AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Memoirs van de Edele Profeet -2
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.
AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLENDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet 
Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-
Vertaald door : Issam Diab
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 2 Van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Mohammed’s Geboorte en de Veertig Jaren voorafgaand aan de Profetenschap
Zijn Geboorte:
Mohammed
, de Meester van de Profeten, werd geboren in de lane Bani Hashim in Mekka op maandagochtend, de negende van Rabi‘ Al-Awwal, hetzelfde jaar van het Olifantenincident, en veertig jaar van het bewind van Kisra (Khosru Nushirwan), d.w.z. de twintigste of eenentwintigste van april, 571 A.D., volgens de geleerde Mohammed Sulaimân Al-Mansourpuri, en de astroloog Mahmûd Pasha.
Ibn Sa‘d meldde dat Mohammeds moeder zei: "Toen hij werd geboren, was er een licht dat uit mijn schede kwam en de paleizen van Syrië verlichtte." Ahmad meldde op gezag van ‘Arbadh bin Sariya iets vergelijkbaars.
Het werd controversieel gerapporteerd dat aanzienlijke voorspeltingen zijn geboorte begeleidden: veertien galerijen van Kisra’s paleis barstten en rolden naar beneden, het heilige vuur van de Magi doofde en sommige kerken op het Meer van Sawa zonken en instortten.
Zijn moeder stuurde onmiddellijk iemand om zijn grootvader ‘Abdul-Muttalib van het gelukkige nieuws te informeren. Hij kwam blij naar haar toe, droeg hem naar Al-Ka‘bah, bad tot Allâh en dankte Hem. ‘Abdul-Muttalib noemde de baby Mohammed, een naam die niet gebruikelijk was onder de Arabieren. Hij besneedde hem op zijn zevende dag, zoals gebruikelijk was onder de Arabieren.
De eerste vrouw die hem zoogde nadat zijn moeder dat had gedaan, was Thuyebah, de concubine van Abu Lahab, met haar zoon, Masrouh. Zij had Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib eerder gezoogd en later Abu Salamah bin ‘Abd Al-Asad Al-Makhzumi.
Babyjaren:
Het was de algemene gewoonte van de Arabieren die in steden woonden, om hun kinderen weg te sturen naar bedoeïenen voedende moeders, zodat ze op zouden groeien in de vrije en gezonde omgeving van de woestijn, waardoor ze een robuust frame zouden ontwikkelen en de pure taal en manieren van de bedoeïenen zouden verwerven, die bekend stonden om zowel hun taalzuiverheid als om het ontbreken van de gebreken die gewoonlijk ontstaan in sedentaire samenlevingen.
De Profeet
werd later toevertrouwd aan Haleemah bint Abi Dhuaib uit Bani Sa‘d bin Bakr. Haar echtgenoot was Al-Harith bin ‘Abdul ‘Uzza, genaamd Abi Kabshah, uit dezelfde stam.
Mohammed
had verschillende pleegbroers en zusters, ‘Abdullah bin Al-Harith, Aneesah bint Al-Harith, Hudhafah of Judhamah bint Al-Harith (bekend als Ash-Shayma’), en zij voedde de Profeet
en Abu Sufyan bin Al-Harith bin ‘Abdul-Muttalib, de neef van de Profeet. Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib, de oom van de Profeet, werd door dezelfde twee voedende moeders gezoogd, Thuyeba en Haleemah As-Sa‘diyah, die de Profeet
zoogde.
Tradities vertellen heerlijk hoe Haleemah en het hele gezin werden gezegend met opeenvolgende gelukstreffers terwijl de baby Mohammed
onder haar zorg stond. Ibn Ishaq stelt dat Haleemah vertelde dat zij, samen met haar echtgenoot en een zuigeling, vertrok uit haar dorp in het gezelschap van enkele vrouwen uit haar clan op zoek naar kinderen om te zoogden. Zij zei:
Het was een jaar van droogte en hongersnood en we hadden niets te eten. Ik reed op een bruine ezelin. We hadden ook een oude kameel bij ons. Bij Allâh, we konden niet eens een druppel melk krijgen. We konden 's nachts geen oog dichtdoen, want het kind hield erdoor honger aan. Er was niet genoeg melk in mijn borst en zelfs de kameel had niets om hem te voeden. We baden voortdurend om regen en onmiddellijke verlichting. Uiteindelijk bereikten we Mekka op zoek naar vrouwen om te zogen. Niet eens een enkele vrouw onder ons accepteerde de Boodschapper van Allâh
die haar werd aangeboden. Zodra ze hoorden dat hij een wees was, weigerden ze hem. We hadden onze verwachtingen gericht op de beloning die we van de vader van het kind zouden krijgen. Een wees! Wat zullen zijn grootvader en moeder dan waarschijnlijk doen? Dus we verstoten hem vanwege dat. Elke vrouw die met me meereisde, kreeg een baby en toen we op het punt stonden te vertrekken, zei ik tegen mijn man: "Bij Allâh, ik wil niet terugkeren met de andere vrouwen zonder baby. Ik moet naar die wees gaan en ik moet hem meenemen." Hij zei: "Daar is geen kwaad aan en misschien zou Allâh ons door hem kunnen zegenen." Dus ik ging en nam hem mee, omdat er simpelweg geen andere mogelijkheid meer over was dan hem te nemen. Toen ik hem in mijn armen hief en terug naar mijn plaats ging, legde ik hem op mijn borst en tot mijn grote verbazing vond ik genoeg melk daarin. Hij dronk naar hartenlust, en ook zijn zogenaamde borstvoedingbroertje, en daarna sliepen ze allebei, hoewel mijn baby de vorige nacht niet had kunnen slapen. Mijn man ging toen naar de kameel om hem te melken en tot zijn verbazing vond hij er veel melk in. Hij melkte hem en we dronken naar ons zin en genoten van een goede nachtrust. De volgende ochtend zei mijn man: "Bij Allâh, Haleemah, je moet begrijpen dat je een gezegend kind hebt gekregen." En ik antwoordde: "Bij de genade van Allâh, hoop ik dat zo is."
De traditie is expliciet over het punt dat Haleemah’s terugreis en haar latere leven, zolang de Profeet
bij haar verbleef, omgeven was met een aureool van geluk. De ezelin waarop ze reed toen ze naar Mekka kwam, was mager en stond bijna op haar poten; ze herwon snelheid tot verbazing van Haleemah’s medereizigers. Toen ze de kampen in het land van de clan van Sa‘d bereikten, zagen ze de schalen van het lot in hun voordeel keren. Het dorre land spoot uitbundig gras uit en de dieren keerden terug, voldaan en vol melk. Mohammed
verbleef bij Haleemah gedurende twee jaar, tot hij werd ontwogen, zoals Haleemah zei:
We brachten hem toen terug naar zijn moeder, haar dringend verzoekend om hem bij ons te laten en te profiteren van de gelukszegen en zegeningen die hij ons had gebracht. We bleven aandringen op ons verzoek, dat we staaften met onze bezorgdheid over het kind dat een bepaalde infectie eigen aan Mekka zou oplopen. <Uiteindelijk werd ons wens vervuld en de Profeet
bleef bij ons tot hij vier of vijf jaar oud was.
Toen, zoals gerelateerd door Anas in Sahih Muslim, Djibriel neerdaalde en zijn borst openrees en zijn hart eruit haalde. Toen haalde hij een bloedprop uit het hart en zei: "Dat was het deel van Satan in jou." Toen waste hij het met het water van de Zamzam in een gouden kom. Daarna werd het hart weer aan elkaar gezet en op zijn plaats hersteld. De jongens en speelkameraden kwamen rennend naar zijn moeder, d.w.z. zijn voedende moeder, en zeiden: "Waarlijk, Mohammed
is vermoord." Ze haastten zich allemaal naar hem toe en vonden hem in orde, alleen zijn gezicht was wit.
Terug naar zijn Passioneerde Moeder:
Na dit gebeurtenis was Haleemah bezorgd over de jongen en bracht hem terug naar zijn moeder, bij wie hij bleef tot hij zes jaar oud was.
In respect of the memory of her late husband, Amina besloot een bezoek te brengen aan zijn graf in Yathrib (Medina). Ze begon aan een reis van 500 kilometer met haar weesjongen, dienstmeid Umm Ayman en haar schoonvader ‘Abdul-Muttalib. Ze bracht een maand daar door en keerde toen terug naar Mekka. Onderweg werd ze ernstig ziek en stierf in Abwa op de weg tussen Mekka en Medina.
Aan Zijn Compassionate Opa:
‘Abdul-Muttalib bracht de jongen naar Mekka. Hij had warme gevoelens voor de jongen, zijn weeskleinkind, wiens recente tegenslag (de dood van zijn moeder) de pijn van het verleden nog vergrootte. ‘Abdul-Muttalib was meer gehecht aan zijn kleinzoon dan aan zijn eigen kinderen. Hij liet de jongen nooit alleen, maar gaf hem altijd de voorkeur boven zijn eigen kinderen. Ibn Hisham meldde: Er werd een matras in de schaduw van Al-Ka‘bah voor ‘Abdul-Muttalib neergelegd. Zijn kinderen zaten daar in eerbied rondom hun vader, maar Mohammed
zat erop. Zijn neven probeerden hem terug te halen, maar als ‘Abdul-Muttalib aanwezig was, zei hij: "Laat mijn kleinzoon met rust. Ik zweer bij Allâh dat deze jongen een belangrijke positie zal bekleden." Hij liet de jongen op zijn matras zitten, klopte hem op zijn rug en was altijd blij met wat de jongen deed.
Toen Mohammed
acht jaar, twee maanden en tien dagen oud was, overleed zijn grootvader ‘Abdul-Muttalib in Mekka. De zorg voor de Profeet
werd nu overgedragen aan zijn neef Abu Talib, die de broer van de vader van de Profeet was.
Abu Talib nam de zorg voor zijn neef op de best mogelijke manier op zich. Hij plaatste hem bij zijn kinderen en gaf hem de voorkeur boven hen. Hij onderscheidde de jongen met groot respect en hoge waardering. Abu Talib bleef veertig jaar lang zijn neef koesteren en hem alle mogelijke bescherming en steun bieden. Zijn relaties met anderen werden bepaald aan de hand van de behandeling die zij aan de Profeet schonken. 
Ibn ‘Asakir meldde op gezag van Jalhamah bin ‘Arfuta die zei: "Ik kwam naar Mekka tijdens een jaar zonder regen, dus de Quraish zeiden: ‘O Abu Talib, de vallei is kaal en de kinderen hongerig, laten we gaan bidden om regen.’ Abu Talib ging met een jonge jongen die zo mooi was als de zon, en een zwarte wolk boven zijn hoofd naar Al-Ka‘bah. Abu Talib en de jongen stonden bij de muur van Al-Ka‘bah en baden om regen. Onmiddellijk verzamelden zich wolken van alle richtingen en viel er zware regen, waardoor bronnen stroomden en planten in de stad en het land groeiden.
Bahira, de Monnik:
Toen de Boodschapper van Allâh
twaalf jaar oud was, ging hij met zijn neef Abu Talib op een handelsreis naar Syrië. Toen ze Busra bereikten (dat deel uitmaakte van Syrië, in de buurt van Howran onder het Romeinse domein) ontmoetten ze een monnik genaamd Bahira (zijn echte naam was Georges), die grote vriendelijkheid toonde en hen gul onderhield. Hij was er voorheen niet aan gewend om hen te ontvangen of te entertainen. Hij herkende de Profeet
gemakkelijk en zei terwijl hij zijn hand vasthield: "Dit is de meester van alle mensen. Allâh zal hem met een Boodschap zenden die een barmhartigheid zal zijn voor alle wezens." Abu Talib vroeg: "Hoe weet u dat?" Hij antwoordde: "Wanneer u uit de richting van ‘Aqabah verscheen, boogden alle stenen en bomen zich, wat ze nooit doen, behalve voor een Profeet. Ik kan hem ook herkennen aan het zegel van de Profetie, onder zijn schouder, zoals een appel. We moeten dit uit onze boeken leren." Hij vroeg ook aan Abu Talib om de jongen terug te sturen naar Mekka en hem niet naar Syrië te brengen, uit vrees voor de joden. Abu Talib gehoorzaamde en stuurde hem met enkele van zijn dienstknechten terug naar Mekka.
De ‘Heilige’ Oorlogen:
Mohammed
was nauwelijks vijftien toen de ‘godslasterlijke’ oorlogen — die een aantal jaren met wisselend succes en aanzienlijk menselijk leed voortduurden — uitbraken tussen de Quraish en Banu Kinana aan de ene kant en de stam Qais ‘Ailan aan de andere kant. Het werd zo genoemd omdat de onschendbaren werden geschonden, waarbij de verboden maanden werden opgenomen. Harb bin Omaiyah, vanwege zijn uitstekende positie en eerlijke afkomst, was de leider van de Quraish en hun bondgenoten. In een van die veldslagen was de Profeet
aanwezig bij zijn neven, maar hij hief geen wapens op tegen hun tegenstanders. Zijn inspanningen waren beperkt tot het oppakken van de pijlen van de vijand wanneer ze vielen en ze aan zijn neven te geven.
Al-Fudoul Confederatie:
Aan het einde van deze oorlogen, toen vrede was hersteld, voelden de mensen de behoefte om een confederatie te vormen in Mekka om geweld en onrecht te onderdrukken en de rechten van de zwakken en behoeftigen te verdedigen. Vertegenwoordigers van Banu Hashim, Banu Al-Muttalib, Asad bin ‘Abd Al-‘Uzza, Zahrah bin Kilab en Taim bin Murra werden bijeengeroepen om elkaar te ontmoeten in de woning van een eerbiedwaardige oudere man genaamd ‘Abdullah bin Jada‘an At-Taimy om een confederatie te vormen die zou voorzien in de hierboven genoemde zaken. De Boodschapper van Allah
kort nadat hij was geëerd met het ambt van het profetaatschap, was getuige van deze league en commentarieerde er positief op: "Ik was getuige van een confederatie in het huis van ‘Abdullah bin Jada‘an. Het sprak me meer aan dan vee. Zelfs nu, in de periode van de Islam, zou ik positief reageren op een uitnodiging om aan zo'n vergadering deel te nemen."
In feite markeerde de geest van deze confederatie en de gang van zaken tijdens de beraadslagingen een compleet vertrekpunt van de voor-islamitische stamtrots. Het verhaal dat tot de bijeenkomst leidde, zegt dat een man uit de clan Zubaid als koopman naar Mekka kwam, waar hij goederen verkocht aan Al-‘As bin Wail As-Sahmy. Deze laatste probeerde er met alle middelen voor te zorgen dat hij niet zou betalen voor de goederen. De verkoper zocht hulp bij de verschillende clans in de Quraish, maar zij gaven geen aandacht aan zijn oprechte smeekbeden. Hij wendde zich vervolgens tot een bergtop en begon met een luide stem verzen van klacht te reciteren, waarin hij rekenschap aflegde van de onrechtvaardigheden die hij had geleden. Az-Zubair bin ‘Abdul-Muttalib hoorde ervan en maakte navraag naar de zaak. Hierdoor kwamen de partijen bij de voornoemde confederatie bijeen en wisten ze het geld van Az-Zubaidy los te krijgen van Al-‘As bin Wa’il.
Mohammed’s Vroege Beroep:
Mohammed
had in zijn jonge jaren geen specifiek beroep, maar het werd gemeld dat hij herder was voor Bani Sa‘d en in Mekka. Toen hij 25 jaar oud was, ging hij naar Syrië als koopman voor Khadijah - moge Allah tevreden met haar zijn -. Ibn Ishaq meldde dat Khadijah, dochter van Khwailid, een zakenvrouw van groot aanzien en fortuin was. Ze gebruikte mannen om haar bedrijf te doen voor een bepaald percentage van de winst. De mensen van de Quraish waren voornamelijk handelaren, dus toen Khadijah op de hoogte werd gebracht van Mohammed
, zijn waarachtige woorden, groot eerlijkheid en vriendelijke manieren, stuurde ze voor hem. Ze bood hem geld aan om naar Syrië te gaan en haar bedrijf te doen, en ze zou hem een hoger tarief geven dan de anderen. Ze stuurde ook haar huurling, Maisarah, met hem mee. Hij stemde ermee in en ging met haar dienaar naar Syrië om te handelen.
Zijn Huwelijk met Khadijah:
Toen hij terugkeerde naar Mekka, merkte Khadijah in haar bezittingen meer winst en zegeningen op dan ze gewend was. Haar dienstknecht vertelde haar ook over Mohammed’s goede manieren, eerlijkheid, diepzinnigheid, oprechtheid en geloof. Ze realiseerde zich dat ze haar doel had bereikt. Vele vooraanstaande mannen hadden om haar hand gevraagd, maar ze had hun avances altijd afgewezen. Ze deelde haar wens met haar vriendin Nafisa, dochter van Maniya, die onmiddellijk naar Mohammed
ging en hem het goede nieuws bracht. Hij stemde in en vroeg zijn neven om naar Khadijah’s neef te gaan en dit onderwerp te bespreken. Vervolgens werden ze getrouwd. Het huwelijkscontract werd getuige van Bani Hashim en de hoofden van Mudar. Dit vond plaats na de terugkeer van de Profeet uit Syrië. Hij gaf haar twintig kameelen als bruidsschat. Ze was toen veertig jaar oud en werd beschouwd als de beste vrouw van haar volk in afkomst, fortuin en wijsheid. Ze was de eerste vrouw die de Boodschapper van Allâh
huwde. Hij trouwde niet met een andere totdat ze was overleden.
Khadijah baarde al zijn kinderen, behalve Ibrahim: Al-Qasim, Zainab, Ruqaiyah, Umm Kulthum, Fatimah en ‘Abdullah die Taiyib en Tahir genoemd werd. Al zijn zonen stierven in hun kindertijd en al zijn dochters, behalve Fatimah, stierven tijdens zijn leven. Fatimah stierf zes maanden na zijn dood. Al zijn dochters zagen het begin van de Islam, omarmden het en emigreerden naar Medina.
De wederopbouw van Al-Ka‘bah en de arbitragekwestie:
Toen de Boodschapper van Allâh
vijfendertig was, begonnen de Quraish met de wederopbouw van Al-Ka‘bah. Dat was omdat het een laag gebouw was van witte stenen, niet hoger dan 6,30 meter, uit de dagen van Ismaël. Het was ook dakloos en dat gaf dieven gemakkelijke toegang tot de schatten erin. Het was ook blootgesteld aan de slijtagefactoren van de natuur — omdat het lang geleden was gebouwd — waardoor de muren verzwakten en barsten ontstonden. Vijf jaar voor de Profetie was er een grote overstroming in Mekka die richting Al-Ka‘bah spoelde en het bijna vernielde. De Quraish waren verplicht om het te herbouwen om zijn heiligheid en positie te beschermen. De chiefs van de Quraish besloten alleen rechtvaardig geld te gebruiken bij de wederopbouw van Al-Ka‘bah, dus al het geld dat afkomstig was van hoerigheid, rente of onrechtvaardige praktijken werd uitgesloten. Ze waren in eerste instantie te onderdrukt om de muur af te breken, maar Al-Waleed bin Al-Mugheerah Al-Mukhzumi begon het werk. Toen hij zag dat er geen schade was ontstaan, namen de anderen deel aan het slopen van de muren totdat ze de basis bereikten die door Abraham was gelegd. Toen ze begonnen met het herbouwen van de muren, verdeelden ze het werk onder de stammen. Elke stam was verantwoordelijk voor het herbouwen van een deel ervan. De stammen verzamelden stenen en begonnen aan het werk. De man die de stenen legde, was een Romeinse metselaar genaamd Baqum. Het werk ging in harmonie door tot de tijd kwam om de heilige Zwarte Steen op zijn juiste plaats te plaatsen. Toen brak er strijd uit onder de chiefs, en duurde vier of vijf dagen, waarbij elk stribbelde voor de eer om de steen op zijn plaats te plaatsen. Dolken stonden op het punt te worden getrokken en er leek groot bloedvergieten dreigend. Gelukkig stelde de oudste onder de chiefs, Abu Omaiyah bin Mugheerah Al-Makhzumi, een voorstel voor dat door allen werd aanvaard. Hij zei: "Laat hij die als eerste de Sanctuary binnenkomt, beslissen over het punt." Toen was het de Wil van Allâh dat de Boodschapper van Allâh
de eerste zou zijn om de Moskee binnen te gaan. Toen iedereen hem zag, riepen ze met één stem: "Al-Ameen (de betrouwbare) is gekomen. We zijn content om ons aan zijn beslissing te houden." Kalm en zelfverzekerd ontving Mohammed
de commissie en besloot onmiddellijk tot een compromis dat hen allemaal zou sussen. Hij vroeg om een mantel die hij op de grond spreidde en de steen in het midden plaatste. Vervolgens vroeg hij de vertegenwoordigers van de verschillende clans onder hen om de steen samen op te tillen. Toen het de juiste plaats had bereikt, plaatste Mohammed
hem met zijn eigen handen op de juiste plaats. Zo werd een zeer gespannen situatie verlicht en een ernstig gevaar afgewend door de wijsheid van de Profeet. 
De Quraish kwamen met een tekort aan het rechtmatige geld dat ze verzamelden, dus elimineerden ze zes meter oppervlakte aan de noordelijke kant van Al-Ka‘bah, die Al-Hijr of Al-Hateem wordt genoemd. Ze verhoogden de deur twee meter van de grond om alleen de mensen binnen te laten die ze wensten. Toen de constructie vijftien meter hoog was, plaatsten ze het dak, dat rustte op zes kolommen.
Toen de bouw van Al-Ka‘bah voltooid was, kreeg het een vierkante vorm van vijftien meter hoog. De kant met de Zwarte Steen en de tegenoverliggende kant waren elk tien meter lang. De Zwarte Steen bevond zich 1,50 meter van de circumambulatiewhoogte. De andere twee kanten waren elk twaalf meter lang. De deur was twee meter hoog vanaf de grond. Een bouwkundige structuur van gemiddeld 0,25 meter hoog en 0,30 meter breed omringde Al-Ka‘bah. Het heette Ash-Shadherwan, oorspronkelijk een integraal onderdeel van het Heilige Heiligdom, maar de Quraish liet het weg.
Een snel overzicht van Mohammeds biografie vóór de aanstelling van de Profetie:
De Profeet Mohammed
was in zijn jeugd een combinatie van de beste sociale eigenschappen. Hij was een voorbeeldig man met een zwaarwichtig denken en een feilloos inzicht. Hij was gezegend met intelligentie, originaliteit van denken en een nauwkeurige keuze van de middelen die leiden tot nauwkeurige doelen. Zijn lange stilte hielp gunstig mee aan zijn gewoonte van meditatie en diepgaand onderzoek naar de waarheid. Zijn levendige geest en pure natuur waren behulpzaam bij het assimileren en begrijpen van levenswijzen en mensen, zowel individueel als gemeenschappelijk. Hij vermeed bijgeloofspraktijken, maar nam actief deel aan constructieve en nuttige zaken; anders zou hij terugvallen op zijn zelfgewijde eenzaamheid. Hij hield zich afzijdig van het drinken van wijn, het eten van vlees geslacht op stenen altaren of het bijwonen van afgodische festivals. Hij had een extreme afkeer van de afgoden en een grote afschuw. Hij kon niet verdragen dat iemand zweerde bij Al-Lat en Al-‘Uzza. Gods voorzienigheid heeft hem ongetwijfeld losgemaakt van alle afschuwelijke of kwade praktijken. Zelfs toen hij probeerde zijn instinct te volgen om van sommige levensgenietingen te genieten of enkele respectloze tradities te volgen, greep Gods voorzienigheid in om elke fout in deze gang te beteugelen. Ibn Al-Atheer meldde Mohammed
als zeggend: "Ik heb nooit geprobeerd te doen wat mijn volk doet, behalve twee keer. Beide keren greep God in en hield me tegen om dat te doen en heb ik dat nooit meer gedaan. Eenmaal vertelde ik mijn medeherder om mijn schapen te verzorgen toen we in het bovenste deel van Mekka waren. Ik wilde naar beneden gaan naar Mekka en mezelf vermaken zoals de jonge mannen deden. Ik ging naar het eerste huis van Mekka waar ik muziek hoorde. Ik trad binnen en vroeg: ‘Wat is dit?’ Iemand antwoordde: ‘Het is een bruiloftsfeest.’ Ik ging zitten en luisterde, maar viel al snel in diepe slaap. Ik werd wakker door de hitte van de zon. Ik ging terug naar mijn medeherder en vertelde hem wat er met me was gebeurd. Ik heb het nooit meer geprobeerd."
Al-Boechari meldde op gezag van Jabir bin ‘Abdullah dat hij zei: "Terwijl de mensen Al-Ka‘bah aan het herbouwen waren, ging de Profeet Mohammed
met ‘Abbas om stenen te dragen. ‘Abbas zei: ‘Leg je linnen doek om je nek om jezelf te beschermen tegen de stenen.’ (Toen hij dat deed) viel de Profeet
op de grond en keken zijn ogen naar de hemel. Later werd hij wakker en riep: ‘Mijn linnen doek... mijn linnen doek.’ Hij wikkelde zich in zijn linnen doek." In een andere overlevering: "Zijn lenden zijn daarna nooit meer gezien."
De geleerden zijn het erover eens dat de jeugd van Mohammed
zich kenmerkte door bescheidenheid, deugdzaam gedrag en sierlijke manieren. Hij bleek het ideaal van mannelijkheid te zijn en bezat een vlekkeloos karakter. Hij was de meest behulpzaam aan zijn landgenoten, de meest eerlijk in zijn gesprekken en de meest zachtaardig in temperament. Hij was de meest goedhartig, kuis, gastvrij en maakte altijd indruk op mensen door zijn godsvruchtige gelaatsuitdrukking. Hij was de meest oprecht en de beste om een verbond na te komen. Zijn medeburgers gaven hem, in overeenstemming, de titel Al-‘Ameen (vertrouwelijk). De moeder van de gelovigen, Khadijah - moge Allah tevreden met haar zijn - , zei eens: Hij verenigt familierelaties, hij helpt de armen en behoeftigen, hij vermaakt de gasten en verdraagt moeilijkheden op het pad van waarheidsstreven.
In de Schaduw van de Boodschap en het Profetaatschap
In de Grot van Hira’:
Toen de Profeet Mohammed
bijna veertig was, had hij de gewoonte om lange uren door te brengen in afzondering, mediterend en speculerend over alle aspecten van de schepping om hem heen. Dit contemplatieve temperament hielp om de mentale kloof tussen hem en zijn landgenoten te verbreden. Hij zou zichzelf voorzien van Sawiq (gerstebrij) en water en vervolgens rechtstreeks naar de heuvels en ravijnen in de buurt van Mekka gaan. Een van deze, in het bijzonder, was zijn favoriete toevluchtsoord - een grot genaamd Hira’, in de Mount An-Nour. Het lag slechts twee mijl van Mekka, een kleine grot van 4 meter lang en 1,75 meter breed. Hij zou er altijd gaan en voorbijgangers uitnodigen om zijn bescheiden proviand met hem te delen. Hij wijdde het grootste deel van zijn tijd, en met name de Ramadan, aan aanbidding en meditatie over het universum om hem heen. Zijn hart was onrustig over de morele kwalen en het afgodenverering die wijdverspreid waren onder zijn volk; hij was nog machteloos omdat er nog geen definitieve cursus of specifieke aanpak voor hem beschikbaar was om de slechte praktijken om hem heen te corrigeren. Dit isolement, gepaard gaand met deze contemplatieve aanpak, moet begrepen worden in zijn goddelijke perspectief. Het was een voorbereidend stadium op de periode van ernstige verantwoordelijkheden die hij zeer binnenkort zou dragen.
Privacy en loskoppeling van de onzuiverheden van het leven waren twee onmisbare vereisten voor de ziel van de Profeet om in nauwe gemeenschap te komen met de Onzichtbare Macht die ten grondslag ligt aan alle aspecten van het bestaan in dit oneindige universum. Het was een rijke periode van privacy die drie jaar duurde en een nieuw tijdperk inluidde, van onlosmakelijk contact met die Macht.
Djibriel brengt de Openbaring:
Toen hij veertig was, de leeftijd van volledige perfectie waarop Profeten altijd werden opgedragen hun Boodschap te verkondigen, begonnen tekenen van zijn Profetaatschap te verschijnen en te glinsteren op de horizon van het leven; het waren de ware visioenen die hij zes maanden lang ervoer. De periode van het Profetaatschap was 23 jaar; dus de periode van deze zes maanden van ware visioenen vormde een integraal onderdeel van de achtenzestig delen van het Profetaatschap. In de Ramadan, in zijn derde jaar van afzondering in de grot van Hira’, wenste Allâh’s Wil dat Zijn barmhartigheid op aarde zou vloeien en Mohammed
werd geëerd met het Profetaatschap, en het licht van de Openbaring daalde over hem met enkele verzen van de Edele Koran.
Voor de exacte datum wijzen nauwgezet onderzoek naar omstandigheden en relevante aanwijzingen rechtstreeks naar maandag, 21e Ramadan, nacht, d.w.z. augustus, 10, 610 A.D., met de Profeet Mohammed
precies 40 jaar, 6 maanden en 12 dagen oud, d.w.z. 39 Gregoriaanse jaren, 3 maanden en 22 dagen.
‘Aishah, de waarheidsgetrouw, vertelde het volgende over dat meest significante gebeurtenis die het goddelijke licht bracht dat de duisternis van ongeloof en onwetendheid zou verdrijven. Het leidde het leven een nieuwe richting in en bracht de meest serieuze verbetering teweeg in de lijn van de geschiedenis van de mensheid:
Voorgangers van de Openbaring namen de vorm aan van ware visioenen die voortdurend opvallend uitkwamen. Daarna werd eenzaamheid hem dierbaar en zou hij naar de grot, Hira’, gaan om daar Tahannuth (toewijding) te beoefenen voor een bepaald aantal nachten voordat hij naar zijn familie terugkeerde, en dan zou hij terugkeren voor proviand voor een vergelijkbaar verblijf. Uiteindelijk kwam de Waarheid (de engel) onverwacht tot hem en zei: "Reciteer." "Ik kan niet reciteren," zei hij (Mohammed
). De Profeet
beschreef: "Toen greep hij me en kneep me heftig en liet me dan los en herhaalde de opdracht ‘Reciteer.’ ‘Ik kan niet reciteren’ zei ik, en opnieuw greep hij me en liet me los totdat ik uitgeput was. Toen zei hij: ‘Reciteer.’ Ik zei ‘Ik kan niet reciteren.’ Hij kneep me voor een derde keer en liet me dan los en zei:
De Profeet
herhaalde deze verzen. Hij beefde van angst. Op dit punt keerde hij terug naar zijn vrouw Khadijah en zei: "Bedek me, ... bedek me." Ze bedekten hem totdat hij weer rust had. Hij informeerde Khadijah over het incident in de grot en voegde eraan toe dat hij geschokt was. Zijn vrouw probeerde hem te troosten en verzekerde hem, "Allâh zal je nooit vernederen. Je verbindt familiebanden; je draagt de last van de zwakken; je helpt de armen en behoeftigen, je vermaakt gasten en verdraagt ontberingen op het pad van waarheidsgetrouwheid."
Ze ging met de Profeet
naar haar neef Waraqa bin Nawfal bin Asad bin ‘Abd Al-‘Uzza, die in de pre-islamitische periode het christendom had aangenomen en de Bijbel in het Hebreeuws schreef. Hij was een blinde oude man. Khadijah zei: "Mijn neef! Luister naar je neef!" Waraqa zei: "O mijn neef! Wat heb je gezien?" De Boodschapper van Allâh
vertelde hem wat er met hem was gebeurd. Waraqa antwoordde: "Dit is ‘Namus’ d.w.z. (de engel die belast is met Goddelijke Geheimen) die Allâh naar Mozes stuurde. Ik wou dat ik jonger was. Ik wou dat ik leefde tot de tijd dat je volk je zou verdrijven." Mohammed
vroeg: "Zullen ze me verdrijven?" Waraqa antwoordde bevestigend en zei: "Wie kwam met iets dat vergelijkbaar is met wat je hebt gebracht, werd met vijandigheid behandeld; en als ik tot die dag zou leven, dan zou ik je sterk steunen." Enige dagen later stierf Waraqa en de openbaring ebde ook weg.
At-Tabari en Ibn Hisham berichtten dat de Boodschapper van Allâh
de grot van Hira’ verliet nadat hij was verrast door de Openbaring, maar later terugkeerde naar de grot en zijn eenzaamheid voortzette. Daarna keerde hij terug naar Mekka. At-Tabari berichtte over dit incident, zeggende:
Na de vermelding van de komst van de Openbaring zei de Boodschapper van Allâh
: "Ik heb niemand meer verafschuwd dan een dichter of een gek. Ik kan het niet verdragen om naar hen te kijken. Ik zal niemand van de Quraish mijn Openbaring vertellen. Ik zal een berg beklimmen en mezelf eraf gooien en sterven. Dat zal me verlichten. Ik ging dat doen, maar halverwege de berg hoorde ik een stem vanuit de hemel die zei: ‘O Mohammed! Jij bent de Boodschapper van Allâh
en ik ben Djibriel (Gabriël).’ Ik keek omhoog en zag Djibriel (Gabriël) in de vorm van een man die zijn benen op de horizon plaatste. Hij zei: ‘O Mohammed! Jij bent de Boodschapper van Allâh
en ik ben Djibriel (Gabriël).’ Ik stopte en keek naar hem. Zijn blik leidde mijn aandacht af van wat ik van plan was te doen. Ik stond op mijn plaats, versteend. Ik probeerde mijn ogen af te wenden van hem. Hij was in elke richting die ik keek. Ik bleef op mijn plaats staan zonder enige beweging totdat Khadijah iemand stuurde om naar me te zoeken. Hij ging naar Mekka en kwam terug terwijl ik op dezelfde plaats stond. Djibriel (Gabriël) vertrok toen, en ik ging naar huis. Ik vond Khadijah thuis, dus ik zat heel dicht bij haar. Ze vroeg: ‘Vader van Al-Qasim! Waar ben je geweest? Ik stuurde iemand om naar je te zoeken. Hij ging naar Mekka en kwam terug naar me.’ Ik vertelde haar wat ik had gezien. Ze antwoordde: ‘Het is een gunstig teken, o mijn man. Trek jezelf bij elkaar, ik zweer bij Allâh dat jij een Boodschapper bent voor deze natie.’ Toen stond ze op en ging naar Waraqa en informeerde hem. Waraqa zei: ‘Ik zweer bij Allâh dat hij dezelfde Namus, d.w.z. engel heeft ontvangen die naar Mozes werd gezonden. Hij is de Profeet van deze natie. Vertel hem om geduldig te zijn.’ Ze kwam terug naar hem en vertelde hem de woorden van Waraqa. Toen de Boodschapper van Allâh
zijn eenzame verblijf beëindigde en naar Mekka ging, ging hij naar Waraqa, die hem vertelde: ‘Jij bent de Profeet van deze natie. Ik zweer bij Allâh dat je dezelfde engel hebt ontvangen die naar Mozes werd gezonden.’"
Onderbreking van de Openbaring:
Ibn Sa‘d meldde op gezag van Ibn ‘Abbas dat de Openbaring een paar dagen stopte. Na zorgvuldige studie lijkt dit het meest waarschijnlijk. Om te zeggen dat deze drieënhalf jaar duurde, zoals sommige geleerden beweren, is niet correct, maar hier is geen ruimte om verder in de details te treden.
Ondertussen werd de Profeet
gevangen in een soort depressie, gekoppeld aan verbazing en verwarring. Al-Boechari meldde:
De Divine inspiratie stopte even en de Profeet
werd zo verdrietig, zoals we hebben gehoord, dat hij verschillende keren van plan was om zichzelf van de toppen van hoge bergen te werpen, en elke keer dat hij de top van een berg beklom om zichzelf eraf te gooien, verscheen Djibriel (Gabriël) voor hem en zei: "O Mohammed! Jij bent inderdaad Allâh’s Boodschapper in waarheid," waarop zijn hart tot rust kwam en hij kalmeerde en naar huis terugkeerde. Telkens wanneer de periode van de komst van de Openbaring lang duurde, deed hij zoals tevoren, maar Djibriel (Gabriël) verscheen opnieuw voor hem en zei hem wat hij eerder had gezegd.
Nogmaals, Djibriel (Gabriël) brengt Allâh’s Openbaring:
Ibn Hajar zei: ‘Dat (de pauze van Allâh’s openbaring voor een paar dagen) was om de Boodschapper van Allâh
te verlichten van de angst die hij ervoer en om hem te laten verlangen naar de Openbaring. Toen de schaduwen van de puzzel verdwenen, werden de vlaggen van de waarheid gehesen, de Boodschapper van Allâh
wist zeker dat hij de Boodschapper van de Grote Heer was geworden. Hij was er ook zeker van dat wat hem was gekomen niet meer was dan de ambassadeur van inspiratie. Zijn wachten en verlangen naar de komst van de openbaring vormde een goede reden voor zijn standvastigheid en zelfbeheersing bij de komst van Allâh’s inspiratie, al-Boechari berichtte op gezag van Jabir bin ‘Abdullah dat hij de Boodschapper van Allâh
had horen spreken over de periode van pauze als volgt:
"Terwijl ik aan het lopen was, hoorde ik een stem uit de hemel. Ik keek omhoog en inderdaad, het was dezelfde engel die mij in de grot van Hira had bezocht. Hij zat op een stoel tussen de aarde en de hemel. Ik was erg bang voor hem en knielde op de grond. Ik ging naar huis en zei: ‘Bedek mij …, Bedek mij …’. Allâh openbaarde mij de verzen:
Na die tijd begon de openbaring sterk, frequent en regelmatig te komen.
Enkele details betreffende de opeenvolgende fasen van de Openbaring:
Voordat we ingaan op de details van de periode van het overbrengen van de Boodschap en het Profetschap, willen we kennis maken met de fasen van de Openbaring die de belangrijkste bron van de Boodschap en het onderwerp van de Roep vormden. Ibn Al-Qayyim, waarbij hij de fasen van de Openbaring noemt, zei:

De Tweede: Wat de engel onzichtbaar in de geest en het hart van de Profeet
wierp. De Boodschapper van Allâh zei: "De Edele Geest heeft mij geopenbaard: ‘Geen ziel zal omkomen totdat ze haar verschuldigde heeft uitgeput, dus vrees Allâh en vraag Hem vriendelijk. Raak nooit zo ongeduldig dat je de ongehoorzaamheid van Allâh overschrijdt. Wat Allâh heeft, kan niet worden verworven dan door gehoorzaamheid aan Hem.’"
De Derde: De engel bezocht de Boodschapper van Allâh
in de vorm van een mens en sprak rechtstreeks met hem. Dit stelde hem in staat te begrijpen wat de engel zei. De engel werd soms in deze vorm gezien door de metgezellen van de Profeet.
De Vierde: De engel kwam tot hem als de bel van een klok en dit was de moeilijkste vorm, omdat de engel hem stevig greep en er zweetdruppels van zijn voorhoofd stroomden, zelfs op de koudste dag. Als de Profeet
op zijn kameel was, zou de kameel het gewicht niet kunnen dragen en zou hij onmiddellijk op de grond knielen. Zodra de Boodschapper van Allâh
zo’n openbaring had toen hij zat en zijn dij op Zaid’s was, voelde Zaid de druk en voelde dat hij bijna zijn dij had verwond.
De Vijfde: De Profeet
zag de engel in zijn werkelijke vorm. De engel zou hem openbaren wat Allâh hem had opgedragen te openbaren. Dit, zoals vermeld in (Qur’ân), in Sûrah An-Najm (Hoofdstuk 53 - De Ster), gebeurde tweemaal.
De Zesde: Wat Allâh Zelf aan hem openbaarde in de hemel, d.w.z. toen hij naar de hemel opsteeg en Allâh’s gebod van Salât (gebed) ontving.
De Zevende: Allâh’s Woorden aan Zijn Boodschapper
in de eerste instantie zonder de bemiddeling van een engel. Het was een privilege dat aan Mozes - vrede zij met hem - werd verleend en duidelijk wordt getoond in de Qur’ân, zoals het wordt getoond aan onze Profeet
in de Sûrah Al-Isrâ’ (Hoofdstuk 17 - De Nachtelijke Reis) van de Edele Qur’ân.
Enkele religieuze geleerden voegden een controversiële achtste fase toe waarin ze stellen dat Allâh rechtstreeks met de Profeet
sprak zonder een gordijn ertussen. Deze kwestie blijft echter onbevestigd.
Het verkondigen van Allâh, de Allerhoogste; en de Onmiddellijke Bestandsdelen
De eerste Openbaring die aan de Profeet
werd verzonden, impliceerde verschillende voorschriften, eenvoudig in vorm maar zeer effectief en van verregaande en serieuze gevolgen. De engel deelde hem een duidelijke Boodschap mee, waarbij hij zei:
Voor het gemak en om het begrip te vergemakkelijken, gaan we de boodschap segmenteren in haar onmiddellijke bestanddelen:
- Het uiteindelijke doel van waarschuwing is ervoor te zorgen dat niemand in het hele universum die de genoegens van Allâh schendt, zich bewust is van de ernstige gevolgen die zijn gedrag met zich meebrengt, en een soort ongekende schok te creëren in zijn geest en hart.
- ‘De Heer verheffen’ dicteert expliciet dat de enige trots die op aarde mag floreren, uitsluitend die van Allâh is, ten koste van alle anderen.
- ‘Het reinigen van de kleding en het vermijden van alle aspecten van afschuw’ wijst rechtstreeks op de onmisbare behoefte om zowel het uiterlijk als het innerlijk uitzonderlijk kuis en zuiver te maken, bovenop de voorwaarde om de ziel te heiligen en deze hoogst immuun te maken tegen verschillende soorten onzuiverheden en de verschillende soorten verontreinigingen. Alleen door deze weg kan de ziel van de Profeet
een ideale status bereiken en in aanmerking komen om te genieten van de schaduwrijke barmhartigheid van Allâh en Zijn bescherming, veiligheid, leiding en eeuwig schijnende licht; en zal daardoor het hoogste voorbeeld vormen voor de menselijke gemeenschap, de gezonde harten aantrekken en ontzag en eerbied in de verdwaalden wekken, zodat de hele wereld, in overeenstemming of in afwijzing, ernaar toe zal bewegen en het zal beschouwen als het gesteente in alle facetten van hun welzijn. - De Profeet
mag zijn strijd in de weg van Allâh niet beschouwen als een daad van genade die hem recht geeft op een grote beloning. Integendeel, hij moet zich tot het uiterste inspannen, al zijn inspanningen wijden en bereid zijn alle offers te brengen in een geest van zelfvergetelheid, omhuld door een voortdurend bewustzijn van Allâh, zonder de minste trots in zijn daden of offers. - De laatste vers van de Koran die aan de Profeet
werd geopenbaard, verwijst naar de vijandige houding van de koppige ongelovigen, die hem en zijn volgelingen zullen bespotten. Men verwacht dat zij hem zullen denigreren en hun kwaadwilligheid tot het punt zullen opvoeren dat zij zullen samenzweren tegen zijn leven en de levens van alle gelovigen om hem heen. In dit geval moet hij geduldig zijn en moet hij volhouden en de hoogste mate van uithoudingsvermogen tonen met het enige doel om de welbehagen van Allâh te verkrijgen.
Dit waren de basisvoorwaarden die de Profeet
moest naleven, heel eenvoudig ogende voorschriften, zeer fascinerend in hun kalme ritme, maar zeer effectief in de praktijk. Ze vormden de trigger die een wijdverspreide storm teweegbracht in alle hoeken van de wereld.
De verzen vormen de bestanddelen van de nieuwe oproep en verspreiding van de nieuwe geloof. Een waarschuwing impliceert logischerwijs dat er onhandelbare praktijken zijn met pijnlijke gevolgen die de daders moeten dragen, en aangezien het huidige leven niet noodzakelijk de enige ruimte is om mensen ter verantwoording te roepen voor hun misdaden of sommige daarvan, dan impliceert de waarschuwing noodzakelijkerwijs het verantwoorden van mensen op een andere dag, d.w.z. de Dag der Opstanding, en dit suggereert op zichzelf het bestaan van een leven anders dan datgene waarin wij leven. Alle verzen van de Edele Koran roepen mensen op om expliciet te getuigen van de Eenheid van Allâh, al hun zaken aan Allâh, de Allerhoogste, toe te wijzen en de verlangens van de ziel en de verlangens van Allâh’s dienaars te onderwerpen aan het bereiken van Zijn Welbehagen.
De bestanddelen van de oproep tot de Islam kunnen, kort gezegd, als volgt worden weergegeven:
- Getuigenis afleggen van de Eenheid van Allâh.
- Geloof in het Hiernamaals.
- De ziel heiligen en deze hoog boven het kwaad en de afschuw verheffen die leiden tot vreselijke gevolgen, bovendien is er een dringende behoefte aan deugden en perfecte manieren, gekoppeld aan het gewend raken aan deugdzaamheid.
- Alle zaken aan Allâh, de Allerhoogste, toevertrouwen.
- Al het bovenstaande moet lopen als een natuurlijk gevolg van een onwankelbaar geloof in Mohammed’s boodschap, en naleving van zijn nobele leiderschap en deugdzaam onderricht.
De verzen zijn voorafgegaan, in de stem van de Allerhoogste, door een hemelse oproep die de Profeet
verplicht deze ontmoedigende verantwoordelijkheid (mensen tot Allâh roepen) op zich te nemen. De verzen bedoeld om hem er krachtig uit te rukken, hem van zijn mantel te ontdoen en hem los te maken van de warmte en rust van het leven, en hem vervolgens een nieuwe koers op te drijven, gekenmerkt door talloze ontberingen, en vereisend een groot deel van de strijd in de weg van Allâh:
Suggestief dat het gemakkelijk is om voor jezelf te leven, maar het is besloten dat je deze zware last moet dragen; dienovereenkomstig zijn slaap, comfort of een warm bed items die als vreemd worden beschouwd in je lexicon van het leven. O Mohammed, sta snel op voor de strijd en de inspanning die op je wacht; er is geen tijd voor slaap en dergelijke gemakken; ernstige verantwoordelijkheden zijn Divin bepaald om op jouw lot te vallen, en je in de maalstroom van het leven te drijven om een nieuw soort precaire affiniteit met het geweten van de mensen en de realiteit van het leven te ontwikkelen.
De Profeet
slaagde er behoorlijk goed in om op te staan en zich te meten met de nieuwe taak, hij ging vooruit in een geest van volledige zelfopoffering, meedogenloos strevend en nooit aflatend in het dragen van de grote Trust, de last van het verlichten van de mensheid, en het zware gewicht van de nieuwe geloof en strijd voor meer dan twintig jaar, niets afleidde zijn aandacht van de formidabele commissie. Moge Allâh hem belonen, voor ons en de gehele mensheid, met de beste afloop. Het volgende onderzoek ter hand geeft een miniatuurverslag van zijn lange strijd en ononderbroken worsteling die hij maakte na het ontvangen van het ambtsgebed van Boodschappers.
Fasen en Stadia van de Beroep
De Mohammedaanse Beroep zou kunnen worden verdeeld in twee fasen, die duidelijk van elkaar te onderscheiden zijn:
- De Mekkaanse fase: bijna dertien jaar.
- De Medinese fase: precies tien jaar.
Elk van de twee fasen omvatte onderscheidende kenmerken die gemakkelijk herkenbaar zijn door nauwkeurige scrutinering van de omstandigheden die elk van hen kenmerkten.
De Mekkaanse fase kan worden verdeeld in drie stadia:
- Het stadium van de geheime Beroep: drie jaar.
- Het stadium van de proclamatie van de Beroep in Mekka: van het begin van het vierde jaar van de Profetie tot bijna het einde van het tiende jaar.
- Het stadium van de oproep tot de Islam en het verspreiden ervan buiten Mekka: het duurde van het einde van het tiende jaar van de Profetie tot Mohammeds
emigratie naar Medina.
De Medinese fase zal later in zijn beurt worden beschouwd.
Het Eerste Stadium Strijd in de Weg van de Beroep
Drie Jaren van Geheime Beroep:
Het is bekend dat Mekka het centrum was voor de Arabieren, en de bewakers van Al-Ka‘bah huisvestte. De bescherming en voogdij van de afgoden en stenen beelden die door alle Arabieren werden vereerd, lag in de handen van de Mekkanen. Daarom de moeilijkheid om het doel van hervorming en deugdzaamheid te raken op een plaats die als de nest van afgoderij wordt beschouwd. Werken in zo'n atmosfeer vereist onwankelbare wil en vastberadenheid, daarom kreeg de oproep tot de Islam een geheime vorm, zodat de Mekkanen niet zouden worden woedend door de onverwachte verrassing.
De Vroege Bekeerlingen:
De Profeet
initieerde uiteraard zijn heilige missie vanaf huis en verplaatste zich vervolgens naar de mensen die nauw met hem verbonden waren. Hij riep tot de Islam wie hij ook maar dacht die de waarheid zou bekrachtigen die van zijn Heer was gekomen. In feite reageerde een hele host van mensen die niet de minste zaad van twijfel koesterden over de Profeet
, onmiddellijk en heel gemakkelijk en omarmden het ware geloof. Zij staan bekend in de islamitische literatuur als de vroege bekeerlingen.
Khadijah, de echtgenote van de Profeet, de moeder van de gelovigen, was de eerste die de Islam aannam, gevolgd door zijn bevrijde slaaf Zaid bin Harithah, zijn neef ‘Ali bin Abi Talib, die al sinds zijn vroege jeugd bij hem woonde, en daarna kwam zijn intieme vriend Abu Bakr As-Siddiq (Abu Bakr de waarheidszoeker). Allen bekeerden zich op de allereerste dag van de roeping. Abu Bakr, en vanaf de eerste dag dat hij de Islam aannam, bleek een energieke en meest vurige activist te zijn. Hij was rijk, behulpzaam, mild en oprecht. Mensen bezochten zijn huis en zochten zijn nabijheid voor zijn kennis, vriendschap, gezelligheid en zaken. Hij nodigde iedereen die hij vertrouwde uit om de Islam te omarmen en door zijn persoonlijke inspanningen bekeerden een behoorlijk aantal mensen zich tot de Islam, zoals ‘Uthman bin ‘Affan Al-Umawi, Az-Zubair bin ‘Awwam Al-Asadi, ‘Abdur Rahman bin ‘Awf, Sa‘d bin Abi Waqqas, Az-Zuhri en Talhah bin ‘Ubaidullah At-Tamimy. Die acht mannen vormden de voorlopers en meer specifiek de voorhoede van de nieuwe geloofsovertuiging in Arabië. Onder de vroege moslims bevonden zich Bilal bin Rabah (de Abyssinier), Abu ‘Ubaidah bin Al-Jarrah uit Bani Harith bin Fahr (de meest betrouwbare van de moslimnatie), Abu Salamah bin ‘Abd Al-Asad, Al-Arqam bin Abi Al-Arqam uit de stam van Makhzum, ‘Uthman bin Maz‘oun en zijn twee broers Qudama en ‘Abdullah, ‘Ubaidah bin Al-Harith bin Al-Muttalib bin ‘Abd Munaf, Sa‘id bin Zaid Al-‘Adawi en zijn vrouw Fatimah - dochter van Al-Khattab (de zuster van ‘Umar bin Al-Khattab), Khabbab bin Al-Aratt, ‘Abdullâh bin Mas‘ud Al-Hadhali en vele anderen. Dit waren de moslim voorlopers. Ze behoorden tot verschillende takken van Quraish. Ibn Hisham, een biograaf, telde hen als meer dan veertig.
Ibn Ishaq zei: "Toen traden er mensen in groten getale tot de Islam, mannen of vrouwen, en de nieuwe geloofsovertuiging kon niet langer geheim worden gehouden."
De Profeet
ontmoette en onderwees de nieuwe bekeerlingen in het geloof in het geheim, omdat de roeping tot de Islam nog steeds op individuele en geheime basis verliep. De openbaring versnelde en ging verder na de eerste verzen van "O gij, gehuld in gewaden." De verzen en stukken Sûrah (hoofdstukken) die op dit moment werden geopenbaard, waren korte verzen met prachtige sterke pauzes en heel fascinerende ritmes in volledige harmonie met die delicate fluisterende setting. Het centrale onderwerp dat er doorheen liep, concentreerde zich op het heiligen van de ziel en het afschrikken van de moslims om ten prooi te vallen aan de bedrieglijke glamour van het leven. De vroege verzen gaven ook een zeer nauwkeurig verslag van de Hel en de Tuin (Paradijs), waardoor de gelovigen een nieuwe koers volgden die diametraal tegenovergesteld was aan de slechte praktijken die onder hun landgenoten heersten.
As-Salât(het Gebed):
Muqatil bin Sulaiman zei: "Salât (gebed) werd als een verplichte ritueel in een vroeg stadium van de Islamitische Roeproep vastgesteld, een twee rak‘ah (gebedsunit) Salât in de ochtend en hetzelfde in de avond;
Ibn Hijr zei: "Zeker, de Profeet
bad voor ‘De Nachtelijke Reis’ maar het blijft een punt van controverse of het gebed wel of niet als een verplicht ritueel werd ingesteld voordat de regels van de gebruikelijke vijf dagelijkse gebeden werden opgelegd. Het wordt gerapporteerd dat verplicht gebed twee keer per dag werd ingesteld, ’s ochtends voor zonsopgang en na zonsondergang. Het wordt overgeleverd via een keten van vertellers dat toen de Profeet
de eerste Openbaring ontving, Djibriel - de engel, voortging en hem leerde hoe hij Wudu (aflossing) moest verrichten. Toen de Profeet
klaar was, nam hij een handvol water en besprenkelde zijn lenden met het water.
Ibn Hisham meldde dat toen het tijd was voor gebed, de Boodschapper van Allah
en zijn metgezellen naar een bergvallei gingen om in het geheim te bidden. Abu Talib zag eens de Boodschapper van Allah
en Ali bidden, hij vroeg hen wat ze aan het doen waren. Toen hij erachter kwam dat het verplicht gebed was, zei hij tegen hen dat ze constant moesten zijn in hun praktijk.
De Quraishieten leren over de Beroep:
Deze fase van de Beroep, hoewel uitgevoerd op een geheime manier en individueel, lekten de berichten ervan uit en kregen ze een publieke belangstelling over Mekka. In het begin gaven de leiders van Mekka niet veel om Mohammed
en namen ze geen notitie van zijn leerstellingen. In eerste instantie dachten ze dat Mohammed
slechts een religieuze filosoof was zoals Omaiyah bin Abi As-Salt, Quss bin Sa‘idah, ‘Amr bin Nufail en hun gelijken die filosofeerden over godheid en religieuze verplichtingen. Maar deze houding van minachting veranderde al snel in echte bezorgdheid. De afgodenaanbidders van Quraish begonnen Mohammed’s bewegingen van dichtbij en angstig te volgen uit vrees voor de verspreiding van zijn Beroep en het veroorzaken van een verandering in de heersende mentaliteit.
Gedurende drie ondergrondse jaren van activisme verscheen een groep gelovigen, getekend door een geest van broederschap en samenwerking met één definitief doel voor ogen: het verkondigen en diepgaand vestigen van de Beroep tot de Islam. Gedurende volle drie jaar was Mohammed
tevreden om te onderwijzen binnen een vrijwel kleine kring. De tijd was echter gekomen om het geloof van de Heer openlijk te verkondigen. De engel Djibriel had hem een verdere Openbaring van de Wil van Allâh gebracht om zijn volk te confronteren, hun leugen te ongeldigen en hun afgodische praktijken te verpletteren.
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 2 Van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Ga terug naar de Hoofdpagina