AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -14
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.
AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet 
Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-
Vertaald door : Issam Diab
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 14 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Sporadische Invasies
De expeditie genaamd Dhat-ur-Riqa‘ (in het jaar 7 A.H.):
Nadat hij twee machtige kanten van de coalitie van de Confederaten had onderworpen, begon de Profeet
met de voorbereidingen om de derde partij te disciplineren, namelijk de woestijnbedoeïenen, die Najd als leefgebied hadden en hun gebruikelijke praktijken van plunderen en roven voortzetten. In tegenstelling tot de joden van Khaibar en de mensen van Mekka, hadden ze de voorkeur om in de wildernis te wonen, verspreid over verspreide plaatsen, vandaar de moeilijkheid om hen onder controle te krijgen en de zinloosheid van het uitvoeren van afschrikkingscampagnes tegen hen. De Profeet
was echter vastbesloten om een einde te maken aan deze onacceptabele situatie en riep de moslims om hem heen op om zich voor te bereiden om een beslissende campagne te lanceren tegen die lastige rebellen. Ondertussen werd hem gemeld dat Bani Muharib en Banu Tha‘lbah van de Ghatfan stam een leger aan het verzamelen waren om de moslims te confronteren. De Profeet
trok met 400 of 700 mannen naar Najd, nadat hij Abu Dhar - in een andere versie, ‘Uthman bin ‘Affan - had belast met de regeling van Medina tijdens zijn afwezigheid. De moslimstrijders drongen diep door in hun land tot ze een plek bereikten die Nakhlah heette, waar ze enkele bedoeïenen van Ghatfan aantroffen, maar er vond geen gevecht plaats omdat de laatsten hadden ingestemd om zich te verzoenen met de moslims. De Profeet
leidde zijn volgelingen die dag in een gebed van angst.
Al-Boechari, op gezag van Abu Musa Al-Ash‘ari, verhaalde dat ze een expeditie ondernamen met de Boodschapper van Allah
. "We waren er zes in aantal en hadden (met ons) slechts één kameel, die we om de beurt reden. Onze voeten waren gewond. Mijn voeten waren zo erg gewond dat mijn nagels loskwamen. We bonden onze voeten met vodden, dus deze expeditie werd Dhat-ur-Riqa‘ (d.w.z. de expeditie van vodden) genoemd."
Jabir verhaalde: Tijdens de expeditie van Dhat-ur-Riqa‘ kwamen we bij een boom met bladeren, waar de Profeet
ging zitten om zich te beschermen tegen de brandende zon. De anderen verspreidden zich hier en daar om te zoeken naar beschutting tegen de hitte. De Profeet
nam een korte middagdut na hij zijn zwaard aan de boom had gehangen. Een polytheïst kwam ondertussen, greep het zwaard en trok het uit de schede.
De Profeet
werd wakker en vond zijn zwaard getrokken in de hand van de man. De bedoeïen vroeg de Profeet (onbewapend toen): "Wie zou me nu tegenhouden om jou te doden?" De Profeet
antwoordde toen: "Allah." In een andere versie werd gemeld dat de Profeet
het zwaard pakte toen het op de grond was gevallen en de man zei: "Jij (de Profeet) bent de beste om een zwaard te hanteren." De Profeet
vroeg de man of hij zou getuigen van de Eenheid van Allah en het Bodeschap van Mohammed. De Arabier antwoordde dat hij nooit in een gevecht tegen hem zou komen, noch zou hij mensen laten vechten tegen de moslims. De Profeet
liet de man vrij en liet hem naar zijn volk gaan om hen te vertellen dat hij de beste van alle mensen had gezien.
Een vrouw uit de Arabieren werd gevangen genomen in de context van deze strijd. Haar echtgenoot, toen hij het nieuws hoorde, zwoer dat hij nooit zou stoppen totdat hij het bloed van een moslim had vergoten. Stiekem 's nachts benaderde hij het kamp van de moslims toen hij twee wachtposten daar aantrof om de moslims te waarschuwen tegen eventuele noodsituaties. Hij schoot de eerste, Abbad bin Bishr, die het gebed verrichtte, met een pijl, maar hij stopte niet met het gebed, hij trok het gewoon eruit. Toen werd hij door drie andere pijlen geraakt, maar hij onderbrak zijn gebed niet. Nadat hij de afsluitende groet had gedaan, wekte hij zijn metgezel ‘Ammar bin Yasir, die berispatte dat hij hem niet had gewaarschuwd, waarop de laatste antwoordde dat hij halverwege een Hoofdstuk was en het niet prettig vond om het te onderbreken.
De overwinning bij de expeditie van Dhat-ur-Riqa‘ had een enorme impact op alle Arabieren. Het zaaide angst in hun harten en maakte hen te machteloos om de moslimmaatschappij in Medina te provoceren. Ze begonnen zich te conformeren aan de heersende situatie en voegden zich naar de nieuwe geopolitieke omstandigheden die in het voordeel van de nieuwe religie werkten. Sommigen van hen bekeerden zich zelfs tot de islam en namen een actieve rol op zich bij de verovering van Mekka en de slag bij Hunain, en ontvingen hun eerlijke deel van de oorlogsbuit.
Vanaf dat moment was de anti-islamitische drieledige coalitie verzwakt en heerste er vrede en veiligheid. De moslims begonnen toen elk politiek onevenwicht aan te pakken en de kleine hiaten op te vullen die nog steeds onrust veroorzaakten, gezien de grote opmars van de islamisering die het hele gebied omvatte. We kunnen in deze context enkele van deze incidentele schermutselingen noemen die opvallend wezenlijk aantoonde de steeds grotere macht van de moslimmaatschappij.
- Een peloton onder leiding van Ghalib bin ‘Abdullah Al-Laithi in Safar of in Rabi‘ Al-Awwal 7 H. werd uitgezonden om het provocerende gedrag van Bani Al-Muluh te smoren. De moslims slaagden erin een groot aantal vijandelijke soldaten te doden en een grote hoeveelheid buit te veroveren. Een groot leger van afgodenaanbidders haastte zich in hun kielzog, maar overstromingen belemmerden de achtervolging, en de moslims wisten veilig terug te trekken.
- ‘Umar bin Al-Khattab, aan het hoofd van een groep van 30 soldaten, vertrok naar een plek genaamd Turbah in Sha‘ban 7 H. om de mensen van Hawazin te disciplineren. Hij arriveerde niet eens in hun woongebied, waarna zij voor hun leven vluchtten.
- Dertig mannen met Basheer bin Sa‘d Al-Ansari gingen in Sha‘ban 7 H. naar Bani Murrah in het gebied van Fadak. Hij doodde een groot aantal vijanden en veroverde veel van hun kamelen en vee. Op zijn terugweg verzamelden de vijanden krachten en haalden de moslims ’s nachts in. Ze bestookten Basheer en zijn mannen met pijlen en doodden alle moslims, behalve Basheer, die onderdak zocht in Fadak en daar bij de joden bleef totdat zijn wonden genezen waren.
- Ghalib bin ‘Abdullah Al-Laithi aan het hoofd van een peloton van 130 mannen lanceerde een aanval tegen Bani ‘Awâl en Bani ‘Abd bin Tha‘lbah in Ramadan 7 H. Ze doodden enkele van de vijanden en veroverden hun vee en kamelen. ‘Usama bin Zaid doodde Mardas bin Nahik, een afgodenaanbidders, maar nadat hij de getuigenis van Allâh’s Eenheid had afgelegd, waarop incident de Profeet
commentaar gaf, zich tot zijn metgezellen wendend: "Zou je zijn hart openrijten om te zien of hij de waarheid spreekt of een leugenaar is?" - Een groep van dertig ruiters onder leiding van ‘Abdullah bin Rawaha marcheerde naar Khaibar op rapporten dat Aseer (of Basheer bin Razam) de rangen van Bani Ghatfan bijeenriep om de moslims aan te vallen: Zij slaagden erin die Jood te overtuigen hen te volgen naar Medina, waarbij hij hen aanmoedigde dat de Profeet
hem als heerser van Khaibar zou installeren. Op hun terugweg ontstond er een soort misverstand dat leidde tot hevige gevechten tussen de twee partijen, resulterend in de dood van Aseer en de dertig mannen met hem. - In Shawwal 7 H. marcheerde Basheer bin Sa‘d Al-Ansari naar Jemen en Jabar aan het hoofd van 300 moslimstrijders om een grote menigte afgodenaanbidders te onderwerpen die zich hadden verzameld om de buitenwijken van Medina te plunderen. Basheer en zijn mannen marcheerden ’s nachts en schuilden overdag totdat ze hun bestemming bereikten. Nadat ze hadden gehoord over de komst van de moslims, vluchtten de afgodenaanbidders en lieten een grote buit en twee mannen achter, die later in Medina de islam aannamen.
- In het jaar 7 H., kort voordat de Compensatoire ‘Umrah (kleinere bedevaart) plaatsvond, kwam een man genaamd Jashm bin Mu‘awiyah naar een plek genaamd Ghabah, waar hij de mensen van Qais wilde bijeenroepen en hen wilde verleiden om tegen de moslims te vechten. De Profeet
, nadat hij deze rapporten had gehoord, stuurde Abu Hadrad met twee mannen om de situatie te onderzoeken. Abu Hadrad slaagde door een slimme strategie erin de vijand te verslaan en veel van hun vee te veroveren.
De Compensatoire ‘Umrah
(Kleinere Bedevaart)
Toen de maand Dhul Qa‘da naderde aan het einde van het zevende jaar A.H., gaf de Profeet
zijn volk de opdracht, en in het bijzonder de mannen die de wapenstilstandsovereenkomst van Al-Hudaibiyah hadden meegemaakt, zich voor te bereiden om ‘Umrah (kleinere pelgrimstocht) te verrichten. Hij reisde met 2000 mannen, naast enkele vrouwen en kinderen, en 60 kamelen voor het offeren, om het Heilige Heiligdom in Mekka te bezoeken. De moslims namen hun wapens mee, uit vrees voor het verraad van de Quraishieten, maar lieten ze achter bij een groep van tweehonderd mannen op een plaats ongeveer acht mijl van Mekka. Ze betraden de stad met hun zwaarden in de schede<, met de Profeet
aan hun hoofd op zijn teek, Al-Qaswa’, terwijl de omliggende metgezellen aandachtig keken naar hem, allemaal zuchtend: "Hier ben ik! tot uw dienst O Allâh!" De Quraishieten hadden de plaats verlaten en waren teruggetrokken naar hun tenten op de aangrenzende heuvels. De moslims verrichtten de gebruikelijke omlopen energiek en snel; en op aanbeveling van de Profeet
deden ze hun best om sterk en standvastig te lijken tijdens hun omlopen, omdat de afgodenaanbidders geruchten hadden verspreid dat ze zwak waren omdat de koorts van Yathrib (Medina) hun kracht had uitgeput. Ze werden opgedragen de eerste drie rondes te rennen en vervolgens te lopen in de overige rondes. De Mekkanen stonden ondertussen op de top van Qu‘aiqa‘an Berg te kijken naar de moslims, sprakeloos bij het zien van hun kracht en toewijding. Toen ze het Heilige Heiligdom binnengingen, reciteerde ‘Abdullah bin Rawaha voor de Profeet
:
"Maak plaats, ongelovigen, maak plaats, wij zullen jullie bevechten over zijn openbaring met slagen die koppen van schouders zullen verwijderen en de vriend onoplettend maken tegenover de vriend."
Nadat ze hadden gelopen en gerend tussen de twee heuvels van Mekka, Safa en Marwa, stopte de Profeet
met de moslims op de laatste plek om de offerdieren te slachten en hun hoofden te scheren.
Het grootste deel van de pelgrims had nu de basisrites van de kleinere pelgrimstocht verricht, maar er bleven er nog over die de taak van de wapens hadden. De Profeet liet deze verlichten, en zij gingen dezelfde devoties door als de anderen.
Op de ochtend van de vierde dag van de pelgrimstocht vroegen de notabelen van Quraish ‘Ali bin Abi Talib om de Profeet
te vragen Mekka te verlaten, samen met zijn metgezellen. Hij kon natuurlijk niet aan de voorwaarden van de wapenstilstandsovereenkomst van Al-Hudaibiyah overtreden, en daarom gaf hij zijn mannen de opdracht te vertrekken naar een dorp genaamd Sarif, waar hij enige tijd verbleef.
Het was tijdens dit bezoek van de Profeet
aan Mekka voor de pelgrimstocht dat zijn oom ‘Abbas de hand van zijn schoonzus, Maimuna — de dochter van Harith, aan hem aanbood. De Profeet
was zo vriendelijk om dit aanbod te accepteren, omdat het een effectieve stap was om de banden van relatie tussen de Profeet
en de invloedrijke mannen van Mekka te versterken. Het huwelijk vond plaats in Sarif.
Vertellers hechtten verschillende aanduidingen aan deze kleinere pelgrimstocht. Sommigen noemden het de compensatoire kleinere pelgrimstocht, verricht in plaats van die onvoltooid van Hudaibiyah; en de andere, die de voorkeur heeft bij juristen, is de kleinere pelgrimstocht als gevolg van bepaalde voorwaarden van een reeds overeengekomen verdrag.
Over het algemeen zijn compensatie, juridisch akkoord, vergelding en verzoening allemaal termen die op dat bezoek van toepassing zijn.
Aan het einde van de kleinere pelgrimstocht vonden er enkele militaire operaties plaats, gericht tegen enkele nog steeds koppige Arabische woestijnbewoners, waarvan we kunnen noemen:
- Een peloton van 50 mannen onder leiding van Ibn Abi Al-‘Awja’ werd door de Profeet
uitgezonden naar de woningen van Bani Saleem, om hen uit te nodigen de Islam te omarmen, maar alle woorden vielen op dovemansoren. Er brak hevig gevecht uit tussen beide partijen, waarbij de moslimleider gewond raakte en twee van de vijand gevangen werden genomen. - Ghalib bin ‘Abdullah aan het hoofd van 200 mannen werd uitgezonden naar Fadak, waar ze enkele rebellen doodden en een aanzienlijke hoeveelheid buit bemachtigden.
- De Banu Quda‘a had een groot aantal mannen verzameld om de moslimposities te plunderen. Toen de Profeet
het nieuws hoorde, stuurde hij Ka‘b bin ‘Umair Al-Ansari aan het hoofd van 15 mannen om deze situatie te verhelpen. Ze ontmoetten het leger en riepen hen op om zich tot de Islam te bekeren, maar de rebellen gaven een negatief antwoord en bestookten de moslims met pijlen, waarbij ze allen behalve één doodden, die later ernstig gewond naar huis werd gedragen.
Er vond ook een onbelangrijk schermutseling plaats in Rabi‘ Al-Awwal 8 A.H. Shuja‘ bin Wahab Al-Asadi, samen met 25 mannen, marcheerde naar de stam van Bani Hawazin waar ze geen weerstand ondervonden, maar erin slaagden om wat buit te bemachtigen.
De Slag bij Mu’tah
Het was de meest significante en de felste slag tijdens het leven van de Boodschapper van Allâh
, een voorbereiding en een voorspel van de grote veroveringen van het land van de christenen. Het vond plaats in Jumada Al-Ula 8 A.H. / September 629 A.D. Mu’tah is een dorp dat aan de grenzen van geografisch Syrië ligt.
De Profeet
had Al-Harith bin ‘Umair Al-Azdi op een missie gestuurd om een brief aan de heerser van Busra te bezorgen. Op weg werd hij onderschept door Sharhabeel bin ‘Amr Al-Ghassani, de gouverneur van Al-Balqa’ en een nauwe bondgenoot van Caesar, de Byzantijnse Keizer. Al-Harith werd door Al-Ghassani vastgebonden en onthoofd.
Het doden van gezanten en boodschappers werd beschouwd als de meest afschuwelijke misdaad en kwam neer op een oorlogsverklaring. De Profeet
was geschokt toen hij het nieuws hoorde en beval dat een groot leger van 3000 mannen werd gemobiliseerd en naar het noorden werd gestuurd om de overtreders te straffen. < Het was het grootste moslimleger dat nooit op deze schaal werd gemobiliseerd, behalve in het proces van de Slag van de Confederaten.
Zaid bin Haritha werd benoemd om het leger aan te voeren. Ja‘far bin Abi Talib zou hem vervangen als hij gedood werd, en ‘Abdullah bin Rawaha zou Ja‘far opvolgen in het geval de laatste zou vallen. Een witte vlag werd geheven en aan Zaid overhandigd.
De Profeet
adviseerde hen om de plaats van Al-Hariths moord te bereiken en de mensen uit te nodigen om de Islam te belijden. Als de laatsten positief reageren, zou er geen oorlog plaatsvinden, anders zou het vechten tegen hen de enige overgebleven optie zijn.
Hij beval hen:
Aan het einde van de militaire voorbereidingen verzamelden de mensen van Medina zich en namen afscheid van het leger. ‘Abdullah bin Rawaha begon op dat moment te huilen, en toen hem werd gevraagd waarom hij huilde, zwoer hij dat het niet om liefde voor deze wereld ging, noch om een motief van fascinatie met de glamour van het leven, maar eerder om de Woorden van Allâh die hij hoorde dat de Profeet
reciteerde:
Het moslimleger marcheerde toen naar het noorden naar Ma‘ân, een stad aan de grens met geografisch Syrië. Daar kwam het nieuws dat Heraclius een honderdduizend soldaten had gemobiliseerd, samen met nog een honderdduizend mannen van Lakham, Judham en Balqain — Arabische stammen die aan de Byzantijnen verbonden waren. De moslims hadden echter nooit gedacht om zo'n enorm leger te ontmoeten. Ze wisten niet goed welke koers ze moesten volgen en brachten twee nachten door met het bespreken van deze ongunstige omstandigheden. Sommigen stelden voor om een brief te schrijven aan de Profeet
om advies te vragen. ‘Abdullah bin Rawaha was tegen het feit dat ze aarzelden en sprak de moslims toe: "Ik zweer bij Allâh dat dit object dat jullie verachten, juist het is waar jullie naar op zoek zijn gegaan, het martelaarschap. In onze strijd rekenen we niet op het aantal soldaten of uitrusting, maar op het Geloof waarmee Allâh ons heeft geëerd. Haast je om een van de twee te winnen, de overwinning of het martelaarschap." In het licht van deze woorden marcheerden ze om de vijand aan te vallen in Masharif, een stad van Al-Balqa’, en veranderden toen van richting naar Mu’tah waar ze kampeerden. De rechterflank werd geleid door Qutba bin Qatadah Al-‘Udhari, en de linkerflank door ‘Ubadah bin Malik Al-Ansari. Er begon een felle strijd tussen beide partijen, drieduizend moslims tegen een vijand vijftig maal zo groot.
Zaid bin Haritha, de meest geliefde van de Profeet, nam het leiderschap op zich en begon met een onverzettelijke en ongeëvenaarde moed te vechten totdat hij viel, dodelijk gestoken. Ja‘far bin Abi Talib nam toen de vlag en deed een miraculeus werk. In de hevige strijd stapte hij af, knevelde zijn paard en hervatte de strijd totdat zijn rechterhand werd afgesneden. Hij greep de vlag met zijn linkerhand totdat die ook verdween. Toen greep hij de vlag met beide armen totdat een Byzantijnse soldaat hem sloeg en in tweeën sneed. Hij werd postuum "de vliegende Ja‘far" of "Ja‘far met twee vleugels" genoemd, omdat Allâh hem twee vleugels had geschonken om te vliegen waar hij maar wilde in de eeuwige Tuin. Al-Boechari meldde vijftig steken in zijn lichaam, geen enkele in de rug.
‘Abdullah bin Rawaha hief toen de vlag op en vocht dapper op zijn paard terwijl hij enthousiaste verzen reciteerde totdat hij ook werd gedood. Waarop een man, uit Bani ‘Ajlan, genaamd Thabit bin Al-Arqam de vlag pakte en de moslims vroeg een leider te kiezen. De eer werd unaniem toegekend aan Khalid bin Al-Waleed, een bekwame, dappere vechter en een uitstekende strateeg. Het werd gemeld door Al-Boechari dat hij negen zwaarden brak terwijl hij meedogenloos en moedig vocht tegen de vijanden van de Islam. Hij besefte echter de ernstige situatie waarin de moslims zich bevonden, en begon een andere koers van confrontatie te volgen, waarmee de super strategie-maker werd onthuld, dat Khalid terecht werd genoemd. Hij herschikte de rechter- en linkerflanken van het moslimleger en bracht een divisie vanuit de achterkant naar voren om angst in de harten van de Byzantijnen te zaaien door hen voor te liegen dat er versterkingen waren aangekomen. De moslims vochten met de vijand in sporadische schermutselingen, maar trokken geleidelijk en zorgvuldig terug in een volledig georganiseerde en goed geplande terugtocht.
De Byzantijnen, die deze nieuwe strategie zagen, geloofden dat ze in de val werden gelokt en naar het hart van de woestijn werden getrokken. Ze stopten met de achtervolging, en daardoor konden de moslims met de geringste verliezen terugkeren naar Medina.
De moslims leden twaalf martelaren, terwijl het aantal slachtoffers onder de Byzantijnen onbekend was, hoewel de details van de slag duidelijk wijzen op een groot aantal. Hoewel de slag het doel van de moslims niet bereikte, namelijk het wreken van de moord op Al-Harith, had het een verregaand effect en gaf het de moslims een grote reputatie op de slagvelden. Het Byzantijnse Rijk was op dat moment een macht waarmee rekening moest worden gehouden, en zelfs maar denken aan het tarten van de woede ervan betekende zelfvernietiging, laat staan dat een leger van drieduizend soldaten zou vechten tegen 200.000 soldaten die veel beter uitgerust waren en rijkelijk voorzien waren van alle luxe gemakken. De slag was een echt wonder dat bewees dat de moslims iets uitzonderlijks waren, niet bekend op dat moment. Bovendien gaf het bewijs dat Allâh hen steunde en hun Profeet, Mohammed, werkelijk Allâh’s Boodschapper was. In het licht van deze nieuwe strategische veranderingen begonnen de grootste vijanden onder de bedoeïenen in de woestijn zich te verzoenen met het nieuwe opkomende geloof en verschillende recalcitrante stammen zoals Banu Saleem, Ashja‘, Ghatfan, Dhubyan, Fazarah en anderen bekeerden zich tot de Islam uit hun eigen vrije wil.
De Slag van Mu’tah vormde uiteindelijk de voorloper van de bloedige confrontatie met de Byzantijnen die later zou plaatsvinden. Het wees nadrukkelijk op een nieuw tijdperk van de islamitische verovering van het Byzantijnse rijk en andere afgelegen landen, dat op een later tijdstip zou volgen.
Dhat As-Salasil Campagne:
Dhat As-Salasil is een plek die tien dagen lopen ten noorden van Medina ligt. Het wordt gezegd dat de moslims kamp opzetten in een plaats met een waterbron genaamd Salsal, vandaar de terminologie Dhat As-Salasil. Gezien de alliantie tussen de Arabische stammen aan de grenzen van Syrië en de Byzantijnen, achtte de Profeet
het van het grootste belang om een doordacht manoeuvre uit te voeren dat een staat van rapport met die bedoeïenen tot stand zou brengen en hen tegelijkertijd van de Byzantijnen zou afscheiden. Voor de uitvoering van dit plan koos hij ‘Amr bin Al-‘As, wiens grootmoeder afkomstig was van Bali, een stam die in dat gebied woonde. Met dit doel in gedachten, gecombineerd met provocerende militaire bewegingen door Bani Quda‘a, leidde dit tot een preventieve aanval die begon in Jumada Ath-Thaniya, 8 A.H.
‘Amr bin Al-‘As werd een witte vlag met een zwarte banner toegekend. Hij vertrok aan het hoofd van 300 Emigranten en Helpers, bijgestaan door een cavalerie van 30 mannen, en kreeg de opdracht hulp te zoeken bij de Bali, ‘Udhra en Balqain stammen. Hij marcheerde ’s nachts en schuilde zich overdag. Toen hij de vijandelijke linies naderde en de grote opbouw van mannen zag, stuurde hij verzoeken om versterkingen vanuit Medina, en deze arriveerden op de plaats onder leiding van Abu ‘Ubaidah bin Al-Jarrah, met verdere 200 mannen, evenals andere pelotons, waaronder Abu Bakr en ‘Umar bin Al-Khattab. Zij kregen allemaal strikte orders om te coöpereren, in harmonie te werken en geen ruimte te laten voor meningsverschillen.
Middageten, wilde Abu ‘Ubaidah de moslims laten bidden, maar ‘Amr wees dit af met de grond dat de voormalige slechts was gekomen om te helpen, en het leiderschap in het gebed was gegeven aan ‘Amr.
Het moslimleger bereikte de woningen van Quda‘a en drong diep in hun land door, vernietigde de vijanden en dwong de anderen om in verschillende richtingen te vluchten voor hun leven.
Aan het einde van de militaire operaties werd een koerier naar de Boodschapper van Allâh
gestuurd om hem op de hoogte te brengen van de ontwikkelingen van de gebeurtenissen en de uiteindelijke overwinning die was behaald.
Khadrah Campagne:
In de maand Sha‘ban 8 A.H. ontving de Profeet
het nieuws van het verzamelen van troepen door Bani Ghatfan, nog steeds buiten het domein van de Islam. Hij riep dringend Abu Qatadah op en stuurde hem aan het hoofd van vijftien mannen om die wetelozen te straffen.
Het kostte vijftien dagen om hen een onvergetelijke les te leren. Sommigen werden gedood, anderen gevangen genomen en al hun bezittingen werden geconfisqueerd.
De Verovering van Mekka
Ibn Al-Qaiyim beschreef de verovering van Mekka als de grootste waarmee Allâh Zijn religie, Boodschapper, soldaten en eerlijke partij eerde. Daarmee bevrijdde hij de Heilige Huis, waarvan alle mensen de leiding zoeken. Het was het meest gunstige gebeurtenis in de hemel en op aarde. Het was de meest significante voorloper van een nieuw tijdperk dat de grote mars van islamisering en de instroom van mensen in de schoot van de islam in grote getale zou zien. Het bood een altijd schijnend gezicht en een meest stralende bron van inspiratie voor de hele aarde. <
Gebeurtenissen voorafgaand aan de Verovering:
Volgens de voorwaarden van het vredesverdrag van Hudaibiyah kregen de Arabische stammen de optie om zich bij een van de partijen aan te sluiten, de moslims of de Quraish, waarmee ze een verdragsalliantie wensten aan te gaan. Als een van deze stammen agressie ondervond, had de partij waarmee ze geallieerd was het recht om tevergelden. Als gevolg daarvan sloot de stam Banu Bakr zich aan bij de Quraish, en Khuza‘ah sloot zich aan bij de Profeet
. Ze leefden daardoor een tijdlang in vrede, maar latere motieven die teruggingen tot de pre-islamitische periode, aangewakkerd door het onverminderde vuur van wraak, ontketenden nieuwe vijandelijkheden. Banu Bakr, zonder een blijk van zorg voor de bepalingen van het verdrag, viel Banu Khuza‘ah aan op een plaats genaamd Al-Wateer in Sha‘ban, 8 A.H. De Quraish hielpen Banu Bakr met mannen en wapens, gebruikmakend van de donkere nacht. Onder druk van hun vijanden zochten de stamgenoten van Khuza‘ah de Heilige Beschermplaats, maar ook hier werden hun levens niet gespaard, en, in strijd met alle geaccepteerde tradities, vermoordde Nawfal, de leider van Banu Bakr, hen in het heilig verklaarde gebied — waar geen bloed vergoten mag worden — zijn tegenstanders.
Toen de benadeelde partij recht zocht bij hun moslimbondgenoten, eiste de Profeet
, als hun leider, een onmiddellijke schadevergoeding, niet alleen voor het schenden van het verdrag, maar ook voor het doden van mannen die aan hem waren geallieerd in het heilig verklaarde gebied. Er werden drie eisen gesteld, de acceptatie van een van hen was imperatief:
- om bloedgeld te betalen voor de slachtoffers van Khuza‘ah,
- om hun alliantie met Banu Bakr te beëindigen; of
- om het wapenstilstand als ongeldig te beschouwen.
Dit gedrag van de Quraish was duidelijk een schending van het verdrag van Al-Hudaibiyah en was uiteraard een daad van vijandigheid tegen de bondgenoten van de moslims, d.w.z. Banu Khuza‘ah. De Quraish realiseerden zich onmiddellijk de ernstige situatie en vreesden de afschuwelijke gevolgen die aan de horizon loerden. Ze riepen onmiddellijk een noodvergadering bijeen en besloten hun leider Abu Sufyan te delegeren naar Medina voor een vernieuwing van de wapenstilstand. Hij bekeek direct de woning van zijn dochter Umm Habiba (de vrouw van de Profeet). Maar toen hij op de mat van de Boodschapper wilde gaan zitten, vouwde zij hem op. "Mijn dochter," zei hij, "ik wist nauwelijks of je denkt dat de mat te goed voor mij is of dat ik te goed ben voor de mat." Ze antwoordde: "Het is de mat van de Boodschapper van Allâh, en jij bent een onreine polytheïst."
Geërgerd door het botte antwoord van zijn dochter, stapte Abu Sufyan uit haar kamer en ging de Profeet
bezoeken, maar die was al op de hoogte van zijn trucs en gaf hem geen enkele zekerheid. Hij benaderde toen Abu Bakr, maar ook die weigerde in te grijpen. Hij contacteerde ‘Umar om te bemiddelen, maar deze grote metgezel weigerde categorisch. Uiteindelijk zag hij ‘Ali bin Abi Talib en begon hem in de nederigste woorden te smeken, sluipend alluderend op de vooruitzichten van meesterschap over alle Arabieren als hij zou bemiddelen voor de vernieuwing van het verdrag. ‘Ali betreurde ook kort zijn onmogelijkheid om hem daarbij te helpen.
Abu Sufyan keerde in een staat van bittere teleurstelling en volledige afschuw terug naar Mekka. Daar diende hij een rapport in over zijn ontmoeting met zijn dochter, de reactie van Abu Bakr, ‘Umar en de betekenisvolle stilte van de Profeet. De Mekkanen waren ontmoedigd, maar verwachtten geen onmiddellijke gevaren.
Voorbereidingen voor de Aanval op Mekka,
en de Poging van de Profeet om een Nieuwswaakhouding af te dwingen:
Op gezag van At-Tabari, vroeg de Boodschapper van Allâh
‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - , zijn echtgenote drie dagen voordat er nieuws binnenkwam over het verbreken van een overeenkomst, om voorbereidingen te treffen die specifiek zijn voor het uitrukken voor oorlog. Abu Bakr kwam ondertussen binnen en vroeg ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - wat de aanleiding was, en toonde verrassing over de voorbereidingen die werden getroffen, omdat het, zo zei hij, niet de gebruikelijke tijd was voor oorlog. Ze antwoordde dat ze geen idee had. Op de ochtend van de derde dag arriveerde ‘Amr bin Sâlim Al-Khuza‘i met een compagnie van veertig ruiters om de Profeet
op de hoogte te stellen van de situatie van zijn volk en om hulp te vragen voor vergelding. De inwoners van Medina kwamen toen te weten dat de Quraish de overeenkomst hadden verbroken. Budail volgde ‘Amr, en daarna Abu Sufyan en het nieuws werd onmiskenbaar bevestigd.
Met het oog op het veiligstellen van een complete nieuwsblack-out met betrekking tot zijn militaire intenties, zond de Profeet
een acht-mannen peloton onder leiding van Qatadah bin Rab‘i in de richting van Edam, een klein stukje van Medina, in Ramadan 8 A.H., om de aandacht van mensen af te leiden en het hoofddoel te camoufleren waarmee hij bezighield.
Er heerste zoveel angst en vrees dat Hatib, een van de meest vertrouwde volgelingen van de Profeet
, stiekem een vrouwelijke boodschapper met een brief naar Mekka stuurde, waarin stond dat er een aanval gepland was. De Profeet
ontving nieuws uit de hemel over Hatib’s actie en stuurde ‘Ali en Al-Miqdad met instructies om haar achterna te gaan. Ze haalden de boodschapper in en ontdekten na een lange zoektocht de brief, zorgvuldig verborgen in haar haar. De Profeet
riep Hatib bij zich en vroeg hem wat hem tot deze daad had aangezet. Hij antwoordde: "O Boodschapper van Allâh
! Ik heb geen bloedbanden met de Quraish; er is slechts een soort vriendschappelijke relatie tussen hen en mij. Mijn familie is in Mekka en er is niemand die voor hen zorgt of hen beschermt. Mijn positie staat in schril contrast met die van de vluchtelingen wiens families veilig zijn vanwege hun bloedbanden met de Quraish. Ik voelde dat, aangezien ik niet aan hen verwant ben, ik voor de veiligheid van mijn kinderen hun dankbaarheid kon verdienen door hen goed te doen. Ik zweer bij Allâh dat ik deze daad niet heb verricht als een huicheerder, die de Islam heeft verlaten. Ik werd alleen maar gedreven door de overwegingen die ik zojuist heb uitgelegd."
‘Umar wilde zijn hoofd eraf hakken als een huicheerder, maar de Profeet
accepteerde zijn excuus en verleende hem gratie, en richtte zich vervolgens tot ‘Umar: "Hatib is een van hen die vocht in de slag bij Badr. Hoe weet je dat hij een huicheerder is? Allâh is waarschijnlijk genadig met degenen die hebben deelgenomen aan die strijd. Toen, zich tot Hatib wendend, zei hij: "Doe wat je wilt, want ik heb je vergeven."
Na de volledige voorbereidingen te hebben afgerond, ging de Profeet
naar Mekka aan het hoofd van tienduizend soldaten op de 10e van Ramadan, 8 A.H. Hij gaf Abu Ruhm Al-Ghifari de opdracht om de zaken van Medina te regelen tijdens zijn afwezigheid. Toen ze Al-Juhfa bereikten, kwam Al-‘Abbas bin ‘Abdul Muttalib en zijn familie om zich bij de Profeet
aan te sluiten. Bij Al-Abwa’ kwamen de moslims Abu Sufyan bin Al-Harith en ‘Abdullah bin Omaiyah tegen, de neven van de Profeet, maar vanwege de schade die ze hadden aangericht en hun satirische taal tegen de gelovigen, werden ze niet verwelkomd. ‘Ali sprak tot Abu Sufyan om te gaan en de Profeet
om vergeving te vragen en zijn slecht gedrag te bekennen op een manier die vergelijkbaar is met die van de broers van Jozef (de Profeet Jozef):
Abu Sufyan volgde het advies van ‘Ali op, waarop de Profeet Allâh’s woorden citeerde:
Abu Sufyan reciteerde enkele verzen waarin hij een genereuze hommage bracht aan de Profeet
en de Islam als zijn enige religie belijde.
De moslims marcheerden toen in een staat van vasten totdat ze een plaats bereikten die Al-Qadeed heette waar water beschikbaar was. Daar bogen ze hun vast< en hervatten hun beweging naar Mar Az-Zahran. De afgodenaanbidders van de Quraish waren volkomen onwetend van de gang van zaken, maar de Profeet
wilde hen niet verrassen. Hij beval daarom zijn mannen om vuur aan te steken aan alle kanten voor kookdoeleinden. Het idee hierachter was dat de Quraish de volledige kans zouden krijgen om de situatie waarin ze zich bevonden correct te beoordelen, en hun leven niet in gevaar te brengen door blind in de strijd te springen. ‘Umar bin Al-Khattab werd belast met de wachtdienst. Ondertussen gingen Abu Sufyan samen met Hakim bin Hizam en Budail bin Warqa’, twee vreselijke afgodenaanbidders, op verkenning. Voordat ze de kamp naderden, ontmoetten ze ‘Abbas, de oom van de Profeet
. Hij informeerde Abu Sufyan over de situatie en adviseerde hem de Islam te accepteren en zijn volk te overtuigen zich over te geven aan Mohammed ; anders zou zijn hoofd worden afgesneden.
Onder de heersende dwingende omstandigheden ging Abu Sufyan in het gezelschap van ‘Abbas op zoek naar een audiëntie bij de Profeet
. De moslims waren woedend om Abu Sufyan te zien en wilden hem ter plekke doden. Maar de twee mannen slaagden er, niet zonder moeite, voor om de Boodschapper van Allâh
te zien, die adviseerde hen de volgende dag terug te komen. De Profeet
sprak tot Abu Sufyan: "Weet u het wel! Is het niet tijd voor u om getuige te zijn van de Eenheid van Allâh en het Profetschap van Mohammed?" Hier begon de aartsvijand van de Islam de Profeet
te smeken in de meest oprechte woorden die getuigen van de genereuze en milde aard van de Profeet, smeekend om vergeving en verzoening, en oprecht het nieuwe geloof bekenend.
Op verzoek van ‘Abbas gaf de Profeet
, in de context van de algemene amnestie die hij uitriep, Abu Sufyan, die een voorkeur had voor opschepperij, een speciale bevoegdheid, en zei: "Wie asiel zoekt in Abu Sufyans huis is veilig; wie zich opsluit in zijn huis, zullen de bewoners veilig zijn, en wie de Heilige Moskee binnengaat is veilig."
In de ochtend van dinsdag, 17e Ramadan, 8 A.H., verliet de Profeet
Mar Az-Zahran. Hij beval Al-‘Abbas om Abu Sufyan vast te houden bij een bevelgevend kloof die een volledig uitzicht bood op het moslimleger dat op weg was naar Mekka, en hem zo de kans te geven de grote en machtige soldaten van Allâh te zien. De verschillende stammen passeerden achtereenvolgens met hun vlaggen omhoog, totdat uiteindelijk de bataljon van de Emigranten en Helpers met de Profeet
aan hun hoofd, zwaar bewapend, voorbijmarcheerde. Abu Sufyan begon zich af te vragen wie die mensen waren, waarop Al-‘Abbas hem vertelde dat het Mohammed
en zijn metgezellen waren. Abu Sufyan zei dat geen enkel leger, hoe machtig ook, deze mensen kon weerstaan, en richtte zich tot Al-‘Abbas: "Ik zweer bij Allâh dat de soevereiniteit van uw broer zijn zoon te machtig is om te weerstaan." Al-‘Abbas antwoordde: "Het is eerder de macht van het Profetschap," waarmee de laatste het ermee eens was.
Sa‘d bin ‘Ubadah droeg de vlag van de Helpers. Toen hij langs Abu Sufyan passeerde, zei hij: "Vandaag zal de grote strijd getuige zijn, u kunt geen toevlucht zoeken bij Al-Ka‘bah. Vandaag zal de vernedering van de Quraish getuige zijn." Abu Sufyan klaagde hierover aan de Profeet
, die woedend werd en zei: "Nee, vandaag zal Al-Ka‘bah worden geheiligd, en de Quraish geëerd," en beval snel dat Sa‘d van de vlag zou worden ontdaan, en dat deze aan zijn zoon Qais, in een andere versie, aan Az-Zubair zou worden toevertrouwd.
Al-‘Abbas spoorde Abu Sufyan aan om te haasten naar Mekka en de Quraishites te waarschuwen tegen agressief gedrag tegenover de moslims. Daar in Mekka schreeuwde hij met volle stem en waarschuwde hij tegen vijandelijkheden, waarbij hij hen adviseerde veiligheid te zoeken in zijn huis. Zijn vrouw werd woedend en trok aan zijn snor, waarbij ze hem vervloekte en zijn laffe houding beledigde. De mensen in Mekka plaagden Abu Sufyan en verspreidden zich in verschillende richtingen, sommigen naar hun huizen, anderen naar het Heilige Heiligdom, terwijl een aantal onbeheerste, roekeloze ruffianen onder leiding van ‘Ikrimah bin Abi Jahl, Safwan bin Omaiyah en Suhail bin ‘Amr zich in een plaats genaamd Khandamah vestigden, met moorddadige intenties in hun gedachten.
De Profeet
, aan zijn kant, was behoedzaam en kalm bezig met het aanbrengen van de laatste puntjes voor de militaire doorbraak die op de moslims wachtte, door de Wil van Allâh. Hij benoemde Khalid bin Al-Waleed als leider van de rechterflank van het leger, met de stammen Aslam, Sulaim, Ghifar, Muzainah en Juhainah onder zijn bevel om Mekka binnen te gaan via de lagere avenues. Az-Zubair bin ‘Awwam zou de linkerkant leiden en zou Mekka vanuit de bovenkant bestormen, waarbij hij de vlag van de Boodschapper vasthield. Abu ‘Ubaidah nam het bevel over de infanterie en zou de stad via een zijvallei binnendringen. Zij kregen duidelijke en beslissende orders om niet te doden, tenzij in zelfverdediging, en in dat geval zouden zij alle agressieve elementen uitroeien en elke oppositie onderdrukken.
De moslim bataljons marcheerden uit, elk op zijn reeds vastgestelde route om de taken te vervullen die hen toekwam. Khalid bin Al-Waleed werkte zich succesvol in het hart van de stad, waarbij hij twaalf van de ruffianen doodde en twee martelaren verloor. Az-Zubair zette zich in beweging en bereikte de vastgestelde bestemming waar hij de vlag plantte bij de Al-Fath (verovering) Moskee en daar wachtte op de aankomst van de Profeet
. Er werd een tent voor hem opgericht waar hij dankgebeden verrichtte tot de Almachtige Allâh, Die, uit Zijn immense genade, hem een prachtige overwinning had geschonken. Maar hij rustte niet lang. Hij, in gezelschap van de Helpers en Emigranten, ging naar Al-Ka‘bah, het Heilige Huis, dat een symbool is van de Eenheid en Soevereiniteit van Allâh. Het was helaas besmet met afgoden, er waren er 360. Hij haalde ze neer met zijn boog terwijl hij het vers van de Edele Koran reciteerde:
En Allâh zei verder:
Hij begon toen met de gebruikelijke omlopen op zijn rit. Hij bevond zich toen niet in een staat van Ihram (ritueel consecratie). Na voltooiing riep hij ‘Uthman bin Talhah, de huisier van Al-Ka‘bah, op, van wie hij de sleutel kreeg. Hij ging naar binnen en zag beelden van Profeten Ibrahim en Ismaël, - vrede zij met hen - , die toevals pijlen wierpen. Hij veroordeelde deze daden van de Quraish en beval dat alle afgoden, beelden en effigies zouden worden ontmanteld. Hij trad toen de heilige hal binnen om het muur tegenover de deur te begroeten en daar opnieuw diepe buigingen te verrichten, en ging rond en prees de Grootheid en Eenheid van Allâh. Kort daarna keerde hij terug naar de deuropening en stond op de verhoogde trede, keek dankbaar naar de menigte beneden en hield de volgende bekende toespraak:
"O mensen van Quraish! Zeker, Allâh heeft van jullie alle trots van de voor-islamitische tijd en alle hoogmoed in jullie afkomst afgeschaft (omdat) alle mensen afstammen van Adam, en Adam werd gemaakt van klei."
Hij reciteerde toen voor hen het vers:
Hij voegde daar verder aan toe:
Zij antwoordden:
Waarop hij zei:
Wat betreft het bewaken van Al-Ka‘bah en het verschaffen van water aan de pelgrims, gaf de Profeet
opdracht dat deze taken in de handen van ‘Uthman bin Talhah moesten blijven en dat de sleutel voor altijd bij hem en zijn nakomelingen zou blijven.
Toen de tijd voor het gebed naderde, beklom Bilal Al-Ka‘bah en riep de oproep tot het gebed. Abu Sufyan bin Harb, ‘Itab bin Usaid en Al-Harith bin Hisham zaten ondertussen in de binnenplaats. ‘Itab bin Usaid maakte een opmerking over de nieuwe situatie (Bilal beklom Al-Ka‘bah en riep de oproep tot het gebed) en zei dat Allâh Usaid (zijn vader) geëerd had door zulke woorden niet te hebben gehoord. De Profeet
naderde en hielp, met behulp van Openbaring, hen te laten weten dat hij had gehoord wat zij hadden gezegd. Al-Harith en ‘Itab, verrast door het onvoorstelbare, bekeerden zich onmiddellijk tot de Islam en getuigden van het Bodeschap van Mohammed
en voegden daaraan toe: "Wij zweer bij Allâh dat niemand bij ons was om u te informeren."
Op diezelfde dag betrad de Profeet
het huis van ‘Umm Hani waar hij zich waste en gebeden van overwinning verrichtte. ‘Umm Hani had twee Mekkaanse verwanten van haar in haar huis ondergebracht, in welke daad zij steun van de Profeet
ontving.
Het legaal verklaren van het doden van negen hoofdzonden werd afgekondigd, zelfs onder de gordijnen van Al-Ka‘bah. Niettemin werden slechts vier van hen gedood, terwijl de anderen om verschillende redenen werden vergeven. Wat betreft degenen die werden gedood, kan men denken aan ‘Abdul ‘Uzza bin Khatal die tot de Islam was bekeerd en vervolgens was afgevaardigd om de belasting in natura in het gezelschap van een Helper te innen. Zij hadden ook een slaaf bij zich. ‘Abdullah, in een aanval van woede, doodde de slaaf van de Helper vanwege een triviaal geschil en sloot zich aan bij de heidense Arabieren als een afvallige. Hij was nooit spijtvol over deze gruwelijke misdaad, maar gebruikte in plaats daarvan twee zangeressen en inciteerde hen om satirisch over de Profeet
te zingen.
De andere man die werd geëxecuteerd was Miqyas bin Sababa. Hij was een moslim. Een Helper doodde per ongeluk zijn broer Hisham. De Profeet
had de betaling van bloedgeld voor hem geregeld, wat hij had geaccepteerd. Zijn wraakzucht werd echter nooit gestild, dus hij doodde de Helper en ging als afvallige naar Mekka.
Evenzo kwamen Huwairith en een zangeres om te sterven.
Aan de andere kant werden alle pogingen gedaan om de mensen vergeving te schenken. ‘Ikrimah bin Abu Jahl, die Khalid’s detachement aanviel ten tijde van de intocht in Mekka, werd vergeven. Ook Wahshi, de moordenaar van Hamzah, de neef van de Profeet, en Hind, die zijn lever kauwde, werd zijn genereuze clementie uitgebreid. Dezelfde genereuze behandeling werd ook geschonken aan Habar die de dochter van de Profeet had aangevallen met een speer, terwijl ze op weg was van Mekka naar Medina, zo ernstig dat ze uiteindelijk stierf aan de fatale verwondingen.
In dezelfde context van grootmoedigheid die kenmerkend is voor Mohammed
, werden twee chiefs van Quraish eens vergeven nadat ze de Islam hadden aangenomen. Zij waren Safwan bin Omaiyah en Fudalah bin ‘Umair. De laatste had geprobeerd de Profeet
te vermoorden terwijl hij de Heilige Sanctuary omcirkelde. De ongeëvenaarde tolerantie en geestelijke openheid van de Profeet, geïnspireerd door zijn missie als ‘een barmhartigheid voor alle mensen’, veranderde een vreselijke huichelaar in een trouwe, vrome gelovige.
Op de tweede dag van de grote verovering
stond de Profeet op en sprak de mensen toe over zaken die betrekking hebben op de heilige status van Mekka. Nadat hij Allâh’s lof had gezongen, verklaarde hij dat Mekka een heilige plaats was en dat het zo zou blijven tot de Dag des Oordeels. Er was geen bloedvergieten toegestaan daarin. Als iemand de vrijheid zou nemen om binnen Mekka te vechten op basis van gebeurtenissen die de verovering kenmerkten, zou hij zich moeten herinneren dat het een tijdelijke licentie was die aan de Profeet was verleend, en in feite niet voor anderen geldt. Ibn ‘Abbas - moge Allah tevreden met hem zijn - verhaalde: De Profeet
zei: "Allâh heeft Mekka een heiligdom gemaakt, het was een heiligdom vóór mij en zal het na mij blijven. Het werd legaal verklaard voor mij (d.w.z. ik mocht erin vechten) voor een paar uren van een dag. Het is niet toegestaan om zijn struiken te ontwortelen of zijn bomen te snoeien, of om zijn wild na te jagen (of te verstoren), of om zijn gevallen dingen op te pakken, behalve door iemand die (wat hij heeft gevonden) publiekelijk zou aankondigen." Al-‘Abbas zei: "O Boodschapper van Allâh! Behalve citroenstruik (want die wordt gebruikt) door onze goudsmeden en voor onze huizen." De Profeet
zei toen: "Behalve citroenstruik."
In deze context, uit wraakgevoelens, doodden de stamgenoten van Khuza‘ah een man uit de Laith stam. Hierbij was de Profeet woedend en beval Khuza‘ah om die voor-islamitische praktijken te stoppen. Hij gaf bovendien de familie van wie gedood was het recht om te kiezen tussen twee opties, bloedgelding of rechtvaardige vergelding (de dader wordt gedood).
Nadat hij zijn toespraak had gehouden, reed de Profeet
naar een kleine heuvel, Safa, niet ver van Al-Ka‘bah. Toen hij zijn gezicht naar het Heilige Huis richtte, te midden van een enorme, bewonderende en toewijdevolle menigte, heftte hij zijn hand in vurige gebed tot Allâh. De burgers van Medina die zich rondom hem hadden verzameld, waren bang, omdat Allâh hem de overwinning had gegeven over zijn geboortestad, hij zou hier kunnen besluiten te blijven. Hij drong aan op een uitleg van hun angst en dus spraken ze openlijk. Hij verdreef onmiddellijk hun angsten en verzekerde hen dat hij met hen had geleefd en met hen zou sterven.
Onmiddellijk na de grote verovering realiseerden de Mekkanen zich dat de enige weg naar succes lag in de weg van de Islam. Ze voldeden aan de nieuwe realiteiten en verzamelden zich om de trouwswoort aan de Profeet
te beloven. De mannen kwamen als eerste en beloofden volledige gehoorzaamheid in alle gebieden waar ze zich dat kunnen veroorloven. Toen kwamen de vrouwen om het voorbeeld van de mannen te volgen. De Profeet
met ‘Umar bin Al-Khattab die de trouwswoort ontvangt en hen namens hem communiceert. Hind bint ‘Utbah, de vrouw van Abu Sufyan, kwam in de slipstream van de vrouwen, vermomd, opdat de Profeet
haar niet zou herkennen en verantwoordelijk zou houden voor het hebben opgegeten van de lever van Hamzah, zijn neef. De Profeet
accepteerde hun belofte van trouw met de voorwaarde dat ze niemand met Allâh zou associëren, waartoe ze onmiddellijk instemden. Hij voegde eraan toe dat ze geen diefstal mochten beoefenen. Hier klaagde Hind dat haar man, Abu Sufyan, gierig was. Haar man onderbrak en schonk al zijn wereldse bezittingen aan haar. De Profeet
lachte en herkende de vrouw. Ze smeekte hem om zijn vergiffenis aan haar te schenken en al haar eerdere zonden uit te wissen. Er werden nog andere voorwaarden toegevoegd, waaronder het verbod op overspel, infanticide of het smeden van valsheid. Op al deze bevelen antwoordde Hind positief, waarbij ze zwoer dat ze niet zou zijn gekomen om een eed van trouw te doen als ze de minste zaad van ongehoorzaamheid aan hem had gehad. Toen ze thuiskwam, brak ze haar afgod, waarbij ze haar illusie met betrekking tot steen-goden bekende.
De Boodschapper van Allâh
verbleef 19 dagen in Mekka. Gedurende die periode definieerde hij de weg naar de Islam, leidde mensen naar het orthodoxe pad. Hij beval Abu Usaid Al-Khuza‘i de pilaren van het Heilige Heiligdom te herstellen, zendingsgezanten naar alle windstreken te sturen om hen uit te nodigen de Islam te omarmen en de gebeeldhouwde beelden weg te werken die nog steeds in de omgeving van Mekka lagen, en hij liet ze allemaal krabben, en incasseerde in de oren van de gelovigen zijn woorden:
Kort na de grote verovering begon de Profeet
legers en boodschappen te sturen met als doel de laatste symbolen die herinneringen opriepen aan pre-islamitische praktijken uit te bannen.
Hij stuurde Khalid bin Al-Waleed in Ramadan 8 H. naar een plek genaamd Nakhlah waar een godin genaamd Al-‘Uzza werd vereerd door de stammen Quraish en Kinanah. Deze had bewakers van Bani Shaiban. Khalid, aan het hoofd van dertig ruiters, arriveerde op de plek en vernietigde haar. Toen hij terugkeerde, vroeg de Profeet
hem of hij daar iets had gezien, waarop Khalid een negatief antwoord gaf. Hier werd hem verteld dat het niet was vernietigd en dat hij terug moest gaan en de taak moest vervullen. Hij ging terug en daar zag hij een zwarte vrouw, naakt met gescheurd haar. Khalid sloeg haar met zijn zwaard in twee stukken. Hij keerde terug en vertelde het verhaal aan de Profeet
, die toen de voltooiing van de taak bevestigde.
Later, in dezelfde maand, werd ‘Amr bin Al-‘As op een boodschap gestuurd om een ander afbeeldsel te vernietigen, vereerd door Hudhail, genaamd Suwa‘. Het stond op een afstand van drie kilometer van Mekka. Op een vraag van de poortwachter zei ‘Amr dat hij was opgedragen door de Profeet
het afbeeldsel neer te halen. De man waarschuwde ‘Amr dat hij dat niet zou kunnen. ‘Amr was verrast te zien dat er iemand nog steeds in de fout zat, naderde het afbeeldsel en vernietigde het, en brak vervolgens de kist ernaast maar vond er niets in. De man bekeerde zich onmiddellijk tot de Islam.
Sa‘d bin Zaid Al-Ashhali werd ook in dezelfde maand op dezelfde missie naar Al-Mashallal gestuurd om een afbeeldsel, Manat, te vernietigen, vereerd door zowel Al-Aws als Al-Khazraj stammen. Ook hier verscheen een zwarte vrouw, naakt met rommelig haar, die klaagde en op haar borst sloeg. Sa‘d doodde haar onmiddellijk, vernietigde het afbeeldsel en brak de kist en keerde terug aan het einde van zijn missie.
Khalid bin Al-Waleed aan het hoofd van 350 ruiters van Helpers, Emigranten en Bani Saleem werd opnieuw uitgezonden in hetzelfde jaar 8 H. naar de leefomgeving van de bedoeïenen van Bani Khuzaimah om hen uit te nodigen tot de Islam. Hij werd geïnstrueerd om zijn missie met vrede en goodwill uit te voeren. Daar waren de mensen niet in staat om hun intenties te communiceren, dus beval Khalid zijn mannen hen te doden en de anderen als gevangenen te nemen. Hij had zelfs in gedachten de gevangenen te doden, maar sommige van de metgezellen waren tegen zijn plan. Het nieuws van bloedvergieten bereikte de Profeet
. Hij was diep bedroefd en hief zijn handen naar de hemel, uitsprekend deze woorden: "O Allâh! Ik ben onschuldig aan wat Khalid heeft gedaan," tweemaal. Hij stuurde onmiddellijk ‘Ali om alle benadeelde stammen zo goed mogelijk te herstellen. Na een zorgvuldig onderzoek betaalde ‘Ali het bloedgeld aan allen die verlies hadden geleden. Het resterende bedrag werd ook verdeeld onder de leden van de stam om hun lijden te verlichten. Khalid had door zijn irrationele gedrag een ruzie met ‘Abdur Rahman bin ‘Awf. Toen de Profeet
dit hoorde, raakte hij boos en beval Khalid die worsteling te stoppen, en voegde eraan toe dat zijn metgezellen (dat wil zeggen ‘Abdur Rahman bin ‘Awf) te hoog in rang stonden om betrokken te zijn bij dergelijke argumenten.
Dat is het verhaal van de verovering van Mekka en de beslissende strijd die het bijgeloof voorgoed uitroeide. De andere stammen in de Arabische Schiereiland wachtten en observeerden nauwlettend de uiteindelijke uitkomst van de bittere strijd tussen de moslims en afgoden aanbidders, reeds overtuigd dat de Heilige Sanctuary niet zou vallen, maar in de handen van de rechtvaardige partij. Het was een overtuiging diep geworteld in hun gedachten sinds het olifantenleger van Abraha Al-Ashram 50 jaar geleden vanuit Jemen kwam om het Heilige Huis te vernietigen.
Het vredesverdrag van Al-Hudaibiyah was de natuurlijke aanloop naar deze grote overwinning, waarin mensen diep geloofden en waarover mensen veel spraken. De moslims in Mekka, die hadden gevreesd om hun Geloof openlijk te verklaren, begonnen te verschijnen en ijverig te werken voor deze nieuwe benadering van het leven. Mensen begonnen in grote getale tot de Islam te bekeren, en het moslimleger dat slechts 3000 man telde in de vorige Ghazwah, bereikte nu een aantal van 10.000 man. In feite bood deze beslissende verandering mensen het scherpe inzicht om dingen en de wereld om hen heen als geheel vanuit een ander perspectief te zien. De moslims zouden toen de gehele politieke en religieuze aangelegenheden van heel Arabië sturen. Zij hadden zowel de religieuze suprematie als de tijdelijke macht gemonopoliseerd.
De hele periode na Al-Hudaibiyah was gunstig uitgepakt voor de nieuwe Islamitische beweging. Stromen van Arabische woestijnbewoners begonnen binnen te stromen en brachten volledige eerbetoon aan de Boodschapper van Allâh
, omarmden het nieuwe geloof en verspreidden het vervolgens naar verschillende kwartieren voor de verspreiding.
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 14 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Ga terug naar de Hoofdpagina