AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -10
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.
AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet 
Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-
Vertaald door : Issam Diab
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 10 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
De Slag bij Uhud
De nederlaag bij Badr was een schandvlek die de Quraishites niet onvervuld konden laten. Wraak was daarom het sleutelwoord in Mekka. De Mekkanen verboden zelfs het rouwen om hun gedode mensen, of het losgeld betalen voor hun gevangenen bij de Slag bij Badr, opdat de moslims niet zouden beseffen in welke mate van verdriet en gevoel van tragedie ze verkeerden.
Na het evenement van Badr was Quraish in gemeenschappelijke overeenstemming en begonnen ze verse voorbereidingen om een alomvattende oorlog te lanceren tegen de moslims om hun gekrenkte prestige en gewonde trots te herstellen. De meest enthousiaste afgodenaanbidders die een nieuwe strijd wilden aangaan, waren ‘Ikrimah bin Abi Jahl, Safwan bin Omaiyah, Abu Sufyan bin Harb en ‘Abdullah bin Abi Rabi‘a. Ze waren vastbesloten om de gemeenschap van de Islam eenmaal en voor altijd te verpletteren. Er werden boodschappers naar alle stammen gestuurd om een gemeenschappelijke zaak te smeden tegen de opkomende Geloof. Als gevolg hiervan wisten ze de steun te verwerven van twee bekende stammen Kinana en Tihamah, naast enkele woestijnbedoeïenen Ahabish. Het werd ook besloten dat de winsten van de ontsnapte karavaan onder leiding van Abu Sufyan, die neerkwam op 1000 kamelen en 50 duizend Dinars, zouden worden besteed aan het voorzien van uitrusting voor het leger. De Edele Koran heeft hiernaar verwezen in de volgende woorden:
Ze bedachten ook andere manieren van werving, waaronder het inhuren van dichters om de stammen te verleiden om tegen de moslims te vechten. Safwan bin Omaiyah verleide Abu ‘Azza, de dichter, om in deze context te werken in ruil voor rijkdom na de oorlog of het ondersteunen van zijn dochters indien ze zouden sterven. Overigens was deze dichter een krijgsgevangene (in de context van de gebeurtenissen van Badr) in de handen van de moslims en de Profeet
was genadig genoeg om hem vrij te laten zonder losgeld, op voorwaarde dat hij niet tegen hem zou vechten.
Abu Sufyan koesterde de grootste wrok tegen de moslims omdat hij het grootste deel van zijn toevoer had verloren bij de invasie van As-Sawiq, laat staan de zware economische verliezen die Quraish had geleden na de gebeurtenissen die de patrouille van Zaid bin Harithah kenmerkten.
In het licht van deze opeenvolgende mislukkingen, haastten de Quraish zich en versnelden ze hun voorbereidingen voor een beslissende strijd met de moslims. Aan het begin van het jaar was alles klaar om te vertrekken. De Mekkanen besloten ook hun vrouwen mee te nemen, opdat ze hen zouden aanzetten om manhaftig te vechten. Aldus marcheerde een contingent van drieduizend gewapende strijders, waarvan zeventienhonderd bepantserde soldaten en tweehonderd goed bereden cavalerie met drieduizend kamelen en vijftien vrouwen naar Medina. De algemene leider was Abu Sufyan bin Harb, de cavalerie onder leiding van Khalid bin Al-Waleed, geassisteerd door ‘Ikrimah bin Abi Jahl, en Bani ‘Abd Ad-Dar werd belast met de vlag.
Oude, diepgewortelde gevoelens van haat, met hartgebaseerde wrok, omhulden het hele proces, waarbij bittere, bloedige wraak-aangedreven gevechten tussen de twee partijen werden voorspeld.
Ondertussen observeerde Al-‘Abbas bin ‘Abdul Muttalib nauwlettend de militaire bewegingen en voorbereidingen voor de oorlog, en deze werden allemaal opgenomen in een dringend bericht dat hij naar de Profeet
stuurde, die het ontving terwijl hij in de Qubâ’ Moskee was. Ubai bin Ka‘b las de brief voor aan de Profeet
, die hem vroeg om zich te onthouden van het delen van de serieuze inhoud ervan. Hij haastte zich terug naar Medina, beconvenceerde een bijeenkomst met de Helpers en Emigranten en voerde met hen serieuze overleg met betrekking tot de te nemen maatregelen.
De hele stad Medina werd in gereedheid gebracht en alle mannen waren zwaar bewapend, zelfs tijdens het gebed, in afwachting van elk mogelijk noodgeval. Een groep Helpers bood zich aan om de Profeet
te bewaken en hield de hele nacht waakzaam toezicht bij zijn deur, onder wie Sa‘d bin Mu‘adh, Usaid bin Hudair en Sa‘d bin ‘Ubadah. Om niet te worden verrast, begonnen gewapende groepen van de inwoners van Medina de ingangen en wegen naar de stad te bewaken. Om de bewegingen van de afgodenaanbidders te verkenneren, begonnen moslimpatrouilles de routes te patrouilleren voor mogelijke vijandelijke raids.
Het Mekkaanse leger, daarentegen, zette de mars voort over de gebruikelijke westelijke weg. Toen ze Al-Abwâ’ bereikten, stelde Hind bint ‘Utbah, de vrouw van Abu Sufyan, voor om de graf van de moeder van de Profeet
op te graven, maar de leiders van het leger weigerden dit te doen uit vrees voor de daaropvolgende gevolgen. Het leger volgde vervolgens Wadi Al-‘Aqeeq en sloeg rechtsaf om zich te vestigen op een plaats genaamd ‘Ainain nabij de berg Uhud. Dat was op vrijdag, 6e Shawwal, 3 A.H.
Een Consultatievergadering voor een Verdedigingsplan:
De verkenningspartij van Medina bracht stap voor stap het nieuws over het Mekkaanse leger. Toen hield de Boodschapper van Allâh
een hoofd militaire consultatievergadering om van gedachten te wisselen over de situatie. Hij vertelde hen over een droom die hij had. Hij zei: "Bij Allâh, ik heb gedroomd van — ik vraag Allâh om een droom van overvloed te laten zijn — koeien die werden geslacht en dat er een groef was aan de punt van mijn zwaard, en dat ik mijn hand in een immuun harnas stak."
De interpretatie van ‘de koeien’ was dat sommigen van zijn mannen zouden worden gedood, en ‘de groef aan de punt van zijn zwaard’ was dat een lid van zijn huis gewond zou worden. Wat ‘het harnas’ betreft, dat was Medina. Toen deed hij een suggestie dat zijn metgezellen niet buiten Medina zouden moeten komen en dat ze zich binnen de stad moesten vestigen. Hij was van mening dat de vijanden in de open lucht moesten worden gelaten om uitgeput te raken en dat de moslims zo geen gevecht zouden riskeren. Maar als ze zouden denken om Medina aan te vallen, zouden moslimmannen klaar staan om hen te bevechten bij de ingangen van steegjes; terwijl moslimvrouwen zouden helpen vanaf de daken van huizen." ‘Abdullah bin Ubai bin Salul — de leider van de huichelaars; die aanwezig was bij de vergadering als een hoofd van Al-Khazraj — steunde het plan van de Profeet
.
Het is waar dat zijn overeenstemming niet gebaseerd was op de rechtvaardigheid van het plan, maar eerder op persoonlijk voordeel. Hij wilde niet vechten. Integendeel, hij streefde er heimelijk naar om uit de strijd te blijven. Echter, het was de Wil van Allâh dat hij publiekelijk zou worden onthuld en gedemoraliseerd — voor de eerste keer. Het was Zijn Wil dat het gordijn dat hun ongeloof verborg, zou worden onthuld en weggetrokken. De Wil van Allâh stelde de moslims in staat de realiteit van die slangen te herkennen die binnen hun kleding en in de mouwen van hun kleren kropen. Dankzij Allâh herkenden ze hen in een van de meest kritieke tijden van hun leven.
Sommige van de beste eerbare metgezellen, die Al-Jihâd in de invasie van Badr hadden gemist, stelden voor dat de Profeet
Medina zou verlaten en drongen aan op hem om hun standpunt te accepteren. Een van hen zei: "O, Boodschapper van Allâh
, al lange tijd kijken we uit naar deze dag; en we hebben Allâh erom gesmeekt om zo’n dag nader te laten komen. Dankzij Allâh is het tijd om te vechten. Dus laten we eruit gaan en onze vijanden bevechten, opdat ze niet denken dat we geen moed hebben en het niet wagen om hen te bevechten." Hamza bin Abdul Muttalib, de vaderlijke oom van de Profeet
, die al de versieringen van zijn zwaard had bedekt met het bloed van de afgodenveraanbidders in de Slag bij Badr, stond voorop bij degenen die hem aanmoedigden om naar buiten te gaan en de ongelovigen te ontmoeten. Hij zei tegen de Profeet
: "Bij Allâh, Die het Boek naar u heeft doen neerdalen, ik zal geen eten proeven totdat ik met mijn zwaard buiten Medina tegen hen vecht."
Na zorgvuldig af te hebben gewogen wat voor en tegen was, werd besloten dat de vijand buiten de stad bij Uhud moest worden weerstaan.
Verdeling van het Islamitische Leger in Falanxen en Vertrek naar het Slagveld:
Toen hij op de vrijdag congregatiepreekpulpit stond, spoorde de Profeet
de mensen aan om moedig te vechten. "Als jullie standvastig blijven," zei hij, "dan zullen jullie worden geholpen door de Macht van de Almachtige." Toen beval hij zijn mannen zich voor te bereiden op de strijd. De meeste van hen verheugden zich er zeer over.
Hij geleid de middagpranger met grote groepen mensen. Toen betrad hij zijn huis vergezeld van zijn twee vrienden Abu Bakr en ‘Umar. Zij hielpen hem zich aan te kleden en zijn hoofddoek op te zetten. Hij rustte zich wapen en droeg twee harnassen over elkaar. Hij droeg zijn zwaard en ging naar buiten om mensen te ontmoeten.
Mensen wachtten ongeduldig op hem. Sa‘d bin Mu‘adh en Usaid bin Hudair beklaagden de mensen omdat ze op de Profeet
drukten. Zij zeiden: "Jullie hebben de Boodschapper van Allâh
gedwongen om met de vijand buiten Medina te vechten." Daarom waren ze vastbesloten om de hele zaak over te laten aan de Profeet
en beklaagden ze zichzelf voor wat ze al gedaan hadden. Toen de Profeet
naar buiten kwam, zeiden ze: "O Boodschapper van Allâh, we hadden niet moeten verschillen van jou. Jij bent vrij om te doen wat je wilt. Als je liever in Medina blijft, blijven wij bij je. Daarop opmerkte de Boodschapper van Allâh
: "Het past een Profeet niet dat hij, nadat hij een harnas heeft aangetrokken, deze weer uittrekt, totdat Allâh heeft beslist tussen hem en de vijand."
De Profeet
verdeelde zijn leger in drie bataljons:
- De Al-Muhajireen-bataljon, onder het bevel van Mus‘ab bin ‘Umair Al-‘Abdari.
- De Al-Ansari-Aws-bataljon werd geleid door Usaid bin Hudair.
- De Al-Ansari-Khazraj-bataljon met Al-Hubab bin Al-Mundhir om het aan te voeren.
Het leger bestond uit duizend strijders; honderd van hen waren bewapend; nog vijftig ruiters. Hij benoemde Ibn Umm Maktum om de mensen in Medina te laten bidden. De vertrek werd aangekondigd en het leger trok noordwaarts met de twee Sa‘ds, die bewapend waren, voorop in het leger.
Toen hij langs de Al-Wada‘-bergpad kwam, zag hij een goed bewapend bataljon, dat was losgekoppeld van het hoofdlichaam van het leger. De Profeet
vroeg wie ze waren en kreeg te horen dat het joden waren en bondgenoten van Al-Khazraj. Ze vertelden hem dat ze wilden bijdragen aan de strijd tegen de afgodenveraanbidders. "Hebben ze de Islam aangenomen?" vroeg de Profeet
. "Nee," zeiden ze. Dus weigerde hij hen toe te laten en zei dat hij geen hulp zou zoeken van ongelovigen tegen de afgodenveraanbidders.
Parade van het leger:
Zodra hij een locatie genaamd Ash-Shaikhan bereikte, paradeerde hij zijn leger. Hij ontsloeg degenen die hij beschouwde als gehandicapt of te jong om de strijd te doorstaan. Daaronder waren ‘Abdullah bin ‘Umar bin Al-Khattab, Usama bin Zaid, Usaid bin Zaheer, Zaid bin Thabit, Zaid bin Arqam, ‘Araba bin Aws, ‘Amr bin Hazm, Abu Sa‘eed Al-Khudri, Zaid bin Haritha Al-Ansari, Sa‘d bin Habba en Al-Barâ’ bin ‘Azib. Sahih al-Boechari wees erop dat hij die dag in de strijd had gevochten.
De Boodschapper van Allâh
stond zowel Rafi‘ bin Khadaij als Samura bin Jundub toe om zich bij het leger aan te sluiten – hoewel ze te jong waren. De eerste bleek bedreven in het schieten met pijlen; de tweede worstelde met de eerste en versloeg hem. De toelating van Rafi‘ maakte Samura te zeggen: "Ik ben sterker dan hij, ik kan hem overwinnen." Toen de Profeet
dit horen, beval hij hen om te worstelen. Dat deden ze. Samura won, dus hij werd ook toegelaten.
Doorbrengen van de nacht tussen Uhud en Medina:
Toen de nacht over hen viel, verrichtten ze zowel de zonsondergang- als de avondgebeden en brachten ze de nacht daar door. Vijftig mensen werden gekozen om de kamp te bewaken en eromheen te lopen. Mohammed bin Maslama Al-Ansari, de held van de brigade van Ka‘b bin Al-Ashraf, was verantwoordelijk voor de bewakers. Terwijl Dhakwan bin ‘Abd Qais de verantwoordelijkheid op zich nam om de Profeet
te bewaken, in het bijzonder.
De Opstand van ‘Abdullah bin Ubai en zijn Volgelingen:
Aan het einde van de nacht en vlak voor de dageraad
verplaatste de Profeet zich en toen hij bij Ash-Shawt aankwam, observeerde hij het ochtendgebed. Daar bevond hij zich dicht genoeg bij de vijand dat ze elkaar konden zien. Daar sprak ‘Abdullah bin Ubai — de huichelaar — zich tegen de gelovigen uit. Een derde van het leger trok zich met hem terug — dat wil zeggen driehonderd strijders. Hij zei: "We weten niet waarom we onszelf zullen doden." Hij beweerde dat zijn terugtrekking niet meer was dan een uiting van protest tegen de Boodschapper van Allâh
die reeds zijn mening had verworpen en die van de anderen had aanvaard.
Ongetwijfeld was dat niet de werkelijke oorzaak van zijn afscheiding. Als het de afwijzing van zijn mening was — zoals de huichelaar beweerde — dan zou er geen enkele zin zijn in zijn toetreding tot het Proefetische leger. Als dat zo was, zou hij niet meer meegegaan zijn met het leger vanaf het begin van de tocht. Het werkelijke doel van deze rebellie, terugtrekking en afscheiding — op deze delicate en lastige positie en tijdstip — was om verwarring, verwarring van de geest en wanorde in het moslimleger te veroorzaken, dat zich binnen het zicht en bereik van de vijand bevond, die ook ernaar uitkeek om steeds meer verdeeldheid aan de kant van de moslims te zien, net als zijzelf. Ze waren ook van plan de hoge moraal van de gelovigen te breken. Dat zou — naar hun mening — de ineenstorting en vervolgens de dood van Mohammed, zijn trouwe metgezellen en de Islam als geheel versnellen. Dan zou de weg vrij zijn voor de terugvordering van het presidentschap, dat die huichelaar bij de komst van de Islam in Medina had verloren.
Kortom, zonder de Zorg van Allâh zou het complot van de huichelaar succesvol zijn geweest. Banu Haritha van Al-Aws en Banu Salama van Al-Khazraj waren gedeeltelijk beïnvloed door het gedrag van de huichelaar. Beiden waren overweldigd door verwarring en hadden bijna besloten zich terug te trekken, maar de Zorg van Allâh redde hen van die schande. Over hun incident zegt Allâh:
‘Abdullah bin Haram — de vader van Jabir bin ‘Abdullah — probeerde hun terugtrekking te stoppen. Hij herinnerde de huichelaars aan hun plicht in deze delicate en lastige situatie, maar tevergeefs. Hij volgde hen, beklaagde zich over hen en drong er bij hen op aan terug te gaan, zeggende: "Kom en vecht in de weg van Allâh of wees tenminste verdedigers." Ze zeiden: "Als we geweten hadden dat jullie echt zouden vechten, zouden we niet teruggegaan zijn." Toen hij geen hoop meer had, sprak hij hen aan, zeggende: "Moge Allâh jullie afwijzen, jullie vijanden van Allâh. Allâh zal zeker Zijn Profeet volstaan." Allâh zegt over die huichelaars:
De Rest van het Islamitische Leger is Onderweg naar Uhud:
Met de rest van de strijders verplaatste de Boodschapper van Allâh
zich naar de vijand. Na de rebellie en terugtrekking van de huichelaars was het aantal soldaten gereduceerd tot slechts zevenhonderd.
Het kamp van de afgodenaanbidders was gesitueerd op een plaats waardoor de vele wegen die naar Uhud leidden, bijna geblokkeerd werden. Dus zei de Boodschapper van Allâh
tegen zijn mannen: "Welke man van jullie kan ons leiden naar waar de mensen (d.w.z. de afgodenaanbidders) zijn, via een korte route die niet langs hen gaat?" Abu Khaithama zei: "O Boodschapper van Allâh
, ik ben de man die je nodig hebt." Toen koos hij een korte route die naar Uhud leidde, langs Harrah Bani Harithah en hun boerderijen, waarbij hij het leger van de afgodenaanbidders westwaarts liet.
Op hun weg passeerden ze Ha’it (d.w.z. het veld) van Marba‘ bin Qaizi, die een blinde huichelaar was. Toen Marba‘ voelde en besefte dat het het Proefetische leger was, begon hij aarde naar hun gezichten te gooien, zodat ze haast hadden om hem te doden, maar de Profeet
zei:
De Boodschapper van Allâh
ging verder tot hij de heuvel van Uhud beklom, aan de helling van de vallei. Hij sloeg daar zijn kamp op met zijn leger, gericht op Medina, terwijl hun ruggen naar de heuvels van de Uhud-berg stonden. Zo stond het leger van de vijand een barrière tussen de moslims en Medina.
Het Verdedigingsplan:
De Boodschapper van Allâh
mobiliseerde zijn leger. Hij arrangeerde hen in twee rijen om hen voor te bereiden op de strijd. Hij selecteerde vijftig bekwame boogschutters die een squad vormden en plaatste hen onder het bevel van ‘Abdullah bin Jubair bin An-Nu‘man Al-Ansari Al-Awsi Al-Badri. Hij gaf hen zijn orders om te blijven waar ze waren — op een bergwand aan de zuidelijke oever van Qanat Al-Wadi (d.w.z. een kanaal van de vallei), zuidoostelijk van het kamp van de moslims, op ongeveer honderdvijftig meter van het islamitische leger. Later werd deze bergwand de Berg van Boogschutters genoemd.
De Boodschapper van Allâh
verduidelijkte de missie van deze squad in woorden die hij aan hen richtte. Hij zei tegen hun leider: "Drijf de paarden van ons af met behulp van pijlen, opdat ze ons niet vanuit de achterkant (de rug) aanvallen. Of we de strijd winnen of verliezen, blijf standvastig op jullie positie en zorg ervoor dat we niet vanuit jullie kant worden aangevallen."
Hij voegde toe:
In een versie van Al-Bukhâri zei de Profeet
:
Met de aanstelling van deze squad en de plaatsing ervan op de bergwand en de uitgifte van die strikte militaire orders, blokkeerde de Boodschapper van Allâh
de enige route die de afgodenaanbidders stiekem naar de achterkant van de moslimformaties zou kunnen leiden en hen zelfs in staat zou kunnen stellen om hen in een omsingeling te omsingelen.
De aanstellingen van posts en verantwoordelijkheden voor de rest van het leger werden door de Profeet
uitgevoerd als volgt: Aan de rechtervleugel benoemde hij Al-Mundhir bin ‘Amr. Aan de linkerkant benoemde hij Az-Zubair bin Al-‘Awwam, en maakte hij Al-Miqdad bin Al-Aswad zijn assistent en steunpilaar. Az-Zubair’s functie was om standvastig te blijven tegen de paardemannen van Khalid bin Al-Waleed. De Boodschapper van Allâh
selecteerde de beste en moedigste groep om in de voorhoede van het leger te staan. Zij waren opmerkelijk vanwege hun paraatheid, alertheid en moed en werden geschat op gelijk aan duizenden mannen.
Het was een wijs en zorgvuldig uitgedacht plan dat het militaire leiderschap onthulde dat de Profeet
bezat. Geen andere leider zou een nauwkeuriger of wijzer plan hebben kunnen bedenken. Hoewel hij de locatie later dan de vijand naderde, slaagde hij erin betere posities in te nemen. Hij liet de rotsachtige bergwand functioneren als een schild voor de achterkant en de rechterflank van het leger. Hij was in staat, door de enige kwetsbare opening aan de zijkant te blokkeren, extra maximale bescherming te bieden voor de achterkant en de linkerflank. Uit angst voor een mogelijk verlies en om de moslims ervan te weerhouden te vluchten, in welk geval ze gemakkelijke gevangenen in de handen van de vijand zouden vallen, koos hij een hoge plaats voor het kamp. Bovendien zou een strategische locatie van dit soort zware verliezen toebrengen aan de afgodenaanbidders als ze zouden denken om zijn posities te benaderen of te bezetten. In een verdere stap reduceerde hij de vijand tot een beperkte keuze van opties toen ze omsingeld werden voor het kamp in geografisch lage posities die hen niets zouden opleveren van de voordelen van een mogelijke overwinning; tegelijkertijd zouden ze niet in staat zijn om de achtervolging van de moslims te ontkomen in het geval dat de overwinning aan de laatste zou vallen. Om het tekort aan vechtpersoneel te compenseren, koos hij een selecte groep vechters om aan de voorzijde te staan.
Het leger van de Profeet
was dus volledig gemobiliseerd op Shawwal 7e, 3 A.H.
De Boodschapper van Allâh
implanteert de Geest van Moed onder zijn Gewapende Krachten:
De Boodschapper van Allâh
verbood de moslims om de strijd te beginnen zonder een bevel van hem. Hij droeg toen twee harnassen – een voorharnas en een achterharnas. Hij spoorde zijn metgezellen aan om te vechten en stimuleerde hen om standvastigheid en uithoudingsvermogen in de strijd te tonen. Hij begon de geest van moed en dapperheid in hen te planten. Om zijn metgezellen aan te zetten en te laten standhouden in de strijd, nam hij een scherp zwaard, hield het in zijn hand en riep naar zijn metgezellen en zei: "Wie is bereid dit zwaard te nemen en het zijn rechtmatige waarde te geven?" Velen stonden op om het te nemen. Sommigen van hen waren ‘Ali bin Abi Talib, Az-Zubair bin Al-‘Awwam en ‘Umar bin Al-Khattab. Maar het werd aan niemand verleend. Abu Dujana Sammak bin Kharsha vroeg: "O Boodschapper van Allâh, wat is de prijs ervan?" De Profeet
zei: "Het is om de gezichten van de vijand ermee te slaan totdat het gebogen is." Toen zei Abu Dujana: "O Boodschapper van Allâh, ik zal het voor die prijs nemen." en hij kreeg het zwaard.
Abu Dujana was een man van moed die op de oorlog graag opschepte. Hij had een rode band die hij om zijn hoofd droeg. Zodra hij een hoofdband droeg, wist iedereen dat hij vastbesloten was om tot de dood te vechten. Daarom, zodra Abu Dujana de Profeet
’s zwaard had genomen, bandde hij zijn hoofd en begon te pronken tussen de strijders.
Terwijl hij dit deed, zei de Boodschapper van Allâh
: "Dit is een soort lopen die Allâh verafschuwt, behalve in een dergelijke situatie."
Werving van het Mekkaanse leger:
De afgodenveraanbidders pasten het rijenstelsel toe bij de mobilisatie van hun leger. Het algemene leiderschap van het leger werd toevertrouwd aan Abu Sufyan Sakhr bin Harb, die in de middenpositie van het leger zou staan. Khalid bin Al-Waleed was aan de rechterflank; terwijl ‘Ikrima, de zoon van Abu Jahl, aan de linkerkant stond. Safwan bin Omaiya was verantwoordelijk voor de infanteriemannen. De boogschutters stonden onder het bevel van ‘Abdullah bin Abi Rabi‘a.
Wat de vlag betreft, een groep van Bani ‘Abd Ad-Dar was verantwoordelijk voor het dragen ervan. Zo was de verdeling van de posities van het leger sinds ‘Abd Munaf reeds deze posities had toegewezen. Deze toewijzing was geërfd van Qusai bin Kilab — zoals we eerder in een vroeg stadium van dit boek hebben opgemerkt. Niemand had het recht om zich ermee te kunnen meten. Het was in overeenstemming met hun tradities die ze van hun voorouders hadden geërfd.
Abu Sufyan, de algemene leider, herinnerde zijn mannen — de vlagdragers — aan wat er was gebeurd met de Quraish op de dag van Badr (d.w.z. de slag) toen hun vlagdrager, An-Nadr bin Al-Harith, gevangen was genomen. In een poging hun woede en vijandigheid tegen de moslims aan te wakkeren, zei hij: "O Bani ‘Abd Ad-Dar! Jullie zijn aangewezen als dragers van onze vlag en jullie weten dat de vlag het eerste is waar de vijand aanvalt. Als deze valt, vallen wij ook. Daarom zeg ik, of jullie garanderen de veiligheid ervan, of laat het ons voor u doen, en wij zullen u zeker die taak voldoende zijn."
Abu Sufyan’s poging leek vruchtbaar. Want zijn toespraak maakte Bani ‘Abd Ad-Dar zo extreem boos dat ze hem dreigden en bijna aanvielen voor dat alles. Zij spraken hem aan en zeiden: "Willen jullie ons de hoede van de vlag overdragen? Morgen, wanneer we met hen vechten, zullen jullie onze daden zien." Inderdaad, ze vochten dapper en stonden standvastig in de verdediging van de vlag totdat ze allemaal werden gedood.
Politieke manoeuvres van de Quraish:
Een klein beetje tijd voordat de strijd uitbrak, deed Quraish enkele pogingen om verdeeldheid en geschillen te zaaien onder de moslims. Ten eerste stuurde Abu Sufyan een boodschap naar de Helpers met de woorden: "Laat ons met rust om tegen onze neven te vechten en meng je niet in. Als jullie zich terugtrekken, zullen we jullie niet aanvallen; want het aanvallen van jullie is niet ons doel." Maar die poging bleek vruchteloos. Wat kon zo'n boosaardig plan doen aan degenen wier geloof zo stevig en onwankelbaar was als bergen?! Het antwoord van de Helpers was ongetwijfeld teleurstellend en in tegenspraak met de verwachtingen van Abu Sufyan.
Het nulpunt was aangebroken. De twee partijen naderden elkaar. Ongedwongen door de eerste mislukking, deed Quraish een nieuwe poging, met dezelfde strekking maar nu met de hulp van een verrader genaamd Abu ‘Amir Al-Fasiq, wiens naam ‘Abd ‘Amr bin Saifi was. Hij werd een monnik genoemd, maar de Boodschapper van Allâh
noemde hem Al-Fâsiq (d.w.z. vervormde overtreders; losbandig). Omdat hij de leider was van de Aws in Al-Jahiliya, kon hij de komst van de Islam niet verdragen. Hij verklaarde zijn vijandigheid tegen de Boodschapper van Allâh
publiekelijk. Hij verliet Medina om naar de Quraishites in Mekka te gaan om hen op te roepen tegen de Boodschapper van Allâh
en hen aan te sporen de strijd tegen hem te beginnen. Hij beweerde dat hij door zijn volk werd gehoord en geëerd en dat zodra ze hem zagen komen, ze zich onmiddellijk bij hem zouden voegen.
Hij was de eerste onder de menigte en slaven van Quraish om weerstand te bieden. Hij riep naar zijn volk, herkende hen en zei: "O verwanten van Aws! Ik ben Abu ‘Amir." Hun antwoord was "Geen ogen van iemand zullen verheugd worden met het zien van jullie, O Fâsiq." Toen hij dat hoorde zeggen, zei hij: "Mijn volk moet na mijn vertrek door een kwaad zijn getroffen." Daarom vocht hij toen de strijd uitbrak fel tegen hen en gooide ook stenen naar zijn volk.
Dat was hoe de tweede poging van Quraish om verdeeldheid te zaaien onder de mensen van het geloof verliep. Dit onthulde echter de grote angst van de Quraishites die in hun harten was gewekt, ondanks hun overwicht in aantal en uitrusting.
De inspanning van de Quraishite Vrouwen om de Vurigheid van de Mannen aan te wakkeren:
Quraishi-vrouwen namen deel aan de strijd onder leiding van de vrouw van Abu Sufyan, Hind bint ‘Utbah. Ze dwaalden rond in de rijen van de afgodenveraanbidders, tikten op tamboerijnen, moedigden mannen aan om te vechten, ontbrandden de emoties van helden, lancers, zwaardenvechters en dappere vechters. Op een bepaald moment spraken ze de standaarddragers aan:
O bewakers van het huis,
Sla met jullie scherpe zwaarden …"
En op een ander moment zouden ze de vurigheid van het volk aanwakkeren door te zingen:
en matten uitvouwen om jullie te verwelkomen.
Maar als jullie vluchten van het slagveld, verlaten we jullie,
verlaten jullie en houden we jullie niet langer lief."
De Gevechten
De twee partijen naderden elkaar en groeiden zeer dicht bij elkaar. De fasen van de strijd begonnen. De eerste vechter was de standaarddrager, Talha bin Abi Talha Al-‘Abdari, die de meest onderscheiden afgodenveraanbader was. Hij was een van de dapperste mannen van de Quraish-vechters. Moslims noemden hem ‘de ram van de eenheid’. Hij kwam tevoorschijn te paard en daagde de moslims uit tot eenmansgevecht. Mensen onthielden zich van het vechten tegen hem vanwege zijn moed; maar Az-Zubair bin Al-‘Awwam trad naar voren voor de strijd. Hij gaf de ‘Ram’ geen kans om te vechten maar viel op hem als een leeuw op de rug van zijn kameel, trok hem naar de grond en slachtte hem met zijn zwaard.
De Boodschapper van Allâh
die dat wonderlijke incident gadesloeg, riep uit: Allâhu Akbar dat is ‘Allâh is de Grootste’ en de moslims riepen Allâhu Akbar ook. Hij loofde Az-Zubair toen hij zei:
Al snel begon de algemene veldslag en de strijd tussen beide partijen groeide overal op het slagveld hevig. De spanning van de strijd was gecentreerd rond de vlagdragers. Na de dood van hun leider Talha bin Abi Talha wisselden de Banu ‘Abd Ad-Dar succesievelijk de missie af. Talha’s broer, ‘Uthman, stormde naar voren en greep de vlag, die lag bij het levenloze lichaam van zijn broer, terwijl hij zong: "De vlagdrager heeft het recht om de schacht in bloed te kleuren, totdat deze in zijn hand wordt verslagen." Hamzah bin ‘Abdul Muttalib viel aan en sloeg hem met een slag die zijn arm en schouder sneed en doordrong tot zijn navel om zijn long te ontdekken.
De vlag werd opnieuw opgetild door Abu Sa‘d bin Abi Talha; maar Sa‘d bin Abi Waqqas schoot hem met een dodelijke pijl die hem in zijn keel trof en ervoor zorgde dat zijn tong naar buiten hing, terwijl hij zijn laatste adem uitblies.
In een andere versie werd verhaald dat Abu Sa‘d de vlag ophef en de moslims uitdaagde om met hem te vechten. ‘Ali bin Abi Talib kwam naar voren. Ze wisselden twee slagen uit. Toen gaf ‘Ali hem een terminale slag die hem uitschakelde.
Musafi‘ bin Talha bin Abi Talha hijsde toen de vlag, maar werd al snel neergeschoten met een pijl door ‘Asim bin Thabit bin Abi Al-Aqlah. Zijn broer Kilab bin Talha bin Abi Talha volgde hem op, pakte de banier en hijsde deze; maar Az-Zubair bin Al-‘Awwam viel hem aan en wist hem te doden. Hun broer Al-Jallas bin Talha bin Abi Talha hijsde de banier, maar Talha bin ‘Ubaidu-Allâh stak hem dood. Men zei ook dat ‘Asim bin Thabit hem de terminale slag had toegebracht.
Alle zes mensen die rond en ten behoeve van de vlag werden gedood, behoorden tot één huis, het huis van Abi Talha ‘Abdullah bin ‘Uthman bin ‘Abd Ad-Dar. Een andere man van Bani ‘Abd Ad-Dar, genaamd Artat bin Sharhabeel, droeg de vlag, maar hij werd ook gedood door ‘Ali bin Abi Talib. Anderen zeiden dat Hamzah hem had gedood, niet ‘Ali.
Toen was het Shuraih bin Qariz die werd gedood door Quzman — hij was een huichelaar die alleen voor prestige vocht, niet in de verdediging van de Islam. Abu Zaid ‘Amr bin ‘Abd Munaf Al-‘Abdari hijsde de vlag, maar hij werd ook door Quzman gedood. Een zoon van Sharhabeel bin Hashim Al-‘Abdari hijsde hem opnieuw en werd ook door Quzman gedood.
Zo zien we dat tien strijders van Bani ‘Abd Ad-Dar — de vlagdragers — werden uitgeroeid. Aangezien geen van de ‘Abd Ad-Dars overbleven om de vlag te dragen, kwam een slaaf van hen — genaamd Sawab — naar voren om deze op te hijsen. De slaaf toonde meer bewonderenswaardige vormen van moed en standvastigheid dan zijn vroegere meesters. Sawab, de slaaf, bleef vechten totdat zijn hand werd afgesneden. Toen knielde hij neer en omarmde de banier, leunde deze tegen zijn borst en nek, zodat deze niet op de grond zou vallen. Hij bleef standvastig en standvastig vechten totdat hij werd gedood. Ondertussen stopte hij er niet mee om te zeggen: "O Allâh, ben ik vergeven?" Na de dood van de slaaf Sawab viel de vlag op de grond en bleef daar liggen, omdat er niemand was om deze te dragen.
Terwijl de strijd zich rond de vlag concentreerde, was er overal op het slagveld een bittere strijd gaande. De geest van Geloof overweldigde de rangen van de moslims; dus haastten ze zich onder de afgodenaren, alsof het een uitbraak van een destructieve vloed was die overstroomde en alle dammen en barrières die ervoor stonden, neersloeg. "Ik zoek de dood, ik zoek de dood." Dat was hun aangekondigde motto op Uhud Dag.
Abu Dujana, herkenbaar aan de rode band om zijn hoofd, kwam naar voren, vechtend met het zwaard van de Boodschapper van Allâh
. Hij was vastbesloten om de prijs ervan ten allen tijde te betalen. Hij doodde alle afgodenaren die op zijn pad stonden, waardoor hij hun rangen splijtsde en verspreidde. Az-Zubair bin Al-‘Awwam zei:
"Ik voelde me boos en ontmoedigd toen de Boodschapper van Allâh
weigerde me het zwaard te geven maar het aan Abu Dujana gaf. Ik zei tegen mezelf: ‘Ik ben zijn stamgenoot — de neef van zijn tante Safiya — een Quraishiet, bovendien was ik de eerste die erom vroeg en toch gaf hij de voorkeur aan hem boven mij. Bij Allâh, ik zal kijken hoe hij het zal gebruiken.’ Dus volgde ik hem, ik zag hem zijn rode band tevoorschijn halen en om zijn hoofd binden. Toen de Helpers hem zo zagen, zeiden ze: ‘Abu Dujana droeg de band van de dood.’ Toen vertrok hij luidkeels zeggende:
Het verbond dat we sloten was dat ik niet in de achterste linie zou vechten.
Maar vecht in de voorste linie heldhaftig met het zwaard van Allâh en Zijn Boodschapper.’
Niemand stond in de weg van Abu Dujana maar werd gedood. Er was een man onder de afgodenveraanbaders wiens enige doel het was om de gewonde moslims te liquideren. Tijdens de strijd kwam Abu Dujana dicht bij die man; dus smeekte ik Allâh dat ze elkaar zouden aanvallen. Sterker nog, dat deden ze en wisselden twee zwaaiingen uit. De afgodenveraanbader sloeg Abu Dujana, maar hij ontweek het en het boorde zich in zijn leren schild. Het zwaard van de afgodenveraanbader bleef in het schild steken, Abu Dujana sloeg hem met het zwaard en doodde hem. In het hart van de strijd haastte hij zich om een persoon te doden die de vijand aanzette om tegen de moslims te vechten. Toen schreeuwde die persoon en zie! het was een vrouw. Abu Dujana ontweek haar, zeggende: ‘Ik respecteer het zwaard van de Profeet
te veel om het op een vrouw te gebruiken.’ De vrouw was Hind bint ‘Utbah."
Az-Zubair bin Al-‘Awwam beschreef hetzelfde incident en zei: "Ik zag Abu Dujana een zwaard heffen over het scheidingsdeel van Hind bint ‘Utba’s hoofd, toen verplaatste hij het. Ik zei tegen mezelf: ‘Allâh en Zijn Boodschapper weten het best.’ (d.w.z. weten waarom hij zo handelde)."
Hamzah bin ‘Abdul Muttalib vertoonde wonderbaarlijke daden van heldenmoed tegen de overweldigende kansen die ongeëvenaard waren en verwarring en paniek veroorzaakten in de ongelovige legers. Helden verspreidden zich van zijn pad alsof ze boombladeren waren die door een sterke wind werden weggeblazen. Naast zijn effectieve bijdrage aan de vernietiging van de afgodenveraanbaders die in verdediging van de vlag stonden, was hij zelfs nog veel effectiever in het vechten tegen mannen van moed en gedistingeerde ruiters. Het was Allâh’s Wil dat hij vermoord zou worden toen hij op zijn hoogtepunt was. Hij werd niet gedood in een face-to-face gevecht op het slagveld — op de normale manier waarop helden sterven — maar eerder vermoord in de duisternis, zoals gebruikelijk was bij het doden van genereuze en edele mannen die niet op een eerlijke manier konden worden gedood.
Moordaanslag van Asadullâh (de Leeuw van Allâh) Hamzah bin ‘Abdul Muttalib:
Hamzah’s moordenaar, Wahshi bin Harb, beschreef hoe hij Hamzah doodde. Hij zei:
"Ik was een slaaf in dienst van Jubair bin Mut‘im, wiens stamvader Tu‘aimah bin ‘Adi gewond raakte bij de Slag bij Badr. Dus toen de Quraish naar Uhud marcheerden, zei Jubair tegen me: ‘Als je Hamzah, de neef van Mohammed, stiekem doodt, dan word je vrij.’ "
"Dus marcheerde ik met het volk naar Uhud." Hij beschreef zichzelf als, "Ik ben een piraat, goed in het speerwerpen." "Dus toen de twee partijen vochten, zette ik me aan de gang om naar Hamzah te zoeken. Ik zag hem te midden van mensen vechten. Hij was als een kameel met witte en zwarte strepen, die zwaar sloeg met zijn zwaard en niemand kon aan hem voorbij komen. Bij Allâh! Toen ik me voorbereidde en probeerde de juiste gelegenheid te grijpen om hem te doorboren, me soms verschuilde achter een boom of een rots, in de hoop dat hij dichterbij zou komen en binnen bereik zou zijn — op dat moment zag ik Siba‘ bin ‘Abd Al-‘Uzza naar hem toegaan. Toen Hamzah hem zag, zei hij: ‘Kom op! O zoon van de ‘clitoris-snijder.’ — want zijn moeder was een besnijderes. Toen sloeg hij een sterke slag die moeilijk te missen was voor zijn hoofd."
Wahshi zei: "Toen balanceerde ik mijn speer en schudde die totdat ik er tevreden mee was, toen sperde ik hem en ging die in zijn buik en kwam eruit tussen zijn benen. Hij probeerde naar me toe te bewegen, maar hij werd overweldigd door zijn wond. Ik liet hem daar achter met de speer in zijn ingewanden tot hij stierf. Toen kwam ik naar hem toe, trok mijn speer eruit en keerde terug naar het kamp. Ik bleef daar en ging niet weg, want hij was de enige die ik zocht. Ik doodde hem alleen om mezelf vrij te kopen. Zodra ik terugkeerde in Mekka, was ik een vrije man."
De situatie onder controle krijgen:
Hoewel de dood van Asad (Leeuw) van Allâh en Zijn Boodschapper — Hamzah bin ‘Abdul Muttalib — een groot verlies was, behielden de moslims volledige controle over de hele situatie op het slagveld. Op die dag vochten Abu Bakr, ‘Umar bin Al-Khattab, ‘Ali bin Abi Talib, Az-Zubair bin Al-‘Awwam, Mus‘ab bin ‘Umair, Talha bin ‘Ubaidullâh, ‘Abdullah bin Jahsh, Sa‘d bin Ar-Rabî‘ en Anas bin An-Nadr en anderen — allemaal zo fel, effectief en efficiënt dat ze de sterke wil van de afgodenveraanbidders braken en hen verspreidden.
Van op de schoot van zijn vrouw tot zwaardgevechten en verdriet:
Een van de dappere avonturiers van die dag was Hanzala Al-Ghaseel — Hij was Hanzala bin Abu ‘Amir. Abu ‘Amir was de monnik die de bijnaam ‘Al-Fâsiq’ (d.w.z. de losbandige, goddeloze) droeg. Hij is degene die we onlangs hebben genoemd. Hanzala, die vers trouwde, verliet het bed van zijn vrouw voor Al-Jihâd (Strijd in de zaak van Allâh). Hij vertrok toen hij hoorde van de oproep tot Al-Jihâd. Toen hij de afgodenveraanbidders op het slagveld tegenkwam, vond hij zijn weg door hun rangen tot hij hun leider Abu Sufyan Sakhr bin Harb bereikte en had hem bijna gedood, als hij niet bestemd was om een martelaar te worden. Want op dat moment werd hij gezien door Shaddad bin Al-Aswad die hem doodde.
De bijdrage van de boogschutters aan de strijd:
De boogschutters, die de Boodschapper van Allâh
op de Boogschuttersberg had geplaatst, hadden de overhand in het sturen van de oorlogshandelingen ten gunste van het moslimleger. De Mekkaanse ruiters — onder leiding van Khalid bin Al-Waleed, gesteund door Abu ‘Amir Al-Fâsiq — vielen driemaal de linkerflank van het moslimleger aan met als doel deze te verpletteren en vervolgens in de achterhoede te infiltreren om een soort verwarring en wanorde te creëren in de gelederen van de moslims en vervolgens een zware nederlaag toe te dienen. Maar dankzij de behendigheid en grote inspanningen van de boogschutters werden de drie aanvallen afgeweerd.
De oorlogshandelingen gingen fel door en de moslims hadden de volledige controle over de gehele militaire ontwikkelingen totdat de afgodenveraanbidders uiteindelijk aarzelden en zich terugtrokken, waarbij ze alle motieven van vermeende trots en aangetast waardigheidsgevoel in vergetelheid lieten, en hun vlag werd getreden door de voeten van de strijders, zonder dat iemand ooit moedig genoeg was om erbij te komen. Het leek erop alsof drieduizend afgodenveraanbidders vochten tegen dertigduizend moslims en niet slechts enkele honderden.
Ibn Ishaq zei: "Toen zond Allâh Zijn Hulp tot de moslims en bevestigde Zijn Belofte aan hen. Ze achtervolgden de afgodenveraanbidders en verdreven hen uit hun kamp. Ongetwijfeld was het een zekere nederlaag." In een versie door ‘Abdullah bin Az-Zubair dat zijn vader had gezegd: "Bij Allâh, ik zag de dienstmaagden van Hind bint ‘Utbah en haar vriendinnen vluchten met hun kleding verzameld. Er was niemand om ons te weerhouden hen te vangen."
In een andere versie door Al-Barâ’ bin ‘Azib — vermeld in Sahih Al-Bukhâri — zei hij: "Toen we met hen vochten, vluchtten ze, en hun vrouwen waren te zien vluchten in de bergen met hun enkelbandjes en benen bloot." De moslims achtervolgden de vijanden, zetten hen te zwaard en verzamelden de buit.
De fatale fout van de boogschutters:
Terwijl het kleine leger van de Islam de tweede absolute en duidelijke overwinning op de bewoners van Mekka boekte — die niet minder was in pracht en glorie dan de eerste bij Badr — begingen de meeste boogschutters op de berghelling een fatale fout die de hele situatie op zijn kop zette en een bron van zware verliezen onder de moslims vormde. Het bracht bijna de moord op de Profeet
teweeg en liet een zeer slechte indruk achter op de faam en waardigheid die ze verdiend hadden tijdens de Slag bij Badr.
We hebben al gesproken over de positieve orders die aan de boogschutters werden gegeven om vast te houden aan hun positie, ongeacht de gang van zaken bij de hoofdgevecht. Ondanks die strikte orders en de waarschuwing van hun leider — ‘Abdullah bin Jubair — verlieten veertig boogschutters hun posten, verleid door de te vroege roep van de overwinning en ook door wereldlijke hebzucht naar de buit. De anderen, negen in aantal en ‘Abdullah, hun leider, besloten de order van de Profeet
te volgen en waar ze waren te blijven tot ze toestemming kregen of tot de laatste man werden gedood. Hierdoor bleef de kloof onvoldoende verdedigd.
De sluwe Khalid bin Al-Waleed greep deze gouden kans om snel naar de achterkant van het moslimleger te draaien en hen in te cirkelen. Nadat ze Ibn Jubair en zijn groep hadden uitgeroeid, vielen ze prompt op de achterkant van de moslims en zijn ruiters lieten een schreeuw horen die de nieuwe militaire ontwikkelingen aankondigde. De afgodenaanbidders keerden opnieuw terug om de moslims opnieuw aan te vallen. Een afgodenaanbiddersvrouw — genaamd ‘Umra bint ‘Alqama Al-Harithiyah — haastte zich naar de neergelegde vlag, pakte deze op en hijsde hem. De afgodenaanbidders verzamelden zich rond de vlag en riepen naar elkaar tot ze de moslims omsingelden en standvastig vochten.
De moslims raakten hierdoor tussen twee maalstenen gevangen.
De Boodschapper van Allah
bevond zich toen bij een kleine groep strijders — negen in aantal aan de achterkant van het leger<, die de gevechten observeerden en de moslimstrijders trotseerden. Khalid en zijn mannen namen hem totaal onverwacht en dwongen hem om een van de twee opties te volgen:
- Om voor zijn leven te vluchten en zijn leger over te laten aan zijn verloren einde, of
- Om actie te ondernemen met het risico van zijn leven, de gelederen van de moslims opnieuw te verzamelen en zich door de heuvels van Uhud naar het omsingelde leger te werken.
Het genie van de Boodschapper van Allah
, zijn ongeëvenaarde en onovertroffen moed, brachten hem ertoe de tweede optie te kiezen. Hij verhoogde zijn stem en riep zijn metgezellen toe: "Slaven van Allah." Hij deed dat, wetende dat zijn luide stem door de afgodenaanbidders zou worden gehoord voordat deze door de moslims werd gehoord. Hij riep hen toe, riskeerde zijn leven in deze delicate situatie.
De afgodenaanbidders herkenden hem inderdaad en bereikten zijn positie zelfs voordat de andere moslims dat konden doen.
De omsingeling van de moslims onthulde drie categorieën mensen: De eerste groep waren degenen die alleen in zichzelf geïnteresseerd waren en ze raakten zo wild dat ze vluchtten. Ze verlieten het slagveld en wisten niet wat er met de anderen was gebeurd. Sommigen van deze groep vluchtten zo ver als Medina. Anderen klommen de berg op.
De tweede groep moslims waren degenen die terugkeerden naar de strijd, maar zich zodanig met de afgodenaanbidders vermengden dat ze elkaar niet konden herkennen. Hierdoor werden sommigen per ongeluk gedood. Op gezag van al-Boechari stelt hij dat ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - zei: "Toen het de Slag bij Uhud was, werden de afgodenaanbidders volkomen verslagen. Satan riep toen: ‘O slaven van Allah. Pas op voor de achterkant (d.w.z. de vijand nadert van achteren)’. Dus wie zich aan de voorkant bevonden, keerden zich om en vochten tegen degenen die zich achter hen bevonden."
Toen zag Hudhaifah zijn vader ‘Al-Yaman’ op het punt te worden gedood door andere moslims. Toen zei hij: "O dienaars van Allâh! Pas op! Dit is mijn vader. Dit is mijn vader." ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - zei: "Maar ze lieten hem niet los totdat hij was gedood." Toen zei Hudhaifah: "Moge Allâh jullie vergeven." En ‘Urwa zei: "Bij Allâh, vanaf dat moment is Hudhaifah altijd gezegend en welvarend geweest tot hij stierf."< Dat was omdat hij hen vergeving schonk en weigerde bloedgeld te eisen voor de moord op zijn vader, maar aanbeval dat het in de liefdadigheid werd besteed.
Deze moslimgroep leed onder grote verwarring, en er heerste chaos onder hen. Veel van hen raakten verdwaald en wisten niet waar ze heen moesten. In deze ongemakkelijke tijd hoorden ze iemand roepen: "Mohammed is gedood." Dit nieuws maakte hen nog verwarder en bijna buiten zinnen. Hun moraal brak, of bijna, in een groot aantal individuen. Sommigen stopten met vechten, lieten het slappen en gooiden hun wapens weg. Anderen dachten erover om contact op te nemen met ‘Abdullah bin Ubai — de leider van de huichelaars — en zijn hulp te zoeken om een veiligheidsgarantie van Abu Sufyan te verkrijgen.
Anas bin An-Nadr passeerde langs die mensen die schrokken van angst en paniek, en vroeg: "Waar wachten jullie op?" Ze zeiden: "De Boodschapper van Allâh
is gedood." "Waar leven jullie voor nadat Mohammed
is gedood? Kom op en sterf voor wat de Boodschapper van Allâh
is gestorven." Toen zei hij: "O Allâh, ik vraag vergeving voor wat deze mensen (d.w.z. de moslims) hebben gedaan; en ik zweer ontzegging van wat de afgodenaanbidders hebben begaan." Toen ging hij verder tot hij werd ontmoet door Sa‘d bin Mu‘adh die hem vroeg: "Waarheen, Abu ‘Umar?" Anas antwoordde: "Ah, hoe fijn is de geur van het Paradijs! Ik ruik het hier in Uhud." Hij ging verder en vocht tegen de afgodenaanbidders totdat hij werd gedood. Niemand behalve zijn zuster kon zijn dode lichaam herkennen. Het was gesneden en gestoken door meer dan tachtig zwaarden, pijlen of speren. Het was aan de punt van zijn vinger dat zij — na de slag — hem herkende.<
Thabit bin Ad-Dahdah riep zijn volk toe, zeggende:
"O verwanten van de Helpers, als Mohammed
is gedood, dan is Allâh Eeuwig en Hij sterft nooit. Vecht in verdediging van jullie Geloof. Allâh zal jullie helpen en zo zullen jullie zegevieren." Een groep Helpers sloot zich bij hem aan en allen zetten zich in beweging en vielen een bataljon van Khalid’s cavalerie aan. Hij bleef vechten totdat hij en zijn vrienden werden gedood.
Een Emigrant passeerde een Helper die besmeurd was met bloed. Hij zei: "O collega! Hebben jullie gehoord van de moord op Mohammed
?" De Helper antwoordde: "Als Mohammed
is gedood, dan heeft hij de boodschap volbracht. Vecht daarom in verdediging van jullie religie!"
Met zo’n moed en aanmoediging herstelden de moslims al snel hun geest, kwamen ze tot hun zinnen en stelden ze het idee van overgave of contact opnemen met de huichelaar ‘Abdullah bin Ubai stop. Ze namen de wapens op en hervatten de strijd, in een poging een weg te banen naar het hoofdkwartier, vooral nadat het nieuws over de dood van de Profeet
was weerlegd. Het goede nieuws versterkte hen en hielp hen om de militaire blokkade succesvol te doorbreken en hun troepen te concentreren op een veilige plaats om een meedogenloze en felle strijd tegen de afgodenaanbidders voort te zetten.
De derde groep moslims waren degenen die niets gaven om iets anders dan de Profeet
. Aan hun hoofd stonden opmerkelijke metgezellen zoals Abu Bakr, ‘Umar bin Al-Khattab, ‘Ali bin Abi Talib en anderen
, die haastten om de Profeet
te beschermen door ongeëvenaarde toewijding.
Terwijl die groepen moslims de slagen van de afgodenveraanbidders ontvingen en onmiddellijk weerstand boden, laaide de strijd op rond de Boodschapper van Allâh
, die slechts negen mensen om zich heen had. We hebben reeds vermeld dat toen de afgodenveraanbidders hun omsingeling begonnen, er slechts negen personen rond de Boodschapper van Allâh
waren; en dat zodra hij de moslims toesprekende: "Kom op! Ik ben de Boodschapper van Allâh
," de afgodenveraanbidders zijn stem hoorden en hem herkenden. Dus keerden zij zich om en vielen hem met al hun macht aan voordat een van zijn metgezellen hem te hulp schoot.
Een gewelddadige en hevige strijd brak uit tussen de negen moslims en de afgodenveraanbidders, waarin een ongeëvenaard soort liefde, zelfopoffering, moed en heldenmoed werd getoond.
Muslim, op gezag van Anas bin Malik, vertelde dat de Boodschapper van Allâh
, samen met zeven Helpers en twee Emigranten, gevangen werd genomen in een val toen de afgodenveraanbidders hem aanvielen. De Boodschapper van Allâh
zei toen: "Wie deze afgodenveraanbidders terugdrijft, zal in het Paradijs worden gehuisvest." of "Hij zal mijn Gezel in het Paradijs zijn." Een van de Helpers trad naar voren en vocht tegen de afgodenveraanbidders ter verdediging van de Profeet
tot hij werd gedood. Toen vielen ze de Boodschapper
opnieuw aan. Hetzelfde proces werd steeds herhaald totdat alle zeven Helpers waren gedood. Toen zei de Boodschapper van Allâh
tegen zijn twee Quraishite metgezellen: "We hebben geen recht gedaan aan onze metgezellen."
De laatste van die zeven Helpers was ‘Amara bin Yazeed bin As-Sakan, die bleef vechten totdat zijn wonden hem neutraliseerden en hij dood neerviel.
Het meest ongemakkelijke uur in het leven van de Boodschapper:
Na de val van Ibn Sakan bleef de Boodschapper van Allâh
alleen met slechts die twee Quraishites. In een versie van Abu ‘Uthman — geautoriseerd in As-Sahihain— zei hij: "Op dat moment waren er geen anderen bij de Profeet
dan Talha bin ‘Ubaidullâh en Sa‘d bin Abi Waqqas. Dat was het meest ongemakkelijke en gevaarlijke uur voor de Profeet
, maar het was een gouden kans voor de afgodenveraanbidders die er onmiddellijk van profiteerden. Zij concentreerden hun aanval op de Boodschapper
en keken ernaar uit hem te doden.
‘Utbah bin Abi Waqqas gooide stenen naar hem. Een van de stenen viel op zijn gezicht. Zijn linker onderincisor Ruba‘iya (d.w.z. de tand tussen een hoektand en een voor tand) raakte gewond. Zijn onderlip was gewond. Hij werd ook aangevallen door ‘Abdullah bin Shihab Az-Zuhri die zijn voorhoofd openspleet. ‘Abdullah bin Qami’a (Qami’a betekent ‘een vernederde vrouw’), die een hardnekkige sterke ruiter was, sloeg hem gewelddadig op zijn schouder met zijn zwaard; en die slag deed pijn aan de Boodschapper van Allâh
gedurende meer dan een maand — hoewel hij niet sterk genoeg was om zijn twee harnassen te breken. Hij sloeg een zware slag op zijn wang. Het was zo sterk dat twee ringen van zijn ijzeren-ring-helm in zijn heilige wang doordrongen. "Neem deze slag van mij, ik ben Ibn Qami’a." zei hij terwijl hij de Boodschapper met zijn zwaard sloeg. De Boodschapper van Allâh
antwoordde — terwijl hij het bloed wegveegde dat over zijn gezicht stroomde: "Ik vraag Allâh om u te vernederen." (d.w.z. Aqma’aka Allâh). In Al-Bukhâri staat vermeld dat zijn incisor brak, zijn hoofd was gespleten, en dat hij begon het bloed ervan af te vegen en zei: "(Ik vraag me af) hoe kunnen mensen die het gezicht van hun Profeet
snijden en de incisor van hem breken — hij die hen oproept om Allâh te aanbidden — zo gedijen of succesvol zijn?" Over dat incident zond Allâh, Verheven is Hij, een Qurâns vers af, zeggende:
At-Tabarani stelt dat de Profeet
zei: "Allâh’s Woede is groot op hen die het gezicht van Zijn Boodschapper besmeuren," hield een korte stilte en hervatte toen met de woorden:
In Sahih Muslim staat dat de Boodschapper van Allâh
zei:
In Ash-Shifa — een boek van ‘Ayad Al-Qadi — staat er vermeld dat de Profeet
zei:
Het is vrijwel zeker dat het doden van de Profeet
hun primaire doel was, maar de twee Qoeraisjieten — Sa‘d bin Abi Waqqas en Talha bin ‘Ubaidullâh, die een groot en zeldzaam moed toonden en zo fel en dapper vochten dat — hoewel ze slechts twee waren — erin slaagden de afgodenaren te stoppen in het bereiken van hun doel. Ze behoorden tot de beste Arabische boogschutters en bleven militair ingrijpen ten behoeve van de Boodschapper van Allah
totdat de hele groep afgodenaren van hem werd verdreven
.
De Boodschapper van Allah
leegde zijn pijlenpijp en zei tegen Sa‘d bin Abi Waqqas: "Schiet, een pijl Sa‘d. Moge mijn vader en moeder voor jou worden opgeofferd." De Profeet
had zijn ouders nooit verzameld, behalve in het geval van Sa‘d — een privilege dat hem werd verleend voor zijn efficiëntie.
In een versie van Jabir — geautoriseerd door An-Nasa’i — over de houding van Talha bin ‘Ubaidullâh ten opzichte van de bijeenkomst van afgodenaren rond de Boodschapper van Allah
— toen er slechts enkele Helpers bij hem waren — zei Jabir: "Toen de afgodenaren hem bereikten, zei de Boodschapper van Allah
: ‘Wie zal ons behoeden voor hun kwaad (d.w.z. hen terugvechten)?’ Talha zei: ‘Ik zal.’" Toen vertelde Jabir over de opmars van de Helpers om te vechten en hoe ze één voor één op dezelfde manier werden gedood als in de overlevering van Muslim — "Toen alle Helpers waren gedood, ging Talha vooruit om te vechten, net als de andere elf, totdat zijn hand gewond raakte en zijn vingers werden afgesneden. Toen zei hij: ‘Laat ze afgesneden zijn!’ De Profeet
zei: ‘Als je had gezegd: In de Naam van Allah, zouden de engelen je voor de ogen van de mensen hebben opgewekt.’" Toen zei hij: "Allah verdreef de afgodenaren van hen af." In Al-Ikleel — een boek van Hakim — staat dat Talha dertig-negen of vijf-endertig wonden had opgelopen, en zijn vingers (d.w.z. de wijsvinger en de naastliggende vinger) verlamd waren.
In een versie van Qais bin Abi Hâzim — geautoriseerd door Al-Boechari — zei hij: "Ik zag de hand van Talha verlamd. Dat was omdat hij de Profeet
ermee beschermde in de Slag bij Uhud."
At-Tirmidhi stelde dat de Profeet
toen over Talha zei: "Wie de martelaar wens te zien lopen op aarde, laat hij kijken naar Talha bin ‘Ubaidullâh."
Abu Da’ûd At-Tayalisi, op gezag van ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - , zei: "Telkens wanneer de Dag van Uhud (d.w.z. de slag) werd genoemd, zei Abu Bakr: ‘Dat was Talha’s dag (d.w.z. slag).’ Abu Bakr reciteerde een vers van poëzie over hem: ‘O Talha bin ‘Ubaidullâh! Paradijs is jou verschuldigd, zoals waterbronnen verschuldigd zijn aan herten om eruit te drinken.’ In de ongemakkelijke en meest delicate omstandigheden zond Allah, Verheven is Hij, Zijn onzichtbare Hulp. In een versie van Sa‘d — gezuiverd en geautoriseerd in Sahih Al-Boechari en Muslim — zei hij: "Ik zag de Boodschapper van Allah
op Uhud Dag met twee mannen — gekleed in wit — die hem fel verdedigden — ik heb hen noch voor Uhud noch daarna ooit gezien." In een andere versie: "Hij bedoelt te zeggen dat het Djibriel en Michael waren."
Al deze gebeurtenissen vonden plaats in geen tijd. Als de elite metgezellen van de Profeet
de ernstige situatie onmiddellijk hadden gerealiseerd, zouden ze terstond zijn gekomen en hem niet deze wonden laten oplopen. Helaas kwamen ze pas nadat de Boodschapper van Allah
was gewond en zes van de Helpers waren gedood, de zevende strompelde onder de last van wonden en wanhopig ingreep om de Profeet
te verdedigen. Zodra ze echter arriveerden, omsloten ze de Boodschapper met hun lichamen en wapens en waren ze alert genoeg om te voorkomen dat de vijanden bij hem kwamen. De eerste die kwam helpen, was zijn grotgenoot Abu Bakr As-Siddiq - moge Allah tevreden met hem zijn - .
In een versie van ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - , opgenomen in Ibn Hibban’s Sahih, vertelde ze dat Abu Bakr had gezegd:
"Toen het Uhud was en op het moment dat de Profeet
achterbleef, was ik de eerste die terugging om hem te zien. Voor hem zag ik een man vechten om hem te beschermen tegen de vijanden. Ik zei tegen mezelf: ‘Ik wou dat het Talha was. Laat mijn vader en moeder worden opgeofferd voor jou. (O Allâh) Laat het Talha zijn! Laat mijn ouders worden opgeofferd voor jou!’ Onderweg werd ik ingehaald door Abu ‘Ubaidah bin Al-Jarrah, die toen bewoog zo snel als een vogel. We haastten ons beiden om de wonden van de Profeet
te verzorgen. Daar vonden we Talha met ernstige wonden voor de Boodschapper van Allâh
. De Profeet
zei: ‘Verzorg uw broer. Zijn daad heeft hem recht gegeven op een verblijfplaats in het Paradijs.’ Ik merkte dat twee ringen van de helm met ijzeren ringen in zijn wang waren doorgedrongen. Dus zette ik me af om ze eruit te halen; maar Abu ‘Ubaidah eiste: ‘Bij Allâh, O Abu Bakr — ik smeek je, laat mij het zelf doen.’ Uit vrees om de Profeet
te verwonden, begon hij één van de twee ringen heel langzaam en voorzichtig met zijn mond eruit te trekken. Toen trok hij ook de pijl met zijn mond eruit. Daardoor viel zijn voortand eruit. Toen ging ik verder om de tweede eruit te halen; maar Abu ‘Ubaidah smeekte me om hem te laten: ‘O, Abu Bakr, ik zweer u bij Allâh om u te laten;’ Hij trok de tweede ring heel langzaam en voorzichtig met zijn mond — totdat hij eruit kwam. De Boodschapper van Allâh
zei: ‘Verzorg uw broer. Hij heeft bewezen waardig te zijn om in het Paradijs te worden gehuisvest.’ We naderden Talha om hem te genezen, maar ontdekten dat hij ongeveer tien zwaardslagen in zijn lichaam had.< (Dit toonde aan hoe efficiënt Talha op die dag had gevochten en gestreefd)."
In die lastige momenten van die dag verzamelde een groep moslimhelden zich rond de Profeet
, vormend een schild om hem te beschermen tegen de afgodenveraanbidders. Sommigen van hen waren Abu Dujana, Mus‘ab bin ‘Umair, ‘Ali bin Abi Talib, Sahl bin Haneef, Malik bin — Sinan, de vader van Abu Sa‘îd Al-Khudri, Umm‘Amara, Nusaiba bint Ka‘b Al-Mâziniya, Qatada bin An-Nu‘man, ‘Umar bin Al-Khattab, Hatib bin Abi Balta‘a en Abu Talha.
Het aantal afgodenveraanbidders nam gestaag toe; en hun aanvallen werden uiteraard zwaarder. Hun druk was toegenomen tot een punt dat de Boodschapper van Allâh
in een van de gaten viel die waren gegraven en ontworpen door Abu ‘Amir Al-Fasiq om als vallen te worden gebruikt. Zijn knie raakte bekrast en ‘Ali hielp hem door zijn hand vast te houden. Talha bin ‘Ubaidullâh nam hem op schoot totdat hij rechtop kon staan. Nafi‘ bin Jubair zei: Ik hoorde een Emigrant zeggen: "Ik heb de Slag bij Uhud gezien en gezien hoe pijlen uit alle richtingen op de Profeet
werden afgevuurd. Geen van hen echter raakte hem." ‘Abdullah, bin Shihab Az-Zuhri zei: ‘Leid me naar Mohammed
! Bij Allâh, als ik hem niet zou doden, zou ik niet hopen te leven.’ Hoewel de Boodschapper van Allâh
naast hem was, alleen — maar hij observeerde hem niet. Safwan, een polytheïst van zijn soort, beklaagde hem (omdat hij zijn woorden niet in daden omzette), maar ‘Abdullah zwoer dat hij hem (de Profeet
) niet had gezien en voegde eraan toe dat hij misschien immuun was voor onze pogingen op zijn leven. Hij zei ook dat vier van hen hadden beloofd een nieuwe poging te wagen en hem te doden, maar ook tevergeefs.
De moslims toonden ongekende zeldzame heldenmoed en wonderbaarlijke offers. Abu Talha — bijvoorbeeld — beschermde de Boodschapper van Allâh
met zijn lichaam en gebruikte zijn borst om hem tegen vijandelijke pijlen te beschermen. Anas vertelde dat op de dag van Uhud toen mensen zich van de Profeet
afkeerden, Abu Talhah een bekwame boogschutter was die pijlen zo sterk trok dat hij die dag twee of drie bogen brak. Wanneer een man langs kwam met een pijlenkoker, zei de Profeet
: "Verdeel de pijlen aan Abu Talhah!" Toen de Profeet
mensen zien schieten, zei Abu Talhah: "Ik offer mijn vader en moeder voor uw veiligheid. Ga niet te dichtbij, want dan zou een van hun pijlen u kunnen raken. Ik zou liever sterven dan u gekwetst te zien."
Abu Dujana stond voor de Boodschapper van Allâh
en beschermde hem met zijn rug tegen de pijlen. Hatib bin Balta‘a volgde ‘Utbah bin Abi Waqqas — die de eerbare hoektand (van de Profeet
) brak — sloeg hem met het zwaard, brak zijn hoofd en nam zijn paard en zwaard. Sa‘d bin Abi Waqqas was zo vastbesloten om zijn broer ‘Utbah te doden, maar hij kon dat niet; echter, Hatib kon dat wel.
Sahl bin Haneef — een heldhaftige boogschutter — die had gezworen te sterven in de zaak van Allâh, speelde ook een prominente rol in de vijandelijkheden op Uhud.
De Boodschapper van Allâh
was zelf betrokken bij het schieten van pijlen. In een versie van Qatadah bin An-Nu‘man dat de Boodschapper van Allâh
zo veel pijlen schoot dat de twee uiteinden van zijn boog plat werden. Dus nam Qatadah bin An-Nu‘man het mee om er voor altijd mee te blijven. Op die dag was zijn oog zo gekwetst dat het op zijn wang viel; maar de Boodschapper van Allâh
plaatste het met zijn hand terug in de oogkas en het werd scherper en beter ziend dan het andere.
Op die dag raakte ‘Abdur Rahman bin ‘Awf betrokken bij het gevecht totdat zijn mond gewond raakte en brak. Hij had meer dan twintig wonden, sommige in zijn been, en dat maakte hem mank.
Malik bin Sinan, de vader van Abi Sa‘eed Al-Khudri, zuigde het bloed uit de wang van de Profeet
totdat hij het reinigde. De Profeet
zei: "Spuug het uit!". Maar Malik zei: "Bij Allâh, ik zal het niet uitspuwen." Toen zette hij zich aan het vechten. De Profeet
zei toen: "Wie de mensen van het Paradijs wil zien, laat hij naar deze man kijken." Nauwelijks had hij weer aangevallen toen hij in de hevige strijd werd vermoord.
Umm ‘Amarah nam ook deel aan de strijd. Ze ontmoette Ibn Qami’a in de strijd en kreeg een klein wondje op haar schouder, maar ze sloeg hem ook herhaaldelijk met haar zwaard, maar hij overleefde het omdat hij twee harnassen droeg. Zij bleef echter slaan totdat haar wonden twaalf waren.
Mus‘ab bin ‘Umair vocht op zijn beurt fel en gewelddadig om de Profeet
te verdedigen tegen de aanvallen van Ibn Qami’a en zijn volgelingen. Hij droeg de vlag met zijn rechterhand. Tijdens het vechten werd deze afgesneden, dus greep hij de vlag met zijn linkerhand totdat deze ook werd afgesneden, toen knielde hij neer en beschermde hij hem met zijn borst en nek. Ibn Qami’a doodde hem toen, in de veronderstelling dat het de Boodschapper van Allâh
was vanwege de gelijkenis in uiterlijk. Pas toen riep Ibn Qami’a: ‘Mohammed
is gedood.’
Nauwelijks had Ibn Qami’a die onheilspellende zin uitgesproken toen paniek onder de volgelingen van Mohammed
uitbrak en hun moreel drastisch daalde. Daardoor heerste er verwarring en een ellendige toestand van wanorde onder hen. Terwijl de geruchten onder de moslims effect sorteerden, verlichtte het de scherpe impact van de aanvallen van de afgodenaanbidders, die kwamen te geloven dat ze hun uiteindelijke doel hadden bereikt en zich toen begonnen te wenden tot het verminken van de lijken.
Toen Mus‘ab werd gedood, gaf de Boodschapper van Allâh
de vlag aan ‘Ali bin Abi Talib. ‘Ali, in samenwerking met de andere metgezellen, ging door met vechten met moed en gaf wonderbaarlijke voorbeelden van heldenmoed, moed en uithoudingsvermogen zowel in de verdediging als in de aanval.
Toen begon de Boodschapper van Allâh
zijn weg naar zijn belegerd leger te vinden. Ka‘b bin Malik, die de eerste was die de naderende Profeet
herkende, schreeuwde zo hard als hij kon: "O volk van de Moslims, wees gekoesterd! De Boodschapper van Allâh
is hier." Maar de Boodschapper van Allâh
gebood hem te stoppen, opdat zijn positie niet kon worden lokaliseerd door de afgodenveraanbidders. Toen de Moslims de schreeuw hoorden, raceten ze onmiddellijk naar de bron van de schreeuw, wat ertoe leidde dat dertig metgezellen zich rond de Profeet
verzamelden. Met dit bijeengekomen aantal van zijn metgezellen begon de Boodschapper van Allâh
een geplande terugtrekking naar de nabijgelegen heuveltjes te beginnen.
De vijandelijkheden van de vijand werden heviger dan ooit met als doel het plan van terugtrekking van de Moslims te dwarsbomen. Hun pogingen bleken echter vruchteloos te zijn vanwege de heldhaftige standvastigheid van de leeuwen van de Islam.
‘Uthman bin ‘Abdullah bin Al-Mugheerah — een van de vijandelijke ruiters — bewoog zich naar de Boodschapper van Allâh
terwijl hij zei: "Of ik vermoord hem (d.w.z. Mohammed
) of ik zal gedood worden." De Boodschapper van Allâh
bewoog zich om hem te ontmoeten, maar zijn merrie struikelde in enkele gaten. Toen vocht Al-Harith bin As-Simma met de vijand en sloeg hem op zijn been, zodat hij kreupel werd, en daarna maakte hij hem af, nam zijn arm en haalde de Boodschapper van Allâh
in.
Maar later viel een andere Mekkaanse ruiter, genaamd ‘Abdullah bin Jabir, Al-Harith bin As-Simma aan en sloeg hem op zijn schouder met zijn zwaard en hij werd met ernstige verwondingen naar het kamp van de Moslims gebracht. Hoe dan ook, diezelfde afgodenveraanbidders ontkwamen niet aan de dood, want Abu Dujana — de held en avonturier met de rode hoofdband — sloeg hem zwaar en sneed zijn hoofd eraf.
Tijdens deze bittere strijd overweldigde een verlangen om te slapen de Moslims — dat was een veiligheid en rust om Zijn slaaf Moslims te helpen, zoals de Qur’ân in deze context sprak. Abu Talhah zei: "Ik was een van hen die overweldigd werd door een verlangen om te slapen op Uhud Dag. Op die dag viel mijn zwaard verschillende keren van mijn hand af. Telkens weer viel het naar beneden en telkens weer raapte ik het op."<
In een regelmatige terugtrekking en met grote moed en dapperheid trokken de Moslims uiteindelijk terug naar de dekking van de berg Uhud. Toen volgde de rest van het leger hen naar die veilige positie. Op deze manier faalde de genialiteit van Mohammed
die van Khalid bin Al-Waleed.
Ibn Ishaq vertelde dat: "Toen de Boodschapper van Allâh
de heuvel opging, werd hij gevolgd door Ubai bin Khalaf die zei: ‘Waar is Mohammed
Ik zal hem doden of ik zal gedood worden.’ De metgezellen van Mohammed
zeiden: ‘O Boodschapper van Allâh
vind je het erg als een van ons met hem vecht?’ Maar de Boodschapper van Allâh
zei: ‘Laat hem!’ Toen hij dichterbij kwam, nam de Boodschapper van Allâh de speer van Al-Harith bin As-Simma. Hij beefde heftig, waardoor iedereen in paniek alle kanten op vluchtte. Toen keerde hij zich tot hem, observeerde zijn sleutelbeen door een opening tussen de brede opening van de harnas en het deel van zijn nek dat omsloten werd. Hij doorboorde hem op die plek. De impact van de steek was zo sterk dat hij van zijn paard rolde. Toen hij terugkeerde naar Quraish, vonden ze dat hij slechts een kleine kras in zijn nek had. Toen bloed zich ophoopte, zei hij: ‘Bij Allâh, Mohammed heeft me gedood.’ Toen ze dat hoorden zeggen, zeiden ze: ‘Bij Allâh, je bent bang om te sterven. Bij Allâh, je bent bezeten door een duivel.’ Hij antwoordde: ‘Hij had me al verteld toen we in Mekka waren: ‘Ik zal je doden.’ Bij Allâh, als hij op me had gespuugd, zou hij me gedood hebben.’ Uiteindelijk haalde de vijand van Allâh zijn laatste adem in een plaats genaamd Sarif, terwijl ze hem terug naar Mekka brachten." In een versie van Abul-Aswad, op gezag van ‘Urwa: Hij loeide als een stier en zei: "Bij Degene in Wiens Hand mijn ziel is, als (de pijn) die ik nu ervaar onder de mensen van Al-Majaz verdeeld zou worden, zou dat hen doen sterven."<
Tijdens de terugtrekking van de Boodschapper van Allâh
naar de dekking van de berg, blokkeerde een grote rots zijn pad. De Profeet
probeerde er op te klimmen, maar omdat hij een korte, zware harnas droeg en ernstig gewond was — kon hij hem niet beklimmen. Zonder aarzelen zat Talha in een positie die de Profeet
in staat stelde op zijn rug te staan. Toen hief hij hem op totdat hij er op stond. Toen zei de Profeet
: "Talha, na deze taak, is geschikt voor de Tuin (Paradijs)."<
Toen de Boodschapper van Allâh
zich in zijn hoofdkwartier op de heuvel had gevestigd, begonnen de afgodenaanbidders hun laatste aanval op de moslims. Ibn Ishaq vertelde dat: "Terwijl de Profeet
op weg was naar de heuvel, beklom een groep eliteleden van Quraish de berg. Ze werden geleid door Khalid bin Al-Waleed en Abu Sufyan. Toen smeekte de Boodschapper van Allâh
zijn Heer, zeggende: ‘O Allâh, laat hen (d.w.z. de afgodenaanbidders) niet hoger (d.w.z. in positie of in macht) staan dan wij (d.w.z. de moslims).’ Daarom vochten ‘Umar bin Al-Khattab en enkele van de Emigranten tegen de afgodenaanbidders totdat ze hen de berg afdreven."<
In Al-Maghazi — een boek van Al-Umawi — staat dat de afgodenaanbidders de berg beklommen. Toen zei de Boodschapper van Allâh
tegen Sa‘d: "Drijf ze weg." "Hoe kan ik ze alleen weg drijven (d.w.z. zonder iemand die helpt)?" Maar de Boodschapper van Allâh
herhaalde de zin driemaal. Sa‘d haalde toen een pijl uit zijn pijlenkoker, schoot hem op één van hen en doodde hem. Hij zei: "Toen nam ik er nog een, waarvan ik wist dat hij goed was, en schoot met hem een andere man. Toen nam ik een derde waarvan ik wist en doodde een derde man. Daardoor klommen ze de berg af. Ik zei tegen mezelf: ‘dit moet een gezegende pijl zijn.’ Hij bewaarde hem bij zich totdat hij stierf. Zijn kinderen bewaarden hem daarna ook."<
Verminking van de Martelaren:
Dat was de laatste aanval die de afgodenaanbidders tegen de Profeet
uitvoerden. Bijna zeker van zijn dood, keerden de afgodenaanbidders terug naar hun kamp en begonnen zich voor te bereiden om terug te keren naar Mekka. Sommigen van hen gingen over tot het verminken van de gedode moslims, en dat deden hun vrouwen ook. Vrouwen en mannen knipten de oren, de neuzen, de geslachtsdelen van de martelaren af. Ze openden zelfs hun buiken. Hind bin ‘Utbah — bijvoorbeeld — scheurde de lever van Hamzah open en kauwde erop; maar toen ze het onaangenaam vond, spuugde ze het uit. Ze maakte zelfs de oren en neuzen van moslims om tot enkelbanden en kettingen.
Er gebeurden twee incidenten tijdens de laatste uren van de strijd. Die met zekerheid onthulden hoe ver de moslims bereid waren te vechten en te offeren in de weg van Allâh:
- Ka‘b bin Malik zei: Ik was een van de moslims die vocht in Uhud en de barbaarse daad van de afgodenaanbidders bij het verminken van de dode lichamen aanschouwde, maar ik liep er aan voorbij omdat ik het niet kon verdragen. Toen zag ik een bewapende, stevige afgodenaanbidders voorbijgaan tussen de moslims en zeggen: "Verzamel ze op en combineer ze op de manier waarop schapen worden verzameld en geslacht." Eveneens zag ik een bewapende moslim op hem wachten. Ik liep naar hen toe totdat ik achter hem stond. De twee vergeleken en ik vond dat de afgodenaanbidders beter was dan de ander in wapens en gestalte. Ik bleef naar hen kijken totdat ze een een-op-een gevecht aangingen. De moslim stak met zijn zwaard naar de afgodenaanbidders, dat ging zijn heup omlaag en splitste hem in twee. Toen de moslim zijn gezicht onthulde, zei hij: "Wat zeg je daarover, Ka‘b? Ik ben Abu Dujana."
- Enkele moslimvrouwen kwamen na afloop van de strijd op het slagveld. Anas zei: Ik zag ‘Aishah bint Abu Bakr - moge Allah tevreden met hem zijn - met Umm Sulaim. Hun kleding was opgetrokken zodat ik hun enkelbanden kon zien. Ze droegen waterzakken op hun schouders en leegden ze in de monden van mensen. Toen zouden ze teruggaan om ze te vullen en terugkeren om hetzelfde te doen. ‘Umar zei: "Umm Saleet droeg waterzakken naar ons toe op Uhud Dag."
Toen Umm Aiman, die een van de moslimvrouwen was die de verslagen moslimstrijders zagen binnentreden in Medina, begon stof op hun gezichten te gooien, hen berispend zeggende: "Hier is een draaischijf, neem die! en geef het op om zwaarden te dragen." Toen haastte ze zich naar het slagveld. Daar waterde ze de gewonden. Hibban bin Al-‘Arqa schoot een pijl naar haar, ze viel neer en haar kleding werd opgetrokken. Toen barstte de vijand van Allâh in lachen uit. Dat gezicht verstoorde de Boodschapper van Allâh
, dus gaf hij Sa‘d bin Abi Waqqas een pijl zonder pijlpunt en zei: "Schiet hem." Sa‘d schoot hem, hij doorboorde de keel van de afgodenaanbidders. Hij viel neer en er werden delen van zijn lichaam onthuld. De Boodschapper van Allâh
lachte toen zo hard dat zijn hoektanden zichtbaar waren. Sa‘d ontdekte haar wraak en Allâh antwoordde op haar smeekbede.
Zodra de Boodschapper van Allâh
de kloof bereikte, ging ‘Ali bin Abu Talib naar buiten en vulde zijn watercontainer met water uit Al-Mihras. ‘Al-Mihras’ wordt gezegd een holle (ingekeeide) rots te zijn die vol water bevat. Het werd ook gezegd dat het een waterbron in de Uhud berg is. Hoe dan ook, ‘Ali bracht dat water naar de Boodschapper van Allâh
om te drinken. Toen hij rook dat het slecht rook, weigerde hij te drinken, maar waste slechts het bloed van zijn gezicht en schonk er wat overheen, zeggende: Allâh’s toorn is groot op hen die het gezicht van Zijn Boodschapper met bloed besmeurden.
Sahl zei: "Bij Allâh, ik weet wie de wond van de Boodschapper van Allâh
waste en wie water voor hem uitgiet en waarmee zijn wond werd behandeld: Zijn dochter Fatimah waste hem, terwijl ‘Ali water uit de container uitgiet. Toen Fatimah merkte dat het water de bloedstroom verhoogde, nam ze een stuk strooimat, verbrandde het een beetje en plakte het op de wond zodat de bloedstroom ophield."<
Mohammed bin Maslamah bracht hem vers water om te drinken. De Profeet
dronk en smekte Allâh om hem goede dingen te geven. Vanwege de wonden en hun slechte effecten op zijn lichaam, leidde de Boodschapper van Allâh
zijn volgelingen in gebed in een zittende houding, en zo deden de moslims ook.
Toen de voorbereidingen van de afgodenaanbidders voor vertrek ten einde kwamen, klom Abu Sufyan de berg op en riep uit: "Is Mohammed
onder u?" Ze antwoordden hem niet. Toen vroeg hij: "Is Ibn Abi Quhafah (d.w.z. Abu Bakr) onder u?" Ze antwoordden hem niet. Hij vroeg opnieuw: "Is ‘Umar bin Al-Khattab onder u?" Ze antwoordden hem niet; want de Profeet
had hen verboden hem te antwoorden. Hij vroeg alleen naar die drie. Dat komt omdat hij en zijn volk heel goed wisten dat de oproep tot de Islam in grote mate afhing van die mannen. Abu Sufyan zei toen: "Wat betreft die drie, we hebben u ervan verlost." ‘Umar kon niet nalaten te spreken, dus zei hij: "O vijand van Allâh, degenen die u zojuist hebt genoemd, ik zeg u dat ze nog leven. Allâh heeft behouden wat u haat." Abu Sufyan antwoordde: "De marteling van uw doden is iets dat ik niet heb bevolen; maar het misdeegde me niet." Toen riep hij uit: "Hubal (een afgod), moge het verheven zijn!" De Profeet
zei: "Waarom antwoorden jullie niet?" "Wat zullen we zeggen?" vroegen ze hem. "Zeg: Allâh is meer Verheven en Verhegd en ook Almachtig."
Hij zei: "Al-‘Uzza (d.w.z. een afgod) is van ons, maar jullie hebben geen ‘Uzza." "Waarom antwoorden jullie niet?" zei de Profeet
. "Wat zullen we zeggen?" vroegen ze. Hij zei: "Zeg Allâh is onze Beschermer, maar jullie hebben geen beschermer."
Abu Sufyan zei: "Weldaad! Vandaag is een wraak voor de Dag van Badr. Dit voor dat. Oorlog kent afwisselend succes." ‘Umar’s antwoord was: "Nee. Ze zijn niet hetzelfde. Onze gesneuvelden zijn gehuisvest in het Paradijs; maar de uwen zijn in de Hel."
Toen zei Abu Sufyan: "Kom op, ‘Umar!" De Boodschapper van Allâh
zei: "Ga en kijk wat er aan de hand is." Hij ging daarheen. Abu Sufyan vroeg hem: "Ik smeek u bij de Naam van Allâh om de waarheid te zeggen: Hebben we Mohammed
gedood?" ‘Umar zei: "O Allâh, ‘Nee’ en nu luistert hij naar uw woorden." Hij zei: "Voor mij bent u betrouwbaarder dan Ibn Qami’a, en zelfs betrouwbaarder."
Ibn Ishaq zei: Toen Abu Sufyan en degenen die bij hem waren vertrokken, riep hij uit en kondigde aan: "We zullen elkaar volgend jaar weer ontmoeten op de Dag van Badr." De Profeet
zei tegen een van zijn mannen: "Zeg: ‘Ja, het is een afspraak voor ons beiden.’"
Later stuurde de Profeet
‘Ali bin Abi Talib om hen te achtervolgen. Hij zei tegen hem: "Volg hen en kijk wat ze van plan zijn en waar ze naar streven. Als ze paarden afstappen en op kamelen rijden, betekent dit dat ze op weg zijn naar Mekka; maar als ze paarden berijden en kamelen onbereden leiden, vertrekken ze naar Medina. Bij Degene in Wiens Hand mijn ziel is, als ze Medina aanvallen, zal ik daarheen marcheren en met hen vechten." ‘Ali zei: "Ik ging op pad en volgde hen om te zien wat ze deden. Ik zag hen kamelen berijden en de paarden achterlaten. Ze waren op weg naar Mekka."
Na de vertrek van de Qoeraisjieten gingen mensen op pad om de doden en gewonden te identificeren. Zaid bin Thabit zei: "De Boodschapper van Allâh
stuurde mij op Uhud-dag om Sa‘d bin Ar-Rabî‘ te zoeken en zei: ‘Wanneer je hem ziet, zeg: ‘vrede zij met u van mij.’ en zeg tegen hem ‘De Boodschapper van Allâh
vraagt hoe het met u gaat?’" Zaid zei: "Ik begon rond te dwalen om de doden te controleren totdat ik Sa‘d tegenkwam toen hij stervende was — met ongeveer zeventig slag of steken van een zwaard, een speer en een pijl in zijn lichaam. Dus zei ik: "O Sa‘d, de Boodschapper van Allâh
zendt u zijn groeten. en zegt ‘vrede zij met u, vertel me hoe het met u gaat?’" Sa‘d zei: "En moge de vrede ook met de Boodschapper van Allâh
zijn. Vertel hem, ik ruik de geur van het Paradijs. En zeg de Helpers, mijn volk, ‘jullie zullen niet vrijgesproken worden voor Allâh als de Boodschapper van Allâh
gewond raakt en jullie ogen knipperen’ (d.w.z. jullie zijn nog steeds in leven en niet dood)." Toen stierf hij.
Ze kwamen Al-Usairim tegen — ‘Amr bin Thabit, die ze al eerder hadden aangeraden om de Islam te omarmen maar hij weigerde. Ze zagen hem onder de gewonden, op het punt van nabijgelegen dood. "Waarom is hij hier gekomen? We hebben afstand van hem genomen en hij was nog steeds zo koppig om de Islam te accepteren als zijn religie." Ze vroegen hem: "Wat bracht je hier? Is het uit ijver om je volk te verdedigen of is het vanwege een neiging tot de Islam?" Hij zei: "Het is (zeker) een neiging tot de Islam. Ik geloof in Allâh en in Zijn Boodschapper. Ik heb met de Boodschapper van Allâh
gevochten totdat ik het zie wat je ziet," en toen stierf hij onmiddellijk. Ze vertelden de Boodschapper van Allâh
erover. Toen hij dat hoorde, zei hij: "Hij is een van de bewoners van het Paradijs." "Hoewel hij geen enkele gebed heeft verricht," vertelde Abu Hurairah.
Qazman, die onder de gewonden werd gevonden, vocht heldhaftig en doodde zeven of acht afgodenveraanbaders. Hij was verzwakt door de wonden die hij had opgelopen, ze brachten hem naar de verblijfplaats van Bani Zufr. De moslims gaven hem goed nieuws over het Paradijs. Maar hij zei: "Bij Allâh heb ik gevochten uit ijver voor mijn volk. Als het niet zo was, zou ik nooit gevochten hebben." Toen zijn wonden verergerden, pleegde hij zelfmoord. De Boodschapper van Allâh
had al gezegd toen hij werd genoemd: "Hij is een bewoner van de Hel." Dit is het einde van degenen die vechten voor een nationale zaak of op een manier anders dan het verheffen van het Woord van Allâh, hoewel ze vochten onder de vlag van de Islam of zelfs in het leger van de Boodschapper van Allâh
of van zijn metgezellen.
In tegenstelling tot Qazman was er een jood van Bani Tha‘labah onder de doden. Hij zei tegen zijn volk: "O volk van de joden! Bij Allâh, jullie weten al dat het noodzakelijk is om Mohammed
te steunen." Ze zeiden: "Vandaag is zaterdag." Hij zei: "Er is geen zaterdag voor jullie." Hij nam zijn zwaard en de oorlogsuitrusting en zei: "Als ik gedood word, moet mijn eigendom ten dienbehoeve van Mohammed
worden gesteld". De volgende ochtend bleef hij vechten totdat hij werd gedood. De Boodschapper van Allâh
zei over hem: "Mukhaireeq is de beste jood."<
Begrafenis van de Martelaren:
De Boodschapper van Allâh
stond toe toezicht te houden op de begrafenis van de martelaren en zei: "Ik getuig dat wie gewond wordt in de weg van Allâh, Allâh hem met zijn wond bloedend zal doen opstaan, een vloeistof die bloedkleurig is maar muskusgeur heeft."
Sommige van de metgezellen brachten hun doden van de oorlog naar Medina, maar de Boodschapper van Allâh
beval dat ze teruggebracht moesten worden om daar begraven te worden waar ze waren gedood. Hij beval dat ze niet gewassen moesten worden maar begraven werden zoals ze waren, nadat hun harnassen en leren kleding waren verwijderd. Hij begroef elke twee of drie martelaren samen in één graf en zelfs twee mannen in één kledingstuk, terwijl hij zei: "Wie is het meest geleerd in de Qur'ân?" en hij begroef hem eerst. Hij zei: "Ik getuig voor degenen op de Dag der Opstanding." Hij begroef zowel ‘Abdullah bin ‘Amr bin Haram als ‘Amr bin Al-Jamuh in één graf vanwege de genegenheid die ze voor elkaar hadden.<
Ze misten de kist van Hanzalah, ze zochten ernaar en vonden dat deze op een nabijgelegen plek stond met water dat ervan druppelde. De Boodschapper van Allâh
vertelde zijn metgezellen dat de engelen hem aan het wassen waren en zei: "Vraag zijn vrouw." Ze vroegen haar en zij bevestigde dat hij in een staat van rituele onreinheid verkeerde. Daarom werd Hanzalah ‘Ghaseel Al-Malâ’ikah’ (d.w.z. degene die door de engelen werd gewassen) genoemd.<
Toen de Boodschapper van Allâh
zag hoe zijn oom en pleegbroer, Hamzah, verminkt was, was hij uiterst bedroefd. Toen zijn tante Safiyah haar broer Hamzah kwam bezoeken, beval de Boodschapper van Allâh
haar zoon Az-Zubair om haar weg te sturen zodat ze niet zou zien wat er met haar broer was gebeurd. Ze weigerde en zei: "Maar waarom zou ik weg moeten gaan. Ik ben op de hoogte gesteld dat hij verminkt is. Maar zolang het in de weg van Allâh is, is alles wat hem overkomt bevredigend voor ons. Ik zeg: Allâh is Voldoende en ik zal geduldig zijn indien Allâh wil." Ze naderde, keek naar hem en smeekte Allâh om hem en zei: "Toch tot Allâh behoren wij allen en tot Hem zullen wij zeker terugkeren." en ze smeekte Allâh om hem te vergeven. Toen beval de Boodschapper van Allâh
dat hij begraven zou worden met ‘Abdullah bin Jahsh — die ook zijn neef en pleegbroer was.
Ibn Mas‘ud zei: We hebben de Boodschapper van Allâh
nooit zo veel huilen zien doen als hij deed voor Hamzah bin ‘Abdul Muttalib. Hij dirigeerde hem naar Al-Qiblah, toen stond hij bij zijn lijk en huilde zijn hart uit.<
Het gezicht van de martelaren was uiterst afschuwelijk en hartverscheurend. Khabbab beschreef Hamzah’s begrafenis: "Er was geen lijkwade lang genoeg voor Hamzah behalve een wit-donkere kledingstuk. Toen ze zijn hoofd ermee bedekten, was het te kort om zijn voeten te bedekken. Evenzo, als ze zijn voeten bedekten, zou zijn hoofd worden blootgesteld. Uiteindelijk bedekten ze zijn hoofd ermee en legden ze een plant genaamd ‘Al-Idhkhir’ om zijn voeten te bedekken."
Al-Imam Ahmad meldde dat toen het Uhud Dag was en de tijd dat de afgodenaanbidders terugkeerden, de Boodschapper van Allâh
zei:
Dus stonden ze in rijen achter hem. Toen zei hij:
"O Allâh, ik smek u om blijvende zaligheid die noch verandert noch verdwijnt. O Allâh, U Alleen zoeken Wij Hulp bij tegenspoed. U Alleen zoeken Wij Toevlucht voor veiligheid op een dag van terreur. O Allâh, tot U Alleen zoek ik Toevlucht om ons te beschermen tegen de kwalen van Uw gaven (d.w.z. de kwalen tot welke ze ons kunnen leiden) en tegen de kwalen van Uw onthouding. O Allâh, maak dat wij geloof liefhebben en maak het hartelijk en geliefd voor ons! Maak ongeloof, godloosheid en ongehoorzaamheid verachtelijk voor ons. Laat ons tot de rechtgeleiden behoren. O Allâh, laat ons leven als moslims en laat ons sterven als moslims; en laat ons toetreden tot de rechtvaardigen, maar niet tot de vernederden en misleide. O Allâh, laat Uw vijandschap vallen op de ongelovigen, die Uw Boodschapper verloochenen en afwijken van Uw rechte pad. O Allâh, laat Uw toorn, Uw straf en Uw vijandschap vallen op de ongelovigen, en op hen aan wie U het Boek hebt neergezonden. Laat hen worden aangepakt met oorlog die door U is vastgesteld. O Allâh, de Auteur van de Waarheid."
Nadat hij alle martelaren had begraven en na het aanbieden van lof en smeekbeden aan Allâh, keerde de Boodschapper van Allâh
terug naar Medina.
Op zijn terugweg werden ongeëvenaarde voorbeelden van liefde en toewijding getoond door de waarachtige vrouwelijke gelovigen; niet minder groot dan de heldhaftige daden van de mannen in de strijd.
Hamnah bint Jahsh ontmoette de Boodschapper van Allâh
op de terugweg, en hij kondigde haar de dood van haar broer — ‘Abdullah bin Jahsh — aan. Ze zei: "Aan Allâh behoren wij en tot Hem zullen wij zeker terugkeren. Ik vraag Allâh’s vergeving." Toen kondigde hij de dood van haar moedersoever Hamzah bin ‘Abdul Muttalib aan. Ze zei: "Aan Allâh behoren wij en tot Hem zullen wij zeker terugkeren. Ik vraag Allâh’s vergeving." Maar toen hij de dood van haar echtgenoot Mus‘ab bin ‘Umair aan haar aankondigde, schreeuwde en klaagde ze. Toen hij haar dat zien doen, zei de Boodschapper van Allâh
: "De echtgenoot van een vrouw is uiterst dierbaar voor haar."
Hij passeerde een vrouw van Bani Dinar wier echtgenoot, vader en broer allen waren gedood bij Uhud. Toen hun dood werd aangekondigd, zei ze: "Hoe is het met de Boodschapper van Allâh
?" Ze zeiden: "Welnu, o moeder van... Dank zij Allâh; Hij is wel en zo goed als u wenst." Ze zei: "Laat me hem zien." Ze wezen op hem. Toen ze hem zag, zei ze: "Alle onfortuin is niets zolang u veilig bent."
Umm Sa‘d bin Mu‘adh kwam rennend om de Profeet
te zien. Op dat moment hield haar zoon de teugels van zijn merrie vast. Toen hij zijn moeder zag, zei hij tegen de Profeet
: "O Boodschapper van Allâh
. Dit is mijn moeder." De Profeet
zei: "Ze is welkom"; en hij stopte en wachtte op haar. Toen ze naderbij kwam, troostte hij haar, voor haar gedode zoon ‘Amr bin Mu‘adh. Maar ze zei: "Zolang ik u veilig zie, zal mijn ongeluk zeker in vergetelheid raken." Toen de Boodschapper van Allâh
smeekte Allâh voor de verwanten van degenen die bij Uhud waren gedood en zei: "Verheug u! Umm Sa‘d en breng blijde boodschappen aan hun verwanten dat allegenen in de strijd kameraden in het Paradijs zijn en ze pleitbezorgers zijn voor al hun verwanten." Ze antwoordde: "O Boodschapper van Allâh, wij zijn tevreden. Wie zou er rouwen over hen na dit vrolijke nieuws?" Toen hervatte ze: "O Boodschapper van Allâh, roep Allâh aan (voor degenen die achterbleven)." Hij zei: "O Allâh, houd verdriet af van hun harten! En troost hen met hun tegenspoed. Compenseer degenen die achterbleven met goedheid en welvaart."
In de avond van die dag — d.w.z. zaterdag, de zevende van Shawwal, 3e jaar A.H. — arriveerde de Boodschapper in Medina. Zodra hij zijn huis bereikte, gaf hij zijn zwaard aan zijn dochter Fatimah en zei: "O dochter, was het bloed van dit zwaard af. Bij Allâh, het is me vandaag behulpzaam geweest." ‘Ali bin Abi Talib gaf haar zijn zwaard en zei: "En was het bloed van dit zwaard ook af. Bij Allâh, het is me vandaag behulpzaam geweest." Dus de Boodschapper van Allâh
zei: "Sahl bin Haneef en Abu Dujana zijn net zo dapper als jij in de strijd geweest."
De meeste overleveringen bevestigen dat zeventig moslims werden gedood en de meeste daarvan, zesenvijftig, Helpers; waarvan eenenveertig van Khazraj en vierentwintig van Aws. Dit, afgezien van één Jood en vier Emigranten.
Wat de afgodenaanbidders betreft, werden er tweeëntwintig van hen gedood, maar sommige versies spreken van zevenendertig; immers, Allâh weet het het beste.
Zaterdagavond, de achtste van Shawwal, en na hun terugkeer van Uhud, brachten de moslims die nacht door in een noodsituatie — hoewel ze uitgeput en uiterst vermoeid waren. Ze bleven alert en brachten die nacht door met het bewaken van de ingangen en uitgangen van Medina. Ze waren vooral druk bezig met het bewaken van hun algemene leider, de Boodschapper van Allâh
uit vrees dat verdachten een onverwachte dwaasheid zouden begaan.
Hamrâ’ Al-Asad Invasie:
De Boodschapper van Allâh
bracht zijn deel van de nacht door met nadenken over de situatie. Hij vreesde dat de afgodenaanbidders — terwijl ze nog op weg naar Mekka waren — hun pad zouden omdraaien en naar Medina zouden afbuigen nadat ze hadden gerealiseerd dat ze niets van die overwinning hadden gekregen. Ze zouden spijt kunnen krijgen en besluiten Medina te binnenvallen als compensatie. Daarom was de Boodschapper van Allâh
vastbesloten om de Makkanse legermacht te gaan achtervolgen.
De Profeet
riep de mensen bijeen en beval hen naar de confrontatie met de vijand van de Islam te marcheren. Dat was op zondagochtend — de volgende dag na Uhud — de achtste van Shawwal. Hij zei: "Niemand zal naar de strijd marcheren, behalve degenen die al hebben deelgenomen aan de strijd bij Uhud." ‘Abdullah bin Ubai zei: "Ik zal met je meemarcheren." "Nee," zei de Profeet
.
Terwijl de moslims veel pijn en diepe angst leden, reageerden ze positief op zijn oproep. Jabir bin ‘Abdullah smeekte de Profeet
om hem toe te staan zich bij hen aan te sluiten in die nieuwe invasie, omdat hij altijd graag getuige wilde zijn van alle veldslagen waarin de Profeet
betrokken was. Hij had niet aan Uhud deelgenomen omdat zijn vader hem had gevraagd in Medina te blijven bij zijn zusters. En hij kreeg zijn wens toegestaan.
De moslims marcheerden uit tot ze een plaats bereikten die Hamra’ Al-Asad heette — ongeveer acht mijl van Medina. Hij sloeg daar zijn kamp op. Op die plaats kwam Ma‘bad bin Abi Ma‘bad naar de Boodschapper van Allâh
en bekeerde zich tot de Islam. Sommige mensen zeiden dat hij een afgodenaanbidders bleef; hij wilde simpelweg de Boodschapper wat advies geven uit gehoorzaamheid aan een verbond tussen Khuza‘ah (zijn stam) en Bani Hashim. Hij zei: "O Mohammed
! Bij Allâh, we voelen grote droefheid over wat er met jou en je metgezellen is gebeurd. We hopen oprecht dat je niet opnieuw zult lijden." Dus de Boodschapper van Allâh
stelde voor dat hij Abu Sufyan zou overhalen en hem zou ontmoedigen van zijn kwade bedoelingen na te streven.
De angsten van de Boodschapper over een mogelijke terugkeer van de afgodenaanbidders bleken absoluut waar te zijn. Want nauwelijks hadden de afgodenaanbidders te paard gestapt en een kamp opgezet in Ar-Rawhâ’ — een plaats op zesendertig mijl van Medina — of ze begonnen elkaar te verwijten. Een groep zei tegen een andere: "Je hebt niets gedaan. Je heeft hun kracht verbroken, maar je hebt ze laten zitten. Er zijn nog steeds enkele vooraanstaande mannen onder hen die waarschijnlijk mensen zullen verzamelen om opnieuw tegen je te vechten. Dus laten we teruggaan en ze vernietigen en hun krachten verpletteren."
Het was in feite een overhaaste beslissing, genomen door oppervlakkig denkende mensen die de potentiële macht en moraal aan beide partijen verkeerd inschatten, dat is waarom een eminente leider van de Quraish, Safwan bin Omaiyah, probeerde zijn mensen ervan te weerhouden die onderneming na te jagen, met de woorden: "O mensen. Doe zo'n ding niet! Want ik vrees dat hij degenen zal verzamelen die achterbleven en niet deelnamen aan Uhud. Ga terug naar huis als winnaars. Want ik ben niet zeker van welke wending de gevolgen zullen nemen als je betrokken raakt bij een dergelijke strijd. Het kan in de uiteindelijke plaats ten nadele van jullie zijn." Ondanks dat zwaarwichtige argument waren de meeste afgodenaanbidders vastbesloten om die risicovolle onderneming te ondernemen.
Ma‘bad bin Abu Ma‘bad arriveerde intussen op de plaats des handeling en probeerde de dreiging die hen wachtte te overdrijven om hun plan te dwarsbomen, hij zei: "Mohammed
is opgetrokken om jullie te ontmoeten met een grote groep strijders, ik heb nog nooit zoiets gezien. Hij heeft alle troepen bijeengebracht die hebben vertraagd en niet deelnamen aan Uhud. Zij betreuren zeker wat ze gemist hebben en willen het nu compenseren. Hun harten zijn gevuld met haat en wrok." Abu Sufyan zei: "Weet u wat! Wat stelt u voor?" Hij zei: "Bij Allâh, ik zie dat jullie niet zullen vertrekken totdat hij komt en jullie hun paardenkoppen zien; of totdat de voorhoede van zijn leger jullie van achter die heuvel nadert."
Abu Sufyan zei: "Bij Allâh, we hebben een gemeenschappelijke overeenkomst bereikt om de moslims en hun macht te verpletteren." De man, opnieuw met een impliciete waarschuwing, adviseerde hem om ermee te stoppen.
In het licht van dit nieuws faalden de resolutie en vastberadenheid van het Mekkaanse leger en paniek en terreur kregen een stevige greep. Zij achtten het daardoor het veiligst om zich terug te trekken naar Mekka. Zij begonnen echter, als alternatief, een vijandige zenuwpropaganda om de moslims ertoe aan te zetten om hen niet na te jagen. Een karavaan behorende tot ‘Abd Qais kwam toevallig op weg naar Medina voorbij. Abu Sufyan vroeg hen, in de context van zijn propaganda, een boodschap door te geven aan Mohammed
, ten luid van de Mekkanen hadden hun rangen bijeengeraapt om de Boodschapper en zijn metgezellen te vernietigen, in ruil daarvoor beloofde Abu Sufyan de mensen van de karavaan het volgende jaar ladingen rozijnen op het forum van ‘Ukaz te geven.
De mensen van de karavaan brachten de boodschap over aan de Boodschapper van Allâh
bij Hamrâ’ Al-Asad, maar tot geen effect, integendeel, Abu Sufyan’s woorden vergrootten hen in het geloof. Allâh zegt:
Na de aankomst van de karavaan op zondag, verbleef de Boodschapper van Allâh
drie dagen — maandag, dinsdag en woensdag — 9-11 Shawwal, 3 A.H. — bij Hamrâ’ Al-Asad en keerde toen terug naar Medina. Vóór zijn terugkeer nam hij Abu ‘Azza Al-Jumahi gevangen als krijgsgevangene. Deze man was overigens ook gevangen genomen bij Badr, maar vanwege zijn armoede en het grote gezin dat hij onderhield, was de Profeet
genadig genoeg geweest om hem vrij te laten met de voorwaarde dat hij zich niet opnieuw zou mengen in oorlogen tegen de moslims. Abu ‘Azza hield zich niet aan zijn belofte en nam deel aan de vijandelijkheden van Uhud aan de kant van de afgodenaanbidders. Hier smeekte hij opnieuw Mohammed
om vergeving, maar de laatste zei hem dat een gelovige niet tweemaal in dezelfde val wordt genomen. Hij verdiende toen terecht de straf van de dood, die werd uitgevoerd door Az-Zubair of, in een andere versie, door ‘Asim bin Thabit.
Een Mekkaanse spion, genaamd Mu‘awiyah bin Al-Mugheerah bin Abi Al-‘As, werd ook ter dood veroordeeld. Deze spion was de grootvader van ‘Abdul Malik bin Marwan aan moederszijde. Toen de afgodenaanbidders terugkeerden na Uhud, kwam Mu‘awiyah naar zijn neef ‘Uthman bin ‘Affan - moge Allah tevreden met hem zijn -. ‘Uthman bood hem onderdak — nadat hij de toestemming van de Profeet
had verkregen — met de voorwaarde dat hij, indien hij daar na drie dagen werd betrapt, zou worden gedood. Maar hij hield zich er niet aan, dus toen het moslimleger Medina verliet, bleef hij er meer dan drie dagen en spioneerde voor de Quraish. Toen het leger terugkeerde, vluchtte Mu‘awiyah uit Medina. De Boodschapper van Allâh
, hierom, beval Zaid bin Harithah en ‘Ammar bin Yasir hem na te jagen en te doden. Zo werd hij gedood.
Ongetwijfeld is de invasie van Hamrâ’ Al-Asad geen aparte invasie, maar eerder een onderdeel, of meer specifiek, een vervolg op Uhud.
Dat was de invasie van Uhud met al haar fasen en details. Het is al lang besproken door geleerden en onderzoekers. Was het een nederlaag of niet? Onbetwistbaar was de militaire superioriteit in de tweede fase van de strijd in het voordeel van de afgodenaanbidders, die succesvol de besturing van de vijandelijkheden konden sturen en zware verliezen in mensenlevens konden toebrengen aan de moslims. Toegegeven, een deel van de gelovigen was duidelijk verslagen, maar dit kon nooit worden beschouwd als een Mekkaanse overwinning.
Het Mekkaanse leger slaagde er niet in om het kamp van de moslims te bezetten. De meeste soldaten van het Medinese leger, ondanks de chaos en verwarring, vluchtten niet, integendeel, ze toonden een ongeëvenaarde en heroïsche weerstand en slaagden erin zich opnieuw te verzamelen rond hun hoofdkwartier, waarbij ze dapper en moedig vochten. Bovendien lieten ze de Mekkanen niet achtervolgen. Noch werden er moslimgevangenen gemaakt, noch werden er buit gemaakt door de Mekkanen. De vijanden van de Islam waren ook te laf om de derde fase van de oorlog te voeren en hun superioriteit op het slagveld te demonstreren, integendeel, ze haastten zich om het veld te verlaten, zelfs voordat de moslims dat deden. Medina zelf, de hoofdstad van de moslims, lag slechts een steenworp afstand van de linies van de vijand en was kwetsbaar, maar de afgodenaanbidders waren niet dapper genoeg om het te bestormen om zijn rijkdom te plunderen of de moslimvrouwen daar te vangen.
Deze suggestieve details ondersteunen in feite ons argument dat het evenement van Uhud slechts een kostbare gelegenheid was waarop de Mekkanen er alleen in slaagden zware verliezen toe te brengen aan de moslims, maar hun uiteindelijke doel niet bereikten om het moslimleger te vernietigen in het proces van hun omsluitingsoperatie. Uiteindelijk is het niet ongebruikelijk voor veroveraars om dergelijke verliezen te lijden, maar deze kunnen onder geen voorwaarde worden beschouwd als een overwinning voor de vijandige partij.
Het incident van Hamrâ’ Al-Asad is in dit verband interessant. Het is inderdaad een merkwaardig gezicht van een verslagen leger dat zich terugtrekt uit angst voor schande en nederlaag, en de bedroefde en gehandicapte moslims die hen achterna jagen.
De Slag van Uhud was in de uiteindelijke beoordeling slechts één fase van militaire activiteiten in het hele proces van oorlog tussen twee vijandige partijen, elk van wie hun rechtmatige deel van zowel succes als mislukking verdiende en vervolgens verdere betrokkenheid staakte, maar niet uit lafhartige vlucht of overgegeven overgave. In die zin kan deze strijd terecht worden beschouwd als een onlosmakelijke oorlog.
In deze context zegt Allâh:
Het vers identificeert expliciet beide houdingen ten aanzien van verliezen en ontberingen als identiek. Beide partijen beëindigden de oorlogshandelingen en gingen terug, noch als overwinnaars, noch als verslagenen.
De Observaties van de Edele Koran over de Slag van Uhud:
Sommige Koranverzen werden geopenbaard om licht te werpen op de meest beslissende fasen van de strijd, steeds achter elkaar, het oorzaak te verduidelijken dat tot dat zware verlies leidde, en de kwetsbare gebieden te illustreren die nog steeds aanwezig waren in de zielen van sommige gelovigen ten aanzien van hun plichten om een beslissende houding aan te nemen met betrekking tot de edele doelstellingen waarvoor de moslimgemeenschap was geschapen en waarvan werd verwacht dat zij deze zou bereiken.
De Edele Koran sprak ook over de houding van de pretenders tot Geloof en maakte de vijandigheid en haat die zij tegen Allâh en Zijn Boodschapper koesterden, duidelijk. De Woorden van Allâh wisten eveneens alle sporen van ambiguïteiten en insinuaties uit te wissen, opgeworpen door de huichelaars en hun bondgenoten, de joden — de auteurs van samenzwering en intriges, die aan het broeien waren — en die nog steeds actief waren in de harten van sommige zwakkelingen onder de gelovigen.
De prijzenswaardige oordeelszittingen en lang gezochte doelstellingen die toerekenbaar waren aan de slag van Uhud, waren eveneens een onderwerp waar de Edele Koran uitgebreid op wilde ingaan. Zestig verzen relevant voor de slag werden geopenbaard, waarbij een volledig overzicht werd gegeven van de eerste fase van de slag:
En te eindigen met een uitgebreide commentaar op de resultaten en moraliteiten ervan:
Lessen en Moraliteiten:
Ibn Al-Qaiyim heeft een scherpe verwijzing gemaakt naar de slag van Uhud en een volledige verduidelijking gegeven van de goddelijke voordelen en moraliteiten die daaruit voortvloeiden. Sommige geleerden, op gezag van Ibn Hajar, zeiden: De omkering in Uhud resulteerde uit het nalaten van de archers om de expliciete bevelen van de Profeet
na te komen, en het verlaten van de plek die ze waren opgedragen te bewaken tot het einde. Met andere woorden, het succes van de moslims hangt af van hun gehoorzaamheid aan de Profeet
. Zolang ze zijn bevelen uitvoeren, zal Allâh hen helpen bij het overwinnen van allerlei tegenspoed. Maar als ze zijn bevelen terzijde schuiven in hun streven naar wereldse rijkdom, zullen ze onvermijdelijk te gronde gaan. Een ander relevant punt van groot belang zegt dat het gebruikelijk is dat Profeten worden beproefd met verschillende tegenslagen; niettemin is de uiteindelijke uitkomst positief voor hen. Zouden de moslims altijd zegevieren, dan zouden er veel pretenders tot Geloof de islam binnenkomen, en zou de duidelijke scheidslijn tussen ware gelovigen en huichelaars vervagen. Omgekeerd, als de moslims altijd verslagen zouden worden, zou het uiteindelijke doel van de bediening van Profeten niet worden verwezenlijkt. Het is dan wijs om zowel succes als mislukking te combineren, zodat het zeven tussen ware moslims en huichelaars gerealiseerd kan worden.
Na de slag van Uhud onthulden de huichelaars hun ware bedoelingen in woorden en daden, waardoor de moslims zich realiseerden dat er kwaadaardige elementen in hun eigen land actief waren; en er zouden natuurlijk passende maatregelen worden genomen op de juiste tijd.
Een derde punt in deze context verwijst naar het doelbewuste uitstellen van de overwinning in sommige gebieden om de trots van de ziel te controleren en de gelovigen te leren hoe ze vol geduld moeten zijn in tijden van tegenspoed. Beproevingen en testen worden door Allâh voorzien, zodat de ware gelovigen hun verblijf in het gezegende Hiernamaals kunnen verdienen. Het martelaarschap, de hoogste rangen die de ware vrienden van Allâh kunnen bekleden, wordt door Allâh voorzien als een paspoort, verleend door de Heer, leidend naar het Paradijs. Kortom, vechten in de zaak van Allâh is een gouden kans voor de ware gelovigen om hun zonden uit te wissen, en een door de Almacht berekend evenement voor de ongelovigen en vijanden van Allâh om de vernietiging en uitroeiing te ervaren als vergelding voor hun ongeloof, tirannie en overtreding.
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 10 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Ga terug naar de Hoofdpagina