AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -5
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.
AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet 
Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-
Vertaald door : Issam Diab
| <<Previous ---- Next >> | Pagina 5 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
De Derde Fase
Het roepen tot de Islam buiten Mekka
In Shawwal (in de laatste week van mei of in het begin van juni 619 A.D.), tien jaar nadat hij zijn missie van zijn Heer had ontvangen, vertrok de Profeet
naar At-Ta’if, ongeveer 60 kilometer van Mekka, in het gezelschap van zijn bevrijde slaaf Zaid bin Haritha, om mensen uit te nodigen tot de Islam. Maar in tegenstelling tot zijn verwachtingen was de algemene sfeer vreselijk vijandig. Hij benaderde de familie van ‘Umair, die gerekend werden tot de adel van de stad. Maar tot zijn teleurstelling sloegen zij allemaal doof oor voor zijn boodschap en gebruikten beledigende taal ten aanzien van de nobele zaak waarvoor hij had gestreefd. Drie broers van de hoofden van de Thaqeef —‘Abd Yaleel, Mas‘ud en Habeeb — zonen van ‘Amr bin ‘Umair Ath-Thaqafy ontmoetten de Profeet
, die hen uitnodigde de Islam te omarmen en Allâh te aanbidden, maar zij lachten hem onbeschaamd uit en weigerden zijn uitnodiging. "Hij scheurt de doeken van de Al-Ka‘bah; is het waar dat Allâh u als een Boodschapper heeft gezonden?" zei er één van hen. "Heeft Allâh niet iemand anders gevonden om Hem met Zijn Boodschap te belasten?" zei de tweede. "Ik zweer bij Allâh dat ik nooit contact met u zal hebben; als u werkelijk de Boodschapper van Allâh bent, dan bent u te serieus om terug te reageren; en als u Allâh liegt, dan vind ik het noodzakelijk om niet met u te spreken." zei de derde. De Boodschapper van Allâh
, constateerde dat het hopeloze gevallen waren, stond op en verliet hen, zeggende: "Als u zich in deze praktijken blijft uitleven, dan geef ze mij dan nooit door."
Voor tien dagen verbleef hij daar, zijn boodschap overbrengend aan verschillende mensen, één na de ander, maar alles voor niets. Aangemoedigd om het onwelkomme bezoek te laten vertrekken, floten de mensen hem door de steegjes, gooiden er stenen naar hem en dwongen hem om de stad te vluchten, achtervolgd door een meedogenloze horde. Bloed stroomde over beide benen; en Zaid, die probeerde hem te beschermen, raakte gewond aan zijn hoofd. De menigte hield niet op totdat ze hem twee of drie mijl over de zandvlaktes hadden achtervolgd, tot aan de voet van de omliggende heuvels. Daar, vermoeid en uitgeput, zocht hij toevlucht in een van de vele boomgaarden en rustte tegen de muur van een wijngaard. Op een moment dat de hele wereld leek tegen hem te zijn gekeerd, wendde Mohammed
zich tot zijn Heer en wijdde zich aan het gebed en de volgende ontroerende woorden zijn nog steeds bewaard gebleven als de woorden waardoor zijn onderdrukte ziel zijn verdriet tot uiting bracht. Hij was moe en gewond, maar vol vertrouwen op de hulp van zijn Heer:
"Ik zoek bescherming in het licht van Uw Gezicht, dat de hemelen verlicht, de duisternis verdrijft en alle zaken in deze wereld alsmede in het Hiernamaals beheerst. Moge het nooit zo zijn dat ik Uw toorn zou opwekken, of dat U toornig op mij zou zijn. En er is geen macht noch bron, dan Uw alleen."
Seeing him in this hulpeloze situatie, de twee zonen van Rabi‘a, welgestelde mannen uit Mekka, waren geroerd door familiebanden en compassie, en stuurden hem een christelijke dienaar met een dienblad druiven. De Profeet
accepteerde het fruit met een vrome aanroeping: "In de Naam van de Allâh." De christelijke dienaar ‘Addas was zeer onder de indruk van deze woorden en zei: "Dit zijn woorden die mensen in dit land niet algemeen gebruiken." De Profeet
vroeg hem waar hij vandaan kwam en welke religie hij belijde. ‘Addas antwoordde: "Ik ben een christen in geloof en kom uit Nineveh." De Profeet
zei toen: "Je behoort tot de stad van de rechtvaardige Jona, zoon van Matta." ‘Addas vroeg hem bezorgd of hij iets wist over Jona. De Profeet
opmerkte significant: "Hij is mijn broer. Hij was een Profeet en ik ook." Waarop ‘Addas Mohammed
hulde bracht en zijn handen kuste. Zijn meesters berispten hem voor deze daad, maar hij antwoordde: "Niemand op aarde is beter dan hij. Hij heeft me een waarheid geopenbaard die alleen een Profeet kan doen." Ze berispte hem opnieuw en zeiden: "Wij waarschuwen je voor de gevolgen van het verlaten van de geloof van je voorouders. De religie die je belijdt is veel beter dan degenen waar je geneigd toe bent."
Met een gebroken hart en depressief, vertrok Mohammed
op weg terug naar Mekka. Toen hij Qarn Al-Manazil bereikte, zond Allâh, de Almachtige, hem Djibriel samen met de engel van de bergen. Deze laatste vroeg de Profeet
toestemming om Mekka te begraven tussen Al–Akhshabain —Abu Qubais en Qu‘ayqa‘an bergen. De volledige vertelling van dit gebeurtenis werd gegeven door ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - (de echtgenote van de Profeet). Ze zei: "Ik vroeg de Profeet
of hij ooit een slechtere dag had meegemaakt dan Uhud. Hij antwoordde dat hij veel had geleden van die mensen (de afgodenveraanbidders) maar het meest pijnlijk was op de dag van ‘Aqabah. Ik ging op zoek naar steun bij Ibn ‘Abd Yalil bin ‘Abd Kalal, maar hij verstootte me. Ik vertrok uitgeput en bedroefd, onoplettend voor alles om me heen, totdat ik plotseling merkte dat ik in Qarn Ath-Tha‘alib was, genaamd Qarn Al-Manazil. Daar keek ik op en zag een wolk mijn schaduw werpen, en Djibriel die tot me sprak: Allâh heeft de woorden van je volk gehoord en je de engel van de bergen gestuurd om je te helpen. Deze laatste groette en gaf me zijn groeten en vroeg me om toestemming om Mekka te begraven tussen Al-Akhshabain, de twee bergen die Mekka flankeren. Ik antwoordde dat hij liever iemand uit hun lijnen zou hebben die Allâh, de All–Machtige, zonder metgezel aanbidt." Een bondig, betekenisvol antwoord dat volledig indicatief is voor het ongeëvenaarde karakter en de ondoorgrondelijke magnanimiteit van de Profeet.
De Boodschapper van Allâh
keerde toen terug naar het bewustzijn en zijn hart werd stil in het licht van die onzichtbare, door de Almachtige verleende hulp. Hij reisde verder naar Wadi Nakhlah waar hij een paar dagen verbleef.
Tijdens zijn verblijf daar zond Allâh hem een compagnie djinn die naar hem luisterde terwijl hij de Edele Koran reciteerde:
Dezelfde gebeurtenis wordt verwezen naar in Soera Al-Jinn:
Uit de context van deze verzen en hun relevante interpretatie kunnen we veilig vaststellen dat de Profeet
niet op de hoogte was van de aanwezigheid van die groep djinn. Het was pas toen Allâh die verzen openbaarde dat hij erachter kwam. De verzen bevestigen ook dat het de eerste keer was dat ze kwamen. De context van de verschillende versies suggereert echter dat de djinn hun bezoeken later herhaalden. De aanwezigheid van die compagnie djinn komt in de context van de goddelijke steun die aan Zijn Boodschapper werd gegeven, en vormt een gunstig teken van uiteindelijke overwinning en succes voor de Roep van de Islam. Het levert onweerlegbaar bewijs dat geen enkele macht, hoe machtig ook, kan veranderen wat door Allâh wordt gewrocht:
En wij wisten dat wij Allah niet op aarde kunnen ontsnappen noch kunnen wij door ontvluchting ontsnappen." [72:12]
Gezien deze steun en veelbelovende start, de depressie, ontmoediging en verdriet die hem al bekroeg sinds hij verdreven was uit At-Ta’if, keerde hij zijn gezicht naar Mekka met een frisse vastberadenheid om zijn eerdere plan te hervatten om mensen bloot te stellen aan de Islam en zijn boodschap te communiceren in een grote geest van ijver en ongeëvenaarde enthousiasme.
Zaid bin Harithah, zijn metgezel, sprak de Profeet
aan en zei: "Hoe durf je Mekka binnen te stappen nadat ze (Quraish) je hebben verbannen?" De Profeet
antwoordde: "Luister Zaid, Allâh zal zeker verlichting bieden en Hij zal Zijn religie en Profeet ondersteunen."
Toen hij een klein stukje van Mekka verwijderd was, trok hij zich terug naar de Hira’-grot. Van daaruit stuurde hij een man van de Khuza‘ah-stam naar Al-Akhnas bin Shuraiq om bescherming te zoeken. Deze laatste antwoordde dat hij een bondgenoot van de Quraish was en niet in staat was om bescherming te bieden. Hij stuurde de boodschapper naar Suhail bin ‘Amr, maar ook dat was tevergeefs. Al-Mut‘im bin ‘Adi, een notabele in Mekka, bood echter aan om te reageren op de oproep van de Profeet om onderdak. Hij vroeg zijn volk zich volledig te bewapenen en vroeg toen Mohammed
om de stad binnen te gaan en rechtstreeks naar het Heilige Heiligdom. De Profeet
verrichtte een dua-Rak‘a gebed en vertrok naar zijn huis, bewaakt door de zwaar bewapende en waakzame ‘Adi’s.
Het werd gemeld dat later Abu Jahl, de aartsvijand van de Islam, Mut‘im vroeg of zijn gedrag bescherming of bekering suggereerde, waarop de laatste antwoordde dat het slechts bescherming was. Abu Jahl was opgelucht en zei dat hij Mohammed bescherming zou bieden vanwege hem.
De Boodschapper van Allâh
vergat Mut‘im’s gunst nooit. Aan het einde van de slag bij Badr verklaarde hij publiekelijk dat als Mut‘im nog in leven was en om de vrijlating van de Quraishite gevangenen had gevraagd, hij zijn verzoek niet zou weigeren.
De Islam wordt geïntroduceerd bij
Arabische Stammen en Individuen
In Dhul Qa‘dah, het tiende jaar van de Profetenschap, d.w.z. juli 619, keerde de Profeet
terug naar Mekka om zijn activiteiten te hervatten. De tijd voor de pelgrimstocht naar Mekka naderde, dus hij haastte zich om mensen, zowel stammen als individuen, te introduceren in de Islam en hen op te roepen deze te omarmen, zoals hij dat al deed sinds het vierde jaar van zijn Profetenschap.
Op gezag van Az-Zuhri, kunnen we spreken over de stammen waaraan de Islam werd geïntroduceerd, zoals Banu ‘Amir bin Sa‘sa‘ah, Muharib bin Khasfa, Fazarah, Ghassan, Murrah, Haneefah, Saleem, ‘Abs, Banu Nasr, Banu Al-Buka’, Kindah, Kalb, Al-Harith bin Ka‘b, Udhrah en de mensen van Hadrmout. De Islam werd niet in één enkel jaar aan hen geïntroduceerd, maar herhaaldelijk van het vierde jaar tot het laatste pre-migratie pelgrimseizoen. Ze bleven echter koppig en geen van hen reageerde positief.
Hieronder volgt een overzicht van aspecten met betrekking tot de oproepen van de Profeet met betrekking tot de nieuwe geloofsovertuiging die hij predikte:
- Hij bezocht een sept van Banu Kalb, bekend als Banu ‘Abdullah. Hij riep hen op tot Allâh’s boodschap en smeekte hen om deze te accepteren vanwege Allâh, Die een mooie naam had gekozen voor hun vader, maar tevergeefs.
- Hij sprak Bani Haneefah aan in hun verblijfplaats, maar ontving zeer afstotelijke behandeling.
- Hij sprak Bani ‘Amir bin Sa‘sa‘ah aan in hun kamp, en riep hen op de afgodenverering te verlaten en zich bij hem aan te sluiten. Een van hen, Buhairah bin Firras, antwoordde hem: "Zouden we u trouw zweren en zou Allâh u macht geven over uw tegenstanders, zouden we dan recht hebben op erfenis en u in de macht opvolgen?" De Profeet antwoordde: "De hele zaak ligt in Allâh’s handen. Hij geeft de macht aan wie Hij wil." De man merkte op: "Verwachten we dat we de woede en wraak van de Arabieren zullen opwekken zonder de minste hoop op leiderschap? We kunnen uw aanbiedingen gemakkelijk afwijzen."
Toen de Banu ‘Amir terugkeerden naar hun woningen, vertelden ze het verhaal aan een oudere man die was achtergebleven omdat hij te oud was. Ze vertelden hem: "Een jonge man van Quraish van Bani ‘Abdul Muttalib, die beweert een Profeet te zijn, contacteerde ons, vroeg om steun en nodigde ons uit zijn religie te omarmen." De oude sheikh werd getroffen door het nieuws en vroeg zich af of er geen manier was om de schade te herstellen voor het verlies van die kans en zwoer: "Hij is echt Ismaëlitisch (hij stamt af van Ismaël). Hij is de Waarheid (hij is een echte Profeet). Hoe kon het gebeuren dat jullie zijn woorden verkeerd beoordeelden?"
De Profeet
was helemaal niet ontmoedigd. Hij bleef volharden in zijn missie, voor de vervulling waarvan hij was opgedragen te strijden, ondanks alle tegenspoed. Hij beperkte zijn inspanningen niet tot de stammen, maar onderhield ook contacten met individuen, van wie sommigen een gunstige reactie wisten te geven. Bovendien bekeerden zich later, in hetzelfde seizoen, nog enkele mensen tot zijn profetenschap en traden ze toe tot de Islam. De volgende lijst omvatte enkele van die vroege bekeerlingen:
- Swaid bin Samit. Hij was een intelligente, discrete dichter uit Yathrib (Medina). Tijdens zijn verblijf in Mekka voor de bedevaart (of de kleinere bedevaart), ontmoette hij de Profeet
, die hem uitnodigde de Islam te omarmen. Bij deze uitnodiging deelde Swaid de Profeet enkele wijze woorden van Luqmâns wijsheid mee. De Profeet keurde die wijsheid goed, maar vertelde de man dat hij iets veel beters had. Hij reciteerde enkele verzen uit de Qor’ân, de man luisterde aandachtig en de woorden spraken tot zijn oorspronkelijk pure natuur en hij aanvaardde de Islam onmiddellijk als zijn geloof. Hij werd gedood in de slag bij Bo‘ath. Dat was in het elfde jaar van de profetenschap. - Eyas bin Mu‘adh. Hij was nog een jongen uit de Aws-stam. Hij kwam als lid van een delegatie die een alliantie zocht met de Quraish tegen een rivaliserende stam die in Medina woonde, Al-Khazraj. De Profeet
ontmoette hen en adviseerde hen een beter koers te volgen dan die ze in gedachten hadden. Hij introduceerde zichzelf en de Islam aan hen, informeerde hen over zijn missie en reciteerde enkele verzen uit de Edele Qor’ân. Eyas’ hart absorbeerde onmiddellijk de Goddelijke Boodschap en stemde in met de Profeet
. Abul Haisar Anas bin Rafi‘, een lid van de delegatie, keurde het gedrag van de jongen af en zwijgde hem door wat stof in zijn gezicht te gooien. De mensen verlieten toen Medina nadat ze er niet in geslaagd waren een alliantie met de Quraish te sluiten. Kort nadat hij in Medina was aangekomen, haalde de jongen zijn laatste adem, terwijl hij Allâh’s Naam prees en Zijn Glorie vierde. - Abu Dhar Al-Ghifari. Hij woonde in de buitenwijken van Yathrib. Het nieuws over de Islamisering van Swaid bin Samit en Eyas bin Mu‘adh bereikte hem en vormde een keerpunt in zijn leven per se. Hij stuurde zijn broer naar Mekka voor meer details over de bedoelingen van de Profeet. De man keerde terug en meldde aan Abu Dhar dat de ‘genoemde man’ het goede aanmoedigde en het kwade verbood. Abu Dhar was niet tevreden en besloot dat hij zelf moest gaan en de werkelijke situatie moest onderzoeken. Na enkele pogingen om de persoon van de Profeet
te identificeren, lukte het hem hem te ontmoeten, zij het niet zonder moeite, gezien de antagonistische sfeer waarin de aanhangers van de nieuwe geloofsovertuiging probeerden hun weg te vinden. Zodra Abu Dhar werd blootgesteld aan de ware aard van de Islam, bekeerde hij zich. Ondanks de ernstige smeekbeden van de Profeet om zijn nieuwe zet niet te onthullen, ging Abu Dhar rechtstreeks naar het Heilige Heiligdom, waar hij publiekelijk verklaarde dat hij had getuigd van de Eenheid van Allâh en de Profetenschap van Mohammed. De heidenen om hem heen haastten zich en begonnen hem te slaan. Hij was bijna dood toen Al-‘Abbas ingreep en waarschuwde tegen het doden van iemand wiens stam de strategische commerciële caravanroutes naar Mekka volledig in handen had. Het incident herhaalde zich de volgende ochtend met dezelfde man die ter plaatse kwam om hem te redden. - Tufail bin ‘Amr Ad-Dausi. Hij was een eerlijke dichter en hoofd van de Ad-Daus stam, die een gebied nabij Jemen in Zuid-Arabië bewoonde. Hij arriveerde in Mekka in het elfde jaar van de Profetenschap. Er werden hem groots opgezette ontvangstceremonies belegd bij zijn komst. De Mekkanen begonnen al snel allerlei antipathie tegen de Profeet
in zijn oren te zaaien. Ze beweerden zelfs dat hij de meest afschuwelijke maatschappelijke tweedeling had veroorzaakt, waarbij alle soorten sociaal leven verdeeld waren, zelfs familiebanden onderworpen waren aan zijn plannen en ontmoedigingsplannen. Ze waarschuwden hem zelfs om niet te spreken of zelfs maar te luisteren naar hem. De man, overweldigd door deze smeekbeden, voegde zich naar hun verzoeken. Hij stopte zelfs zijn oren met een stukje watten om geen woord van hem te horen. Toen deze stamgenoot echter de moskee binnenkwam, zag hij Mohammed
zijn gebed verrichten en uit nieuwsgierigheid naderde hij hem, omdat het een goddelijke wil was om de stem en aansprekende woorden van de Profeet
te horen. De verleiding om meer te horen was onweerstaanbaar, dus hij volgde de Profeet naar zijn huis, informeerde hem over zijn komst en het hele verhaal van de mensen van Quraish. De Boodschapper van Allah
reciteerde enkele verzen van de Edele Koran en de man proefde iets buitengewoon moois en ontdekte de waarheid die erin schuilging. Hij bekeerde zich tot de Islam en getuigde dat er geen god is dan Allah en dat Mohammed Zijn dienaar en Boodschapper was. Hij zei toen dat hij een invloedrijke man was onder zijn volk en dat hij hen zou oproepen om de Islam te belijden, maar hij wilde dat de Profeet
hem een ondersteunend teken gaf dat zijn toekomstige taak zou vergemakkelijken. Het was in feite een door God verleend licht in zijn zweep. Hij riep zijn vader en vrouw op om zich tot de Islam te bekeren en dat deden ze. Zijn volk kwam een beetje later, maar hij drong hen fel aan en was volledig succesvol. Hij en zeventig of tachtig van zijn volgelingen emigreerden naar Medina na de Greppelstrijd. Hij was een perfecte vechter in de zaak van Allah en werd een martelaar in de gebeurtenissen van Al-Yamama. - Dhumad Al-Azdi. Hij kwam van Azd Shanu’a in Jemen, specialist in incantatie. Hij arriveerde in Mekka om te horen hoe de dwazen daar zeiden dat Mohammed
van zijn pad was afgedwaald. Hij besloot zijn vak op de Profeet
te beoefenen, die bij het zien van hem zei: "Lof zij Allah, wij eren Hem en zoeken Zijn hulp. Wie Allah leidt, zal niemand dwalen, en wie Allah dwalen laat, zal niemand leiden. Ik getuig dat er geen god is dan Allah en Mohammed is Zijn dienaar en Boodschapper." Dhumad hoorde de woorden en vroeg de Profeet
om ze nogmaals te herhalen, en hij werd driemaal verleend zijn wens. Hier zei hij: "Ik heb tovenaars, bezweerders en dichters gehoord, maar nooit heb ik de zoetheid van uw woorden ervaren." Toen gaf hij een belofte van een oprecht bekeerde.
Hoopgevende briesjes uit Medina:
Het was tijdens het pelgrimseizoen, in het elfde jaar van de Profetenschap, dat de Islamitische Roep de rechtvaardige zaden vond, waardoor het zou uitgroeien tot hoge bomen waarvan de bladeren de nieuwe geloof en de nieuwe kwetsbare bekeerlingen zouden voeden tegen de slagen van de onrechtvaardigheid en de hooghartigheid van de Quraish. Het was de wijze praktijk van de Profeet om 's nachts ontmoetingen te hebben met de delegaties van de Arabische stammen, zodat de vijandige Mekkanen hem niet zouden kunnen weerhouden van het bereiken van zijn doelstellingen. In het gezelschap van zijn twee eerlijke metgezellen ‘Ali en Abu Bakr had hij een interessant gesprek over de Islamisering met Bani Dhuhal, maar de laatste stelde hun bekering uit. In het nastreven van hetzelfde doel passeerden de Profeet en zijn metgezellen ‘Aqabat Mina, waar ze mensen hoorden praten. Ze gingen op hun spoor tot ze zes mannen uit Yathrib ontmoetten, allemaal van de Khazraj stam: As‘ad bin Zurarah, ‘Awf bin Harith, Rafi‘ bin Malik, Qutbah bin ‘Amir, ‘Uqbah bin ‘Amir en Jabir bin ‘Abdullah. De laatste twee waren van de Aws en de eerste vier van de Khazraj.
De Madinese hoorden de joden altijd zeggen dat er een Profeet zou opstaan, want de tijd voor een nieuwe openbaring was aangebroken. Hem zouden ze volgen en daarna hun vijanden treffen, zoals de kinderen van ‘Ad en Iram waren getroffen.<
"Van welke stam behoor je?" vroeg de Profeet. "Van de stam Khazraj," antwoordden ze. "Zijn jullie de bondgenoten van de joden?" vroeg de Profeet. Ze zeiden: "Ja." "Waarom gaan jullie dan niet even zitten en ik zal met jullie spreken." Het aanbod werd gretig geaccepteerd, want de roem van Mohammed
had zich verspreid naar Medina en de vreemden waren nieuwsgierig om meer te zien van de man die opschudding had veroorzaakt in het hele gebied. De Profeet
presenteerde hen een uiteenzetting van de Islam, legde de implicaties ervan uit en de verantwoordelijkheden die rustten op de mannen die het accepteerden. Toen de Profeet
zijn toespraak beëindigde, wisselden ze ideeën uit tot het volgende effect: "Weet zeker, dit is de Profeet waarmee de joden ons voortdurend bedreigen; daarom haasten we ons en zijn de eersten om hem te volgen."
Ze bekeerden zich daarom tot de Islam en zeiden tegen de Profeet: "We hebben onze gemeenschap verlaten, want geen stam is zo verdeeld door haat en wrok als zij. Allah moge onze banden door u versterken. Laat ons dan gaan en hen uitnodigen voor uw religie; en als Allah hen daarin verenigt, zal er geen man geliefder zijn dan u."
De handvol Madinese bekeerlingen bleven standvastig in de zaak en predikten de Islam met volle ijver en toewijding, met het resultaat dat ze erin slaagden aanhangers voor de Islam te winnen onder hun medeburgers en nauwelijks was er een huis in Medina dat niet nieuwsgierig en enthousiast sprak over de Boodschapper van Allah
.
Het huwelijk van de Profeet
met ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - :
In Shawwal van hetzelfde jaar sloot de Profeet
een huwelijkscontract af met ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - , ‘de waarheidszoeker’, toen ze zes jaar oud was en voltooide hij zijn huwelijk met haar in Shawwal, het jaar 1 A.H. in Medina toen ze negen jaar oud was.
Al-Isra’ en Al-Mi‘raj
(de wonderbaarlijke Nachtreis van Mekka
naar de Verste Moskee in Jeruzalem,
en de Hemelvaart door de Sferen van de Hemelen)
De laatste dagen van de Mekkaanse fase van het leven van de Profeet worden gekenmerkt door wisselend geluk, variërend tussen twee extremen: geleidelijke successen en voortdurende vervolging. Er gloeiden echter glimpen van gunstige licht op de verre horizon, om uiteindelijk te materialiseren in het evenement van de Nachtreis van de Profeet naar Jeruzalem en vervolgens de Hemelvaart door de sferen van de hemelen.
Wat de exacte datum betreft, is er nog steeds controverse en is er geen algemene overeenstemming bereikt. Het merendeel van de juristen is echter van mening dat de datum ligt tussen 16-12 maanden voorafgaand aan de migratie naar Medina. Het volgende is een overzicht van de details van dat wonderbaarlijke gebeurtenis, verteld op gezag van Ibn Al-Qayyim.
De Boodschapper van Allah
werd in lichaam van de Heilige Moskee in Mekka naar de Verste Moskee in Jeruzalem gebracht op een paard genaamd Al-Buraq, in gezelschap van Djibriel (Gabriël), de aartsengel. Daar daalde hij af, stalde het paard aan een ring in de poort van de Moskee en leidde de Profeten in het gebed. Daarna nam Djibriel hem mee naar de hemelen op hetzelfde paard. Toen ze de eerste hemel bereikten, vroeg Djibriel aan de beschermengel om de deur van de hemel te openen. Het werd geopend en hij zag Adam, de voortzetting van de mensheid. De Profeet
groette hem en de anderen verwelkomden hem en uitten hun geloof in Mohammeds profeetenschap. Hij zag de zielen van martelaren aan zijn rechterhand en die van de ellendigen aan zijn linkerhand.
Djibriel (Gabriël) steeg toen met de Profeet Mohammed op naar de tweede hemel, vroeg om de poort te openen en daar zag hij en groette Johannes, zoon van Zacharia (Yahya bin Zakariya) en Jezus, zoon van Maria. Zij brachten de groet terug, verwelkomden hem en uitten hun geloof in zijn proefschap. Toen bereikten ze de derde hemel waar ze Jozef (Yusuf) zagen en groetten. Deze verwelkomde de Profeet en uitte geloof in zijn proefschap. De Profeet, in het gezelschap van Djibriel (Gabriël), bereikte vervolgens de vierde hemel waar hij de Profeet Enoch (Idris) ontmoette en groette. De Profeet Enoch bracht de groet terug en uitte geloof in zijn proefschap. Toen werd hij naar de vijfde hemel gebracht waar hij de Profeet Aaron (Harun) ontmoette en groette. Deze bracht de groet terug en uitte geloof in zijn proefschap. In de zesde hemel ontmoette hij Mozes (Musa) en groette hem. Deze bracht de groet terug en uitte geloof in zijn proefschap. Mohammed
toen hij vertrok, zag dat Mozes begon te huilen. Hij vroeg naar de reden. Mozes antwoordde dat hij huilde omdat hij getuige was van een man die na hem als Boodschapper (Mohammed) was gezonden en die in staat was om meer van zijn volk naar het Paradijs te leiden dan hijzelf had gedaan. Toen bereikte de Profeet Mohammed
de zevende hemel en ontmoette Abraham (Ibrahim) - vrede zij met hem - en groette hem. Deze bracht de groet terug en uitte geloof in zijn proefschap. Toen werd hij naar Sidrat-al-Muntaha (de meest verre loteboom) gebracht en hem Al-Bait-al-Ma‘mûr [(het veelbezochte huis) getoond, dat lijkt op de Ka‘bah (Heilig Huis), dagelijks omringd door zeventig duizend engelen, zodat de engelen die er ooit omringd hebben, niet meer aan de beurt zouden komen tot de Opstanding]. Hij werd toen aan de Goddelijke Aanwezigheid gepresenteerd en ervoer de opwinding van het aanschouwen van de Goddelijke Glorie en Openbaring in de dichtst mogelijke nabijheid. Daar openbaarde de Heer aan zijn dienaar wat Hij openbaarde, en bepaling tot vijftig dagelijkse gebeden voor hem. Bij zijn terugkeer vertelde hij aan Mozes dat zijn volgelingen verplicht waren om vijftig keer per dag te bidden. Mozes, zich tot de Profeet
wendend, zei: "Uw volgelingen kunnen zo veel gebeden niet verrichten. Ga terug naar uw Heer en vraag om een vermindering in aantal." De Profeet
keerde zich tot Djibriel (Gabriël) alsof hij met hem overlegde. Djibriel (Gabriël) knikte: "Ja, indien u dat wenst," en steeg met hem op naar de Aanwezigheid van Allâh. De Almachtige Allâh, Hem zij de Glorie, liet tien gebeden verminderen. Hij daalde toen af en meldde dit aan Mozes, die hem opnieuw drong aan om een verdere vermindering te verzoeken. Mohammed
smeekte opnieuw zijn Heer om het aantal verder te verminderen. Hij ging opnieuw en opnieuw in de Aanwezigheid van Allâh naar aanleiding van de aanmoediging van Mozes om het aantal gebeden te verminderen, totdat deze werden teruggebracht tot slechts vijf. Mozes vroeg hem opnieuw om meer vermindering te smeken, maar hij zei: "Ik schaam me nu om herhaaldelijk mijn Heer te vragen om een vermindering. Ik aanvaard en wijde me aan Zijn Wil." Toen Mohammed
verder ging, werd een roeper gehoord die zei: "Ik heb Mijn Bevel opgelegd en de last van Mijn dienaars verlicht."
Er is echter wel een verschil van mening over de kwestie of de Profeet Allâh met zijn fysieke oog zag of niet. Sommige uitleggers zeggen dat het aanschouwen van Allâh met zijn naakte ogen niet was bevestigd. Ibn ‘Abbas zegt daarentegen dat het woord Ru’ya zoals gebruikt in de Edele Koran de observatie met behulp van het oog aanduidt.
In Sûrah An–Najm (Hoofdstuk —De Ster) lezen we:
Hier (wordt) verwezen naar de aartsengel Djibriel (Gabriël), en deze context is volledig anders dan die in de Profetische traditie van Isra’ en Mi‘raj, waar ‘de aanpak’ betrekking heeft op die van de Heer, Hem zij de Glorie.
Enkele belangrijke suggestieve incidenten stonden vermeld bij de ‘Nachtreis’ van de Profeet, waarvan we de volgende kunnen noemen:
- De borst van de Profeet werd gespleten door Djibriel (Gabriël), zijn hart werd eruit gehaald en gewassen met het water van de Zamzam — een heilige bron in Mekka.
- In dezelfde context werden er twee gouden vaten bij hem gebracht. In de ene zat melk, terwijl de andere vol wijn was. Hij werd gevraagd om of het een of ander te kiezen, waarop hij het vat met melk selecteerde en ervan dronk. Hij (de engel) zei: "Je bent geleid op Al-Fitrah of je hebt Al-Fitrah bereikt. Als je wijn had gekozen, zou je natie misleid zijn." [Het is een symbolische manier om te zeggen dat goed en kwaad in de vorm van melk en wijn voor de Profeet werden gebracht en hij instinctief koos voor het goede. Het is zeer moeilijk om de Arabische term ‘Fitrah’ in het Engels te vertalen. Het duidt op de oorspronkelijke constitutie of aanleg, waarmee een kind in deze wereld komt, in tegenstelling tot kwaliteiten of neigingen die tijdens het leven worden verworven; bovendien verwijst het naar de spirituele neiging die in de mens in zijn ongerepte staat aanwezig is].
- De Profeet
vertelde dat hij twee duidelijke rivieren had gezien — de Nijl en de Eufraat — en twee verborgen. Het lijkt erop dat de twee duidelijke rivieren, de Nijl en de Eufraat, symbolisch de regio beschrijven in wiens vruchtbare valleien Mohammeds Boodschap zich zal vestigen, en waarvan de mensen altijd de vasthoudende dragers van de Islam zullen blijven, die van generatie op generatie wordt doorgegeven. Ze kunnen geenszins suggereren dat ze opwellen uit de Tuin. - Hij kreeg de gelegenheid om Malik, de bewaker van Hel, met een somber, fronsend gezicht te zien. Daarin zag hij de bewoners van Hel, waaronder zij die ten onrechte het eigendom van de wezen opslokken. Zij hadden vliegen die leken op die van kamelen, die gloeiend hete stenen slokten en ze vervolgens uit hun ruggen brachten. Er waren ook mensen die rente aannemen met buiken die te groot waren om zich te kunnen bewegen; zij worden getreden door de mensen van Farao wanneer deze worden toegelaten tot Hel. In dezelfde verblijfplaats zag hij de overspeligen die smakelijk vet vlees en rot, stinkend vlees kregen, maar voor het laatste kozen. De losbandige vrouwen waren ook daar, hangend aan hun borsten.
- De ‘Nachtreis’ veroorzaakte veel opschudding onder de mensen en het sceptische publiek stelde Mohammed met allerlei vragen. Hij vertelde hen dat hij de kamelen van de Mekkaanse kooplieden heen en weer had gezien. Hij leidde hen ook naar enkele van hun dieren die verdwaald waren. Hij informeerde hen dat hij een deel van hun water had gedronken terwijl ze sliepen en de container bedekt hadden achtergelaten.
De ongelovigen zagen echter een geschikte gelegenheid om de moslims en hun geloof te bespotten. Ze plaagden de Profeet
met vragen over de beschrijving van de Moskee in Jeruzalem, waar hij nooit eerder was geweest, en tot verbazing van velen, gaven de antwoorden van de Profeet de meest accurate informatie over die stad. Hij verspreidde alle nieuws over hun karavanen en de routes van hun kamelen. Echter, dit verhoogde niets dan hun vlucht van de Waarheid, en ze accepteerden niets dan ongeloof.
Voor de ware moslims was er echter niets ongewoons aan de Nachtreis. De Almachtige Allâh, Die machtig genoeg is om de hemelen en de aarde te hebben geschapen door een daad van Zijn Wil, is zeker machtig genoeg om Zijn Boodschapper voorbij de hemelen te nemen en hem die tekens van Zijn te laten zien waarmee anders geen mens in aanraking kan komen. De ongelovigen gingen echter naar Abu Bakr vanwege dit gebeurtenis, en hij zei er gemakkelijk: "Ja, ik bevestig het." Het was bij deze gelegenheid dat hij de titel van As-Siddiq (de verifier van de waarheid) verwierf.
De meest eloquente en meest beknopte rechtvaardiging van deze ‘Reis’ wordt uitgedrukt in Allâh’s Woorden:
De goddelijke regels met betrekking tot de Profeten luiden als volgt:
Aan Mozes zei zijn Heer:
Opdat:
De Profeten, nadat ze de Tekenen van Allâh hadden gezien, zullen hun Geloof op een solide zekerheid stichten, die te immuun is om te laten varen. Zij zijn in feite in aanmerking voor dit goddelijke voorrecht omdat zij degenen zijn die lasten zullen dragen die te zwaar zijn voor andere gewone mensen om te dragen, en in het proces van hun missie zullen zij alle wereldse ontberingen en kwellingen als te klein beschouwen om zich over te bekommeren.
Er zijn eenvoudige feiten die voortvloeien uit deze gezegende Reis, en die stromen in de bloemrijke tuin van de Profeetbiografie; vrede en zegeningen van Allâh zij met zijn auteur, Mohammed. Het verhaal van ‘de Nachtreis’ zoals we zien in de Edele Koran wordt samengevat in het eerste vers van Soera Isra’(Hoofdstuk 17 — De Reis in de Nacht), waarna een snelle verschuiving plaatsvindt om de schandelijke daden en misdaden van de joden bloot te leggen, gevolgd door een waarschuwing dat de Koran leidt tot het meest rechtvaardige en juiste. Deze regeling is in feite geen toevalligheid. Jeruzalem was de eerste scène van de Nachtreis, en hier ligt het bericht dat gericht is aan de joden en dat expliciet suggereerde dat zij van het ambt van leiderschap van de mensheid zouden worden ontheven vanwege de misdaden die zij hadden begaan en die hun bezetting van dat ambt niet langer rechtvaardigden. Het bericht suggereerde expliciet dat het ambt van leiderschap zou worden heringesteld door de Boodschapper van Allâh
om beide centra van het Abrahamitische Geloof in zijn handen te houden, het Heilige Heiligdom in Mekka en de Verre Moskee in Jeruzalem. Het was hoog tijd dat de spirituele autoriteit werd overgedragen van een natie wiens geschiedenis zwanger werd van verraad, breekvertragende van eden en agressie naar een andere natie gezegend met vroomheid en plichtsgetrouwheid aan Allâh, met een Boodschapper die geniet van het voorrecht van de Koranische Openbaring, die leidt tot het beste en juiste.
Er blijft echter een cruciale vraag die beantwoord moet worden: Hoe kon deze voorspelde overgang van autoriteit plaatsvinden terwijl de kampioen zelf (Mohammed) verlaten en verlaten bleef struikelen in de heuveltjes van Mekka? Deze vraag onthulde per se de geheimen van een ander probleem dat betrekking had op een fase van de Islamitische Roep en het optreden van een andere rol die het op het punt stond aan te nemen, verschillend in zijn loopbaan en nobel in zijn benaderingen. De voorlopers van deze nieuwe taak namen de vorm aan van Koranverzen die spuwen van directe en ondubbelzinnige waarschuwingen, vergezeld van een ernstig ultimatum gericht aan de afgodenaanbidders en hun agenten:
Samen met deze verzen waren er andere verzen geopenbaard om de moslims de regels en items van de beschaving te laten zien waarop zij hun moslimgemeenschap konden oprichten, en die hun eigendom van een stuk land voorspelden, volledige vrijheid uitoefenend daarover en een samenhangende samenleving vestigden rond wiens as de hele mensheid zou draaien. Die verzen impliceerden in werkelijkheid betere vooruitzichten voor de Profeet
omvattend een veilig onderkomen om zich in te vestigen en hoofdkwartieren veilig genoeg om hem te versterken en aan te moedigen om zijn Boodschap naar de hele wereld te communiceren; dat was in feite het innerlijk geheim van die gezegende reis. Voor deze wijsheid en het gelijkwaardige achten wij het passend om te suggereren dat ‘de Nachtreis’ plaatsvond ofwel vóór de Eerste Pledge van ‘Aqabah ofwel daartussen; immers, Allâh weet het het beste.
De Eerste ‘Aqabah Pledge
Wij hebben al gesproken over zes Madinese die de Islam aanhangen tijdens het pelgrimseizoen in het elfde jaar van de Profeteschap. Zij beloofden de Boodschap van de Islam te communiceren naar hun dorpsgenoten.
Het volgende jaar, tijdens de pelgrimstocht, kwam er een groep van twaalf discipelen die bereid waren Mohammed als hun Profeet te erkennen. De groep mannen bestond uit vijf van de zes die de Profeet
het jaar ervoor hadden ontmoet, de zesde die afwezig was, was Jabir bin ‘Abdullah bin Reyab, de andere zeven waren:
- Mu‘adh bin Al-Harith, Ibn ‘Afra, van Khazraj.
- Dhakwan bin ‘Abd Al-Qais, van Khazraj.
- ‘Ubadah bin As-Samit, van Khazraj.
- Yazeed bin Tha‘labah, van Khazraj.
- ‘Al-‘Abbas bin ‘Ubadah bin Nadalah, van Khazraj.
- Abul Haitham bin At-Taihan, van Aws.
- ‘Uwaim bin Sa‘idah, van Aws.
Zij beschouwden Mohammed
als een Profeet en zwoeren: "Wij zullen niemand aanbidden dan één Allah; wij zullen niet stelen; noch zullen wij overspel begaan, noch onze kinderen doden; wij zullen geen laster spreken, opzettelijk valse beschuldigingen fabriceren en wij zullen u niet ongehoorzaam zijn in een rechtvaardige zaak." Toen zij de belofte hadden afgelegd, zei Mohammed
: "Wie deze naleeft, zal Allah belonen; en wie iets verwaarloost en daar in deze wereld mee te maken heeft, kan dat een verlossing voor hem in het Hiernamaals blijken; en als de zonde verborgen blijft voor de ogen van de mensen en hem geen verdriet berokent, dan is zijn zaak met Allah. Hij kan hem vergeven of Hij kan het niet doen."
De Islamitische gezant in Medina:
Na de Belofte (in de vorm van een eed was afgelegd) stuurde de Profeet
naar Yathrib (Medina) Mus‘ab bin ‘Umair Al-‘Abdari - moge Allah tevreden met hem zijn -, de eerste Islamitische ‘ambassadeur’ om de mensen daar de doctrines van de Islam te leren, hen praktische begeleiding te geven en pogingen te ondernemen om de Islam te verspreiden onder degenen die nog steeds afgodenaanbidders waren. As‘ad bin Zurarah ontving hem in Medina. Zo was de grond voorbereid, en zo ijverig was de verspreiding dat de Islam snel zich verspreidde van huis tot huis en van stam tot stam. Er waren verschillende vrolijke en veelbelovende aspecten van succes die Mus‘ab’s taak kenmerkten. Op een dag waren Mus‘ab en As‘ad onderweg naar de woningen van Bani ‘Abd Al-Ashhal en Bani Zafar, toen ze de premissen van de laatste clan binnen gingen. Daar zaten ze in de buurt van een put, pratend met enkele nieuwe bekeerlingen. Sa‘d bin Mu‘adh en Usaid bin Hudair, chiefs van de twee clans hoorden van deze bijeenkomst, zodat Usaid de moslims naderde, gewapend met zijn lans, terwijl de andere Sa‘d zich op het grondje beroepte dat As‘ad zijn moederbroer was. Usaid kwam dichterbij, vloekend en zwerend, en beschuldigde de twee mannen ervan mensen te misleiden die zwak van hart waren, en beval hen om ermee op te houden. Mus‘ab nodigde hem kalmpjes uit om te zitten, zeggende: "Als je blij bent met onze gesprekken, kun je ze accepteren; als je ze afkeert, kun je je er tegen beschermen wat je haat." "Dat is eerlijk," zei Usaid, stak zijn lans in het zand, luisterde naar Mus‘ab en hoorde toen enkele verzen van de Edele Koran. Zijn gezicht verraadde tevredenheid en plezier voordat hij enige woorden van goedkeuring uitsprak. Hij vroeg de twee mannen naar de procedures die van belang waren bij het aannemen van de Islam. Zij vroegen hem om te wassen, zijn kleding te reinigen, getuige te zijn van de Waarheid en vervolgens twee Rak‘a te verrichten. Hij reageerde en deed precies wat hem gevraagd werd, en zei toen dat er een man (Sa‘d bin Mu‘adh) was wiens volk nooit zou aarzelen als hij de Islam aannam. Hij ging toen op weg om Sa‘d en zijn volk te bezoeken. Sa‘d begreep onmiddellijk dat Usaid was veranderd. Op een vraag van Sa‘d zei Usaid dat twee mannen bereid waren om te voldoen aan alle orders die ze ontvingen. Hij wist toen een bepaalde situatie te creëren die de twee mannen de kans gaf om privé met Sa‘d te praten. De vorige scène met Usaid herhaalde zich en Sa‘d bekeerde zich tot de Islam, en keerde direct tot zijn volk, zwerend dat hij niet met hen zou praten totdat zij in Allah en in Zijn Boodschapper hadden geloofd. Nauwelijks was de avond van die dag aangebroken toen alle mannen en vrouwen van die sept van Arabiërs de Islam aannamen, met uitzondering van één, Al-Usairim, die achterbleef tot de Dag van Uhud. Op die dag bekeerde hij zich tot de Islam en vocht tegen de afgodenaanbidders, maar werd uiteindelijk gedood voordat hij enige prostratie in de weg van het gebed had waargenomen. De Profeet
maakte een opmerking, zeggende: "Hij heeft een klein beetje gedaan, maar zijn beloning is groot."
Mus‘ab bleef in Medina, zijn missie ijverig en succesvol uitvoerend totdat alle huizen van Al-Ansar (de toekomstige Helpers) moslim elementen hadden, mannen en vrouwen. Eén familie bleef hardnekkig tegenover de Islamitische Da‘wah (Roep). Zij stonden onder de invloed van de dichter Qais bin Al-Aslat, die erin slaagde hen tegen te houden en de Roep van de Islam van hun oren af te schermen tot het jaar 5 A.H.
Kort voordat de volgende pelgrimstijd naderde, d.w.z. het dertiende jaar van de Profetschap, keerde Mus‘ab bin ‘Umair terug naar Mekka met
blijde boodschap over de nieuwe vruchtbare grond van de Islam in Medina, en zijn omgeving rijk aan de vooruitzichten van het goede, en de macht en immuniteit die die stad aan de zaak van de Islam zou bieden.
De Tweede ‘Aqabah Pledge
Het volgende jaar, het dertiende jaar van de Profetschap, 6 juni 1922 A.D., tijdens de pelgrimstijd, kwamen er meer dan zeventig bekeerlingen uit Medina in de slipstream van hun polytheïstische volk naar Mekka om de rituelen van de pelgrimstocht uit te voeren. De vaak herhaalde vraag onder hen was: "Is het niet hoog tijd dat we Mohammed beschermen in plaats van hem verlaten, verlaten en struikelend te laten in de heuveltjes van Mekka?"
Kort na aankomst voerden ze clandestien contacten uit met de Profeet
en spraken af hem 's nachts te ontmoeten in het midden van de Tashreeq Dagen (de 11e, 12e en 13e dagen van Dhul Hijja) op een heuveltje bij Al-‘Aqabah, de ontmoetingsplaats van vorig jaar.
Een van de leiders van de Ansâr (Helpers), Ka‘b bin Malik Al-Ansari - moge Allah tevreden met hem zijn - , gaf een verslag van de historische ontmoeting die de hele gang van de strijd tussen de Islam en het polytheïsme veranderde, hij zei:
Wij vertrokken voor de pelgrimstocht en spraken een afspraak in het midden van de Tashreeq Dagen. Wij werden vergezeld door een celebrity en een notable van ons genaamd ‘Abdullah bin ‘Amr bin Haram, die nog steeds een polytheïst was. Wij onthulden hem onze intentie om Mohammed
te ontmoeten en drongen aan bij hem om zich bij onze rangen aan te sluiten en het polytheïsme op te geven, opdat hij niet als hout voor Hel in het Hiernamaals zou dienen. Hij bekeerde zich spoedig tot de Islam en was getuige van de serieuze ontmoeting bij Al-‘Aqabah.
Diezelfde nacht sliepen wij met ons volk in onze kampen. Nadat een derde van de nacht was verstreken, begonnen wij stiekem te vertrekken en ontmoetten wij elkaar op een heuveltje in de buurt. Wij waren drieënzeventig mannen en twee vrouwen Nusaibah bint Ka‘b van de Najjars en Asma’ bint ‘Amr van Bani Salamah. Wij wachtten op de Boodschapper van Allâh
totdat Hij kwam in het gezelschap van zijn oom Al-‘Abbas bin ‘Abdul Muttalib die (hoewel zelf geen moslim), ons smeekte om zijn neef niet weg te halen van de bescherming van zijn eigen stamgenoten, tenzij wij volledig bereid waren om hem te verdedigen, zelfs met het risico van ons leven. Hij was de eerste die sprak:
"O jullie mensen van de Khazraj — de Arabieren gebruikten de term Khazraj om de Ansâr (Helpers) aan te duiden, of het nu van Khazraj of Aws was — jullie allen weten de positie die Mohammed bij ons inneemt. Wij hebben hem beschermd tegen ons volk zoveel als we konden. Hij is geëerd en gerespecteerd onder zijn volk. Hij wil zich niet aansluiten bij een partij behalve jullie. Dus als jullie denken dat jullie kunnen doen wat jullie beloven terwijl jullie hem uitnodigen naar jullie stad, en als jullie hem tegen de vijanden kunnen verdedigen, dan accepteer de last die jullie hebben aanvaard. Maar als jullie hem gaan overgeven en verraden nadat jullie hem hebben meegenomen, dan is het beter om hem nu te laten gaan, want hij is gerespecteerd en goed beschermd op zijn eigen plaats."
Ka‘b antwoordde: "Wij hebben jullie woorden gehoord, en nu, O Boodschapper van Allâh, is het aan u om te spreken en van ons een pledge te nemen over uw Heer en uzelf."
Het was een definitieve houding die vol vastberadenheid, moed en diep geloof toonde om de ontmoedigende verantwoordelijkheid op zich te nemen en de ernstige gevolgen te dragen.
De Boodschapper van Allâh predikte toen de Islam, en de pledge werd afgelegd. Al-Imam Ahmad, op gezag van Jabir, gaf de volgende details:
De Ansâr (Helpers) vroegen de Boodschapper van Allâh naar de principes waarover zij een pledge zouden afleggen. De Profeet antwoordde:
- Om te luisteren en te gehoorzamen in alle omstandigheden.
- Om te besteden in overvloed, zowel in overvloed als in schaarste.
- Om het goede te bevolen en het kwade te verbieden.
- In Allâh’s dienst, zult u de veroordeling van niemand vrezen.
- Om Mij te verdedigen als Ik uw hulp zoek, en om Mij te weerhouden van iets waar u uzelf, uw echtgenoten en kinderen zich van weerhouden. En als u die geboden observeert, is het Paradijs in voorraad voor u.
In another version narrated by Ka‘b, hij zei:
De Profeet
begon te spreken, reciteerde enkele verzen van de Koran, riep de mensen tot Allâh, spoorde hen aan om de Islam te omarmen en eindigde met de woorden: "Ik geef jullie mijn belofte dat jullie mij verbieden wat jullie uw vrouwen en kinderen verbieden." Hierbij greep Al-Bara’ bin Ma‘rur hem bij de hand en zei: "O ja, wij zweren bij Allâh, Die u als een Profeet in Waarheid heeft gezonden, dat wij u zullen verbieden wat wij onze vrouwen verbieden. Heb vertrouwen in ons, O Boodschapper van Allâh. Bij Allâh, wij zijn oprechte strijders en zeer betrouwbaar in oorlog, het is een eigenschap die ons van onze voorouders is doorgegeven."
Toen ‘Abul Haitham At-Taihan onderbrak en zei: "O Profeet van Allâh! Tussen ons en de joden, zijn er overeenkomsten die wij dan zouden verbreken. Als Allâh u macht en overwinning schenkt, verwachten we dan dat u ons niet zult verlaten en de rangen van uw volk (dat wil zeggen de Quraish) zult vervoegen?" De Profeet
glimlachte en antwoordde:
Nadat de onderhandelingen over de voorwaarden van de belofte waren beëindigd, en alle aanwezigen unaniem waren overeengekomen deze te ratificeren, stonden twee mannen van de vroege generatie bekeerden die zich in de elfde en twaalfde jaren tot de Islam hadden bekeerd op om de anderen te informeren over de ernstige stap die ze op het punt stonden te nemen, zodat ze hun belofte volledig bewust van de hele zaak konden geven en daardoor klaar zouden zijn voor het offer dat van hen werd verwacht. Al ‘Abbas bin Ubada bin Nadlah merkte in deze context op: "O jullie mensen van Khazraj! Weten jullie de betekenis van het pact dat jullie met deze man sluiten? Jullie zweren in feite dat jullie tegen iedereen zullen vechten. Als jullie vrezen dat jullie bezittingen in gevaar zullen komen of dat het leven van jullie edelen in gevaar zal komen, dan laten jullie hem nu gaan, want als jullie dit doen nadat jullie de belofte hebben afgelegd, zal het vernederend zijn voor jullie beiden in deze wereld en de wereld die komt. Maar als jullie denken dat jullie kunnen doen wat jullie worden opgeroepen te doen ondanks het verlies van kostbare levens en bezittingen, dan neem dan deze zware verantwoordelijkheid op u en ik zweer bij Allâh, dat hierin het goede van deze wereld en dat van de volgende ligt."
Ze antwoordden: "We hebben al het verlies van bezittingen en de moord op onze edelen overwogen, maar we zweren hem toch. Maar wat is onze beloning als we alle punten van dit pact naleven?" De Profeet antwoordde: "Het Paradijs is voor jullie voorbehouden." Toen vroegen ze hem om zijn hand uit te strekken, en ze strekten allemaal hun handen uit en gaven de belofte. Pas op dat moment realiseerde As‘ad bin Zurarah zich de mensen bereidheid tot offers in de zaak van Allâh.
Op de autoriteit van Jabir, die zei: "Toen we begonnen om de belofte aan de Profeet
te geven, stond As‘ad bin Zurarah op en hield het volgende korte toespraak: "Wees voorzichtig, mensen van Yathrib! We hebben die lange afstand niet afgelegd, behalve omdat we diep geloofden dat hij (Mohammed
) de Boodschapper van Allâh is. We zijn al overtuigd dat het volgen van hem het vertrek van de heidense Arabieren inhoudt, zelfs als het ten koste van ons leven zou zijn. Als jullie in deze lijn volhouden, vastklamp er dan aan, en jullie grote beloning is geplaatst in de Hand van Allâh, maar als jullie in angst verkeren, dan raad ik jullie aan om het nu op te geven, en dan zouden jullie door Allâh meer verontschuldigd zijn."
Met betrekking tot de twee vrouwen, werd de belofte mondeling afgelegd, want de Profeet
had nooit de hand van een vreemde vrouw geschud.
De Profeet
vroeg toen de groep om twaalf afgevaardigden aan te stellen om de Islam te prediken onder hun volk in Medina, om de verantwoordelijkheid te dragen voor de uitvoering van de artikelen van deze belofte en om de respectievelijke mannen van hun eigen stammen te begeleiden in zaken die betrekking hebben op de verspreiding van de Islam. De gekozen afgevaardigden waren er negen van Al-Khazraj: As‘ad bin Zurarah bin ‘Ads, Sa‘d bin Ar-Rabi‘ bin ‘Amr, ‘Abdullah bin Rawahah bin Tha‘labah, Rafi‘ bin Malik bin Al-‘Ajlan, Al-Bara’ bin Ma‘rur bin Sakhr, ‘Abdullah bin ‘Amr bin Haram, ‘Ubadah bin As-Samit bin Qais, Sa‘d bin ‘Ubadah bin Dulaim en Al-Mundhir bin ‘Amr bin Khunais. Drie anderen waren van Al-Aws: Usaid bin Hudair bin Sammak, Sa‘d bin Khaithamah bin Al-Harith en Rifa‘a bin ‘Abdul Mundhir bin Zubair. Nogmaals, die twaalf mannen zwoeren om als borg te fungeren voor de zaken van hun volk, zoals de discipelen van Christus dat deden, en de Profeet zou als borg fungeren voor zijn volk, dat wil zeggen alle moslims.
Op de een of andere manier lekten de berichten van deze geheime ontmoetingen in de woestijn met de inwoners van Medina naar buiten. De Profeet wist onmiddellijk dat het een zekere dikke lelijke duivel was, die in Al-‘Aqabah woonde, die hun bijeenkomst had ontdekt, en hij dreigde zo snel mogelijk met hem af te rekenen.
Toen hoorde Al-‘Abbas bin Nadlah: "Bij Allâh, Die u in Waarheid heeft gezonden, we zijn machtig genoeg om de mensen van Mina (de Quraishites) morgen te bevechten, als u dat wenst." De Profeet
zei: "We zijn niet bevolen om die weg te volgen. Ga nu terug naar jullie kampen." Ze gingen slapen tot de ochtend.
Zodra de Quraish hoorden van dit verdrag, begon er een soort problemen veroorzakende tumult in alle richtingen te groeien. Ze beseften volkomen dat een alliantie van deze aard onvermijdelijk verregaande gevolgen zal hebben die een direct effect zullen hebben op hun leven en rijkdom. De volgende dag vertrok een grote delegatie, bestaande uit de leiders en hoofdzondebokken van Mekka, naar het kamp van de inwoners van Medina om ernstig te protesteren tegen het verdrag. Ze spraken de inwoners van Medina aan: "O mensen van Khazraj, het is ons gebleken dat u hier bent gekomen om een verdrag te sluiten met deze man (Mohammed) en hem uit Mekka te evacueren. Bij Allâh, we houden echt af van een soort gevecht tussen u en ons."
De inwoners van Medina, afgodenaanbidders, wisten niets van de heimelijk gezworen belofte, en begonnen bij Allâh te zweren en antwoordden in goede trouw dat er geen waarheid in het gerucht zat. ‘Abdullah bin Ubai bin Salul, een afgodenaanbidders uit Medina, weerlegde hun beschuldigingen en verklaarde ze ongeldig, stellende dat zijn volk nooit iets zou initiëren, tenzij hij hen duidelijke orders gaf.
De moslims van Medina bleven echter zwijgen, noch ontkenden noch bevestigden. De leiders van de Quraish leken bijna overtuigd door de argumenten die door de afgodenaanbidders werden gepresenteerd, en keerden gefrustreerd naar huis. Echter, ze stemden niet volledig in met de woorden die ze hoorden. Ze begonnen de kleinste details te onderzoeken en de minste berichten te traceren, totdat het buiten twijfel was vastgesteld dat het pact daadwerkelijk had plaatsgevonden, maar nadat de pelgrims van Medina Mekka hadden verlaten. In een vlaag van woede achtervolgden ze de pelgrims, maar slaagden er niet in iemand te vangen, behalve Sa‘d bin ‘Ubadah. Hij werd aan onuitsprekelijke martelingen blootgesteld, maar werd later gered door Al-Mut‘im bin ‘Adi en Harith bin Harb bin Omaiya, met wie hij handelsrelaties had.
Dat is het verhaal van de Tweede ‘Aqabah Eed, later bekend als de Grote ‘Aqabah Eed, die plaatsvond in een sfeer van liefde, loyaliteit en wederzijdse steun tussen de gelovigen van Medina en de zwakke moslims van Mekka. Deze nieuwe geest van genegenheid, verbinding en samenwerking kon nooit worden toegeschreven aan een vluchtige impuls, integendeel, het was volledig afkomstig van een reeds diep gewortelde benadering, namelijk: Geloof in Allâh, Zijn Boodschapper en Zijn Boek. Het was een Geloof zo diep geworteld in de zélven dat het bestand bleek tegen alle krachten van onrecht en agressie, en kon worden vertaald in wonderen in de praktische aspecten van actie en ideologische inspanning. Dat soort Geloof was het echte instrument voor de moslims om ongekende doorbraken te registreren in de annalen van de geschiedenis. Wij zijn er ook zeker van dat de toekomst altijd zal tekortschieten met betrekking tot die grote prestaties die door die grote mannen zijn verricht.
De Voorhoede van de Migratie
(in de zaak van Allâh)
Na de bekrachtiging van de Tweede ‘Aqabah Eed en het vestigen van een kleine moslimstaat in een uitgestrekte woestijn die borrelde van ongeloof en onwetendheid — de meest serieuze winst in termen van de Islam —, gaf
de Profeet toestemming aan de moslims om naar Medina te migreren, de opkomende moslimstaat.
Migratie naar Medina, wat persoonlijke belangen betreft, was niet meer dan materiële verspilling en opoffering van rijkdom, allemaal in ruil voor persoonlijke veiligheid. Zelfs hier kon de migrant geen volledige veiligheid verwachten; hij was blootgesteld aan het risico van beroving of zelfs dood, of aan het begin of einde van zijn vertrek. De toekomst was mistig, zwanger van verschillende onvoorspelbare soorten verdriet en crises.
Rekening houdend met al dit, begonnen de moslims te migreren, terwijl de afgodenaanbidders geen inspanning spaarden om hen te belemmeren en te weren, wetende vooraf dat een dergelijke zet onvoorstelbare bedreigingen en ondenkbare destructieve gevaren inhield voor hun hele samenleving:
- De eerste die migreerde was Abu Salamah, een jaar voordat de Grote ‘Aqabah Eed plaatsvond. Toen hij zijn besluit had genomen om Mekka te verlaten, hielden zijn aanverwanten, in een wanhopige poging om obstakels op te werpen, zijn vrouw vast en namen zijn zoon weg en ontwrichtten zijn hand. Umm Salamah, na het vertrek van haar man en het verlies van haar zoon, bracht een jaar door alleen, huilend en klagend. Een relatief van haar had uiteindelijk medelijden met haar en spoorde de anderen aan om haar zoon vrij te laten en haar toe te staan haar man te vergezellen. Ze begon toen aan een reis van 500 kilometer zonder enige hulp. Op een plek genaamd At-Tan‘im kwam ‘Uthman bin Talhah haar tegen en bood aan haar een ritje naar Medina te geven. Zij, samen met haar zoon, sloot zich aan bij Abu Salamah in het dorp Quba’, een buitenwijk van Medina.
- Een andere instantie van de wreedheden van de polytheïstische Mekkanen, met betrekking tot de migratie, is Suhaib. Deze man uitte zijn wens om te migreren en dat was uiteraard een bron van verontwaardiging voor de ongelovigen. Ze begonnen hem te beledigen en beweerden dat hij als een waardeloze zwerver naar Mekka was gekomen, maar hun stad was welwillend genoeg en dankzij hen wist hij veel geld te verdienen en rijk te worden. Ze gaven orders dat hij niet zou vertrekken. Toen hij dit zag, bood hij aan al zijn rijkdom aan hen af te staan. Uiteindelijk stemden ze ermee in hem vrij te laten op die voorwaarde. De Profeet hoorde dit verhaal en zei daarover:
- Toen was er het verhaal van ‘Umar bin Al-Khattab, ‘Ayyash bin Abi Rabi‘a en Hisham bin Al-‘Asi, die afspraken om op een bepaalde ochtend op een bepaalde plaats te ontmoeten om naar Medina te vertrekken; ‘Umar en ‘Ayyash kwamen, maar Hisham werd door de Mekkanen vastgehouden.
Kort daarna kwam Abu Jahl, en zijn broer Al-Harith naar Medina om hun derde broer ‘Ayyash te bezoeken. Ze probeerden sluw de meest gevoelige plek bij de mens aan te raken, namelijk zijn relatie met zijn moeder. Ze spraken hem aan en beweerden dat zijn moeder had gezworen dat ze nooit haar haar zou kammen, noch zichzelf zou beschaduwen tegen de zon, tenzij ze hem had gezien. ‘Ayyash voelde medelijden met zijn moeder, maar ‘Umar was slim genoeg om te begrijpen dat ze ‘Ayyash wilden verleiden om zich af te keren van de Islam, dus waarschuwde hij hem tegen hun trucs, en voegde toe: "uw moeder zou haar haar kammen als er luizen haar plaagden, en zou zichzelf beschaduwen als de zon van Mekka te heet voor haar werd." Ondanks deze woorden was ‘Ayyash vastbesloten om naar zijn moeder te gaan, dus gaf ‘Umar hem zijn beheersbare, zachte kameel, en adviseerde hem om op zijn rug te blijven omdat die hem redding zou bieden als hij iets verdachts aan hun kant opmerkte. De partij van drie vertrok toen richting Mekka. Zodra ze een deel van de afstand hadden afgelegd, klaagde Abu Jahl over zijn kameel en vroeg ‘Ayyash hem te laten achter hem op zijn kameel rijden. Toen ze zich op het niveau van de grond hurkten, vielen de twee afgodenaanbidders ‘Ayyash aan en bonden hem vast. Ze reden verder naar Mekka en riepen mensen toe om hun voorbeeld te volgen met betrekking tot ‘domkoppen’.
Dit zijn slechts drie zelfverklarende modellen van de reactie van de Mekkanen op iedereen die van plan was te emigreren. Desondanks wisten de gelovigen zich nog steeds in successie te onttrekken en zo snel dat binnen twee maanden na de Tweede ‘Aqabah Pledge, hele wijken van Mekka verlaten werden. Bijna alle volgelingen van Mohammed
waren naar hun nieuwe verblijfplaats gemigreerd, behalve Abu Bakr, ‘Ali, de Profeet
zelf, en die hulpeloze nobele zielen die in opsluiting waren vastgehouden of niet konden ontsnappen. De Profeet , samen met Abu Bakr en ‘Ali, had alle nodige voorbereidingen getroffen voor de migratie, maar wachtte op toestemming van zijn Heer.
Het is opmerkelijk dat de meeste moslims die naar Abyssinia (Ethiopië) waren gemigreerd, terugkeerden naar Medina om zich daar bij de rest van de moslims aan te sluiten.
De situatie was ongetwijfeld kritiek in Mekka, maar Mohammed
was helemaal niet van streek. Abu Bakr drong er echter op aan dat de Profeet de stad verliet. Hij wachtte ook ijverig op een kans om Mohammed
op deze belangrijke reis te vergezellen. Maar de Profeet vertelde hem dat de tijd nog niet gekomen was; de Heer had hem nog geen bevel gegeven om te emigreren. In afwachting van het Gebod van Allâh had Abu Bakr voorbereidingen getroffen voor de reis. Hij had twee snelle kamelen gekocht en ze vier maanden lang goed gevoerd, zodat ze de ontberingen van de lange woestijntocht achter elkaar konden doorstaan.
| <<Previous ---- Next >> | Pagina 5 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Ga terug naar de Hoofdpagina