aan religieuze bijgeloven en enkele gewaardeerde gebruiken hielden echter hun impulsieve neiging om hun dorst naar bloed te lessen in bedwang. In andere gevallen waren er de motieven van, en respect voor, alliantie, loyaliteit en afhankelijkheid die succesvol een geest van rapport konden creëren en ongegronde bronnen van geschil konden beëindigen. Een geëerde gewoonte om vijandelijkheden te suspenderen tijdens de verboden maanden (Muharram, Rajab, Dhul-Qa‘dah en Dhul-Hijjah) functioneerde gunstig en bood hen de gelegenheid om in hun levensonderhoud te voorzien en in vrede te co-existeren.

    We kunnen de sociale situatie in Arabië samenvatten door te zeggen dat de Arabieren in de pre-islamitische periode in het duister en de onwetendheid tastten, verstrikt in een web van bijgeloven dat hun geest verlamde en hen ertoe dreef een dierlijk leven te leiden. De vrouw was een handelsproduct en werd beschouwd als een stuk onlevend bezit. Inter-tribale relaties waren fragiel. Gierigheid naar rijkdom en betrokkenheid bij nutteloze oorlogen waren de belangrijkste doelstellingen die de zelfzuchtige politiek van hun chiefs bestuurden.

    De Economische Situatie:

    De economische situatie liep in de lijn met de sociale sfeer. De Arabische manier van leven zou dit fenomeen heel duidelijk illustreren. Handel was het meest voorkomende middel om aan hun levensbehoeften te voldoen. De handelsreizen konden niet worden vervuld tenzij de veiligheid van de karavaanroutes en de vredige co-existentie tussen stammen werden geboden – twee imperatieve noodzakelijkheden die helaas in Arabië ontbraken, behalve tijdens de verboden maanden waarin de Arabieren hun bijeenkomsten van ‘Ukaz, Dhil-Majaz, Mijannah en andere hielden.

    Industrie was vreemd aan de Arabische psychologie. De meeste beschikbare industrieën van breien en looien in Arabië werden uitgevoerd door mensen die afkomstig waren uit Jemen, Heerah en de grenzen van Syrië. Binnen Arabië was er enige vorm van landbouw en veeteelt. Bijna alle Arabische vrouwen sponnen garen, maar zelfs deze praktijk werd voortdurend bedreigd door oorlogen. Al met al waren armoede, honger en onvoldoende kleding de heersende kenmerken in Arabië, economisch gezien.

    Ethiek:

    We kunnen niet ontkennen dat de pre-islamitische Arabieren een groot aantal kwaadheden hadden. Toegegeven, zonden en kwaad, die volstrekt worden verworpen door de rede, waren wijdverspreid onder de pre-islamitische Arabieren, maar dit kon de verrassende aanwezigheid van zeer prijzenswaardige deugden niet overschaduwen, waarvan we het volgende kunnen aanvoeren:

    1. Gastvrijheid: Ze probeerden elkaar te evenaren in gastvrijheid en waren er trots op. Bijna de helft van hun poëzie-erfgoed was gewijd aan de verdiensten en de edelheid die verbonden waren aan het vermaken van een gast. Ze waren genereus en gastvrij tot op het punt van gebreken. Ze zouden hun eigen levensonderhoud opofferen aan een koude of hongerige gast. Ze aarzelden niet om zware bloedgelden en relevante lasten te incasseren om bloedvergieten te stoppen en daardoor lof en lofrede te verdienen.

    In de context van gastvrijheid duikt hun gebruikelijke gewoonte van het drinken van wijn op, dat werd beschouwd als een kanaal dat uit generositeit en het tonen van gastvrijheid voortvloeide. Wijn drinken was een oprechte bron van trots voor de Arabieren in de pre-islamitische periode. De grote dichters van dat tijdperk vergaten nooit om hun oden te onderbreken met de meest sierlijke regels vol opschepperij en lof van drinkorgies. Zelfs het woord ‘druiven’ in het Arabisch is identiek aan generositeit in zowel uitspraak als spelling. Gokken was ook een andere praktijk van hen die nauw verbonden was met generositeit, aangezien de opbrengst altijd naar het goede doel ging. Zelfs de Edele Koran bagatelliseert niet de voordelen die voortvloeien uit het drinken van wijn en gokken, maar zegt ook:

    "En de zonde ervan is groter dan hun voordeel." [2:219]

    2. Het nakomen van een verbintenis: Voor de Arabier betekende het sluiten van een belofte het aangaan van een schuld. Hij zou nooit terughoudend zijn om de dood van zijn kinderen of de vernietiging van zijn huishouden te accepteren om de diepgewortelde traditie van het nakomen van een verbintenis te handhaven. De literatuur van die periode is rijk aan verhalen die deze verdienste benadrukken.

    3. Eergevoel en verwerping van onrecht: Dit kenmerk kwam voornamelijk voort uit overmatige moed, een scherp gevoel voor eigenwaarde en impulsiviteit. De Arabier was altijd in opstand tegen de geringste aanwijzing van vernedering of traagheid. Hij zou nooit aarzelen om zichzelf op te offeren om zijn altijd waakzame gevoel van eigen respect te behouden.

    4. Vastberadenheid en vastberadenheid: Een Arabier zou nooit afzien van een weg die gunstig was voor een object van trots of een positie van eer, zelfs al zou dat ten koste gaan van zijn leven.

    5. Zelfbeheersing, volharding en mildheid: De Arabier beschouwde deze eigenschappen met grote bewondering, niet verwonderlijk, want zijn haastige en op moed gebaseerde leven ontbrak daar treurig aan.

    6. Puur en eenvoudig bedoeïenenleven, nog niet verstoord door accessoires van misleidende stedelijke verschijningen, was een drijvende reden voor zijn aard van waarachtigheid en eerlijkheid, en loslating van intriges en verraad.

    Een dergelijke onschatbare ethiek, gekoppeld aan een gunstige geografische positie van Arabië, waren in feite de factoren die ten grondslag lagen aan de selectie van de Arabieren om de last van het overbrengen van de Boodschap (van de Islam) op zich te nemen en de mensheid op een nieuw levenspad te leiden.

    In dit verband waren deze ethiek per se, hoewel schadelijk in sommige gebieden, en in bepaalde aspecten behoefte aan rectificatie, enorm waardevol voor het uiteindelijke welzijn van de menselijke gemeenschap en de Islam heeft dit volledig gedaan.

    De meest kostbare ethiek, naast het nakomen van verbintenissen, was ongetwijfeld hun gevoel van eigenwaarde en sterke vastberadenheid, twee menselijke eigenschappen die onmisbaar zijn bij het bestrijden van het kwaad en het elimineren van morele corruptie aan de ene kant, en het vestigen van een goede en op rechtvaardigheid gerichte samenleving aan de andere kant.

    Eigenlijk was het leven van de Arabieren in de pre-islamitische periode rijk aan talloze andere deugden die we op dit moment niet nodig hebben om op te noemen.

    De Afstamming en Familie van Mohammed (vrede zij met hem)

    Met betrekking tot de afstamming van de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him), zijn er drie versies: De eerste werd geverifieerd door biografen en genealogen en stelt dat de genealogie van Mohammed kan worden teruggevoerd tot ‘Adnan. De tweede is onderhevig aan controverses en twijfel en traceert zijn afstamming voorbij ‘Adnan terug naar Abraham. De derde versie, met enkele delen zeker onjuist, traceert zijn afstamming voorbij Abraham terug naar Adam - Vrede zij met hem -.

    Na dit snelle overzicht, wordt nu voldoende details noodzakelijk geacht.

    Het eerste deel: Mohammed bin ‘Abdullah bin ‘Abdul-Muttalib (die Shaiba werd genoemd) bin Hashim, (genaamd ‘Amr) bin ‘Abd Munaf (genaamd Al-Mugheera) bin Qusai (ook wel Zaid genoemd) bin Kilab bin Murra bin Ka‘b bin Lo’i bin Ghalib bin Fahr (die Quraish werd genoemd en wiens stam naar hem werd genoemd) bin Malik bin An-Nadr (genaamd Qais) bin Kinana bin Khuzaiman bin Mudrikah (die ‘Amir werd genoemd) bin Elias bin Mudar bin Nizar bin Ma‘ad bin ‘Adnan.

    Het tweede deel: ‘Adnan bin Add bin Humaisi‘ bin Salaman bin Aws bin Buz bin Qamwal bin Obai bin ‘Awwam bin Nashid bin Haza bin Bildas bin Yadlaf bin Tabikh bin Jahim bin Nahish bin Makhi bin Aid bin ‘Abqar bin ‘Ubaid bin Ad-Da‘a bin Hamdan bin Sanbir bin Yathrabi bin Yahzin bin Yalhan bin Ar‘awi bin Aid bin Deshan bin Aisar bin Afnad bin Aiham bin Muksar bin Nahith bin Zarih bin Sami bin Mazzi bin ‘Awda bin Aram bin Qaidar bin Ismaël zoon van Abraham - Vrede zij met hem -.

    Het derde deel: voorbij Abraham - Vrede zij met hem - , Ibn Tarih (Azar) bin Nahur bin Saru‘ bin Ra‘u bin Falikh bin Abir bin Shalikh bin Arfakhshad bin Sam bin Noach - Vrede zij met hem - , bin Lamik bin Mutwashlack bin Akhnukh [die werd gezegd dat hij de Profeet Idris (Enoch) - Vrede zij met hem - was] bin Yarid bin Mahla’il bin Qainan bin Anusha bin Shith bin Adam - Vrede zij met hem -.

    De Profeet Familie:

    De familie van de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him)wordt de Hashimiet familie genoemd naar zijn grootvader Hashim bin ‘Abd Munaf. Laten we nu iets spreken over Hashim en zijn nakomelingen:

    1. Hashim: Zoals we eerder hebben genoemd, was hij verantwoordelijk voor het verstrekken van voedsel en water aan de pelgrims. Dit was zijn taak toen de zonen van ‘Abd Munaf en de zonen van ‘Abd Ad-Dar overeenkwamen om de taken tussen hen te verdelen. Hashim was rijk en eerlijk. Hij was de eerste die de pelgrims gesoepte brood aanbood. Zijn voornaam was ‘Amr, maar hij werd Hashim genoemd omdat hij de gewoonte had om brood te verkruimelen (voor de pelgrims). Hij was ook de eerste man die de twee Quraish-reizen van de zomer en de winter begon. Het werd gemeld dat hij naar Syrië ging als handelaar. In Medina trouwde hij met Salma — de dochter van ‘Amr uit Bani ‘Adi bin An-Najjar. Hij bracht er enige tijd door in Medina en vertrok toen opnieuw naar Syrië terwijl ze zwanger was. Hij stierf in Ghazza in Palestina in 497 A.D. Later beviel zijn vrouw ‘Abdul-Muttalib en noemde hem Shaiba vanwege het witte haar op zijn hoofd, en bracht hem op in het huis van haar vader in Medina. Geen van zijn familie in Mekka wist van zijn geboorte. Hashim had vier zonen; Asad, Abu Saifi, Nadla en ‘Abdul-Muttalib, en vijf dochters Ash-Shifa, Khalida, Da‘ifa, Ruqyah en Jannah.

    2. ‘Abdul-Muttalib: We weten al dat na de dood van Hashim de taak van het verstrekken van voedsel en water aan de pelgrims ging naar zijn broer Al-Muttalib bin ‘Abd Munaf (die eerlijk, genereus en betrouwbaar was). Toen ‘Abdul-Muttalib de leeftijd van jongensachtigheid bereikte, hoorde zijn oom Al-Muttalib van hem en ging naar Medina om hem te halen. Toen hij hem zag, vulden tranen zijn ogen en rolden over zijn wangen, hij omarmde hem en nam hem mee op zijn kameel. De jongen weigerde echter om met hem naar Mekka te gaan totdat hij de toestemming van zijn moeder had. Al-Muttalib vroeg haar om de jongen met hem naar Mekka te sturen, maar zij weigerde. Hij wist haar uiteindelijk te overtuigen, zeggende: "Uw zoon gaat naar Mekka om de autoriteit van zijn vader te herstellen en in de buurt van het Heilige Huis te wonen." Daar in Mekka waren mensen verbaasd om Abdul-Muttalib te zien, en ze beschouwden hem als de slaaf van Muttalib. Al-Muttalib zei: "Hij is mijn neef, de zoon van mijn broer Hashim." De jongen werd opgevoed in het huis van Al-Muttalib, maar later stierf Al-Muttalib in Bardman in Jemen, dus ‘Abdul-Muttalib nam de leiding en slaagde erin de prestige van zijn mensen te behouden en zijn grootvaders te overtreffen in zijn eerbaar gedrag, wat hem de diepe liefde en hoge waardering van Mekka opleverde.

    Toen Al-Muttalib stierf, deed Nawfal een poging om ‘Abdul-Muttalib van zijn taken te onthouden, dus vroeg de laatste hulp van de Quraish, maar zij onthielden zich van het bieden van enige vorm van steun aan beiden. Daardoor schreef hij aan zijn ooms van Bani An-Najjar (zijn moeder’s broers) om hen te komen helpen. Zijn oom, Abu Sa‘d bin ‘Adi (zijn moeder’s broer) marcheerde met tachtig ruiters naar Mekka en sloeg kamp in Abtah in Mekka. ‘Abdul-Muttalib ontving de mannen en nodigde hen uit naar zijn huis, maar Abu Sa‘d zei: "Niet voordat ik Nawfal ontmoet." Hij vond Nawfal zittend met enkele oude mannen van de Quraish in de schaduw van Al-Ka‘bah. Abu Sa‘d trok zijn zwaard en zei: "Ik zweer bij Allâh dat als u niet teruggeeft wat u heeft afgenomen, ik u met dit zwaard zal doden." Nawfal werd daardoor gedwongen wat hij had afgenomen terug te geven, en de notabelen van de Quraish werden verplicht om getuige te zijn van zijn woorden. Abu Sa‘d ging toen naar het huis van ‘Abdul-Muttalib, waar hij drie nachten verbleef, ‘Umra verrichtte en terugkeerde naar Medina. Later sloot Nawfal zich aan bij Bani ‘Abd Shams bin ‘Abd Munaf tegen Bani Hashim. Toen de stam Khuza‘a, de steun van Bani An-Najjar aan ‘Abdul-Muttalib zag, zeiden ze: "Hij is onze zoon, zoals hij de uwe is. Wij hebben meer redenen om hem te steunen dan u." De moeder van ‘Abd Munaf behoorde ook tot hen. Ze gingen naar An-Nadwa House en sloten zich aan bij Bani Hashim tegen Bani ‘Abd Shams en Nawfal. Het was een alliantie die later een van de belangrijkste redenen zou vormen voor de verovering van Mekka. ‘Abdul-Muttalib was getuige van twee belangrijke gebeurtenissen in zijn leven, namelijk het graven van de Zamzam put en de Olifantraid.

    Kortom, ‘Abdul-Muttalib ontving in zijn droom een order om de Zamzam-put op een bepaalde plaats te graven. Hij deed dat en vond daar de dingen die de Jurhum-mannen erin hadden begraven toen ze gedwongen werden Mekka te evacueren. Hij vond de zwaarden, harnassen en de twee herten van goud. De poort van Al-Ka‘bah werd gestempeld met de gouden zwaarden en de twee herten en vervolgens werd de traditie van het verstrekken van Zamzam-water aan pelgrims ingevoerd.

    Toen de bron van Zamzam water opspoelde, claimden de Quraish een partnerschap in het project, maar ‘Abdul-Muttalib weigerde hun eisen op de grond dat Allâh hem alleen voor deze eerbiedwaardige taak had uitgekozen. Om de geschillen te beslechten, spraken ze af de ziener van Bani Sa‘d te raadplegen. Onderweg toonden Allâh hen Zijn Tekenen die ‘Abdul-Muttalibs voorrecht met betrekking tot de heilige bron bevestigden. Pas toen deed ‘Abdul-Muttalib een plechtige belofte om één van zijn volwassen kinderen aan Al-Ka‘bah te offeren als hij er tien had.

    De tweede gebeurtenis was die van Abraha As-Sabah Al-Habashi, de Abyssinische (Ethiopische) vertegenwoordiger in Jemen. Hij had gezien dat de Arabieren hun pelgrimstocht naar Al-Ka‘bah maakten, dus bouwde hij een grote kerk in San‘a om de Arabische pelgrims ertoe aan te trekken om deze te bezoeken in plaats van Mekka. Een man uit de Kinana-stam begreep deze zet en beklom 's nachts stiekem de kerk en besmeurde de voorwand met uitwerpselen. Toen Abraha daarachter kwam, raakte hij zeer boos en leidde een groot leger – van zestig duizend krijgers – om Al-Ka‘bah te slopen. Hij koos de grootste olifant voor zichzelf. Zijn leger omvatte negen of dertien olifanten. Hij marcheerde voort tot hij een plaats bereikte die Al-Magmas heette. Daar mobiliseerde hij zijn leger, bereidde zijn olifanten voor en maakte zich klaar om Mekka binnen te gaan. Toen hij de Muhassar-vallei bereikte, tussen Muzdalifah en Mina, knielde de olifant neer en weigerde verder te gaan. Wanneer ze hem naar het noorden, zuiden of oosten dirigeerden, bewoog de olifant snel, maar wanneer hij naar het westen, naar Al-Ka‘bah, werd gericht, knielde hij neer. Ondertussen zond Allâh zwermen vogels op hen af, die tegen hen stenen van gebakken klei wierpen en hen deden lijken op groene bladeren die werden verslonden. Deze vogels leken erg op zwaluwen en mussen, elk met drie stenen; één op hun piek en twee in hun klauwen. De stenen raakten Abrah's mannen en sneeden hun ledematen af en doodden hen. Een groot aantal van Abrah's soldaten werd op deze manier gedood en de anderen vluchtten willekeurig en stierven overal. Abraha zelf had een infectie waardoor zijn vingertoppen werden afgesneden. Toen hij San‘a bereikte, bevond hij zich in een ellendige staat en stierf kort daarna.

    De Quraishieten waren aan hun kant voor hun leven gevlucht naar de heuveltjes en de bergtoppen. Toen de vijand zo was afgeweerd, keerden ze veilig naar huis terug.

    De Gebeurtenis van de Olifant vond plaats in de maand Al-Muharram, vijftig of vijfenvijftig dagen voor de geboorte van de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him), wat overeenkwam met eind februari of begin maart 571 A.D. Het was een geschenk van Allâh aan Zijn Profeet en zijn familie. Het kan daadwerkelijk worden beschouwd als een goddelijk gunstige voorspeler van het licht dat zou komen en vergezeld zou gaan van de komst van de Profeet en zijn familie. In contrast, Jeruzalem had geleden onder de last van de gruweldaden van Allâh's vijanden. Hier kunnen we Bukhtanassar in B.C. 587 en de Romeinen in 70 A.D. herinneren. Al-Ka‘bah, door Goddelijke Genade, kwam nooit onder de heerschappij van de christenen – de moslims van die tijd – hoewel Mekka werd bewoond door afgodenaanbidders.

    Het nieuws over het Olifantenincident bereikte de meest verre uithoeken van de toenmalige beschaafde wereld. Abyssinia (Ethiopië) onderhield sterke banden met de Romeinen, terwijl de Perzen enerzijds waakzaam waren met betrekking tot strategische veranderingen die zich op de sociaal-politieke horizon aftekenden, en al snel Jemen in bezit namen. Overigens stonden de Romeinse en Perzische rijken op dat moment voor de machtige beschaafde wereld. Het Olifantenincident trok de aandacht van de wereld naar de heiligheid van het Huis van Allâh, en toonde aan dat dit Huis was gekozen door Allâh voor zijn heiligheid. Het volgde daaruit dat als een van zijn volk een profeet claimde, dit in overeenstemming zou zijn met de uitkomst van het Olifantenincident, en een gerechtvaardigde verklaring zou bieden voor de latere goddelijke wijsheid die ten grondslag lag aan het steunen van afgodenaanbidders tegen christenen op een manier die de oorzaak-en-gevolgformule oversteeg.

    ‘Abdul-Muttalib had tien zonen, Al-Harith, Az-Zubair, Abu Talib, ‘Abdullah, Hamzah, Abu Lahab, Ghidaq, Maqwam, Safar en Al-‘Abbas. Hij had ook zes dochters, die waren Umm Al-Hakim – de enige blanke, Barrah, ‘Atikah, Safiya, Arwa en Omaima.

    3. ‘Abdullah: De vader van de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him). Zijn moeder was Fatimah, dochter van ‘Amr bin ‘A’idh bin ‘Imran bin Makhzum bin Yaqdha bin Murra. ‘Abdullah was de slimste van ‘Abdul-Muttalib’s zonen, de meest kuis en de meest geliefde. Hij was ook de zoon waarop de voorspellingspijlen wezen om te worden geofferd aan Al-Ka‘bah. Toen ‘Abdul-Muttalib tien zonen had en ze de volwassenheid bereikten, onthulde hij hen zijn geheime gelofte, waarin ze stilzwijgend en gehoorzaam instemden. Hun namen werden op voorspellingspijlen geschreven en gegeven aan de bewaker van hun meest geliefde godin, Hubal. De pijlen werden geschud en getrokken. Een pijl toonde aan dat het ‘Abdullah was om te worden geofferd. ‘Abdul-Muttalib nam toen de jongen naar Al-Ka‘bah met een scheermes om de jongen te slachten. De Quraish, zijn neven uit de Makhzum-stam en zijn broer Abu Talib, probeerden hem echter te weerhouden van het voltooien van zijn doel. Hij vroeg toen hun advies over zijn gelofte. Ze stelden voor dat hij een she-diviner zou oproepen om te oordelen waar. Zij beval dat de voorspellingspijlen moesten worden getrokken met betrekking tot ‘Abdullah, evenals tien kamelen. Ze voegde toe dat het trekken van de loten herhaald moest worden met tien meer kamelen elke keer dat de pijl ‘Abdullah aangaf. De operatie werd dus herhaald totdat het aantal kamelen honderd bedroeg. Op dat moment wees de pijl op de kamelen, en dus werden ze allemaal geslacht (tot de voldoening van Hubal) in plaats van zijn zoon. De geslachte kamelen werden achtergelaten voor iedereen om van te eten, mens of dier.

  • Dit incident veroorzaakte een verandering in de hoeveelheid bloedgeld die gewoonlijk werd geaccepteerd in Arabië. Het was tien kamelen geweest, maar na dit evenement werd het verhoogd tot honderd. De Islam keurde dit later goed. Een ander punt dat nauw met de bovenstaande kwestie samenhangt, is het effect dat de Profeet (Peace Be Upon Him) eens zei:
  • "Ik ben de nakomeling van de geslachte twee," wat Ismaël en ‘Abdullah betekent.
  • ‘Abdul-Muttalib koos Amina, dochter van Wahab bin ‘Abd Munaf bin Zahra bin Kilab, als vrouw voor zijn zoon, ‘Abdullah. Zij stond in het licht van deze voorouderlijke afstam dus uitstekend in de nobiliteit van positie en afkomst. Haar vader was de chef van Bani Zahra, aan wie grote eer werd toegeschreven. Ze werden in Mekka getrouwd, en kort daarna werd ‘Abdullah naar Medina gestuurd om daden te kopen, waar hij stierf. In een andere versie ging ‘Abdullah op een handelsreis naar Syrië en stierf op weg terug in Medina. Hij werd begraven in het huis van An-Nabigha Al-Ju‘di. Hij was vijfentwintig jaar oud toen hij stierf. De meeste historici zeggen dat zijn dood twee maanden voor de geboorte van Mohammed (Peace Be Upon Him) was. Sommigen zeiden dat zijn dood twee maanden na de geboorte van de Profeet was. Toen Amina op de hoogte werd gesteld van de dood van haar man, vierde ze zijn herinnering in een hartverscheurend klaaglied.

    ‘Abdullah liet heel weinig vermogen achter — vijf kamelen, een klein aantal geiten, een dienstmeid, genaamd Barakah – Umm Aiman – die later zou dienen als de Profeet’s verpleegster.


    Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17 Volgende >>

    Pagina 1 van 17

    Ga terug naar de Hoofdpagina

    ← Terug naar de Hoofdpagina