AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -12
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.
AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet 
Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-
Vertaald door : Issam Diab
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 12 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Al-Ahzab (de Geconfedereerden) Invasie
Nogmaals, vrede en veiligheid omhulden de Arabische Schiereiland en dit turbulente gebied begon een periode van rust te ervaren na een heel jaar van oorlog. De joden, wier verraad, intriges en ondankbaarheid hen alle soorten vernedering en schande deden proeven, werden echter niet gewaarschuwd. Nadat ze naar Khaibar waren verbannen, bleven ze angstig wachten op de resultaten van de schermutselingen tussen de moslims en de afgodenveraanbaders. In tegenstelling tot hun hoop waren de gebeurtenissen van de oorlog in het voordeel van de moslims, dus begonnen ze een nieuw stadium van samenzwering en bereidden ze zich voor om de moslims een dodelijke slag toe te brengen, maar waren te laf om direct tegen hen te manoeuvreren, dus legden ze een afschuwelijk plan aan om hun doelstellingen te bereiken. Twintig chiefs van de joden met enkele bekende figuren van Bani Nadir gingen naar Mekka om een onheilige alliantie met Quraish te onderhandelen. Ze begonnen de mensen daar aan te sporen om de Boodschapper van Allâh
aan te vallen, hen daarbij volledige steun en bijstand belovend. De mensen van Quraish, die slaperig en te zwak bleken om de moslims bij Badr uit te dagen, grepen deze kans om hun bezoedelde eer en bevlekte reputatie te herstellen. Dezelfde delegatie zette koers naar Ghatfan, riep hen op hetzelfde te doen, en zij reageerden positief. De Joodse delegatie begon vervolgens een nieuwe inspanning en toerde door delen van Arabië en slaagde erin de geconfedereerden van ongeloof tegen de Profeet
, zijn Boodschap en de gelovigen in Allâh aan te zetten. Quraish, Kinanah en andere bondgenoten uit Tihama, in het zuiden; verzamelden zich, rangschikten zich en rekruteerden vierduizend mannen onder leiding van Abu Sufyan. Vanuit het oosten kwamen stammen van Banu Saleem, Ghatfan, Bani Murrah, enzovoort. Zij allen marcheerden naar Medina en verzamelden zich in de buurt daarvan op een reeds afgesproken tijdstip. Het was een groot leger van tienduizend strijders. Ze overtroffen in feite alle moslims in Medina, vrouwen, jongemannen en ouderen inbegrepen. Om de waarheid te zeggen, als ze een verrassingsaanval hadden gelanceerd op Medina, hadden ze alle moslims kunnen uitroeien. Echter, het leiderschap binnen de stad was alert en de inlichtingendienst wist het gebied van de vijand te verkennen en hun bewegingen te melden aan de verantwoordelijken in Medina. De Boodschapper van Allâh
riep een hoog adviescollege bijeen en besprak zorgvuldig een plan om Medina te verdedigen. Na een lang gesprek tussen militaire leiders en mensen met gezond advies, werd op voorstel van een eerbare metgezel, Salman Al-Farisi, besloten om grachten te graven als verdedigingslinie. De moslims, met de Profeet
aan hun hoofd, die hen aanmoedigde, hielp en herinnerde aan de beloning in het Hiernamaals, begonnen zeer actief en ijverig een gracht rond Medina te bouwen. Ernstige honger, grenzend aan hongersnood, kon hen niet ontmoedigen of afschrikken om hun wanhopig gezochte doel te bereiken. Salman zei: O Boodschapper van Allâh! Toen er een belegering tegen ons werd gelegd in Perzië, gebruikten we grachten om onszelf te verdedigen. Het was echt een ongekend wijs plan. De Boodschapper van Allâh
gaf snel orders om het plan te implementeren. Er werd veertig meter toegewezen aan elke groep van tien om te graven. Sahl bin Sa‘d zei: We waren in het gezelschap van de Boodschapper van Allâh
, de mannen gebruikten om te graven en we evacueerden de aarde op onze ruggen.
Sommige bovennatuurlijke profetische tekenen verschenen tijdens het graven van de gracht. Jabir bin ‘Abdullah, de Profeet
ziende hongeren, slachtte een schaap, kookte wat gerst en vroeg de Profeet
en enkele metgezellen om zijn uitnodiging te aanvaarden, maar de Profeet
verzamelde alle duizend mensen die bezig waren met het graven van de gracht en ze begonnen te eten totdat ze allemaal volledig verzadigd waren en toch bleef de schouder van het schaap en het deeg dat werd gebakken onverminderd. Een zekere vrouw bracht een handvol dadels en kwam langs de Profeet
, die de dadels oppakte, ze over zijn mantel wierp en zijn volgelingen uitnodigde om te eten. De dadels begonnen in aantal te toenemen totdat ze over de zoom van zijn gewaad vielen. Een ander illuster bovennatuurlijk voorbeeld was dat een hardnekkige rots zich als een immuun obstakel in de gracht uitstak. De Profeet
nam de schop en sloeg, en de rots veranderde onmiddellijk in een losse zandduin. In een andere versie zei Al-Bara‘: Op Al-Khandaq (de gracht) Dag stond er een rots die te immuun was voor onze schijven om te breken. We gingen daarom naar de Boodschapper van Allâh
voor advies. Hij nam de schop en sloeg op de rots, uitroepend: "In de Naam van Allâh, Allâh is Groot, de sleutels van Ash-Shâm (Geografisch Syrië) zijn van mij, ik zweer bij Allâh, ik kan op dit moment haar paleizen zien;" bij de tweede slag zei hij: "Allâh is Groot, Perzië is van mij, ik zweer bij Allâh, ik kan nu het witte paleis van Madain zien;" en voor de derde keer sloeg hij op de rots, die in zeer kleine stukjes veranderde, hij zei: "Allâh is Groot, ik ben de sleutels van Yemen gegeven, ik zweer bij Allâh, ik kan de poorten van San‘a zien terwijl ik op mijn plaats ben." Dezelfde versie werd verteld door Ishaq. Het noordelijke deel van Medina was het meest kwetsbaar, alle andere zijden werden omgeven door bergen en dadelbomen, de Profeet
, als een bekwame militaire expert, begreep dat de ongelovigen in die richting zouden marcheren, dus de gracht werd op die kant bevolen. De moslims bleven enkele dagen graven; ze werkten er gedurende de dag aan en gingen 's avonds naar huis totdat het zijn volledige militaire afmetingen had aangenomen voordat het enorme leger van de afgodenaanbidders; dat bestond uit maar liefst tienduizend strijders, arriveerde en zich in de buurt van Medina vestigde op plaatsen die Al-Asyal en Uhud heten.
Drie duizend moslims, met Mohammed
aan hun hoofd, kwamen naar buiten om de afgodenaanbidders te ontmoeten, met Allâh’s Belofte van overwinning diep in hun gedachten gevestigd. Ze vestigden zich in Sila‘ Berg met de gracht als een barrière tussen hen en de ongelovigen.
Toen de afgodenaanbidders probeerden aan te vallen en in Medina binnen te breken, waren ze verrast om een brede gracht te zien, een nieuw strategiem dat vóórheen onbekend was in Arabië, die stond als een hardnekkig obstakel. Gevolgens besloten ze Medina te belegeren en begonnen te manoeuvreren rond de gracht, waarbij ze hard probeerden een kwetsbare plek te vinden waar ze in Medina konden infiltreren. Om hun vijanden ervan te weerhouden zich te benaderen of een opening in hun verdediging te overbruggen, gooiden de moslims pijlen en voerden schermutselingen met hen uit. De ervaren vechters van Quraish waren afkerig van deze situatie en wachtten in afwachting van wat de belegering zou kunnen onthullen. Daarom besloten ze dat een groep vechters onder leiding van ‘Amr bin ‘Abd-e-Wudd, ‘Ikrima bin Abi Jahl en Dirar bin Al-Khattab, zou door de gracht werken. Ze slaagden er in feite in dat te doen en hun ruiters namen een moerassig gebied tussen de gracht en Sila‘ Berg in beslag. ‘Amr daagde de moslims uit voor een duel, en ‘Ali bin Abi Talib werd afgevaardigd. Na een korte maar felle confrontatie doodde ‘Ali ‘Amr en dwong de anderen om in een staat van paniek en verwarring te evacueren. Echter, enkele dagen later ondernamen de afgodenaanbidders nieuwe wanhopige pogingen, maar die mislukten allemaal vanwege de standvastigheid en heldhaftige confrontatie van de moslims.
In de context van de gebeurtenissen van de Slag bij de Gracht, slaagde de Boodschapper van Allâh
er niet in om sommige gebeden op hun juiste tijd te verrichten. Jabir - moge Allah tevreden met hem zijn - verhaalde: Op de Dag van de Gracht kwam ‘Umar bin Al-Khattab - moge Allah tevreden met hem zijn - en vervloekte de ongelovigen van Quraish en zei: "O Boodschapper van Allâh! Ik heb het middaggebed niet verricht en de zon is ondergegaan." De Profeet
antwoordde: "Bij Allâh! Ik heb het gebed ook nog niet verricht." De Profeet
ging toen naar Buthan, verrichtte de wassing en verrichtte het middaggebed nadat de zon was ondergegaan en vervolgens het avondgebed na de zonsondergang." Hij was zo woedend over dit nalaten dat hij de toorn van Allâh over zijn vijanden aanriep en Allâh smeekte om hun huizen en grafmonumenten met vuur te vullen omdat ze hem afleiden van het verrichten van het middaggebed. Het werd overgeleverd door Ahmed en Shafa‘i dat de gebeurtenissen van die strijd hem vasthielden van het middag-, middag-, avond- en nachtgebed, maar hij verrichtte ze gecombineerd. De verschillende overleveringen wijzen op het feit dat de situatie enkele dagen duurde.
Het is duidelijk dat, en vanwege de gracht die tussen de twee partijen stond, er geen direct gevecht plaatsvond, maar er waren militaire activiteiten beperkt tot het afschieten van pijlen, waardoor de strijd het leven eiste van een klein aantal strijders, zes moslims en tien afgodenaanbidders, één of twee gedood door het zwaard.
Tijdens het gevecht werd Sa‘d bin Mu‘adh door een pijl getroffen die zijn slagader doorboorde. Toen hij besefte dat zijn einde naderde, riep hij Allâh aan, zeggende: "Oh, Allâh, U weet dat er niets dichter bij mijn hart ligt dan strijden in Uw weg tegen degenen (ongelovigen) die Uw Boodschapper verloochenden en Hem uit Zijn stad verbannen. Oh, Allâh, ik geloof diep dat U heeft bepaald dat wij met hen moeten vechten, dus als er nog meer gevechten met hen te voeren zijn, laat me dan in leven blijven om meer tegen hen te strijden. Als het is gestild, verzoek Ik U dan om het opnieuw te ontsteken, zodat ik erin mijn laatste adem uit kan blazen." Hij besloot zijn smeekbede met het verzoeken aan Allâh om hem niet te laten sterven totdat hij volledige wraak had genomen op Banu Quraiza. Te midden van deze moeilijke omstandigheden waren er intense samenzweringen en intriges tegen de moslims aan de gang. De belangrijkste crimineel van Bani Nadir, Huyai, haastte zich naar de woningen van Banu Quraiza om hun leider Ka‘b bin Asad Al-Qurazi aan te zetten, die een pact met de Boodschapper van Allâh
had gesloten om hem in oorlogstijd te helpen. Ka‘b weerstond in eerste instantie alle verleiding van Huyai, maar Huyai was slim genoeg om hem te manipuleren, te spreken over Quraish en hun notabelen in Al-Asyal, evenals Ghatfan en hun chieftains verankerd in Uhud, allemaal in één gedachtenis, vastbesloten om Mohammed
en zijn volgelingen uit te roeien. Hij beloofde bovendien om in Ka‘bs fort te blijven en zich bloot te stellen aan eventueel gevaar in het geval Quraish en Ghatfan zouden terugkrabbelen. De boze man ging op deze manier verder totdat hij later erin slaagde Ka‘b aan zijn kant te winnen en hem te overtuigen zijn verbond met de moslims te verbreken. Banu Quraiza begon toen oorlogshandelingen te lanceren tegen de moslims, met name de geïsoleerde garnizoenen die de vrouwen en kinderen van de moslims huisvestten. Op gezag van Ibn Ishaq, Safiyah - moge Allah tevreden met haar zijn - , dochter van ‘Abdul Muttalib, bevond zich in een garnizoen met Hassan bin Thabit, evenals enkele vrouwen en kinderen. Safiyah zei: "Een Jood werd gezien die rond onze locatie loerde, die kwetsbaar was voor vijandelijke aanvallen omdat er geen mannen waren om het te verdedigen. Ik informeerde Hassan dat ik argwaan had tegen de aanwezigheid van die man in de buurt van ons. Hij zou ons nu kunnen verrassen, terwijl de Boodschapper van Allâh
en de moslims te druk zijn om ons te helpen, waarom daal je niet af en dood je hem niet? Hassan antwoordde dat hij dat niet zou doen, dus nam ik een houten balk, daalde af en sloeg de Jood dood. Ik keerde terug en vroeg Hassan om hem te plunderen, maar opnieuw weigerde Hassan dat te doen. Dit evenement had een verstrekkende impact en ontmoedigde de joden om verdere aanvallen uit te voeren, denkend dat die locaties versterkt en beschermd werden door moslimvechters. Zij bleven echter de afgodenaanbidders van levensondersteuning voorzien als teken van hun steun tegen de moslims.
Toen de Boodschapper
dit slechte nieuws hoorde, stuurde hij vier prominente moslimleiders: Sa‘d bin Mu‘adh, Sa‘d bin ‘Ubada, ‘Abdullah bin Rawaha en Khawat bin Jubair om te onderzoeken, maar waarschuwde tegen het verspreiden van paniek onder de moslims en adviseerde hen om in het openbaar te verklaren dat de geruchten ongegrond zijn als dat zo is. Helaas ontdekten de vier mannen dat het nieuws waar was en dat de joden openlijk aankondigden dat er geen alliantiepact meer bestond met Mohammed
. De Boodschapper van Allâh
werd op de hoogte gebracht van deze situatie, en de moslims begrepen hun kritieke positie met het vreselijke gevaar dat daaruit voortvloeide. Hun rug was kwetsbaar voor de aanvallen van Banu Quraiza, en een enorm leger zonder enige manier om te ontkomen, voor hen, terwijl hun vrouwen en kinderen onbeschermd tussenin stonden. In dit verband zegt Allâh:
[33:10, 11]
Nu de moslims ingesloten waren in de Gracht in de verdediging, plaagden de huichelaars hen met het hebben gekoesterd van misleidende hoop om Kisra, de keizer van Perzië, en Caesar, de keizer van de Romeinen, te verslaan. Ze begonnen de zaden van ontmoediging te zaaien en deden alsof ze zich terugtrokken om hun huizen te verdedigen, hoewel deze op geen enkele manier in gevaar waren. Hier zegt Allâh:
) hebben ons niets beloofd dan illusies!’ En toen een groep van hen zei: ‘O mensen van Yathrib (Al-Madinah), er is geen stand (mogelijk) voor jullie (tegen de vijandelijke aanval!) dus keert terug!’ En een groep van hen vroeg toestemming van de Profeet (
) zeggende: ‘Waarlijk, onze huizen liggen open (voor de vijand).’ En ze lagen niet open. Ze wilden slechts vluchten." [33:12, 13]De Boodschapper van Allâh,
wikkelde zich in zijn gewaad en begon te mediteren over de verraderlijkheid van Banu Quraiza. De geest van hoop overheerste hem en hij stond op en zei:
Vervolgens begon hij beslissende plannen te smeden met als doel de vrouwen en kinderen te beschermen, en stuurde enkele strijders terug naar Medina om hen te behoeden voor een verrassingsaanval door de vijand. De tweede stap was om actie te ondernemen die zou kunnen leiden tot het ondermijnen van de rangen van de ongelovige confederaten. Daar had hij in gedachten om een soort verzoening te sluiten met de chiefs van Ghatfan op basis van het schenken van een derde van de vruchtgewassen van Medina. Hij zocht het advies van zijn belangrijkste metgezellen, namelijk, Sa‘d bin Mu‘adh en Sa‘d bin ‘Ubadah, wiens antwoord als volgt was:
"O Boodschapper van Allâh! Als het een inlijving is van Allâh, dan moeten we gehoorzaam zijn, maar als het een nieuw pad is dat u wilt volgen alleen om onze veiligheid te bieden, dan hebben we het niet nodig. Wij hebben deze mensen in polytheïsme en afgodendienst gekend en we kunnen veilig zeggen dat ze de vrucht van onze boomgaarden niet nodig hebben, ze hebben eerder de volledige vernietiging van ons nodig. Nu Allâh ons heeft geëerd met de Islam, geloof ik dat het beste antwoord in deze situatie is om hen te doden." Waarop de Profeet
hun geloof corrigeerde, zeggende: "Mijn nieuwe beleid wordt gesmeed om uw veiligheid te bieden, nu alle Arabieren zich hebben verenigd om jullie (moslims) te vernietigen."
Allâh, de Glorieuze, de Verhevene, lof zij Hem, schiep iets dat leidde tot tweedracht onder de vijanden van de Islam en later tot hun volledige nederlaag. Een man uit de stam van Ghatfan genaamd Na‘im bin Mas‘ud vroeg om toegelaten te worden tot het publiek van de Profeet
. Hij verklaarde dat hij heimelijk de Islam had aangenomen en vroeg de Profeet
om hem iets te bevelen dat de moslims ten goede zou komen. De Profeet
vroeg hem iets te doen dat de moslims in de huidige nood kon helpen en elke strategie van nut te gebruiken. De man, in een heen en weer beweging, tussen de joden, Quraish en Ghatfan, slaagde erin elke partij te bewegen de andere te laten vallen. Hij ging naar de chiefs van Banu Quraiza en fluisterde in hun oren om niet te vertrouwen op Quraish noch met hen te vechten, tenzij de laatste enkele gijzelaars gaf. Hij probeerde zijn raad te ondersteunen door te beweren dat Quraish hen zou verlaten als ze zagen dat een overwinning op Mohammed
onwaarschijnlijk was, en de moslims dan vreselijke wraak zouden nemen. Na‘im, vervolgens, ging naar het kamp van Quraish en slaagde erin een vergelijkbare strategie te beoefenen in zijn uiteindelijke resultaat, maar verschillend in inhoud. Hij beweerde dat hij voelde dat de joden spijt hadden van het verbreken van hun verbond met Mohammed
en zijn volgelingen. Hij vertelde hen dat de joden regelmatig correspondentie onderhielden met de moslims, ten effecte dat Quraishite gijzelaars naar het kamp van de moslims zouden worden gestuurd met volledige joodse loyaliteit, zoals reeds overeengekomen. Na‘im drong er vervolgens bij Quraish op aan om geen gijzelaars naar de joden te sturen. In een derde opdracht deed hij hetzelfde met de mensen van Ghatfan.
Op zaterdagavond, Shawwal 5 A.H., zonden zowel de Quraish als de Ghatfan gezanten naar de joden, die hen aanspoorden om oorlog te voeren tegen Mohammed
. De joden stuurden terug berichten dat ze niet op zaterdag zouden vechten. Ze voegden eraan toe dat ze daarvoor gegarandeerdheid nodig hadden van hen, om hun consistentie te waarborgen. Bij ontvangst van de antwoorden, kwamen de Quraish en Ghatfan tot de overtuiging dat Na‘ims woorden volledig waar waren. Daarom zonden ze opnieuw een bericht naar de joden, waarin ze hen uitnodigden om oorlog te voeren en hen verzochten die voorwaarde van gijzelaars uit te sluiten. Na‘ims plan bleek succesvol, en een toestand van wantrouwen en argwaan onder de ongelovigen bondgenoten heerste en reduceerde hun moraal tot een beklagenswaardige mate.
Ondertussen waren de moslims bezighouden met smeken bij hun Heer om hun huizen te beschermen en veiligheid voor hun families te verschaffen. De Boodschapper van Allâh
riep op zijn beurt Allâh’s toorn over de Confederaten aan, en smekte:
Allâh de Glorieuze, de Verhevene, antwoordde terstond op de oproep van de moslims. In combinatie met de tweedracht en variantie die hun weg vonden in de harten van de ongelovigen, vermoeiden de krachten van de natuur - wind, regen en kou - hen, werden tenten omvergeblazen, kookvaten en ander gereedschap omvergeworpen.
Diezelfde koude nacht zette de Boodschapper van Allâh
Hudhaifa bin Al-Yaman erop uit om rond te snuffelen naar nieuws over de vijand. Hij ontdekte dat zij zich voorbereidden om gefrustreerd te vertrekken vanwege hun onvermogen om hun doel te bereiken. Allâh vervulde werkelijk Zijn Belofte, ontsparde de moslims een gevecht met een formidabele leger, steunde Zijn slaaf (Mohammed
) en sloeg de Confederaten een zware slag toe.
De slag bij de Gracht vond plaats in het vijfde jaar van de Hijra. De belegering van Medina begon in Shawwal en eindigde in Dhul Qa‘dah, d.w.z. het duurde meer dan een maand. Het was in feite een strijd van zenuwen in plaats van van verliezen. Er werd geen bitter gevecht geregistreerd; niettemin was het een van de meest beslissende veldslagen in de vroege geschiedenis van de islam en bewees het voorbij alle twijfel dat geen enkele macht, hoe groot ook, de opkomende islamitische macht in Medina kon uitroeien. Toen Allâh de Confederaten verplichtte te evacueren, was de Boodschapper in een positie om vol vertrouwen te verklaren dat hij daarna voortaan het initiatief zou nemen in oorlog en niet zou wachten tot het land van de islam werd binnengevallen.
Het binnenvallen van Banu Quraiza
Aartsengel Gabriel - Vrede zij met hem - , op dezelfde dag dat de Boodschapper van Allâh
terugkeerde naar Medina na de vorige veldslag, en terwijl hij zich in het huis van Umm Salama aan het wassen was, hem bezocht en hem vroeg om zijn zwaard te trekken en naar de verblijfplaats van de oproerige Banu Quraiza te gaan en hen te bevechten. Gabriel noteerde dat hij met een stoet van engelen vooraf zou gaan om hun forten te doen trillen en angst in hun harten te zaaien.
De Boodschapper van Allâh
sommeerde onmiddellijk de oproeper tot het gebed en beval hem nieuwe vijandelijkheden tegen de Banu Quraiza aan te kondigen, benoemde Ibn Umm Maktum als een heerser van Medina, en vertrouwde de banier van de oorlog toe aan ‘Ali bin Abi Talib die marcheerde naar het aangewezen doel en dicht genoeg kwam om de joden te horen de Boodschapper van Allâh
beledigen, die op zijn beurt het hoofd van drieduizend infanteristen en dertig ruiters van Ansar (Helpers) en Muhajireen (Emigranten) aanvoerde. Op weg om de vijand te ontmoeten, was het middaggebed verschuldigd. Sommige moslims weigerden het te verrichten totdat ze de vijand hadden verslagen, terwijl anderen het op de juiste tijd aanboden, zoals gewoonlijk. De Profeet
bezwaar tegen geen van beide. Toen ze de woningen van de Banu Quraiza bereikten, belegerden ze hun forten zwaar. De leider van de joden, Ka‘b bin Asad, bood hen drie alternatieven aan: de Islam te omarmen, en hun leven, rijkdom, vrouwen en kinderen zouden volledig veilig zijn, en herinnerde hen eraan dat een dergelijk gedrag niet onverenigbaar zou zijn met wat ze in hun boeken hadden gelezen over de waarachtigheid van Mohammeds profeetenschap; om hun kinderen en vrouwen te doden en vervolgens de Profeet
en zijn volgelingen uit te dagen om het zwaard te trekken om de moslims uit te roeien of zelf uitgeroeid te worden, of als een derde mogelijkheid om Mohammed
en zijn volk te verrassen op zaterdag - een dag waarop men overeenkwam dat er geen gevechten zouden plaatsvinden.
Geen van die alternatieven sprak hen aan, dus hun leider, boos en verontwaardigd, keerde zich tot hen en zei: "Jullie zijn nooit beslissend geweest in besluitvorming sinds jullie geboren werden." De sombere toekomst reeds zichtbaar, namen ze contact op met enkele moslims, die goede relaties met hen hadden onderhouden, om meer te weten te komen over hun lot in het licht van de huidige omstandigheden. Ze verzochten dat Abu Lubaba naar hen werd gestuurd voor advies. Toen hij arriveerde, begonnen de mannen te smeken, vrouwen en kinderen om wanhopig te huilen. In antwoord op hun verzoek om advies wees hij naar zijn keel en zei dat daar moord op hen wachtte. Hij realiseerde zich toen dat hij de vertrouwen van de Profeet
had verraden, dus haastte hij zich rechtstreeks naar de moskee in Medina en bond zichzelf aan een houten paal, waarbij hij verklaarde dat niemand hem zou losmaken behalve de Boodschapper van Allâh , en voegde eraan toe dat hij als compensatie voor de dodelijke fout die hij had gemaakt, nooit de woningen van de Banu Quraiza zou betreden. Toen de Boodschapper
op de hoogte werd gebracht van dit incident, zei hij: "Ik zou Allâh hebben gebeden om hem te vergeven als hij dat had gevraagd, maar aangezien hij zichzelf heeft vastgebonden uit eigen vrije wil, dan is het Allâh Die tot hem in vergeving zal keren."
De joden van de Banu Quraiza hadden de belegering veel langer kunnen volhouden omdat er ruim voedsel en water beschikbaar was en hun forten sterk versterkt waren, terwijl de moslims in het kale, blote land veel last hadden van kou en honger, laat staan de vermoeidheid als gevolg van eindeloze oorlogshandelingen die al begonnen waren vóór de slag van de Coalitie. Desondanks was dit een strijd van zenuwen, want Allâh had angst in de harten van de joden gewekt, en hun moraal was bijna ingestort, vooral toen twee moslimhelden, ‘Ali bin Abi Talib en Az-Zubair bin ‘Awwam - moge Allah tevreden met hem zijn - doorgingen met ‘Ali die zwoer dat hij niet zou stoppen totdat hij hun forten had bestormd of een martelaar was geworden zoals Hamza (een voormalige moslimmartelaar).
Gezien deze weerstand hadden ze niets anders dan zich te conformeren aan de oordeel van de Boodschapper. De Boodschapper van Allâh
beval dat de mannen handboeien zouden krijgen, en dit werd gedaan onder toezicht van Muhammad bin Salamah Al-Ansari, terwijl de vrouwen en kinderen in bewaring werden geplaatst. Daarop intercedeerde de stam Al-Aws, smeekte de Profeet
om mild te zijn tegenover hen. Hij stelde voor dat Sa‘d bin Mu‘adh, een voormalige bondgenoot, zou worden belast met het geven van een oordeel over hen, en zij gingen daarmee akkoord.
Sa‘d bleef ondertussen achter in Medina vanwege een ernstig letsel dat hij had opgelopen in de Slag van de Confederaten. Hij werd opgeroepen en gebracht op een ezel. Op weg naar de Profeet
spoorden de joden hem aan om in zijn oordeel mild te zijn vanwege vroegere vriendschap. Sa‘d bleef stil, maar toen ze aandrongen, zei hij: "Het is tijd dat Sa‘d niet bang is voor de kritiek van de kritiseerders." Toen sommigen van hen bij dit beslissende standpunt hoorden, keerden ze terug naar Medina in de verwachting van een wanhopige ondergang.
Bij aankomst stapte hij af met de hulp van enkele mannen. Hij werd geïnformeerd dat de joden het met zijn oordeel over hen eens waren geworden. Hij vroeg zich onmiddellijk af of zijn oordeel zou gelden voor alle aanwezigen, de Profeet
inbegrepen, en keerde zich eervol af naar hem. Het antwoord was bevestigend.
Hij besloot dat alle geslaagde mannelijke personen behorende tot de stam gedood moesten worden, vrouwen en kinderen gevangen genomen en hun rijkdom verdeeld onder de moslimstrijders. De Profeet
accepteerde zijn oordeel, zeggende dat Sa‘d had geoordeeld volgens het Gebod van Allâh. Sterker nog, de joden verdienden die ernstige straf voor het lelijke verraad dat ze tegen de Islam hadden gekoesterd, en het grote arsenaal dat ze hadden verzameld en dat bestond uit duizend vijfhonderd zwaarden, tweeduizend speren, driehonderd harnassen en vijfhonderd schilden, die allemaal in de handen van de moslims vielen. Er werden greppels gegraven in de bazaar van Medina en daar werden tussen de zes en zevenhonderd joden onthoofd. Zo werden bronnen van intrige en verraad eens en voor altijd uitgeroeid.
Huyai, een hoofdzondebok van de oorlog, een duivel van Bani Nadir en de vader van Safiyah, was zich aangesloten bij de Banu Quraiza toen de Quraish en Ghatfan afvallig werden, en werd met zijn handen vastgebonden aan zijn nek met een touw aan de audiëntie van de Profeet
toegelaten. In brutale minachting verklaarde hij obstinaat vijandigheid tegen de Profeet
, maar gaf toe dat de Wil van Allâh vervuld moest worden en voegde eraan toe dat hij zich had neergelegd bij zijn lot. Hij werd bevolen te gaan zitten en werd ter plekke onthoofd.
Alleen één vrouw van de joden werd gedood omdat ze een moslimstrijder had gedood door een maalsteen op hem te gooien. Een paar elementen van de vijand bekeerden zich tot de Islam en hun leven, rijkdom en kinderen werden gespaard. Wat de buit van de oorlog betreft, verdeelde de Profeet
deze, nadat hij een vijfde had gereserveerd, in overeenstemming met de inlijvingen van Allâh. Drie delen gingen naar de ruiter en één naar de infanterist. Vrouwelijke gevangenen werden naar Najd gestuurd om te worden verhandeld met paarden en wapens. Voor zichzelf selecteerde de Profeet
Rehana bint ‘Amr bin Khanaqah, bevrijdde haar en huwde haar in het jaar 6 Hijri. Ze stierf kort na de afscheidsbedevaart en werd begraven in Al-Baqi<.
Nadat de oorlog met Banu Quraiza was beslecht en ze waren verslagen, werd de wens van Sa‘d bin Mu‘adh vervuld en hij gaf zijn laatste adem. Als reactie op zijn smeekbede vertelde ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - dat Sa‘ds wonden begonnen te bloeden vanuit het voorste deel van zijn nek terwijl hij in zijn tent was, die de Profeet
voor hem had opgesteld in de moskee, zodat hij in de buurt zou zijn om naar zijn welzijn te informeren en er toezicht op te houden. De mensen waren niet bang, behalve toen het bloed naar hen toe stroomde, en in de Moskee bevond zich naast Sa‘ds tent de tent van Banu Ghifar. Ze zeiden: "O mensen van de tent, wat komt er naar ons toe van jullie?" Het bleek dat het de wond van Sa‘d was die bloedde en hij daarop stierf.
Jabir vertelde dat de Boodschapper van Allâh
had gezegd: "De Troon van de Barmhartige schokte bij de dood van Sa‘d bin Mu‘adh." Toen zijn baar werd gedragen, zei At-Tirmidhi: De huichelaars beweerden dat hij te licht was. De Boodschapper van Allâh
reageerde:
In het proces van de belegering van Banu Quraiza kwam één man van de moslims, Khallad bin Suwaid, om toen een vrouw van de joden een maalsteen op hem liet vallen, en een andere, Abu Sinan bin Mihsan, de broer van ‘Ukasha, stierf.
Abu Lubaba stayed tied for six nights. Zijn vrouw ontbond hem tijdens het gebed en hij bond zichzelf daarna weer vast aan de paal. Eén vroege ochtend onthulde Allâh de All-Vergevende een vers aan de Boodschapper van Allâh
met de betekenis dat Allâh Abu Lubaba met vergeving tegemoet was gekomen. De moslims haastten zich hem te bevrijden, maar hij drong erop aan dat de Boodschapper van Allâh
dat zelf zou doen. En dit werd kort voor het ochtendgebed gedaan.
Dit Ghazwah vond plaats in de maand Dhul Qa‘dah in het jaar vijf Hijri<, en de belegering van de forten van Banu Quraiza duurde 25 dagen. Het Hoofdstuk van de Coalitie werd onthuld, met Allâh’s Woorden betreffende de basale kwesties met betrekking tot de gelovigen en huichelaars tijdens de slag van de Coalitie, en de gevolgen van het verraad en het schenden van verdragen door de joden.
Militaire Activiteiten gingen verder
Salam bin Abi Al-Huqaiq (Abu Rafi‘) was een vreselijke joodse crimineel, die de troepen van de Coalitie had bijeengebracht en hen veel rijkdom en voorraden had verschaft, enerzijds, en anderzijds de Profeet
lasterde. Toen de moslims hun zaak met Banu Quraiza hadden afgehandeld, vroeg de stam Al-Khazraj, een rivaal van Al-Aws, toestemming aan de Profeet om die crimineel te doden om een deugd te verdienen die gelijkwaardig was aan die van Al-Aws die een andere crimineel van de joden, Ka‘b bin Al-Ashraf, had gedood. De Profeet
gaf hen toestemming, op voorwaarde dat er geen vrouwen of kinderen werden gedood.
Een groep van vijf mensen met ‘Abdullah bin ‘Ateeq aan hun hoofd, begaf zich naar Khaibar waar ‘Abu Rafi‘’s fort was gesitueerd. Toen ze de plaats naderden, adviseerde ‘Abdullah zijn mannen om iets achter te blijven, terwijl hij vooruitging en zich verhulde in zijn mantel, alsof hij zijn behoefte deed. Toen de mensen van het fort naar binnen gingen, riep de poortwachter hem binnen om hem voor één van hen te houden. ‘Abdullah ging naar binnen en loerde binnen. Hij begon toen de sloten van de deuren naar Salam’s kamer te openen. Daar was het absoluut donker, maar hij wist hem te doorboren en vervolgens veilig te vertrekken. Op weg terug brak zijn been, dus wikkelde hij het in een verband en verstopte zich op een geheime plaats tot de ochtend, toen iemand op de muur stond en officieel het overlijden van Salam bin Abi Al-Huqaiq aankondigde. Toen hij het blijde nieuws hoorde, vertrok hij en ging naar de Profeet
, die naar het hele verhaal luisterde en vervolgens ‘Abdullah vroeg zijn been uit te strekken, wat hij deed en de breuk op de plek genezen.
In een andere versie nam de hele groep van vijf deel aan het doden van die vijand van de Islam. Dit incident vond plaats in Dhul Qa‘dah of Dhul Hijjah in het jaar vijf Hijri.
Kort na de conclusie van de strijd met de Coalitie en Quraiza begon de Profeet
strafexpedities te sturen om agressieve stammen en opstandige Arabieren te dwingen tot een vreedzame overeenkomst te komen met de opkomende staat van de Islam.
Een peloton van dertig gelovigen onder leiding van Mohammed bin Maslamah werd uitgezonden op een militaire missie in Muharram, het zesde jaar van de Hijra, na de twee voorgaande veldslagen. Het was op weg naar de woonplaats van de stam Bani Bakr. De moslims vielen die stam aan en verspreidden hen in alle richtingen. Er viel veel buit ten deel aan de moslims die met een vreselijke ongelovige naar huis terugkeerden, Thumamah bin Uthal Al-Hanafi, hoofd van Bani Hanifa, die was uitgezonden op bevel van Musailama, de Leugenaar, om de Profeet
te vermoorden. De metgezellen van de Profeet
bonden hem vast aan een paal van de Profetische Moskee. Op een vraag die de Profeet
stelde, zei Thumamah: "Als je iemand zou doden, dan zou je iemand van een nobele afkomst moeten kiezen, als je genadig zou zijn, dan tegen een dankbare man, en als je om geld zou vragen, dan zou je het moeten vragen aan een genereuze man." Hij herhaalde dat drie keer op drie verschillende gelegenheden. De derde keer gaf de Profeet
het bevel hem vrij te laten. Hij ging al snel in de buurt staan, waste zich en kwam toen terug om de nieuwe geloof te belijden, zich tot de Profeet
wendend: "Geen gezicht was ooit meer afschuwelijk voor mij dan het jouwe, maar nu is het het dichtst bij mijn hart, geen religie was ooit meer verwerpelijk voor mij dan de jouwe, nu is het het dierbaarste in mijn hart. Nu wil ik de ‘Umrah (kleinere pelgrimstocht) verrichten." De Profeet
gaf hem goede tijdingen en vroeg hem dat te doen. Bij aankomst in Mekka beschuldigden de Quraish hem van ketterij. Hij ontkende dit en bevestigde dat hij de Islam had aangenomen, en zwoer dat ze nooit een graan uit Yamama, een buitenwijk rond Mekka, zouden krijgen, tenzij de Profeet
dat toestond. Dat deed hij en weigerde voedselvoorraden naar Mekka te sturen totdat de Profeet op het ernstige verzoek van de Mekkanen bemiddelde.
Invasie van Bani Lihyan:
Bani Lihyan had verraderlijk gehandeld tegenover tien van de metgezellen van de Profeet en hen opgehangen. Omdat hun woonplaats diep in het hart van de Hidjaz lag, aan de grenzen van Mekka, en vanwege diepgewortelde bloedwraak tussen de moslims enerzijds en de Quraish en de Arabieren anderzijds, achtte de Profeet
het onverstandig om diep door te dringen en dicht bij de grootste vijand, de Quraish, te komen. Echter, toen de macht van de geallieerde Confederaten instortte en ze begonnen te vertragen en zich te wentelen in de huidige ongunstige machtsbalans, greep de Boodschapper van Allah
deze zeldzame kans en besloot dat het tijd was om wraak te nemen op Bani Lihyan. Hij vertrok in Rabi‘ Al-Awwal of Jumada Al-Ula in het jaar zes Hijra aan het hoofd van tweehonderd moslimstrijders en deed alsof hij op weg was naar Syrië, om toen snel van route te veranderen richting Batn Gharran, de plaats van de tragedie van zijn metgezellen, en vroeg de barmhartigheid van Allah voor hen. Het nieuws van zijn mars bereikte Bani Lihyan, die onmiddellijk naar de nabijgelegen bergen vluchtten en daardoor buiten zijn bereik bleven. Op zijn terugweg stuurde de Profeet
een groep van tien ruiters naar een plaats genaamd Kura‘ Al-Ghamim, in de buurt van de woonplaats van de Quraish, om indirect zijn groeiende militaire macht te bevestigen. Al deze schermutselingen duurden veertien dagen, waarna hij terugkeerde naar huis.
Expedities en Delegaties gingen verder:
- Een peloton onder leiding van ‘Ukasha bin Al-Mihsan werd uitgezonden naar een plaats genaamd Al-Ghamir, bewoond door Bani Asad, in het jaar zes Hijra. De vijand vluchtte onmiddellijk en liet tweehonderd kamelen achter, die naar Medina werden gebracht.
- Een peloton onder leiding van Mohammed bin Maslamah vertrok naar de woonplaats van Bani Tha‘labah in Dhil Qassa. Maar een honderd mannen van de vijanden laagerden en doodden hen allemaal, behalve Mohammed bin Maslamah, die erin slaagde te ontsnappen, maar zwaar gewond.
- In vergelding tegen Bani Tha‘labah, stuurde Abu ‘Ubaidah bin Al-Jarrah, met aan het hoofd veertig mannen, naar Dhil Qassa. Ze liepen die nacht en namen de vijand ’s ochtends onverwacht. Opnieuw vluchtten ze naar de bergen, behalve één die gewond raakte en later de Islam aannam. Er viel een aanzienlijke buit in dat specifieke incident.
- Een peloton, onder leiding van Zaid bin Haritha, werd hetzelfde jaar naar Al-Jumum gestuurd, de woonplaats van Bani Saleem. Een vrouw uit Bani Muzaina wees hen de weg naar het kamp van de vijand. Daar namen de moslims enkele gevangenen en vergaarden een aanzienlijke buit. Later gaf de Boodschapper van Allâh
haar haar vrijheid en trouwde haar met een van zijn volgelingen.
- Zaid bin Haritha, in Jumada Al-Ula 6 Hijri, met aan het hoofd honderdzevenenzeventig ruiters, vertrok naar een plaats genaamd Al-‘Ais, onderschepte een karavaan van de Quraish geleid door Abul-‘As, de neef van de Profeet
en plunderde hun kamelen. Abul-‘As ontkwam en zocht toevlucht in het huis van Zainab (zijn vrouw en de dochter van de Profeet
). Hij smeekte haar om de Profeet
te vragen om de restitutie van zijn vermogen. De Profeet adviseerde, maar zonder dwang, de mensen om dat te doen. Zij gaven de man onmiddellijk al zijn vermogen terug. Hij keerde terug naar Mekka, gaf de trusts terug aan degenen tot wie ze behoorden, nam de Islam aan en emigreerde naar Medina waar de Profeet hem na drieënhalf jaar van hun eerste huwelijkscontract herenigde met zijn vrouw, Zainab. De vers betreffende het verbod op huwelijken tussen moslimvrouwen en ongelovigen was toen nog niet geopenbaard. - In Jumada Ath-Thania, hetzelfde jaar, plunderde Zaid, met aan het hoofd vijftien mannen, Bani Tha‘labah en ving twintig van hun kamelen, maar de mensen waren gevlucht.
- In Rajab van hetzelfde jaar, vertrok Zaid, met aan het hoofd twaalf mannen, naar een plaats genaamd Wadi Al-Qura in een verkenningsmissie om de bewegingen van de vijand te onderzoeken. De mensen daar vielen de moslims aan en doodden er negen, terwijl de rest, waaronder Zaid bin Haritha, erin slaagde te ontsnappen.
- De invasie van Al-Khabt (verdunde yoghurt) vond plaats in het jaar acht Hijri, d.w.z. vóór het Verdrag van Hudaibiyah. Abu ‘Ubaidah bin Al-Jarrah leidde driehonderd ruiters om een karavaan van de Quraish te observeren. Vanwege het gebrek aan voedselvoorraden begonnen ze te verhongeren, zo erg dat ze Khabt (verdunde yoghurt) hadden, vandaar de aanduiding "Het Leger van Al-Khabt". Eén van de mannen slachtte negen kamelen driemaal, driemaal per keer in verschillende stadia van de missie. Abu ‘Ubaidah, de leider van de campagne, verbood hem dit te doen. De zee was gul en presenteerde hen een dier genaamd Al-‘Anbar (potvis), zo rijk aan vet dat ze er een halve maand op leefden. Toen ze thuiskwamen, vertelden ze het verhaal aan de Profeet
, die opmerkte dat het voorziening was die door Allâh was verleend, en hen vroeg om hem wat vlees ervan te geven.
Bani Al-Mustaliq (Muraisi‘) Ghazwah , Sha‘ban 6 Hijri
Hoewel het militair niet zijn volledige dimensie aanvaarde, had deze Ghazwah bepaalde implicaties die een staat van turbulentie binnen de Islamitische Staat teweegbrachten en resulteerden in schaamte voor de huichelaars. Bovendien bracht het de invoering van consoliderende wetgeving met zich mee die een indruk van edelmoedigheid, waardigheid en zuiverheid van zielen aan de Islamitische gemeenschap gaf.
Het nieuws bereikte de Profeet
op 2 Sha‘ban dat de leider van Bani Al-Mustaliq, Al-Harith bin Dirar, zijn mannen had gemobiliseerd, samen met enkele Arabieren, om Medina
aan te vallen. Buraidah bin Al-Haseeb Al-Aslami werd onmiddellijk uitgezonden om de rapporten te verifiëren. Hij had enkele woorden gewisseld met Abi Dirar, die zijn intentie tot oorlog bevestigde. Hij stuurde later een verkenningspatrouille om de posities van de moslims te verkennen, maar deze werd gevangen genomen en gedood. De Profeet verzamelde zijn mannen en beval hen zich voor te bereiden op oorlog. Vóór vertrek werd Zaid bin Haritha belast met de zorg voor de zaken van Medina en het afhandelen ervan. Toen de moslims arriveerden, raakten de ongelovigen in paniek en de Arabieren die met hen meelieven vluchtten en zochten hun leven. Abu Bakr werd belast met de vlag van de Emigranten, en die van de Helpers ging naar Sa‘d bin ‘Ubada. De twee legers werden gestationeerd bij een put genaamd Muraisi. Er werd een uur lang geschoten met pijlen, waarna de moslims oprukten en zich met de vijand in een gevecht stortten dat in een volledige overwinning voor de moslims eindigde. Er vielen enkele mannen dood, vrouwen en kinderen van de ongelovigen werden gevangen genomen, en er viel veel buit ten deel van de moslims. Slechts één moslim werd per ongeluk gedood door een Helper. Onder de gevangenen was Juwairiyah, dochter van Al-Harith, leider van de ongelovigen. De Profeet
trouwde met haar en, als compensatie, moesten de moslims een honderdtal andere vijandelijke gevangenen vrijlaten die de islam aannamen en vervolgens werden genoemd als de aanverwanten van de Profeet.
De verraderlijke rol van de huichelaars voorafgaand aan
De Bani Al-Mustaliq Ghazwah:
‘Abdullah bin Ubai, een vreselijke huichelaar, koesterde wrok tegen de islam en de moslims omdat hij geloofde dat de Profeet
hem van zijn leiderschap over Al-Aws en Al-Khazraj had beroofd, twee clans die al hadden ingestemd met de profeetenschap van Mohammed
en zijn meesterschap over hen.
‘Abdullah’s wrok was al aanwezig voordat hij de islam deed alsof. Na de slag bij Badr deed hij alsof hij een moslim was, maar diep van binnen bleef hij die vreselijke vijand van Allâh, Zijn Boodschapper en alle gelovigen in het algemeen. Zijn enige doel was altijd om verdeeldheid te zaaien in de moslimgemeenschap en de oorzaak van de nieuwe hemelse religie te ondermijnen. Zijn verraderlijk gedrag kon overal worden waargenomen, maar was opvallend aanwezig in zijn boze pogingen om verwarring en wanorde te creëren onder de moslims tijdens de Slag bij Uhud. Zijn hypocrisie en bedrog namen serieuze en lelijke vormen aan toen hij kort voor de vrijdagse toespraak van de Profeet onder de moslims stond en hen spottend zei: "Dit is de Boodschapper van Allâh, die u met Allâh heeft geëerd, dus u moet hem steunen, gehoorzamen en naar hem luisteren," en toen zou hij gaan zitten.
Hij deed hetzelfde na de Slag bij Uhud op vrijdag. Hij was zo onbeschoft en overmoedig dat zijn woorden onmiskenbaar spraken van diepgewortelde wrok, zodat sommige van de moslims hem bij zijn mantel grepen en hem tot zwijgen brachten. Hij verliet onmiddellijk, waarbij hij onbeschoft en spottend sprak. Een Helper ontmoette hem bij de poort van de Moskee en beval hem terug te keren en de Boodschapper om vergeving te vragen voor Allâh, maar hij reageerde dat hij dat nooit zou doen. Hij onderhield bovendien clandestien contacten met Bani Nadir, een andere stam van joden, en moedigde hen aan om zich met hem te verenigen en hen steun te beloven; dit alles in zijn aanhoudende inspanningen in een langdurig proces van samenzwering en intriges tegen de moslims. Allâh’s woorden met betrekking tot zijn verraderlijke daden en huiveringwekkende pogingen tijdens de Slag van de Gracht getuigden daarop vrij duidelijk:
De verzen gaan verder in dezelfde context om de huichelaar te beschrijven als een lafaard en een pessimist. Hij is een leugenaar en heeft geen respect voor plechtige beloften. Hij is verraderlijk, oneerlijk en perfide. Hij is gierig en hebzuchtig. Kortom, hij is het complete tegenovergestelde van een ware gelovige:
Alle vijanden van de Islam, van de joden, huichelaars en afgodenaanbidders, erkenden dat de Islam de overhand had gekregen, niet vanwege materiële superioriteit, veelheid aan troepen of veel uitrusting; maar het was eerder vanwege de edele waarden, verfijnde ethiek en hoge kwaliteiten die de moslimgemeenschap doordrongen en iedereen die eraan verbonden was. De vijanden van de Islam waren al op de hoogte van die vloed van licht die geheel afkomstig was van de persoon van de Profeet
, die altijd stond als een uitstekend voorbeeld voor mannen om naar te kijken en te volgen.
De vijanden van de Islam, nadat ze vijf jaar lang een vruchteloze oorlog tegen de nieuwe religie hadden gevoerd, beseften ten volle dat het uitroeien van de Islam op het slagveld niet toegankelijk was, en grepen daarom naar andere tactieken. Zij, die berucht waren als roddelaars, besloten een grootschalige propaganda campagne te lanceren met als doel de persoon van de Profeet
te lasteren op een zeer gevoelig gebied van het Arabische leven, namelijk ethiek en tradities. Na de Slag der Confederaten trouwde de Profeet
Zainab bint Jahsh nadat haar huwelijk met Zaid bin Haritha, zijn pleegzoon, was verbroken. Zij grepen deze kans en begonnen roddels te verspreiden over de Profeet
in Arabië, gebaseerd op een traditie onder de woestijn Arabieren die het verbiedt om te trouwen met de ex-vrouw van een pleegzoon. Zij beweerden dat zijn huwelijk als een gruwelijke zonde zou worden beschouwd. Zij baseerden hun kwaadaardige propaganda ook op het feit dat Zainab zijn vijfde vrouw was, terwijl het aantal strikt beperkt was tot maximaal vier in de Edele Koran, dus de geldigheid van dit huwelijk was volgens hen in twijfel.
Deze geruchten en roddels hadden een negatieve impact op de moraal van sommige zwakkerige moslims totdat de beslissende verzen werden geopenbaard die de Profeet
vrijspraken en alle kwaadaardige plannen en afstotelijke schema's ongeldig verklaarden:
De boze rol die zij speelden in de loop van
de Ghazwah van Bani Al-Mustaliq:
Tijdens deze Ghazwah slaagden de huichelaars er bijna in om een soort tweedracht te creëren onder de moslims zelf, in combinatie met een ernstige en lelijke lastering tegen de Profeet
zelf. Kortom, hun gedrag was een authentieke vertaling van Allâh’s Woorden:
Er dreigde een ruzie uit te breken tussen de Emigranten en de Helpers vanwege plannen en kwade bedoelingen ontworpen door de huichelaars. De Profeet
maakte hen hierop attent, waarbij hij hun gedrag omschreef als iets dat deed denken aan voor-islamitische praktijken. Zij, de huichelaars onder leiding van ‘Abdullah bin ‘Ubai, waren woedend over de uitdaging die de moslims toonden tegen de vijandige plannen en sluwe intriges achter gesloten deuren, en zwoeren: "De meest eerbare zal de mindere uit Medina verbannen," en voegden toe: "Zij (de moslims) hebben de overhand en delen hun land met ons. Als je je hond dikker maakt, zal hij je opeten." Toen die opmerking aan de Profeet
werd gerapporteerd, vroeg ‘Umar, een geëerde metgezel, toestemming om Ibn ‘Ubai te doden. De Profeet
wees op natuurlijke wijze zijn voorstel af op de grond dat het niet betaamt een Profeet
om beschuldigd te worden van het doden van zijn volk. Hij vroeg in plaats daarvan in een onverwachte zet ‘Umar om vertrek aan te kondigen. Hij marcheerde met zijn mannen twee dagen lang totdat de zon te heet werd. Ze vielen in slaap, een slimme poging om de aandacht van zijn volk af te leiden van het eerdere gebeurtenis. ‘Abdullah’s zoon hoorde van dat laffe gedrag van zijn vader en toen de groep Medina bereikte, versperde hij de toegang van zijn vader tot de stad totdat hij had toegegeven en verklaard dat hij zelf de minderste van de burgers van Medina was en de Profeet
de meest eerbare van hen. Zo keerde de opschepper zich tegen hem. Het werd ook gerapporteerd dat de zoon bereid was zijn vader te doden als de Profeet
dat van hem had gewild.
De Lasteraffaire:
Dit uiterst pijnlijke incident vond plaats bij de terugkeer van de Profeet van de expeditie tegen Bani Mustaliq. Het moslimleger moest een nacht halt houden op een plaats, een klein stukje van Medina. In deze expeditie werd de Profeet
vergezeld door zijn edele en getalenteerde vrouw, ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - . Zo geschiedde het dat ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - een stukje van het kamp af ging om haar natuurlijke behoeften te doen. Toen ze terugkeerde, ontdekte ze dat ze ergens haar ketting had laten vallen. De ketting was op zichzelf niet veel waard, maar omdat het een lening was van een vriend, ging ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - opnieuw op zoek naar deze. Bij haar terugkeer was het leger met de kameel waarop ze reed al vertrokken, haar bedienden dachten dat ze in de litter was, aangezien ze toen dun, erg jong en licht van gewicht was. In haar hulpeloosheid ging ze zitten en huilde tot de slaap haar overweldigde. Safwan bin Mu‘attal, een Emigrant, herkende haar toen hij in de achterhoede kwam, omdat hij haar eerder had gezien vóór de vers waarin de sluier werd bevolen, en bracht haar op zijn kameel naar Medina zonder een enkel woord tot haar te zeggen, hijzelf liep achter het dier aan. De huichelaars van Medina, onder leiding van ‘Abdullah bin ‘Ubai bin Salul, probeerden deze gebeurtenis te misbruiken en een kwaadaardige roddel te verspreiden over ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - en helaas raakten ook enkele moslims erin betrokken. Bij aankomst in Medina hield de Profeet
overleg met zijn metgezellen, die verschillende meningen uitten, variërend van echtscheiding tot behoud. Het incident bracht bijna een gevecht teweeg tussen twee rivaliserende facties, Al-Aws en Al-Khazraj, maar de interventie van de Profeet stilte beide partijen. ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn -, zich onbewust van de geruchten die circuleerden, werd ziek en was een maand lang aan haar bed gebonden. Toen ze hersteld was, hoorde ze van de laster en vroeg ze toestemming om naar haar ouders te gaan om authentieke informatie te zoeken. Ze barstte toen in tranen uit en bleef twee dagen en één slapeloze nacht onophoudelijk huilen, tot het punt dat ze voelde dat haar lever open zou scheuren. De Profeet
bezocht haar in die situatie, en nadat hij het Eneheid van Allah had bevestigd, zei hij tegen haar: "Als je onschuldig bent, zal Allah je vrijspreken, anders moet je om Zijn vergeving en genade smeken." Ze stopte met huilen en vroeg haar ouders om voor haar te spreken, maar zij hadden niets te zeggen, dus nam zij zelf het initiatief en zei: "Zal ik je vertellen dat ik onschuldig ben, en Allah weet dat ik zeker onschuldig ben, dan zult u mij niet geloven; en als ik iets zou toegeven waarvan Allah weet dat ik onschuldig ben, dan zult u mij geloven, dan zal ik niets hebben om naar toe te gaan behalve de woorden van de vader van de Profeet Jozef (Joseph):"
Ze keerde zich toen om en ging even rusten. Op dat cruciale moment kwam de Openbaring die ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - vrijsprak van alle lasterlijke praatjes die in deze zaak werden verzonnen. ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - , was uiteraard heel blij en prees Allah dankbaar. Allah’s Woorden in dit verband waren als volgt:
) hebben verspreid, zijn een groep onder u." [24:11]De belangrijkste betrokkenen bij de lasteraffaire, Mistah bin Athatha, Hassan bin Thabit en Hamnah bint Jahsh, werden met tachtig zweepslagen gegeseld.
Wat de man betreft die het hoofddeel voor zich nam, ‘Abdullah bin Ubai, hij werd niet gegeseld, hetzij omdat de lichamelijke straf de bestraffing in het Hiernamaals vermindert, en hij deze verdienste niet verdient, of vanwege hetzelfde openbaar belang waardoor hij eerder niet werd gedood. Hij werd bovendien het mikpunt van verwijt en vernedering onder zijn volk, nadat zijn ware bedoelingen aan iedereen duidelijk waren geworden.
Bijna een maand later waren de Boodschapper van Allâh
en ‘Umar bin Al-Khattab betrokken bij het volgende gesprek: "Zie je dat niet, ‘Umar, als ik hem (Abdullah bin Ubai) had laten doden, zouden een groot aantal hoogwaardigen woedend haasten om voor hem te vechten. Nu, daarentegen, als ik hen vraag hem te doden, zullen ze dat uit vrije wil doen." ‘Umar antwoordde: "Ik zweer bij Allâh dat het oordeel van de Profeet veel gezonder is dan het mijne."
Delegaties en Expedities na Al-Muraisi‘ Ghazwah
- Een militaire expeditie onder leiding van ‘Abdur Rahman bin ‘Auf werd uitgezonden naar de woonplaats van Bani Kalb in Doumat Al-Jandal in Sha‘ban 6 Hijri. Voordat hij vertrok, riep de Profeet
‘Abdur Rahman bijeen en plaatste zijn hand op die van de laatstgenoemde, waarbij hij Allâh’s zegeningen aanriep en hem bevelen gaf om magnanimaus te handelen tijdens de oorlog. Hij zei tegen hem om de dochter van de koning te trouwen als ze hem gehoorzaamden. ‘Abdur Rahman verbleef drie dagen onder dat volk, riep hen op tot de Islam en zij reageerden positief. Hij trouwde vervolgens met de dochter van de koning, Tamadur bint Al-Asbagh. - In dezelfde maand en hetzelfde jaar werd ‘Ali bin Abi Talib aan het hoofd van een peloton uitgezonden naar de woonplaats van Bani Sa‘d bin Bakr op een plaats genaamd Fadk. De Profeet Mohammed
had berichten ontvangen dat die zich hadden verzameld om de joden te steunen. De moslimstrijders marcheerden overdag en schuilden 's nachts. Op hun weg namen ze een vijandelijke verkenningspatrouille gevangen, die bekende dat hij naar de stam Khaibar was gestuurd om hen steun te bieden in ruil voor hun dadels. ‘Ali en zijn metgezellen vielen hun kamp aan, namen vijfhonderd kamelen en tweeduizend geiten gevangen, maar Banu Sa‘d, met hun leider Wabr bin ‘Aleem, waren gevlucht. - Een expeditie onder leiding van Abu Bakr As-Siddiq of Zaid bin Haritha werd uitgezonden naar Wadi Al-Qura in Ramadan 6 Hijri, nadat de sept van Fazara een poging had gedaan om het leven van de Profeet te nemen. Na de ochtendgebed werd de detachement bevel gegeven om de vijand aan te vallen. Sommigen van hen werden gedood en anderen gevangen genomen. Onder de gevangenen bevonden zich Umm Qirfa en haar mooie dochter, die naar Mekka werd gestuurd als losgeld voor de vrijlating van enkele moslimgevangenen daar. De pogingen van Umm Qirfa om het leven van de Profeet te nemen, keerden zich tegen haar, en de dertig ruiters die ze had verzameld en onderhouden om haar kwaadaardig plan uit te voeren, werden allemaal gedood.
- Anas bin Malik meldde dat enkele mensen behorende tot de stam ‘Uraina naar de Boodschapper van Allâh
kwamen en pretenderen tot de Islam te zijn bekeerd. Ze bleven in Medina, maar vonden het klimaat daar onprettig, dus werd hen gevraagd hun tenten in de nabijgelegen weidevelden op te zetten. Dat deden ze en alles ging goed. Vervolgens vielen ze de herder van de Profeet aan en doodden hem, keerden ze zich af van de Islam en dreven ze de kamelen weg. Dit nieuws bereikte de Profeet
, die een groep van twintig moslims onder leiding van Karz bin Jabir Al-Fihri op hun spoor stuurde. Ze werden gevangen genomen en aan hem overgedragen. Hij sneed hun handen en voeten af, prikte hun ogen uit als vergelding voor hun gedrag en gooide ze toen op de rotsachtige grond tot ze stierven.
te doden. De missie van de twee mannen mislukte, behalve dat er drie afgodenaanbidders onderweg werden gedood. Het is opmerkelijk dat al deze eerdere invasies geen echte bittere gevechten impliceerden, maar eerder schermutselingen of strafexpedities waren die werden uitgevoerd om sommige nog onbedwongen vijanden af te schrikken. Diepe meditatie over de ontwikkeling van oorlogsomstandigheden onthult de voortdurende ineenstorting van de moraal onder de vijanden van de Islam, die hadden begrepen dat ze niet langer in een positie waren om de islamitische oproep in te dammen of zijn actieve drive te verzwakken. Deze toestand bereikte zijn hoogtepunt in het Verdrag van Al-Hudaibiyah, toen de twee oorlogvoerende partijen, gelovigen en ongelovigen, een staakt-het-vuren overeenkomst sloten die opvallend wees op de groeiende macht van de Islam, en ondubbelzinnig de eeuwigheid van deze hemelse religie in heel Arabië vastlegde.Het Verdrag van Al-Hudaibiyah
(Dhul Qa‘dah 6 (11 a.H.)
Toen Arabië begon te getuigen van de grote indrukwekkende swing ten gunste van de moslims, begonnen de voorlopers van de grote verovering en het succes van de islamitische oproep geleidelijk aan op de demografische horizon te verschijnen, en de ware gelovigen herstelden hun onbetwistbare recht om aanbidding te verrichten in het heilige heiligdom.
Het was ongeveer in het zesde jaar van de Hijra dat de Profeet
in een droom zag, terwijl hij nog in Medina was, dat hij in veiligheid met zijn volgelingen de heilige heiligdom in Mekka was binnengegaan en de ceremonies van ‘Umrah (kleinere pelgrimstocht) verrichtte. Hun hoofden werden geschoren en hun haar werd afgeknipt. Zodra hij enkele van zijn metgezellen op de hoogte had gebracht van de inhoud van zijn droom, sprongen hun harten op van vreugde, omdat ze daarin de verwezenlijking vonden van hun diepe verlangen om deel te nemen aan de pelgrimstocht en haar heilige riten na een ballingschap van zes jaar.
De Profeet
liet zijn kleren wassen, beklom zijn kameel en marcheerde naar Mekka aan het hoofd van vijftienhonderd moslims, waaronder zijn vrouw Umm Salamah. Sommige woestijnbedoeïenen wier geloof lauw was, bleven achter en maakten excuses. Ze droegen geen wapens met zich mee, behalve getrokken zwaarden, omdat ze niet van plan waren te vechten. Ibn Umm Maktum werd belast met de regeling van de zaken van Medina tijdens de afwezigheid van de Profeet. Toen ze Mekka naderden, en op een plaats genaamd Dhi Hulaifa, beval hij dat de offerdieren werden versierd en dat alle gelovigen Al-Ihrâm, de pelgrimsgewaad aantrokken. Hij stuurde een verkenningspatrouille om nieuws te verzamelen over de vijand. De man keerde terug en vertelde de Profeet
dat een groot aantal slaven, evenals een enorm leger, was bijeengekomen om hem te verzetten, en dat de weg naar Mekka volledig geblokkeerd was. De Profeet
raadpleegde zijn metgezellen, die van mening waren dat ze niet zouden vechten, tenzij ze werden verhinderd hun pelgrimstocht te verrichten.
De Quraishieten hielden enerzijds een vergadering waarin ze de hele situatie overwoegen en besloten de missie van de Profeet ten koste van alles te weerstaan. Twee honderd ruiters onder leiding van Khalid bin Al-Waleed werden uitgezonden om de moslims te verrassen tijdens de Zuhr (namiddag) gebed. Echter, de regels van het gebed van angst werden toen onthuld en zo misten Khalid en zijn mannen de kans. De moslims vermeden het om die kant op te marcheren en besloten een ruige, rotsachtige route te volgen. Hier keerde Khalid terug naar de Quraish om hen op de hoogte te stellen van de laatste situatie.
Toen de moslims een plek bereikte die Thaniyat Al-Marar heette, struikelde de kameel van de Profeet
en ging op zijn knieën zitten en weigerde te bewegen. Mohammed zwoer dat hij bereid zou zijn elk plan te accepteren dat de heiligheid van Allâh zou verheerlijken. Hij spoorde toen zijn kameel berispelijk aan en deze sprong op. Ze namen hun tocht weer op en kampeerden in de verste uithoek van Al-Hudaibiyah, naast een bron met schaars water. De moslims meldden dorst aan de Profeet
, die een pijl uit zijn pijlenkoker haalde en in de gracht plaatste. Onmiddellijk kwam er water tevoorschijn en zijn volgelingen dronken naar hartenlust. Toen de Profeet
had gerust, kwam Budail bin Warqa’ Al-Khuza‘i met enkele bekende personen van de stam Khuza‘ah, de vertrouwelingen van de Profeet, en vroeg hem waar hij voor was gekomen. De Profeet
antwoordde dat hij niet voor oorlog was gekomen: "Ik heb een ander doel," zei hij, "dan om ‘Umrah (de kleine pelgrimstocht) in het Heilige Heiligdom te verrichten. Als de Quraish de nieuwe religie zouden aannemen, zoals sommige mensen hebben gedaan, zijn ze zeer welkom, maar als ze de moslims tegenhouden of de pelgrimstocht verhinderen, dan zal ik zeker met hen vechten tot de laatste man, en de Orde van Allâh moet worden vervuld." De boodschapper bracht de boodschap terug naar de Quraish, die een andere boodschapper stuurden genaamd Mikraz bin Hafs. Toen hij hem zag, zei de Profeet
dat hij een verraderlijke man was. Hij kreeg dezelfde boodschap om aan zijn volk door te geven. Hij werd gevolgd door een andere ambassadeur genaamd Al-Hulais bin ‘Alqamah. Hij was zeer onder de indruk van de toewijding die de moslims hadden voor de Heilige Ka‘bah. Hij keerde terug naar zijn mensen en waarschuwde hen tegen het tegenhouden van Mohammed
en zijn metgezellen om eer te bewijzen aan het huis van Allâh, op straffe van het verbreken van hun alliantie met hen. Hulais werd opgevolgd door ‘Urwa bin Mas‘ud Ath-Thaqafi om met Mohammed
te onderhandelen. Tijdens de discussie zei hij tegen de Profeet
: "Muhammad! Heb je mensen van gemengde afkomst verzameld en ze vervolgens tegen je verwanten opgezet om hen te vernietigen? Bij Allâh, ik zie je morgen verlaten door deze mensen." Op dit moment stond Abu Bakr op en uitte zijn afkeer van deze beschuldiging. Al-Mugheerah bin Shu‘bah uitte dezelfde houding en verbood hem om de baard van de Profeet aan te raken. Hier merkte de boodschapper van de Quraish woedend op en alludeerde op zijn latere verraderlijke daad van het doden van zijn metgezellen en hen plunderen voordat hij de Islam aannam. Ondertussen had ‘Urwah, tijdens zijn verblijf in het kamp van de moslims, de ondoorgrondelijke liefde en diepe respect gekeken die de volgelingen van Mohammed
voor hem toonden. Hij keerde terug en berichtte aan de Quraish over zijn indruk dat die mensen de Profeet
onder geen enkele omstandigheid zouden verlaten. Hij uitte zijn gevoelens in de volgende woorden: "Ik ben naar Chosroes, Caesar en Negus in hun koninkrijken geweest, maar nooit heb ik een koning onder een volk gezien zoals Mohammed
onder zijn metgezellen. Als hij zijn rituele wassing verricht, zouden ze niet toestaan dat het water daarop op de grond valt; als hij spuugt, zouden ze het slijm hebben om hun gezichten mee te wrijven; als hij spreekt, zouden ze hun stemmen verlagen. Ze zullen hem voor niets verlaten. Hij biedt u nu een redelijk plan aan, dus doe wat u wilt."
Zien dat er een overweldigende neiging naar verzoening was onder hun chiefs, bedachten enkele roekeloze, vechtlustige jongeren van de Quraish een boosaardig plan dat de vredesverdrag zou kunnen hinderen. Ze besloten om in te infiltreren in het kamp van de moslims en opzettelijke schermutselingen te veroorzaken die de aansteker van de oorlog zouden kunnen aanwakkeren. Mohammed bin Maslamah, hoofd van de moslimwachters, nam hen gevangen, maar gezien de verregaande, onmiddellijke resultaten die zich zouden voordoen, liet de Profeet
hen vrij. In deze context zegt Allâh:
De tijd verstreek. Er werden onderhandelingen gevoerd, maar zonder resultaat. Toen wenste de Profeet
dat ‘Umar de edelen van de Quraish namens hem zou ontmoeten. ‘Umar maakte zich daarvoor ongeschikt op grond van de persoonlijke vijandigheid van de Quraish; hij had bovendien geen invloedrijke verwanten in de stad die hem tegen gevaar konden beschermen; en hij wees ‘Uthman bin ‘Affan aan, die behoorde tot een van de machtigste families in Mekka, als de geschikte gezant. ‘Uthman ging naar Abu Sufyan en andere chiefs en vertelde hen dat de moslims alleen waren gekomen om de Heilige Huis te bezoeken en hun eerbetoon te betuigen, om daar te aanbidden, en dat ze geen intentie hadden om te vechten. Hij werd ook gevraagd hen tot de Islam te roepen en de gelovigen in Mekka, vrouwen en mannen, blijde nieuws te brengen dat de verovering naderde en dat de Islam zeker zou zegevieren, omdat Allâh Zijn religie in Mekka zou vestigen. ‘Uthman verzekerde hen ook dat ze na het voltooien van de ceremonies al snel vreedzaam zouden vertrekken, maar de Quraishieten waren onvermurwbaar en bereid om hen de toestemming te geven om Al-Ka‘bah te bezoeken. Ze boden ‘Uthman echter de toestemming aan om de pelgrimstocht te verrichten, indien hij dat in zijn individuele hoedanigheid wenste, maar ‘Uthman wees het aanbod af, stellend: "Hoe is het mogelijk dat ik deze kans benut, terwijl de Profeet
ervan wordt verstoken?" De moslims wachtten angstig op de komst van ‘Uthman met gemengde gevoelens van angst en bezorgdheid. Maar zijn aankomst werd aanzienlijk vertraagd en er werd op de handeling van de Quraish een kwaadwillige rol vermoed. De moslims waren zeer bezorgd en gaven een plechtige belofte aan de hand van de Profeet
dat ze hun leven zouden opofferen om de dood van hun metgezel te wreken en standvastig zouden blijven bij hun meester, Mohammed
, onder alle omstandigheden. Deze belofte staat bekend als Bay‘at Ar-Ridwan (een covenant van trouw). De eerste mannen die een belofte gaven waren Abu Sinan Al-Asadi en Salamah bin Al-Akwa‘, die een plechtige belofte gaven om in de oorzaak van de Waarheid te sterven drie keer, aan de voorzijde van het leger, in het midden en in de achterste rij. De Profeet
ving zijn linkerhand namens ‘Uthman. Deze trouw werd gezworen onder een boom, met ‘Umar die de hand van de Profeet hield en Ma‘qil bin Yasar die een tak van de boom omhoog hield. Het Edele Qoraan heeft naar deze belofte verwezen in de volgende woorden:
) gaven onder de boom." [48:18]Toen de Quraish de vaste vastberadenheid van de moslims zagen om de laatste druppel bloed te vergoten voor de verdediging van hun Geloof, kwamen ze tot hun zintuigen en beseften dat de volgelingen van Mohammed niet konden worden geknechten door deze tactieken. Na nog een paar uitwisselingen van berichten spraken ze af een vredesverdrag met de moslims te sluiten. De clausules van het genoemde verdrag zijn als volgt:
- De moslims zullen deze keer terugkeren en volgend jaar terugkomen, maar ze zullen niet langer dan drie dagen in Mekka blijven.
- Ze zullen niet terugkeren met wapens, maar kunnen wel zwaarden meenemen die in de schede zitten en deze zullen in zakken worden bewaard.
- Oorlogsactiviteiten worden opgeschort voor tien jaar, gedurende welke beide partijen in volledige veiligheid zullen leven en niet tegen elkaar het zwaard zullen heffen.
- Indien iemand van de Quraish overgaat naar Mohammed
zonder de toestemming van zijn voogd, dan moet hij naar de Quraish worden teruggestuurd, maar indien een van de volgelingen van Mohammed terugkeert naar de Quraish, dan zal hij niet worden teruggestuurd. - Wie wenst om Mohammed
toe te treden, of een verdrag met hem te sluiten, mag dat vrijelijk doen; en evenzo mag wie wenst om de Quraish toe te treden, of een verdrag met hen te sluiten, dat ook vrijelijk doen.
Er ontstond een geschil met betrekking tot de inleiding. Zoals toen de overeenkomst op papier moest worden vastgelegd, ‘Ali bin Abi Talib, die als schrijver optrad, begon met de woorden: Bismillâh ir-Rahman ir-Raheem, d.w.z. "In de Naam van Allâh, de Allerhoogste, de AllerBarmhartigste," maar de Mekkaanse volmachtigde, Suhail bin ‘Amr, beweerde dat hij niets wist van Ar-Rahman en drong aan op de gebruikelijke formule Bi-ismika Allâhumma, d.w.z. "In Uw Naam, O Allâh!" De moslims mompelden onbehaaglijk, maar de Profeet
stemde ermee in. Hij ging toen verder met het dicteren: "Dit is wat Mohammed, de Boodschapper van Allâh, heeft overeengekomen met Suhail bin ‘Amr." Waarop Suhail opnieuw protesteerde: "Als wij u als Profeet hadden erkend, zouden wij u niet van het Heilige Huis hebben geweerd, noch tegen u hebben gevochten. Schrijf uw eigen naam en de naam van uw vader." De moslims mompelden opnieuw en weigerden toe te stemmen op de wijziging. De Profeet
, echter, in het algemeen belang van de Islam, hechtte geen belang aan zo'n onbelangrijk detail, schraapte de woorden zelf weg en dicteerde in plaats daarvan: "Mohammed, zoon van ‘Abdullah." Kort nadien sloot de clan Khuza‘a, een voormalige bondgenoot van Banu Hashim, zich aan bij Mohammed
, en Banu Bakr sloot zich aan bij de Quraish.
Het was tijdens deze tijd, terwijl de overeenkomst werd opgesteld, dat Abu Jandal, de zoon van Suhail, op de scène verscheen. Hij was brutaal geketend en strompelde van vermoeidheid en uitputting. De Profeet
en zijn metgezellen voelden er medelijden en probeerden zijn vrijlating te bewerkstelligen, maar Suhail was onverbiddelijk en zei: "Om aan te tonen dat u trouw bent aan uw contract, is er zojuist een kans gekomen." De Profeet
zei: "Maar de overeenkomst was nog niet ondertekend toen uw zoon de kamp binnenkwam." Waarop hij uitbarstte en zei: "maar de voorwaarden van de overeenkomst waren overeengekomen." Het was inderdaad een angstig moment. Aan de ene kant klaagde Abu Jandal met zijn volle stem: "Moet ik teruggebracht worden naar de afgodenaanbidders, zodat zij mij van mijn religie kunnen verleiden, O moslims!" maar aan de andere kant werd ook de getrouwe belofte als noodzakelijk beschouwd, boven alle andere overwegingen. Het hart van de Profeet zwol van mededogen, maar hij wilde koste wat het kost zijn woord in acht nemen. Hij troostte Abu Jandal en zei: "Wees geduldig, onderwerp u aan de Wil van Allâh. Allâh zal u en uw hulpeloze metgezellen verlichting en middelen tot ontsnapping bieden. Wij hebben een vredesverdrag met hen gesloten en wij hebben de belofte in de Naam van Allâh afgelegd. Wij zijn daarom onder geen enkele omstandigheid bereid om het te verbreken." ‘Umar bin Al-Khattab kon de diepgewortelde pijn van zijn hart niet onderdrukken. Hij stond op en sprak woorden die diepe haat en extreme verontwaardiging impliceerden en verzocht Abu Jandal om zijn zwaard te nemen en Suhail te doden, maar de zoon spaarde zijn vader. Echter, in stille berusting werd Abu Jandal daarom met zijn kettingen weggedragen.
Toen de vredesovereenkomst was gesloten, beval de Profeet
zijn metgezellen om hun offerdieren te slachten, maar ze waren te depressief om dat te doen. De Profeet
gaf instructies in dit verband driemaal, maar met een negatieve reactie. Hij vertelde zijn vrouw Umm Salamah over de houding van zijn metgezellen. Zij adviseerde hem om zelf de initiatie te nemen, zijn dier te slachten en zijn hoofd te scheren. Toen de moslims, met verscheurde harten, begonnen hun dieren te slachten en hun hoofd te scheren. Ze kwamen zelfs bijna met elkaar in gevecht vanwege hun verdriet. De Profeet
bad driemaal voor degenen die hun hoofd schoren en eenmaal voor degenen die hun haar knipten. Een kameel werd geofferd namens zeven mannen en een koe namens hetzelfde aantal personen. De Profeet
offerde een kameel die ooit toebehoorde aan Abu Jahl en die de moslims als buit hadden veroverd bij Badr, waardoor de afgodenaanbidders woedend werden. Tijdens de campagne van Al-Hudaibiyah stond de Profeet
Ka‘b bin ‘Ujrah toe om zijn hoofd te scheren, terwijl hij zich in een staat van Ihram (rituele toewijding van de pelgrim) bevond voor ‘Umrah (kleinere bedevaart) vanwege ziekte, op de voorwaarde dat hij compensatie zou betalen door een schaap te offeren, drie dagen te vasten of zes behoeftigen te voeden. Over dit onderwerp werd het volgende vers geopenbaard:
Ondertussen emigreerden enkele gelovige vrouwen naar Medina en vroegen de Profeet
om toevlucht, welke hen werd verleend. Wanneer hun families hun terugkeerden, wilde hij hen niet teruggeven, omdat het volgende vers was geopenbaard:
De reden waarom de gelovige vrouwen niet werden teruggegeven, was ofwel omdat ze oorspronkelijk niet waren opgenomen in de voorwaarden van de overeenkomst, die alleen mannen noemde, of omdat de Koran alle voorwaarden met betrekking tot vrouwen afschafte in het vers:
Dit is het vers dat moslimvrouwen verbood om ongelovige mannen te huwen. Evenzo werd moslimmannen bevolen hun huwelijken met ongelovige vrouwen te beëindigen. In overeenstemming met deze voorschriften echtscheidde ‘Umar bin Al-Khattab twee vrouwen die hij vóór zijn bekeerlijkheid tot de islam had getrouwd; Mu‘awiyah trouwde de eerste vrouw, en Safwan bin Omaiyah trouwde de tweede.
Al-Hudaibiyah Overeenkomst: Sociaal-politieke Impact:
Een reeks gebeurtenissen bevestigde de diepe wijsheid en het prachtige resultaat van de vredesovereenkomst, die Allâh "een duidelijke overwinning" noemde. Hoe anders zou het kunnen zijn, wanneer de Quraish de legitieme aanwezigheid van de moslims op het toneel van het politieke leven in Arabië hadden erkend, en met de gelovigen op gelijke voet omgingen. De Quraish, in het licht van de artikelen van de overeenkomst, hadden indirect hun aanspraak op religieuze leiding opgegeven en toegegeven dat ze niet langer geïnteresseerd waren in mensen anders dan de Quraish, en hun handen van elke vorm van inmenging in de religieuze toekomst van het Arabisch Schiereiland wisten te wassen. De moslims hadden niet de bedoeling om het eigendom van mensen in beslag te nemen of hen te doden door bloedige oorlogen, noch dachten ze ooit aan het nastreven van dwingende benaderingen in hun inspanningen om de islam te verspreiden, integendeel, hun enige doel was om een atmosfeer van vrijheid te bieden met betrekking tot ideologie of religie:
De moslims hadden daarentegen de mogelijkheid om de islam over gebieden te verspreiden die nog niet waren verkend. Toen er een wapenstilstand was, werd oorlog afgeschaft en ontmoetten mannen elkaar en raadpleegden elkaar, en niemand sprak intelligent over de islam zonder zich eraan te bekeren; binnen de twee jaar na de sluiting van de overeenkomst traden er het dubbele aantal mensen tot de islam dan ooit tevoren. Dit wordt ondersteund door het feit dat de Profeet
met slechts 1.400 mannen naar Al-Hudaibiyah ging, maar toen hij twee jaar later vertrok om Mekka te bevrijden, had hij 10.000 mannen bij zich.
Het artikel van het verdrag betreffende het beëindigen van vijandelijkheden voor tien jaar wijst rechtstreeks op de totale mislukking van de politieke hoogmoed die door de Quraish en haar bondgenoten werd uitgeoefend, en dient als bewijs van de ineenstorting en de machteloosheid van de oorlogszwakker.
De Quraish was verplicht om die voordelen op te geven in ruil voor één die schijnbaar in hun voordeel was, maar in werkelijkheid geen schade toebrengt aan de moslims, d.w.z. het artikel dat spreekt over het overdragen van gelovige mannen die asiel zoeken bij de moslims zonder de toestemming van hun voogden aan de Quraish. Op het eerste gezicht was dit een uiterst verontrustende clausule en werd het als aanstootgevend beschouwd in het moslimkamp. Echter, in de loop van de gebeurtenissen bleek het een grote zegen te zijn. De moslims die naar Mekka werden teruggestuurd, zouden waarschijnlijk niet de zegeningen van de Islam verloochenen; integendeel, juist deze moslims bleken centra van invloed voor de Islam te zijn. Het was ondenkbaar dat ze afvalligen of verraders zouden worden. De wijsheid achter deze wapenstilstand kreeg in latere gebeurtenissen zijn volledige dimensies. Nadat de Profeet
Medina had bereikt, kwam Abu Baseer, die was ontsnapt aan de Quraish, tot hem als moslim; de Quraish stuurde twee mannen die hem terugvorderden, dus gaf de Profeet
hem aan hen. Onderweg naar Mekka wist Abu Baseer er een van te doden, en de andere vluchtte naar Medina met Abu Baseer in de achtervolging. Toen hij bij de Profeet
aankwam, zei hij: "Uw verplichting is voorbij en Allâh heeft u ervan bevrijd. U heeft mij aan de mannen overgedragen, en Allâh heeft mij van hen gered." De Profeet
zei: "Veeleens is haar moeder bedroefd, hij zou een oorlog hebben aangewakkerd als er anderen bij hem waren." Toen hij dat hoorde, wist hij dat hij aan hen zou worden teruggegeven, dus vluchtte hij uit Medina en ging zo ver als Saif Al-Bahr. De andere moslims die in Mekka werden onderdrukt, begonnen naar Abu Baseer te vluchten. Hij werd vergezeld door Abu Jandal en anderen totdat een kolonie van behoorlijke omvang was gevormd en al snel wraak zocht op de Quraish en begon hun karavanen te onderscheppen. De afgodenaanbidders van Mekka, die niet in staat waren om die verbannen kolonisten te controleren, smeekten de Profeet
om de clausule die de uitlevering regelt, op te heffen. Ze smeekten Allâh en door hun banden van verwantschap om de groep op te roepen, en zeiden dat wie zich bij de moslims in Medina voegde, veilig zou zijn voor hen. Dus stuurde de Profeet
naar de groep en ze reageerden, zoals verwacht, positief.
Dit zijn de realiteiten van de clausules van het vredesverdrag en zoals het lijkt, functioneren ze allemaal in het voordeel van de opkomende Islamitische staat. Echter, twee punten in het verdrag maakten het onaangenaam voor sommige moslims, namelijk dat ze dat jaar geen toegang kregen tot de Heilige Bescherming en de schijnbaar vernederende houding ten aanzien van de verzoening met de afgodenaanbidders van de Quraish. ‘Umar, niet in staat om zichzelf te beheersen vanwege de ontbering die zijn hart volledig overspoelde, ging naar de Profeet
en zei: "Bent u niet de ware Boodschapper van Allâh?" De Profeet
antwoordde kalm: "Waarom niet?" ‘Umar sprak opnieuw en vroeg: "Staan wij niet op het pad van de rechtschapenheid en zijn onze vijanden niet in het ongelijk?" Zonder enige ergernis te tonen, antwoordde de Profeet
dat dat zo was. Toen hij dit antwoord kreeg, drong hij verder aan: "Moeten we dan geen vernedering lijden in de kwestie van het Geloof?" De Profeet
was ongeroerd en met perfect vertrouwen zei hij: "Ik ben de ware Boodschapper van Allâh, ik gehoorzaam Hem nooit, Hij zal mij helpen." "Heeft u ons niet verteld," wierp ‘Umar in, "dat we de bedevaart zullen verrichten?" "Maar ik heb u nooit verteld," antwoordde de Profeet
, "dat we dat dit jaar zullen doen." ‘Umar werd stilgezworen. Maar zijn geest was verstoord. Hij ging naar Abu Bakr en uitte zijn gevoelens voor hem. Abu Bakr, die nooit twijfelde aan de waarachtigheid en betrouwbaarheid van de Profeet, bevestigde wat de Profeet
hem had verteld. In de loop van de tijd werd Hoofdstuk van de Overwinning (48ste) geopenbaard, stellende:
De Boodschapper van Allâh
riep ‘Umar op en bracht hem het blijde nieuws. ‘Umar was dolblij en betreurde ten zeerste zijn vroegere houding. Hij deed aan aalmoezen, observeerde vasten en gebed en bevrijdde zoveel mogelijk slaven als mogelijke boetedoening voor die roekeloze houding die hij had aangenomen.
Het eerste deel van het jaar 7 H. (jaar van de Hijra) was getuige van de bekerings Islam van drie prominente mannen van Mekka, ‘Amr bin Al-‘As, Khalid bin Al-Waleed en ‘Uthman bin Talhah. Toen zij arriveerden en binnenkwamen in de kring van de Islam, zei de Profeet
: "De Quraish heeft ons zijn eigen bloed gegeven."
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 12 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Ga terug naar de Hoofdpagina