AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -3

✦

Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.

AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet (vrede zij met hem)

Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-

Vertaald door : Issam Diab

<<Previous ---- Next >>

Pagina 3 van 17

Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17


 

De Tweede Fase
Openbare Prediking

De Eerste Openbaring betreffende de Prediking:

  • En waarschuw je naaste verwanten." [26:214].
  • Dit was het eerste vers dat in deze kwestie werd geopenbaard. Het is opgenomen in Soera Ash-Shu‘arâ (Hoofdstuk 26 – De Dichters) dat het verhaal vertelt van Mozes - vrede zij met hem - vanaf zijn vroege dagen van de Profeteschap tot zijn migratie met de Kinderen van Israël, hun ontsnapping aan Farao en zijn volk, en het verdrinken van Farao en zijn legioenen. Dit Hoofdstuk vertelt in feite over de verschillende fasen die Mozes - vrede zij met hem - doormaakte in zijn strijd met Farao en de missie om zijn volk tot Allâh te roepen. Bovendien bevat het verhalen die spreken over het verschrikkelijke einde dat wacht op degenen die de boodschappers verloochenden, zoals de volkeren van Noach, ‘Ad, Thamud, Abraham, Lout en Ahlul-Aikah (Metgezellen van het Woud). (Een groep mensen die een boom genaamd Aikah aanbaden)

    Chronologisch behoort dit Hoofdstuk tot de midden-Mekkaanse periode, toen de contacten van het licht van de Profeteschap met de heidense culturele omgeving van Mekka de Mekkanen testten in hun meest arrogante stemming. De boodschap die dit Hoofdstuk communiceert, is in het kort: "De Waarheid is onoverwinnelijk. Toen de Geest van de Profeteschap naar Mekka kwam, werd deze tegengewerkt door de aanhangers van het kwaad; maar de Waarheid, in tegenstelling tot de leugen, is bestemd om te blijven, terwijl de leugen zeker vergankelijk is."

    Het Roepen van de Dichtste Verwanten:

    In gehoorzaamheid aan de Geboden van Allâh, verzamelde Mohammed (Peace Be Upon Him) zijn verwanten van Bani Hashim met een groep van Bani Al-Muttalib bin ‘Abd Munaf. Het publiek bestond uit vijfenveertig mannen.

    Abu Lahab nam onmiddellijk de initiatief en richtte zich tot de Profeet (Peace Be Upon Him): "Dit zijn uw neven en cousins, spreek tot de kern, maar eerst moet u weten dat uw verwanten niet in staat zijn om alle Arabieren te weerstaan. Een ander punt dat u in gedachten moet houden is dat uw relatief voldoende zijn voor u. Als u hun traditie volgt, zal dat voor hen gemakkelijker zijn dan om de andere clans van Quraish te trotseren, gesteund door de andere Arabieren. Voorwaar, ik heb nooit gehoord van iemand die meer schade heeft berokt aan zijn verwanten dan u." De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) bleef stil en zei niets tijdens die bijeenkomst.

    Hij nodigde hen uit voor een andere bijeenkomst en wist een publiek te beveiligen. Toen stond hij op en hield een korte toespraak waarin hij helder uiteenzette wat er op het spel stond. Hij zei: "Ik prijs de lof van Allâh, Ik zoek Zijn hulp, Ik geloof in Hem, Ik vertrouw op Hem, Ik getuig dat er geen god is om aanbeden te worden behalve Allâh zonder Gezel. Een gids kan nooit liegen tegen zijn volk. Ik zweer bij Allâh, er is geen god dan Hij, dat Ik ben gezonden als een Boodschapper tot u, in het bijzonder en tot alle mensen, in het algemeen. Ik zweer bij Allâh dat u zult sterven zoals u slaapt, u zult opgewekt worden zoals u wakker wordt. U zult verantwoording moeten afleggen voor uw daden. Het is dan ofwel de Hel voor eeuwig of de Tuin (Paradijs) voor eeuwig."

    Abu Talib antwoordde: "We houden ervan om u te helpen, accepteren uw advies en geloven in uw woorden. Dit zijn uw verwanten die u hebt verzameld en ik ben er een van, maar ik ben de snelste om te doen wat u wilt. Doe wat u bevolen bent. Ik zal u beschermen en verdedigen, maar ik kan niet afwijken van de religie van ‘Abdul-Muttalib."

    Abu Lahab zei toen tegen Abu Talib: "Ik zweer bij Allâh dat dit een slechte zaak is. U moet hem stoppen voordat de anderen dat doen." Abu Talib antwoordde echter: "Ik zweer bij Allâh om hem te beschermen zolang ik leef."

    Op Mount As-Safa:

    Nadat de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) zeker was van Abu Talibs toewijding aan zijn bescherming terwijl hij de mensen tot Allâh riep, stond hij een dag op Mount As-Safa en riep luid: "O Sabahah!* " Er kwamen clans van Quraish naar hem toe. Hij riep hen op om te getuigen van de Eenheid van Allâh en te geloven in zijn Boodschap en de Dag der Opstanding. Al-Boechari meldde een deel van dit verhaal op gezag van Ibn ‘Abbas - moge Allah tevreden met hem zijn -. Hij zei: "Toen de volgende verzen werden geopenbaard:

  • En waarschuw je naaste verwanten." [26:214]
  • De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) beklom Mount As-Safa en begon te roepen: "O Bani Fahr! O Bani ‘Adi (twee clans van Quraish)." Veel mensen verzamelden zich en degenen die dat niet konden, stuurden iemand om hen te informeren. Abu Lahab was ook aanwezig. De Profeet (Peace Be Upon Him) zei: "Zou u mij geloven als ik u zou vertellen dat er in de vallei enkele ruiters zijn die van plan zijn u te overvallen?" Ze zeiden: "Ja, we hebben nooit een leugen van u gehoord." Hij zei: "Ik ben een waarschuwing voor u voor een ernstige straf." Abu Lahab antwoordde onmiddellijk: "Verga al! Heeft u ons bijeengeroepen voor zoiets?" De verzen werden op dat moment onmiddellijk geopenbaard:

  • Vervloekt zijn de twee handen van Aboe Lahab en vervloekt is hij!" [111:1].
  • Muslim meldde een ander deel van dit verhaal op gezag van Abu Hurairah - moge Allah tevreden met hem zijn - — Hij zei: "Toen de volgende verzen werden geopenbaard:

  • En waarschuw je naaste verwanten." [26:214]
  • De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) riep alle mensen van Quraish bijeen; zo verzamelden ze zich en hij gaf hen een algemene waarschuwing. Toen maakte hij een specifieke verwijzing naar bepaalde stammen en zei: "O Quraish, red uzelf van de Vuur; O mensen van Bani Ka‘b, red uzelf van de Vuur; O Fatimah, dochter van Mohammed (Peace Be Upon Him) , red uzelf van de Vuur, want ik heb geen macht om u voor Allâh te beschermen in iets, behalve dat ik een relatie met u zou onderhouden."

    Het was inderdaad een luide suggestieve oproep die onmiskenbaar aan de naaste mensen stelde dat geloof in zijn Boodschap de hoeksteen vormde van elke toekomstige relatie tussen hem en hen, en dat de bloedband waarop het hele Arabische leven was gebaseerd, was opgehouden te bestaan in het licht van dit goddelijke ultimatum.

    Het verkondigen van de Waarheid en de Reactie van de Afgodenaanbidders:

    De stem van de Profeet bleef weergalmen in Mekka totdat de volgende vers werd geopenbaard:

  • Verkondig daarom openlijk, dat wat je opgedragen is en keer je af van afgodenaanbidders." [15:94]
  • Hij begon vervolgens de bijgelovige praktijken van afgodenverering in diskrediet te brengen, de waardeloze realiteit en volledige machteloosheid ervan te onthullen, en concrete bewijzen te geven dat afgodenverering op zichzelf of het ervan maken als het middel waardoor een afgodenaanbidders in contact kan komen met Allâh, een klaarblijkelijke leugen is.

    De Mekkanen barstten daarentegen uit in woede en afkeuring. Mohammeds (Peace Be Upon Him) woorden creëerden een blikseminslag die het diepgewortelde ideologische leven van Mekka op zijn kop zette. Ze konden het slecht verdragen om iemand afgodenaanbidders en afgodenvererers te beschrijven als verdwaalde mensen. Ze begonnen hun middelen te mobiliseren om de zaak te beslechten, de oprukkende revolutie te smoren en een preventieve slag te slaan naar haar aanhangers voordat deze hun geconsecreerde tradities en langdurige erfenis verslindt en verplettert. De Mekkanen hadden de diepe overtuiging dat ontkenning van godheid voor iemand anders dan Allâh en dat geloof in de Divine Boodschap en het Hiernamaals worden geïnterpreteerd in termen van volledige naleving en absolute toewijding, en dit laat op zijn beurt geen ruimte over voor hen om autoriteit over zichzelf en over hun rijkdom te claimen, laat staan over hun ondergeschikten. Kortom, hun geclaimde religieus-gebaseerde suprematie en hooghartigheid zouden niet langer van kracht zijn; hun genoegens zouden worden ondergeschikt gemaakt aan de genoegens van Allâh en Zijn Boodschapper en ten slotte zouden ze moeten onthouden van het plegen van onrecht tegen degenen die ze ten onrechte als zwak beschouwen, en het begaan van afschuwelijke zonden in hun dagelijks leven. Ze waren al volledig op de hoogte van deze betekenissen, dat is waarom hun zielen zich niet zouden neerleggen om deze ‘schaamtelijke’ positie te accepteren, niet uit motieven gebaseerd op waardigheid en eer, maar eerder omdat:

  • Welnee! De mens ontkent de herrijzenis en de vergelding. Hij wil dus doorgaan met zondigen." [75:5]
  • Ze waren zich van alle deze gevolgen bewust, maar konden niets doen zolang er een eerlijke, oprechte man was, die het hoogste voorbeeld van goede manieren en menselijke waarden was. Ze hadden zo'n voorbeeld nog nooit gekend in de geschiedenis van hun volk of voorouders. Wat zouden ze doen? Ze waren verbijsterd, en hadden daar recht op.

    Na zorgvuldige overwegingen kwamen ze tot het enige doel dat beschikbaar was, namelijk contact opnemen met de oom van de Boodschapper, Abu Talib, en hem verzoeken om in te grijpen en zijn neef te adviseren zijn activiteiten te stoppen. Om hun eis een serieuze en oprechte stempel te geven, kozen ze ervoor om het meest gevoelige gebied in het Arabische leven aan te raken, namelijk de trots op de voorouders. Ze spraken Abu Talib aan in de volgende bewoordingen: "O Abu Talib! Je neef verafschuwt onze goden; vindt kritiek op onze manier van leven, bespot onze religie en verneder onze voorouders; of je moet hem stoppen, of je moet ons de kans geven om hem te bereiken. Want je bent in dezelfde oppositie als wij in oppositie tot hem; en wij zullen je van hem ontdoen." Abu Talib probeerde hun woede te sussen door hen een beleefd antwoord te geven. De Profeet (Peace Be Upon Him) zette echter zijn weg voort, de religie van Allâh te prediken en mannen te roepen, onverschillig voor al hun wanhopige pogingen en kwaadaardige bedoelingen.

    Een Adviesraad om Pelgrims te verbieden Mohammed's Roep:

    Tijdens die dagen had Quraish nog een ander ernstig probleem; de aankondiging van de Roep was nog maar een paar maanden oud toen het seizoen van de pelgrimstocht al snel zou aanbreken. Quraish wist dat de Arabische delegaties binnen korte tijd zouden arriveren. Ze kwamen overeen dat het noodzakelijk was om een ​​middel te bedenken dat de Arabische pelgrims zou vervreemden van de nieuwe geloof dat Mohammed (Peace Be Upon Him) predikte. Ze gingen naar Al-Waleed bin Al-Mugheerah om dit probleem te bespreken. Al-Waleed nodigde hen uit om overeen te komen tot een unanieme resolutie die de goedkeuring van hen allen zou genieten. Echter, ze waren het oneens. Sommigen stelden voor om hem te beschrijven als Kahin, d.w.z. waarzegger; maar dit voorstel werd verworpen op de grond dat zijn woorden niet zo rijmden. Anderen stelden Majnun voor, d.w.z. bezeten door een djinn; dit werd ook afgewezen omdat er geen aanwijzingen waren die specifiek waren voor die staat van geest, beweerden ze. "Waarom niet zeggen dat hij een dichter is?" zei sommigen. Ook hier konden ze geen gemeenschappelijke overeenstemming bereiken, stellende dat zijn woorden totaal buiten het lexicon van poëzie lagen. "Oké dan; laten we hem beschuldigen van het beoefenen van hekserij," was een vierde suggestie. Ook hier toonde Al-Waleed enige aarzeling, stellende dat de Profeet (Peace Be Upon Him) nooit betrokken was bij de praktijk van het blazen op knopen, en toegaf dat zijn toespraak een zoete smaak had van wortel tot top. Hij vond echter dat de meest plausibele beschuldiging die tegen Mohammed (Peace Be Upon Him) kon worden geuit, hekserij was. Het goddeloze gezelschap adopteerde dit oordeel en stemde in met het verspreiden van een uniforme formule volgens welke hij een tovenaar was, zo machtig en bevelend in zijn kunst dat hij met succes zoon van vader, man van zijn broer, vrouw van haar echtgenoot en man van zijn clan zou vervreemden.

    Het is opmerkelijk om hier op te merken dat Allâh zestien verzen heeft geopenbaard met betrekking tot Al-Waleed en de sluwe methode die hij overwoog om de mensen te manipuleren die naar Mekka zouden komen voor de pelgrimstocht. Allâh zegt:

  • Waarlijk, hij dacht en maakte een plan. Laat hem maar vervloekt zijn! Hoe hij een plan maakte! En nogmaals laat hem vervloekt zijn, hoe hij een plan maakte! Daarna dacht hij na (en pijnigde zijn hersens). Daarop fronste hij (zijn voorhoofd) en trok hij een boos gezicht. Vervolgens keerde hij zijn rug (naar het geloof), te trots (om de Profeet te volgen). En zei hij: “Dit (nieuwe geloof) is niets anders dan tovenarij dat werd overgenomen (uit Jemen, Nadjd en Al-Hidjaaz). (deze beweringen van Mohammed kunnen niet van Allah komen) en zijn slechts de woorden van een mens!”’ " [74:18-25]
  • De meest goddeloze van hen was de gezworen vijand van de Islam en Mohammed (Peace Be Upon Him), Abu Lahab, die de stappen van de Profeet zou besluipen en luidkeels zou schreeuwen: "O mannen, luister niet naar hem, want hij is een leugenaar; hij is een afvallige." Desondanks slaagde Mohammed (Peace Be Upon Him) erin om een ​​opschudding te veroorzaken in het hele gebied en zelfs een paar mensen te overtuigen zijn Roep te accepteren.

    Pogingen om de Voorwaartse Mars van de Islam te stoppen:

    Zodra ze volledig hadden ingezien dat Mohammed (Peace Be Upon Him) nooit zou stoppen met zijn Roep, greep Quraish, in een wanhopige poging om de vloedgolf van de Roep te stoppen, naar andere goedkope middelen, handelend vanuit laffe motieven:

    1. Spotten, kleineren, bespotten, leugenen en lachen-oproepend goedkoop gedrag, allemaal gericht op de nieuwe bekeerlingen in het algemeen, en de persoon van Mohammed (Peace Be Upon Him) in het bijzonder, met als doel wanhoop in hun moraal te wekken en hun vurige ijver te verzwakken. Ze beschuldigden de Profeet (Peace Be Upon Him) ervan bezeten te zijn door een djinn, of een gek persoon:

    of een leugenaar die zich bezighoudt met tovenarij,

    Hun ogen keken ook naar de goede man alsof ze hem ‘op zouden eten’, of struikend zouden laten vallen, of hem uit de positie van stabiliteit of standvastigheid zouden halen. Ze gebruikten allerlei scheldwoorden ‘gek’ of ‘bezeten door een boze geest’, enzovoort:

    En waarlijk, degenen die ongelovig zijn zouden je bijna door hun blikken willen doden vanwege hun haat wanneer zij de overdenking horen en zeggen: “Waarlijk, hij is een gek!”" [68:51]

    Onder de vroege bekeerlingen was een groep die helaas geen sterke clan achter zich had om hen te steunen. Deze onschuldige zielen werden in seizoenen en buiten seizoenen belachelijk gemaakt en bespot. Verwijzend naar dergelijke mensen, vroegen de hooggestelde Quraish aristocraten herhaaldelijk aan de Profeet (Peace Be Upon Him) , met spot en minachting:

  • "Heeft Allâh iemand begunstigd uit ons?" [6:53]
  • En Allâh zei:

  • "Weet Allâh niet het best wie dankbaar zijn?" [6:53]
  • De goddelozen lachten op vele manieren om de rechtvaardigen:

    1. Ze lachten innerlijk om hun Geloof, omdat ze zich zo superieur voelden.
    2. Op openbare plaatsen, wanneer de rechtvaardigen langs kwamen, beledigden ze hen en knipoogden ze naar hen,
    3. In hun eigen huizen deden ze hen neer.
    4. Waneer en waar ze hen ook zagen, beschuldigden ze hen en noemden hen domkoppen die hun weg hadden verloren. In het Hiernamaals zullen al deze trucs en leugens worden onthuld voor wat ze zijn, en zullen de rollen omgedraaid worden. Allâh had gezegd:

    2. Het verdraaien van de leerstellingen van Mohammed, het oproepen van ambiguïteiten, het verspreiden van valse propaganda; het fabriceren van ongegronde beschuldigingen betreffende zijn doctrines, persoon en karakter, en het overdrijven in dergelijke mate om elke mogelijkheid van gezonde contemplatie van het publiek af te schermen. Met betrekking tot de Qur’ân, beweerden ze dat het:

  • En zij zeggen: “Verhalen van de ouderen, die hij heeft op geschrevenen zij dicteren het hem in de ochtend en de middag.”" [25:5]

    De goddelozen gingen onophoudelijk in de oren van de mensen preken dat de Qur’ân geen ware Openbaring was:

  • Degenen die ongelovig zijn zeggen: “Dit is niets anders dan een leugen die hij bedacht heeft, en anderen hebben hem daarmee geholpen." Zodat zij iets onrechtvaardigs en een leugen gemaakt hebben." [25:4]

    De goddelozen zouden ook aan de mannen van Allâh zulk soort motieven en bronnen van handelen toeschrijven als ze zelf in dergelijke omstandigheden schuldig zouden zijn. De afgodenaanbidders en degenen die vijandig stonden tegenover de openbaring van Allâh en de Islam, konden niet begrijpen hoe zulke wonderlijke verzen uit de tong van de Profeet (Peace Be Upon Him) konden vloeien zonder dat iemand hem zou onderwijzen, en beweerden:

  • "Het is slechts een mens die hem onderwijst." [16:103]
  • Ze brachten ook een andere ongegronde en oppervlakkige bezwaren aan:

    Ze waren helaas onwetend en pijnlijk in de fout, omdat ze niet zagen dat een leraar voor de mensheid iemand is die hun aard deelt, zich mengt in hun leven, bekend is met hun doen en genoegdoening heeft met hun vreugden en verdriet.

    De Edele Qur’ân heeft hun beschuldigingen en beweringen krachtig weerlegd en heeft uitgelegd dat de uitspraken van de Profeet (Peace Be Upon Him) de Openbaringen van de Heer zijn en dat hun aard en inhoud een gewaagde uitdaging vormen voor degenen die zijn profetische uitdrukkingen toeschrijven aan een lafse oorsprong, soms aan de mentale worstelingen van een dromende hervormer, soms aan de uitstorting van een razende dichter of het onsamenhangende gezwets van een gek persoon.

    3. Het contrast tussen de Qor’aan en de mythologie van de oudheid om mensen’ aandacht af te leiden van Allâh’s Woorden. An-Nadr bin Harith sprak de Quraishites eenmaal toe in de volgende bewoordingen: "O Quraish! Jullie hebben een ongekende gebeurtenis ervaren waarvoor jullie tot nu toe wanhopig machteloos zijn geweest. Mohammed (Peace Be Upon Him) groeide hier op tussen jullie en bleek altijd zeer behulpzaam, de meest eerlijke en betrouwbare jongeman. Maar later, toen hij de mannelijkheid bereikte, begon hij een nieuwe geloof te prediken, vreemd aan jullie samenleving en onwelgevallig voor jullie, en jullie begonnen hem te denigreren, soms als een tovenaar, soms als een ziener, een dichter, of zelfs een gek. Ik zweer bij Allâh, hij is niet iemand van dat soort. Hij is niet geïnteresseerd in het blazen op knopen zoals tovenaars doen, noch behoren zijn woorden tot de wereld van voorspellingen; hij is ook geen dichter, want zijn geest is niet die van een dromer, noch is hij gek, omdat hij nooit is betrapt op het ontwikkelen van enige vorm van hallucinaties of insinuaties die kenmerkend zijn voor gekken. O mensen van Quraish, het is echt een serieuze zaak en ik raad jullie aan jullie houding te heroverwegen."

    Het is overgeleverd dat An-Nadr later naar Heerah ging, waar hij kennis maakte met de tradities van de koningen van Perzië en de verhalen van mensen als Rustum en Asphandiar, en toen terugkeerde naar Mekka. Daar zou hij altijd de stappen van de Boodschapper (Peace Be Upon Him) volgen in welke audiënties de laatste ook hield om de nieuwe geloof te prediken en mensen te waarschuwen tegen Allâh’s toorn. An-Nadr zou de Profeet rechtstreeks volgen en aan hetzelfde publiek lange verhalen vertellen over die mensen van Perzië. Hij zou dan altijd zijn verhaal afsluiten met een vraag die sluw informeerde of hij niet beter was dan Mohammed (Peace Be Upon Him).. Ibn ‘Abbas - moge Allah tevreden met hem zijn - vertelde dat An-Nadr liedvrouwen kocht die met hun lichamelijke charmes en liederen probeerden mensen weg te lokken van de Islam die de minste gehechtheid aan de Profeet (Peace Be Upon Him) hadden; in dit verband zegt Allâh:

  • "En onder de mensen is hij die onzinnige gesprekken (d.w.z. muziek, zingen, enz.) koopt om (mensen) van het Pad van Allâh te misleiden." [31:6]
  • 4. In een nieuwe poging om Mohammed (Peace Be Upon Him) af te schrikken van zijn principiële standpunt, nodigden de Quraish hem uit om te compromitteren over zijn leerstellingen en tot een overeenkomst te komen met hun voor-islamitische praktijken, zodat hij een deel van zijn religie zou opgeven en de afgodenaanbidders hetzelfde zouden doen. Allâh, de Allerhoogste, zegt:

  • Zij willen dat jij compromissen sluit met hen daarom willen zij ook een compromis met jou sluiten." [68:9].

    Volgens de overlevering van Ibn Jareer en At-Tabarani boden de afgodenaanbidders aan dat Mohammed (Peace Be Upon Him) een jaar lang hun goden zou aanbidden, en zij zijn Heer een jaar lang zouden aanbidden. In een andere versie zeiden ze: "Als jullie onze goden accepteren, dan zouden wij de uwe aanbidden." Ibn Ishaq vertelde dat Al-Aswad bin Al-Muttalib, Al-Waleed bin Al-Mugheerah, Omaiyah bin Khalaf en Al-‘As bin Wa’il As-Sahmy, een constellatie van invloedrijke afgodenaanbidders, de Profeet (Peace Be Upon Him) onderschepten terwijl hij de Heilige Sanctuary omcirkelde, en boden hem aan om te aanbidden wat zij aanbaden, en zij zouden aanbidden wat hij aanbad, zodat, volgens hen, beide partijen een gemeenschappelijke deler zouden bereiken. Ze voegden toe: "Als de Heer die u aanbidt beter blijkt dan de onze, dan is het voor ons zoveel beter, maar als onze goden beter blijken dan de uwe, dan zult u er voordeel van hebben." Allâh, de Verhevene, was terstond beslissend en onthulde het volgende Hoofdstuk:

  • "Zeg: "O Al-Kâfirûn (ongelovigen in Allâh, in Zijn Eenheid, in Zijn Engelen, in Zijn Boeken, in Zijn Boodschappers, in de Dag der Opstanding, in Al-Qadar, enz.)! Ik aanbid niet wat jullie aanbidden, en jullie zullen niet aanbidden wat ik aanbid. En ik zal niet aanbidden wat jullie aanbidden, en jullie zullen niet aanbidden wat ik aanbid. Voor jullie zij jullie religie, en voor mij mijn religie (Islamitische Monotheïsme)." [109]
  • Vervolgingen:

    Aan het begin van het vierde jaar van de Beroeping, en gedurende een periode van enkele maanden, beperkten de afgodenaanbidders hun lastigste tactieken tot de reeds genoemde. Maar toen ze de zinloosheid van deze procedures beseften, besloten ze een grootschalige oppositiecampagne te organiseren. Ze riepen een algemene vergadering bijeen en kozen een comité van vijfentwintig mannen van Quraish-notabelen met Abu Lahab, de oom van de Profeet, als voorzitter. Na enkele lange deliberaties bereikten ze een beslissende beslissing om maatregelen te nemen die als doel hadden de vloedgolf van de Islam te stoppen via verschillende kanalen. Ze waren vastbesloten om geen inspanning te sparen bij het bestrijden van de nieuwe geloofsovertuiging. Ze besloten de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) te diskrediteren en de nieuwe bekeerlingen verschillende soorten martelingen aan te smeren met behulp van alle beschikbare middelen. Het was gemakkelijk om de resoluties met betrekking tot de nieuwe bekeerlingen, die als zwak werden beschouwd, ten uitvoer te leggen. Wat de Profeet (Peace Be Upon Him) betreft, het was niet gemakkelijk om hem te diskrediteren, omdat hij zo'n zwaarte, grootmoedigheid en ongeëvenaarde perfectie van karakter had dat zelfs zijn vijanden ontmoedigd werden om enige dwaasheid tegen hem te plegen. Hij had ook Abu Talib, zijn oom, die afkomstig was uit een nobele afstamming en een indrukwekkende clan had om hem te steunen. Deze situatie was een bron van grote bezorgdheid voor de ongelovigen, maar ze voelden dat ze geen geduld meer konden uitoefenen of enige tolerantie konden tonen tegenover een formidabele macht die gestaag oprukte om hun religieuze ambt en tijdelijke autoriteit te vernietigen.

    Abu Lahab zelf nam de initiatief in de nieuwe reeks van vervolgingen en begon talloze aspecten van schadelijke daden, haat en wrok tegen Mohammed (Peace Be Upon Him) te plegen. Beginnend met het gooien van stenen naar hem, het dwingen van zijn twee zonen om hun echtgenotes Ruqaiya en Umm Kulthum, de dochters van de Profeet, te laten scheiden<, juichend over zijn dood van zijn tweede zoon, hem ‘de man zonder nageslacht’ noemend, en vervolgens zijn stap volgen tijdens de pelgrimstocht en forumseizoenen om hem te verloochenen en de bedoeïenen tegen hem en zijn Beroeping aan te zetten. Zijn vrouw, Umm Jameel bint Harb, de zuster van Abu Sufyan, had ook haar deel in deze meedogenloze campagne. Ze bewees dat ze niet minder was dan haar man in de vijandigheid en haat die ze koesterde voor de Profeet (Peace Be Upon Him). Ze bond bundels doornen met touwen van getwist palmvezel en strooide ze over de paden die de Profeet (Peace Be Upon Him) naar verwachting zou nemen, om hem fysiek letsel toe te brengen. Ze was een echte bijdehandige, humeurig met beledigend taalgebruik, zeer bedreven in de kunst van het smeden van intriges en het aanwakkeren van tweedeloosheid en oproer. Ze werd terecht bestempeld als ‘de houtdrager’ in de Edele Koran. Toen ze dit nieuws ontving, ging ze direct naar de Moskee met een handvol kiezels om naar de Profeet (Peace Be Upon Him) te gooien. Allâh, de Groote, nam haar gezichtsscherpte weg en ze zag alleen Abu Bakr, die direct naast de Profeet (Peace Be Upon Him) zat. Toen richtte ze zich tot Abu Bakr met veel brutale dreigementen om zijn metgezel’s mond te breken met haar handvol kiezels, en reciteerde een vers vol ondeugdzige minachting: "We hebben de verguisde ongehoorzaamheid getrotseerd, zijn Beroeping verworpen en ons van zijn religie afgezonderd." Toen ze vertrokken was, draaide Abu Bakr zich tot de Profeet (Peace Be Upon Him) en informeerde naar de zaak. De Profeet (Peace Be Upon Him) verzekerde hem dat ze hem niet had gezien, omdat Allâh haar gezichtsscherpte had weggenomen.

    Abu Lahab en zijn huishouden pleegden die schaamtevolle voorbeelden van marteling en lastigvallen ondanks de bloedband die hen verbond, want hij was de oom van de Profeet en beiden woonden in twee aangrenzende huizen. Sterker nog, weinig van de buren van de Profeet onthielden zich van het diskrediteren van hem. Ze gooiden zelfs de ingewanden van een geit op zijn rug terwijl hij zijn gebeden verrichtte. Hij klaagde altijd over die onbehoorlijke buurvriendelijkheid, maar tevergeefs, want ze waren diep betrokken in dwaling.

    Al-Boechari, op gezag van Ibn Mas‘ud, verhaalde dat toen de Profeet (Peace Be Upon Him) aan het buigen was tijdens het bidden in al-Ka‘bah, Abu Jahl zijn metgezellen vroeg om het vuile foetus van een kameel te halen en op zijn rug te plaatsen. ‘Uqbah bin Abi Mu‘ait was de ongelukkige man die deze laffe daad haastte. Er klonk een lachsalvo onder de ongelovigen. Ondertussen kwam Fatimah, de dochter van de Profeet (Peace Be Upon Him), daar toevallig langs. Ze verwijderde het vuil van de rug van haar vader. De Profeet (Peace Be Upon Him) riep de toorn van Allâh over hen af, vooral over Abu Jahl, ‘Utbah bin Rabi‘a, Shaibah bin Rabi‘a, Al-Waleed bin ‘Utbah, Omaiyah bin Khalaf en ‘Uqbah bin Mu‘ait. Het is vastgelegd dat ze allemaal werden gedood in de slag bij Badr.

    Roekeloosheid en laster waren ook onder de middelen van onderdrukking die de chiefs van Mekka, in het algemeen, en Omaiyah bin Khalaf, in het bijzonder, gebruikten in hun algehele proces van kwaadaardigheid. In dit verband zegt Allâh:

  • Wee voor de lasteraars (de roddelaars), degenen die kwaadspreken (door de fouten op te zoeken van hun broeders en nog veel erger; bij de mensen van kennis)." [104:1]
  • ‘Uqbah bin Al-Mu‘ait woonde eens een bijeenkomst van de Profeet (Peace Be Upon Him) bij en luisterde naar hem terwijl hij de Islam predikte. Een goede vriend van hem, Ubai bin Khalaf, hoorde hierover en kon geen enkele daad van deze soort verdragen, dus hij plaagde ‘Uqbah en beval hem om in het heilige gezicht van de Profeet (Peace Be Upon Him) te spuwen, en hij deed dit schaamteloos. Ubai spaarde geen denkbare manier om de Profeet (Peace Be Upon Him) te beledigen; hij maalden zelfs oude, ontbindende botten en blies het poeder op hem. Al-Akhnas bin Shuraique Ath-Thaqafi diende de karakter van de Profeet te kleineren, zowel in seizoenen als daarbuiten. De Edele Koran, in directe verwijzing naar de schandelijke daden van deze man, koppelde er negen afschuwelijke trekken aan:

  • En gehoorzaam niet degenen die zweert en die vernederd is. Een lasteraar, voortgaand met roddel, Het goede verhinderend, overtredend, zondig, Wreed – nochtans een bastaard" [68:10-13]
  • De arrogantie en hoogmoed van Abu Jahl blokkeerden alle wegen die het minste licht van geloof in zijn hart zouden kunnen produceren:

  • Omdat hij noch geloofde noch bad!" [75:31]
  • Hij wilde bovendien de Profeet (Peace Be Upon Him) verbieden de Edele Sanctuary te betreden. Het gebeurde eens dat de Profeet (Peace Be Upon Him) binnen de grenzen van het Heilige Huis aan het bidden was, toen Abu Jahl dreigend naderde en beledigende taal uitte. De Profeet (Peace Be Upon Him) berispte hem ernstig, waarop Abu Jahl defiant antwoordde en beweerde dat hij de machtigste was in Mekka; Allâh onthulde toen:

  • Laat hem dan zijn raad (van helpers) oproepen." [96:17]
  • In another version of the same incident, de Profeet (Peace Be Upon Him) nam Abu Jahl bij zijn nek, wiebelde hem hevig zeggende:

  • Wee voor jou (degene die zich afwend)! En dan wee voor jou!" [75:34, 35].
  • Ondanks deze berisping zou Abu Jahl nooit tot zichzelf ontwaken, noch realiseerde hij zich zijn dwaasheid. Integendeel, hij was vastbesloten om tot het uiterste te gaan en zwoer dat hij het gezicht van de Boodschapper zou bestuiven en op zijn nek zou stappen. Zodra hij van plan was zijn boze intentie uit te voeren, werd hij gezien terwijl hij terugkeerde en zichzelf beschermde met zijn handen (als iets verschrikkelijks in zijn achtervolging). Zijn metgezellen vroegen hem wat er aan de hand was. Hij zei: "Ik zag een greppel van brandend vuur en vleugels die vlogen." Later commentarieerde de Boodschapper: "Als hij verder was gegaan, zouden de engelen zijn ledematen één voor één hebben afgerukt."

    Zo werd de Profeet (Peace Be Upon Him), de grote man, gerespecteerd als hij was door zijn landgenoten, met een invloedrijke man, zijn oom Abu Talib, in zijn rug om hem te steunen, behandeld. Als de zaken zo waren met de Profeet (Peace Be Upon Him), wat dan van die mensen die als zwak werden beschouwd en geen clan hadden om hen te steunen? Laten we hun situatie in detail bekijken. Wanneer Abu Jahl hoorde van de bekering van een man van hoge afkomst met machtige vrienden, zou hij zijn voorzichtigheid en intelligentie kleineren, zijn oordeel ondermijnen en hem bedreigen met ernstige gevolgen als hij een handelaar was. Als de nieuwe bekeerling sociaal zwak was, zou hij hem meedogenloos slaan en aan onuitsprekelijke martelingen onderwerpen.

    De oom van ‘Uthman bin ‘Affan wikkelde ‘Uthman in een mat van palmbladeren en stak vuur eronder. Toen Umm Mus‘ab bin ‘Umair hoorde van de bekering van haar zoon, ontzegde ze hem voedsel en verbood ze hem vervolgens het huis te betreden. Hij genoot van een vol, luxueus en gemakkelijk leven, maar na de martelingen die hij had verdragen, werd zijn huid gerimpeld en kreeg hij een afschuwelijk uiterlijk.

    Bilal, de slaaf van Omaiyah bin Khalaf, werd ernstig mishandeld door zijn meester toen deze erachter kwam dat hij zich tot de Islam had bekeerd. Soms werd er een touw om zijn nek gelegd en werden straatkinderen ingezet om hem door de straten te slepen en zelfs over de heuveltjes van Mekka. Soms werd hij lange tijd van voedsel en drinken beroofd; soms werd hij vastgebonden, gedwongen te liggen op het gloeiende zand en onder de verpletterende last van zware stenen. Vergelijkbare maatregelen werden ook genomen om hem te dwingen zich terug te trekken. Dit alles was tevergeefs. Hij bleef vasthouden aan zijn geloof in de Eenheid van Allâh. Op een dergelijke gelegenheid passeerde Abu Bakr langs; ontroerd door mededogen kocht en bevrijdde hij hem van de slavernij.

    Een ander slachtoffer van de hooghartigheid van de Quraish was ‘Ammar bin Yasir, een vrijgelaten slaaf van Bani Makhzoum. Hij, samen met zijn moeder en vader, bekeerde zich in een vroeg stadium tot de Islam. Ze werden herhaaldelijk gedwongen te liggen op het gloeiende zand en zwaar mishandeld. ‘Ammar werd soms over gloeiende kolen geworpen. De Profeet (Peace Be Upon Him) was zeer ontroerd door de wreedheden die werden gepleegd tegen ‘Ammar en zijn familie. Hij troostte hen altijd en hief zijn hand in gebed en zei: "Wees geduldig, jullie zullen zeker jullie verblijfplaats in het Paradijs vinden." Yasir, de vader, stierf als gevolg van herhaalde martelingen. Sumaiyah, ‘Ammar’s moeder, werd door Abu Jahl zelf doorboord en verdiende daarmee de titel van de eerste vrouwelijke martelaar in de Islam. ‘Ammar zelf werd onderworpen aan verschillende vormen van marteling en werd voortdurend bedreigd met ernstig lijden, tenzij hij Mohammed (Peace Be Upon Him) beledigde en zich terugtrok tot Al-Lat en ‘Uzza. In een zwak moment sprak hij een woord uit dat werd opgevat als terugtrekking, hoewel zijn hart nooit aarzelde en hij eenmaal terugkeerde naar de Profeet (Peace Be Upon Him), die hem troostte voor zijn pijn en zijn geloof bevestigde. Onmiddellijk daarna werd het volgende vers geopenbaard:

     

     

  •  
  • Iedereen die ongelovig aan Allah is nadat hij geloof heeft gehad, behalve degene die gedwongen wordt en in wiens hart rust heeft in het geloof – maar hij die zijn borst opened voor ongeloof– over hen rust de woede van Allah en voor hen is een geweldige bestraffing." [16:106]
  • Abu Fakeeh, Aflah, een vrijgelaten slaaf van Bani ‘Abd Ad-Dar, was het derde van die hulpeloze slachtoffers. De onderdrukkers hechtten zijn voeten met een touw en sleepten hem door de straten van Mekka.

    Khabbab bin Al-Aratt was ook een gemakkelijk slachtoffer van soortgelijke uitspattingen bij elke mogelijke gelegenheid. Hij ervoer voorbeeldige marteling en mishandeling. De Mekkaanse afgodenaanbidders trokken aan zijn haar en verdraaiden zijn nek, en legden hem op gloeiende kolen met een grote steen op zijn borst om te voorkomen dat hij zou ontsnappen. Sommige Moslims van rang en positie werden ingepakt in de ruwe huiden van kamelen en weggegooid, en anderen werden in harnassen gezet en op gloeiend zand in de brandende zon van Arabië geworpen.

    Zelfs de bekeerde vrouwen werden niet gespaard, en de lijst is te lang om ze allemaal te vermelden. Zanirah, An-Nahdiyah en haar dochter, Umm ‘Ubais en vele anderen hadden hun deel aan vervolging te verduren van de onderdrukkers — ‘Umar bin Al-Khattab inbegrepen — uiteraard voordat hij zich tot de Islam bekeerde.

    Abu Bakr, een welgestelde gelovige, kocht en bevrijdde enkele van die vrouwen, net zoals hij dat deed met betrekking tot Bilal en ‘Amir bin Fuheirah.

    Het Huis van Al-Arqam:

    In het licht van deze onmenselijke vervolgingen adviseerde de Profeet (Peace Be Upon Him) zijn volgelingen te adviseren hun bekering in woord en daad te verbergen. Hij nam de beslissing om hen heimelijk te ontmoeten, opdat de Quraish erachter zouden komen en maatregelen zouden nemen die zijn doelen zouden kunnen dwarsbomen. Hij had ook in gedachten om open confrontaties met de afgodenaanbidders te vermijden, omdat een dergelijk ding in dit vroege stadium niet in het belang zou zijn van de pasgeboren Roep, nog kwetsbaar en niet volledig ontwikkeld. Eenmaal, in het vierde jaar van de Profetie, waren de Moslims op weg naar de heuveltjes van Mekka om heimelijk te vergaderen met de Profeet (Peace Be Upon Him), toen een groep afgodenaanbidders hun verdachte beweging observeerde en hen beledigde en aanviel. Sa‘d bin Abi Waqqas sloeg een afgodenaanbidders en liet zijn bloed vloeien en registreerde daarmee het eerste geval van bloedvergieten in de geschiedenis van de Islam.

    De Profeet (Peace Be Upon Him), daarentegen, verkondigde de Islamitische Geloof en predikte het openlijk met diepe toewijding en studieuze inspanning, maar voor het algemeen welzijn van de nieuwe bekeerlingen en in overweging van het strategische belang van de Islam, nam hij Dar Al-Arqam, in de As-Safa berg, in het vijfde jaar van zijn missie, als een tijdelijk centrum om zijn volgelingen heimelijk te ontmoeten en hen te instrueren in de Qor’ân en in de Islamitische wijsheid.

    De Eerste Migratie naar Abyssinia (Ethiopië):

    De reeks van vervolgingen begon laat in het vierde jaar van de Profetie, langzaam in eerste instantie, maar gestaag versneld en verergerd dag na dag en maand na maand totdat de situatie zo uiterst ernstig en niet langer draaglijk werd in het midden van het vijfde jaar, dat de gelovigen serieus begonnen na te denken over haalbare manieren om de pijnlijke martelingen die hen werden toegebracht te vermijden. Het was in die sombere en wanhopige tijd dat Soera Al-Kahf (Hoofdstuk 18 — De Grot) werd geopenbaard, met duidelijke antwoorden op de vragen waarmee de afgodenaanbidders van Mekka de Profeet (Peace Be Upon Him) voortdurend plaagden. Het omvat drie verhalen die zeer suggestieve gelijkenissen bevatten voor de ware gelovigen om te assimileren. Het verhaal van de metgezellen van de Grot impliceert impliciete begeleiding voor de gelovigen om de hotspots van ongeloof en agressie te evacueren, die zwanger zijn van het gevaar van afleiding van de ware religie:

  • “En als jullie je van hen terugtrekken en van dat wat zij aanbidden naast Allah, en jullie vervolgens naar de grot vluchten, dan zal jullie Heer jullie van Zijn genade schenken jullie zaak voor jullie gemakkelijk maken.”" [18:16].
  • Vervolgens is er het verhaal van Al-Khidr (De Leraar van Arabië) en Mozes - vrede zij met hem - in een duidelijke en delicate verwijzing naar de wisselende omstandigheden van het leven. Toekomstige omstandigheden van het leven zijn niet noodzakelijk het product van de heersende omstandigheden, ze kunnen categorisch het tegenovergestelde zijn. Met andere woorden, de oorlog die tegen de moslims werd gevoerd, zou in de toekomst een andere wending aannemen, en de tirannieke onderdrukkers zouden op een dag te lijden hebben en onderworpen worden aan dezelfde martelingen als waar de moslims toen mee te maken hadden. Bovendien is er het verhaal van Dhul-Qarnain (De Tweehoornige), de machtige heerser van het westen en oosten. Dit verhaal zegt expliciet dat Allâh Zijn rechtvaardige dienaars neemt om de aarde en alles wat erop is te erven. Het spreekt ook dat Allâh af en toe een rechtvaardige man opheft om de zwakken tegen de sterken te beschermen.

    Soera Az-Zumar (Hoofdstuk 39 — De Menigten) werd vervolgens geopenbaard, waarbij direct werd gewezen op migratie en werd gesteld dat de aarde ruim genoeg is en de gelovigen zich niet beperkt moeten voelen door de krachten van tirannie en kwaad:

  • Zeg: “O mijn dienaren die geloven vrees jullie Heer en onderhoudt jullie verplichtingen tot Hem. Goed is (de beloning) voor degenen die goed in deze wereld doen, en de aarde van Allah is wijd! Slechts degenen die geduldig zijn (tijdens beproevingen), zullen hun beloning volledig ontvangen zonder berekening (in maten of eenheden)."" [39:10].
  • De Profeet (Peace Be Upon Him) wist al dat Ashamah Negus, koning van Abyssinia (Ethiopië), een eerlijke heerser was die geen van zijn ondergeschikten zou benadelen, dus hij stond enkele van zijn volgelingen toe om daar asiel te zoeken in Abyssinia (Ethiopië).

    In Rajab van het vijfde jaar van de Profetie verliet een groep van twaalf mannen en vier vrouwen Mekka (Ethiopië). Onder de emigranten bevonden zich ‘Uthman bin ‘Affan en zijn vrouw Ruqaiyah (de dochter van de Profeet (Peace Be Upon Him)). Met betrekking tot deze twee emigranten zei de Profeet (Peace Be Upon Him):

  • "Zij zijn de eerste mensen die emigreerden in de zaak van Allâh na Abraham en Lot (Peace Be Upon Him)."
  • Ze slopen Mekka uit onder het zware gordijn van een donkere nacht en gingen op weg naar de zee waar twee boten voor Abyssinia (Ethiopië) voeren, hun bestemming. Het nieuws van hun bedoelde vertrek bereikte de oren van Quraish, dus werden enkele mannen ter hun sporen uitgezonden, maar de gelovigen waren al Shuaibah Haven verlaten op weg naar hun veilige haven, waar ze hartelijk werden ontvangen en de nodige gastvrijheid werd geboden.

    In Ramadan van hetzelfde jaar, ging de Profeet (Peace Be Upon Him) naar het Heilige Heiligdom waar een grote menigte Quraish afgodenaanbidders was, waaronder enkele notabelen en beroemdheden. Plotseling begon hij Soera An-Najm (Hoofdstuk 41 — De Ster) te reciteren. De ontzagwekkende Woorden van Allâh daalden onverwacht op hen neer en zij waren er onmiddellijk door verbijsterd. Het was de eerste keer dat zij geschokt werden door de ware Openbaring. Voorheen was het hun favoriete truc van degenen die Openbaring wilden beledigen, niet alleen om er zelf niet naar te luisteren, maar ook om luid en onbeschaamd te praten wanneer het werd voorgelezen, zodat zelfs de ware luisteraars het niet konden horen. Zij dachten dat zij de Stem van Allâh overstemden; in feite stapelden zij ellende op voor zichzelf, want de Stem van Allâh kan nooit worden gesmoord, "En degenen die ongelovig zijn zeggen:

  • En degenen die ongelovig waren zeiden: “Luister niet naar deze Koran en verstoor het onder haar (recitatie) zodat jullie mogen overwinnen.”" [41:26].
  • Toen de onbeschrijflijk fascinerende Woorden van Allâh rechtstreeks in contact kwamen met hun harten, waren ze betoverd en raakten ze de materiële wereld om hen heen vergeten en werden ze gevangen in een staat van volledige aandacht voor de Goddelijke Woorden, tot het punt dat de Profeet (Peace Be Upon Him) de stormachtige, hartverscheurende afloop bereikte:

  • Kniel dan neer voor Allah, en aanbid Hem." [53:62]
  • De afgodenaanbidders, onbewust en met volledige instemming, verhurkten zich in absolute godvrezendheid en vlekkeloze toewijding. Het was in feite het wonderbaarlijke moment van de Waarheid dat door de harde zielen van de hoogmoedigen en de houding van de spotters sneed. Ze stonden verbijsterd toen ze beseften dat Allâh’s Woorden hun harten hadden veroverd en hetzelfde hadden gedaan als waar ze hard aan hadden gewerkt om te vernietigen en uit te roeien. Hun medeaflaters die niet op de plaats waren geweest, bekritiseerden en beschuldigden hen zwaar; daardoor begonnen ze leugens te verzinnen en de Profeet (Peace Be Upon Him) te lasteren, waarbij ze beweerden dat hij grote eer aan hun afgoden had gehecht en hen de macht van wenselijke intercessie had toegeschreven. Dit waren wanhopige pogingen om een ​​verantwoording te geven voor hun buiging met de Profeet (Peace Be Upon Him) op die dag te rechtvaardigen. Natuurlijk was dit dwaas en godslasterlijk gedrag in overeenstemming met hun leven gewijde praktijk van liegen en samenzweren.

    Het nieuws van dit incident werd verkeerd gerapporteerd aan de moslimvluchtelingen in Abyssinia (Ethiopië). Zij werden geïnformeerd dat de hele Quraish de Islam had aangenomen, dus ze keerden terug naar huis. Ze arriveerden in Mekka in Shawwal van hetzelfde jaar. Toen ze slechts een uur van Mekka verwijderd waren, werd de realiteit van de situatie ontdekt. Sommigen keerden terug naar Abyssinia (Ethiopië), anderen sluipen stiekem de stad binnen of gingen openlijk, maar onder de hoede van een lokale notabele. Echter, vanwege het nieuws dat naar de Mekkanen was doorgespeeld over de goede gastvrijheid en het warme welkom dat de moslims in Abyssinia (Ethiopië) kregen, werden de afgodenaanbidders vreselijk woedend en begonnen ze nog strengere en gruwelijkere mishandelingen en martelingen toe te dienen aan de moslims. Daardoor achtte de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) het noodzakelijk om de hulpeloze schepselen voor de tweede keer asiel te laten zoeken in Abyssinia (Ethiopië). De migratie was deze keer niet zo gemakkelijk als de vorige keer, want Quraish was alert op de minste verdachte bewegingen van de moslims. In de loop van de tijd wisten de moslims echter hun zaken te snel te regelen voor de Quraishieten om hun poging tot ontsnapping te dwarsbomen. De groep vluchtelingen deze keer bestond uit tachtig drie mannen en negentien of, in sommige versies, achttien vrouwen. Of ‘Ammar wel of niet was opgenomen, is nog steeds een punt van twijfel.

    Quraish’s Samenzwering tegen de Vluchtelingen:

    De Quraish konden het vooruitzicht van een veilige haven voor de moslims in Abyssinia (Ethiopië) niet verdragen, dus stuurden ze twee standvastige gezanten om hun uitlevering te eisen. Zij waren ‘Amr bin Al-‘As en ‘Abdullah bin Abi Rabi‘a — voordat ze de Islam aannamen. Zij hadden kostbare geschenken meegenomen voor de koning en zijn geestelijken, en waren erin geslaagd een aantal hovelingen aan hun kant te krijgen. De heidense gezanten beweerden dat de moslimvluchtelingen uit Abyssinia (Ethiopië) moesten worden verbannen en aan hen overgedragen, op de grond dat zij de religie van hun voorouders hadden verlaten, en hun leider een religie predikte die anders was dan die van hen en van die van de koning.

    De koning riep de moslims naar het hof en vroeg hen om de leerstellingen van hun religie uit te leggen. De moslimemigranten hadden besloten de hele waarheid te vertellen, ongeacht de gevolgen. Ja‘far bin Abi Talib stond op en sprak de koning aan met de volgende woorden: "O koning! wij waren ondergedompeld in de diepte van onwetendheid en barbaarsheid; wij aanbaden afgoden, wij leefden in onkucht, wij aten dode lichamen, en wij spraken gruwelijke dingen, wij negeerden elk gevoel van menselijkheid, en de plichten van gastvrijheid en burenrelaties werden verwaarloosd; wij kenden geen wet dan die van de sterke, toen Allâh onder ons een man opwekte, van wiens geboorte, waarachtigheid, eerlijkheid en zuiverheid wij op de hoogte waren; en hij riep op tot de Eenheid van Allâh, en onderwees ons niet om iets met Hem te associëren. Hij verbood ons de aanbidding van afgoden; en hij beval ons de waarheid te spreken, trouw te zijn aan onze vertrouwen, barmhartig te zijn en de rechten van buren en verwanten te respecteren; hij verbood ons slecht te spreken over vrouwen, of de substantie van wezen te eten; hij beval ons de ondeugden te mijden en te onthouden van het kwaad; om te bidden, aalmoezen te geven en te vasten. Wij hebben in hem geloofd, wij hebben zijn leerstellingen en zijn geboden om Allâh aan te bedden en niets met Hem te associëren, geaccepteerd, en wij hebben toegestaan wat Hij heeft toegestaan en verboden wat Hij heeft verboden. Om deze reden zijn onze mensen tegen ons in opstand gekomen, hebben ze ons vervolgd om ons te laten afzien van de aanbidding van Allâh en terug te keren naar de aanbidding van afgoden en andere gruwelijke dingen. Ze hebben ons gemarteld en gekwetst, totdat we onder hen geen veiligheid meer vonden, en wij naar uw land zijn gekomen, en hopen dat u ons zult beschermen tegen onderdrukking."

    De koning was zeer onder de indruk van deze woorden en vroeg de moslims om enkele verzen van Allâh’s Openbaring te reciteren. Ja‘far reciteerde de openingsverzen van Sûrah Maryam (Hoofdstuk 19 — Maria) waarin het verhaal van de geboorte van zowel Johannes als Jezus Christus wordt verteld, tot aan het verslag van Maria die met het miraculeuze voedsel werd gevoed. Daarop werd de koning, samen met de bisschoppen van zijn rijk, ontroerd en begonnen tranen over zijn wangen te rollen en zelfs zijn baard te bevochtigen. Hier riep de Negus: "Het lijkt erop dat deze woorden en die welke aan Jezus zijn geopenbaard, de stralen van het licht zijn die uit dezelfde bron zijn uitgestraald." Tot de teleurgestelde gezanten van de Quraish zich richtend, zei hij: "Ik ben bang, ik kan deze vluchtelingen niet aan u teruggeven. Zij zijn vrij om in mijn rijk te leven en aan te bedden zoals ze willen."

    De volgende dag gingen de twee gezanten opnieuw naar de koning en zeiden dat Mohammed (Peace Be Upon Him) en zijn volgelingen Jezus Christus beledigden. Opnieuw werden de moslims opgeroepen en gevraagd wat ze van Jezus dachten. Ja‘far stond opnieuw op en antwoordde: "We spreken over Jezus zoals we zijn geleerd door onze Profeet (Peace Be Upon Him), namelijk dat hij de dienaar van Allâh is, Zijn Boodschapper, Zijn Geest en Zijn Woord die in de Maagd Maria werd ingeblazen." De koning merkte onmiddellijk op: "Zo geloven wij ook. Gezegend zij jij, en gezegend zij uw meester." Toen hij zich tot de fronzelende gezanten en zijn bisschoppen wendde, die boos werden, zei hij: "Jullie kunnen wel malen en zuchten naar hartenlust, maar Jezus is niet meer dan wat Ja‘far over hem heeft gezegd." Hij verzekerde de moslims vervolgens van volledige bescherming. Hij keerde terug naar de gezanten van Quraish, de geschenken die ze hadden meegenomen, en stuurde hen weg. De moslims leefden een aantal jaren ongestoord in Abyssinia (Ethiopië) tot ze terugkeerden naar Medina.

    Op deze manier stuitten de kwaadaardige bedoelingen van Quraish terug op hen en hun machinatie liep op een totale mislukking uit. Ze realiseerden zich ten volle dat de wrok die ze koesterden tegen de moslims niet zou werken, behalve binnen hun gebied van Mekka. Ze begonnen vervolgens een afschuwelijke gedachte te koesteren om de pleitbezorger van de nieuwe Beroep eens en voor altijd te laten zwijgen, via verschillende kanalen van brutaliteit, of hem te doden. Een hardnekkige moeilijkheid hield echter elke beweging in die richting tegen, belichaamd door de oom van de Profeet, Abu Talib, en de machtige sociale positie die hij genoot, evenals de volledige bescherming en steun die hij aan zijn neef gaf. De afgodenaanbidders van Mekka besloten daarom Abu Talib voor de tweede keer te benaderen en te eisen dat hij een einde zou maken aan de activiteiten van zijn neef, die, indien ongecontroleerd gelaten, hem in ernstige vijandigheid zouden betrekken. Abu Talib was diep verontrust door deze openlijke bedreiging en de breuk met zijn volk en hun vijandigheid, maar hij kon de Boodschapper niet verlaten. Hij zocht zijn neef op en vertelde hem wat de mensen hadden gezegd: "Bespaar me en jezelf en leg geen last op me die ik niet kan dragen." Hierop dacht de Profeet (Peace Be Upon Him) dat zijn oom hem in de steek zou laten en hem niet langer zou steunen, dus antwoordde hij:

  • "O mijn oom! bij Allâh, als ze de zon in mijn rechterhand en de maan in mijn linkerhand zouden plaatsen, op voorwaarde dat ik deze weg zou verlaten, totdat Allâh me de overwinning heeft gegeven, of ik daarin omkom, dan zou ik hem niet verlaten." De Profeet (Peace Be Upon Him) stond op, en toen hij zich omdraaide, riep zijn oom hem terug en zei: "Kom terug, mijn neef," en toen hij terugkwam, zei hij: "Predik wat je wilt, want bij Allâh zal ik je nooit verlaten."
  • Hij reciteerde toen twee regels vers die vol zaten met betekenissen van volledige steun aan de Profeet (Peace Be Upon Him) en absolute voldoening met de koers die zijn neef in Arabië had ingeslagen.

    Quraish benadert nogmaals Abu Talib:

    Quraish, in de waan dat de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) nog steeds volhardde in zijn roeping, beseften dat Abu Talib zijn neef nooit zou verlaten, zelfs al zou dit hun vijandschap inluiden. Sommigen van hen gingen toen opnieuw naar hem toe, met een jongeman genaamd ‘Amarah bin Al-Waleed bin Al-Mugheerah, en zeiden: "O Abu Talib! Wij hebben u een slimme jongen gebracht, nog in de bloei van zijn jeugd, om zijn geest en kracht te gebruiken en hem als uw zoon te nemen in ruil voor uw neef, die in strijd is met uw religie, sociale onrust heeft veroorzaakt, kritiek heeft op uw manier van leven, zodat wij hem kunnen doden en u zo van zijn eindeloze problemen verlossen; een man voor een man." Het antwoord van Abu Talib was: "Dit is echt een oneerlijke ruilhandel. Jullie geven mij jullie zoon om hem op te voeden en ik geef jullie mijn zoon om hem te doden! Bij Allâh, het is iets ongelooflijks!!" Al-Mut‘im bin ‘Adi, een lid van de delegatie, onderbrak en zei dat Quraish eerlijk was geweest in die ruilhandel omdat "ze alleen maar wilden dat u van die bron van haatdragende problemen verlost zou worden, maar zoals ik zie bent u vastbesloten om hun gunsten af te wijzen." Abu Talib wees uiteraard alle aanbiedingen af en daagde hen uit om te doen wat ze wilden. <Historische bronnen geven geen exacte datum van deze twee ontmoetingen met Abu Talib. Ze lijken echter waarschijnlijker te hebben plaatsgevonden in het zesde jaar van de Profetenschap, met een korte onderbreking ertussen.>

    De beslissing van de tirannen om de Profeet te doden (Peace Be Upon Him):

    Nu alle plannen en complotten van Quraish gefaald waren, grepen ze terug naar hun oude praktijken van vervolging en het toedienen van martelingen aan de moslims op een ernstigere en brutalere manier dan ooit tevoren. Ze begonnen ook de gedachte te koesteren om de Profeet (Peace Be Upon Him) te doden. In feite diende deze nieuwe methode en dit idee, in tegenstelling tot hun verwachtingen, indirect om de roeping tot de Islam te consolideren en deze te ondersteunen met de bekering van twee standvastige en machtige helden van Mekka, namelijk Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib en ‘Umar bin Al-Khattab- moge Allah tevreden met hem zijn -.

    ‘Utaibah bin Abi Lahab benaderde eens de Profeet (Peace Be Upon Him) en schreeuwde minachtend en openlijk: "Ik ongeloof in: Bij de ster wanneer die neervalt." [53:1] en in "Toen kwam hij (Djibriel) dichterbij en kwam dichter." [53:8] Met andere woorden: "Ik geloof niet in een van de Qor’an." Hij begon toen botweg met Mohammed (Peace Be Upon Him) om te gaan en greep gewelddadig naar hem, scheurde zijn shirt en spuugde in zijn gezicht, maar zijn speeksel miste het Heilige gezicht van de Profeet (Peace Be Upon Him). Waarop de Profeet (Peace Be Upon Him) de toorn van Allâh over ‘Utaibah aanriep en smeekte:

  • "O Allâh! Stuur één van Uw honden op hem af."
  • Allâh antwoordde positief op Mohammeds smeekbede, en het gebeurde als volgt: Zodra ‘Utaibah met enkele van zijn kameraden uit Quraish vertrok naar Syrië en onderdak vond in Az-Zarqa’, naderde er een leeuw de groep, tot grote angst van ‘Utbah, die meteen Mohammeds woorden in smeekbede herinnerde en zei: "Vervloekt mijn broer! Deze leeuw zal mij zeker verslinden, zoals Mohammed (Peace Be Upon Him) smeekte. Hij heeft mij werkelijk gedood in Syrië terwijl hij in Mekka is." De leeuw haastte zich inderdaad als een bliksemschicht, rukte ‘Utbah weg uit zijn volk en verbrijzelde zijn hoofd.<

    Het is ook gemeld dat een ellendig idolaan uit Quraish, genaamd ‘Uqbah bin ‘Abi Mu‘ait, tijdens het buigen in gebed op de nek van de Profeet trapte totdat zijn ogen uitstaken.

    Meer details gerapporteerd door Ibn Ishaq getuigen van de diepgewortelde intenties van de tirannen om de Profeet (Peace Be Upon Him) te doden. Abu Jahl, de aartsvijand van de Islam, sprak eens toe aan enkele van zijn medeplichtigen: "O mensen van Quraish! Het lijkt erop dat Mohammed (Peace Be Upon Him) vastbesloten is om voortaan kritiek te leveren op onze religie, onze voorouders te kleineren, onze manier van leven in diskrediet te brengen en onze goden te beledigen. Ik beveel onze god dat ik een te zware rots zal dragen en die op het hoofd van Mohammed zal laten vallen terwijl hij in prostratie is om u van hem te ontdoen, eenmaal en voor altijd. Ik ben niet bang voor wat zijn clan, Banu ‘Abd Munaf, zou kunnen doen." Het vreselijke ongelukkige publiek keurde zijn plan goed en moedigde hem aan om het in een beslissende daad om te zetten.

    In de ochtend van de volgende dag lag Abu Jahl op de loer, wachtend op de komst van de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) om te bidden. De mensen van Quraish waren in hun vergaderruimtes en wachtten op nieuws. Toen de Profeet (Peace Be Upon Him) zich neerknielde, ging Abu Jahl, een grote rots dragend, om zijn boze intentie uit te voeren. Zodra hij dichter bij de Profeet (Peace Be Upon Him) kwam, trok hij bleek weg, trillend, met zijn handen gespannen en de rots viel van zijn handen. Waarop de mensen die toekeken zich haastten en hem vroegen wat er aan de hand was. Hij antwoordde: "Toen ik naderde, onderschepte een mannelijke kameel met een ongebruikelijke figuur en angstaanjagende hoektanden me en probeerde me bijna op te eten." Ibn Ishaq meldde dat de Profeet (Peace Be Upon Him) in de context van zijn commentaar op het incident zei: "Dat was Djibriel - vrede zij met hem - , als Abu Jahl dichterbij was gekomen, zou hij hem gedood hebben." Desondanks zouden de tirannen van Quraish niet gewaarschuwd worden, integendeel, het idee om de Profeet (Peace Be Upon Him) te doden werd nog steeds gekoesterd in hun goddeloze harten. Op de autoriteit van ‘Abdullah bin ‘Amr bin Al-‘As waren enkele mensen van Quraish op een plaats genaamd Al-Hijr en klaagden ze dat ze te geduldig waren geweest met de Profeet (Peace Be Upon Him), die plotseling verscheen en zijn gebruikelijke rondgang begon. Ze begonnen naar hem te knipperen en sarcastische opmerkingen te maken, maar hij bleef twee keer stil, toen hij op de derde stopte en de ongelovigen aansprak met de woorden:

  • "O mensen van Quraish! Luister, ik zweer bij Allâh in Wiens Hand mijn ziel is, dat jullie op een dag in stukken gesneden zullen worden." Zodra de Profeet (Peace Be Upon Him) zijn woord van slachting uitsprak, stonden ze allemaal verbijsterd en schakelden over naar een nieuwe taal die angst en zelfs horror ademde, en probeerden zijn woede te sussen en hem te troosten met de woorden: "Je kunt Abul Qasim met rust laten, want je bent nooit dwaas geweest."
  • ‘Urwa bin Az-Zubair verhaalde: Ik vroeg Abdullah bin ‘Amr bin Al-‘As om me te vertellen over de ergste dingen die de afgodenaanbidders met de Profeet (Peace Be Upon Him) hebben gedaan. Hij zei: "Terwijl de Profeet (Peace Be Upon Him) in Al-Hijr van Al-Ka‘bah aan het bidden was, kwam ‘Uqbah bin Al-Mu‘ait en legde zijn kleding om de nek van de Profeet (Peace Be Upon Him) en wurde hem gewelddadig. Abu Bakr kwam en greep hem bij zijn schouder en duwde hem weg van de Profeet en zei: "Wil je een man doden alleen omdat hij zegt, Mijn Heer is Allâh?"

    De bekering van Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib:

    In een sombere sfeer, doordrenkt van duistere wolken van ongerechtigheid en tirannie, scheen er aan de horizon een veelbelovend licht voor de onderdrukten, namelijk de bekeerling van Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib in Dhul Hijjah, het zesde jaar van de Profetenschap. Het is vastgelegd dat de Profeet (Peace Be Upon Him) een dag op de heuvel van Safa zat toen Abu Jahl langs kwam en de religie die hij predikte beschuldigde. Mohammed (Peace Be Upon Him) bleef echter stil en sprak geen woord. Abu Jahl ging verder, nam een steen en brak het hoofd van de Profeet (Peace Be Upon Him), waarna er bloed begon te vloeien. De agressor ging toen naar zijn volk, de Quraishites, in hun bijeenkomstplaats. Kort daarna kwam het voor dat Hamzah, terwijl hij terugkeerde van een jachtexpeditie, dezelfde weg volgde, met zijn boog over zijn schouder. Een slavin van ‘Abdullah bin Jada‘an, die de onbeschaamdheid van Abu Jahl had opgemerkt, vertelde hem het hele verhaal van de aanval op de Profeet . Toen hij dat hoorde, was Hamzah diep beledigd en haastte zich naar Al-Ka‘bah en vond daar, in de binnenplaats van het Heilige Heiligdom, Abu Jahl zitten met een groep Quraishites. Hamzah stormde op hem af en sloeg met zijn boog op zijn hoofd, en zei: "Ah! Je hebt Mohammed (Peace Be Upon Him) beledigd; ik volg ook zijn religie en beken wat hij predikt." De mannen van Bani Makhzum kwamen hem te hulp, en de mannen van Bani Hashim wilden ook helpen, maar Abu Jahl stuurde hen weg, zeggende: "Laat Abu ‘Ummarah met rust, bij Allâh heb ik zijn neef schaamteloos beledigd." Het is waar dat Hamzah’s bekeerling aanvankelijk voortkwam uit de trots van een man die het ondenkbaar vond dat anderen zijn relatief vernederden. Later zuiverde Allâh echter zijn natuur en begreep hij de meest betrouwbare handvat (Geloof in Allâh). Hij bleek een bron van grote kracht te zijn voor de Islamitische Geloof en zijn volgelingen.

    De Bekeerling van ‘Umar bin Al-Khattab:

    Een andere belangrijke toevoeging aan de kracht van de Islam was de bekeerling van ‘Umar bin Al-Khattab in Dhul-Hijjah, het zesde jaar van de Profetenschap, drie dagen na de bekeerling van Hamzah. Hij was een man van onwankelbare moed en vastberadenheid, gevreesd en gerespecteerd in Mekka, en tot dusver een bittere tegenstander van de nieuwe religie. Het traditionele verslag onthult dat de Profeet (Peace Be Upon Him) eens zijn handen ophef in gebed en zei:

  • "O Allâh! Geef kracht aan de Islam, vooral door middel van een van de twee mannen die U het liefst hebt: ‘Umar bin Al-Khattab of Abu Jahl bin Hisham."
  • ‘Umar was uiteraard degene die die voorrecht verdiende.

    Wanneer we de verschillende versies onderzoeken die over ‘Umar’s bekeerling spreken, kunnen we met zekerheid concluderen dat er verschillende tegenstrijdige emoties in zijn ziel botsten. Aan de ene kant achtte hij de tradities van zijn volk hoog en was hij gewend aan het beoefenen van wijnorgies; aan de andere kant bewonderde hij de stamina van de moslims en hun meedogenloze toewijding aan hun geloof. Deze twee extreme opvattingen creëerden een soort scepsis in zijn geest en brachten hem soms tot de overtuiging dat de doctrines van de Islam betere en heiligere zaden van het leven konden bevatten, dat is waarom hij altijd last had van woede-aanvallen, direct gevolgd door onverwachte zwakte<. Kortom, het verhaal van zijn bekeerling is zeer interessant en vereist dat we in enkele details treden.

    Op een dag vertrok ‘Umar bin Al-Khattab vanuit zijn huis en bekeerde zich naar het Heilige Heiligdom, waar hij de Profeet (Peace Be Upon Him) zag bidden en hem de Sûrah Al-Hâqqah (Hoofdstuk 69 — De Realiteit) van de Edele Koran reciteren horen. De woorden van Allâh spraken hem aan en raakten de diepste cellen van zijn hart. Hij voelde dat ze afkomstig waren van een ongebruikelijke compositie, en hij begon zijn volksgenoten te ondervragen over de beschuldigingen dat de Edele Koran uit man-gemaakte poëzie of woorden van een waarzegger bestond. De Profeet (Peace Be Upon Him) ging verder met het reciteren:

  • Dat dit waarlijk het woord van een geëerde boodschapper is. Het is niet het woord van een dichter, gering is dat wat jullie geloven! Noch het woord van een waarzegger, gering is wat jullie je herinneren! Dit is de openbaring die van de Heer van de werelden neer is gezonden." [69:40-43]
  • Op dat zeer moment doordrong de Islam zijn hart. Echter, de donkere laag van voor-islamitische neigingen, de diepgewortelde traditionele intolerantie en evenals de blinde trots op zijn voorouders overschaduwden de essentie van de grote Waarheid die aarzelend zijn weg begon te vinden in zijn hart. Hij bleef daarom volharden in zijn gruweldaden tegen de Islam en zijn aanhangers, onbewust van het pure en oprecht-menselijke gevoel dat achter die fragiele dekmantel van voor-islamitische onwetendheid en mentaliteit lag. Zijn scherpe temperament en overmatige vijandigheid tegen de Profeet (Peace Be Upon Him) brachten hem er een dag toe om, met een zwaard in de hand, zijn huis te verlaten met de intentie om de Profeet (Peace Be Upon Him) te doden. Hij was in een bui van woede en was zenuwachtig en gefrustreerd. Nu‘aim bin ‘Abdullah, een vriend van ‘Umar’s, ontmoette hem toevallig halverwege. Wat had zoveel opwinding veroorzaakt en op wie zou de woede zich storten, vroeg hij casual. ‘Umar zei woedend: "Om de man Mohammed ((Peace Be Upon Him)) te vernietigen, deze ketter, die de eenheid van de Quraish heeft verbroken, gaten heeft geslagen in hun religie, spot heeft gedreven met hun wijze mannen en hun goden heeft beledigd." "‘Umar, ik ben er zeker van dat je ziel je misleidt, denk je dat de Banu ‘Abd Munaf je zouden laten over de aarde lopen als je Mohammed (Peace Be Upon Him) zou doden? Waarom zou je niet eerst voor je eigen familie zorgen en hen op orde brengen?"

    "Welke van de mensen in mijn huis?" vroeg ‘Umar boos. "Je zwager en je zuster zijn geapostateerd (dat wil zeggen: Ze zijn volgers van Mohammed (Peace Be Upon Him)) en hebben je religie verlaten."

    ‘Umar richtte zijn stappen naar het huis van zijn zuster. Toen hij naderde, hoorde hij de stem van Khabbab bin Aratt, die de Qurânsiche Hoofdstuk Tâ-Hâ (mystieke letters, T. H.) aan hen beiden voorlas. Khabbab, die het geluid van zijn voetstappen hoorde, trok zich terug in een kast. Fatimah, ‘Umar’s zuster, greep de bladzijde en verborg hem. Maar ‘Umar had de stem al gehoord. "Welk geluid heb ik zojuist gehoord?" schreeuwde de zoon van Khattab, woedend binnenkomend. Zowel zijn zuster als haar echtgenoot antwoordden: "Je hebt niets gehoord." "Nee," zei hij, fel zwerend, "ik heb gehoord dat jullie zijn geapostateerd." Hij stormde naar zijn zwager en sloeg hem hevig. Maar Fatimah haastte zich om haar echtgenoot te redden. Daarop viel ‘Umar zijn zuster aan en sloeg op haar hoofd. Het echtpaar kon zich niet inhouden en riep uit: "Ja, wij zijn moslims, wij geloven in Allâh en Zijn Boodschapper Mohammed (Peace Be Upon Him), doe wat je wilt." Toen ‘Umar het gezicht van zijn geliefde zuster besmeurd met bloed zag, werd hij ontroerd en zei: "Laat me zien wat jullie aan het lezen waren, zodat ik kan zien wat Mohammed (Peace Be Upon Him) heeft gebracht." Fatimah was tevreden met de verzekering, maar zei: "O broer, je bent onrein vanwege je afgodendienst, alleen de zuivere mag het aanraken. Ga dus eerst wassen." Hij deed dat en nam de bladzijde en las de openingsverzen van het Hoofdstuk Tâ-Hâ totdat hij bereikte:

  • Waarlijk! Ik ben Allah. Geen heeft het recht om aanbeden te worden behalve Ik, aanbid Mij dus en verricht de gebeden om mij te gedenken." [20:14].
  • ‘Umar las de verzen met grote belangstelling las en was er veel door betoverd. "Hoe uitstekend en hoe sierlijk! Wees alsjeblieft mijn gids naar Mohammed (Peace Be Upon Him)," zei hij. En toen hij dat hoorde, kwam Khabbab uit het verborgene tevoorschijn en zei: "O ‘Umar, ik hoop dat Allâh de wens van de Profeet (Peace Be Upon Him) heeft verhoord, want ik hoorde hem zeggen: ‘O Allâh! Versterk de Islam door ‘Umar bin Al-Khattab of Abu Jahl bin Hisham.’" ‘Umar ging toen naar een huis in Safa waar Mohammed (Peace Be Upon Him) geheime bijeenkomsten hield met zijn metgezellen. ‘Umar kwam daar aan met het zwaard aan zijn arm. Hij klopte op de deur. De metgezellen van de Profeet (Peace Be Upon Him) keken wie de indringer was. Een van hen keek door een kier in de deur en deinsde terug, riep uit: "Het is ‘Umar met zijn zwaard." Hamzah, de angsten van zijn vrienden verdrijvend, zei: "Laat hem binnen. Als vriend is hij welkom. Als vijand zal zijn hoofd met zijn eigen zwaard worden afgesneden." De Profeet (Peace Be Upon Him) vroeg zijn metgezellen de deur te openen. De zoon van Khattab kwam binnen. De Profeet (Peace Be Upon Him) ging de afschuwelijke bezoeker tegemoet, greep hem bij zijn kleding en schede en vroeg naar de reden van zijn bezoek. Toen antwoordde ‘Umar: "O Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) , ik kom tot u om in Allâh en zijn Boodschapper en datgene wat hij van zijn Heer heeft gebracht, te geloven." Gevuld met blijdschap, riep Mohammed (Peace Be Upon Him) samen met zijn metgezellen: ‘Allâhu Akbar’ (Allâh is Groot).

    De bekering van ‘Umar was een echte triomf voor de zaak van de Islam. Zo groot en onmiddellijk was het effect van zijn bekering op de situatie dat de gelovigen die tot dan toe in het geheim in hun vier muren Allâh aanbaden, zich nu verzamelden en hun riten van aanbidding openlijk in het Heilige Heiligdom zelf uitvoerden. Dit verhoogde hun geest en angst en onbehagen begonnen de Quraish te overvallen.

    Ibn Ishaq verhaalde op gezag van ‘Umar - moge Allah tevreden met hem zijn - , "Toen ik de Islam aannam, herinnerde ik me de aartsvijand van Mohammed (Peace Be Upon Him) , namelijk Abu Jahl. Ik ging op pad en klopte op zijn deur. Toen hij me kwam halen, vertelde ik hem rechtstreeks dat ik de Islam had aangenomen. Hij sloeg de deur meteen afstotelijk en veroordeelde mijn actie als berucht en mijn gezicht als lelijk." Het is waar dat ‘Umars bekering een groot beroering veroorzaakte in Mekka, waardoor sommige mensen hem als een afvallige beschouwden, maar hij zou nooit aarzelen in het geloof, integendeel, hij bleef standvastig in zijn positie, zelfs ten koste van zijn leven. De afgodenaanbidders van de Quraish marcheerden naar zijn huis met de bedoeling hem te doden. ‘Abdullah bin ‘Umar - moge Allah tevreden met hem zijn - verhaalde: Terwijl ‘Umar in angst thuis was, kwam Al-‘As bin Wa’il As-Sahmy Abu ‘Amr, gekleed in een geborduurde mantel en een shirt met zijden boorden. Hij was van de stam van Bani Sahm, die onze bondgenoten waren tijdens de pre-islamitische periode van onwetendheid. Al-‘As zei tegen ‘Umar: "Wat is er mis met jou?" Hij zei: "Mijn volk beweert dat ze me zullen doden als ik moslim word." Al-‘As zei: "Niemand zal je kwaad doen nadat ik je bescherming heb gegeven." Dus Al-‘As ging naar buiten en ontmoette de mensen die in de hele vallei stroomden. Hij zei: "Waar gaan jullie heen?" Ze antwoordden: "We willen de zoon van Al-Khattab, die de Islam heeft aangenomen." Al-‘As zei: "Er is geen manier voor iemand om hem aan te raken." Dus de mensen trokken zich terug.

    Met betrekking tot de moslims in Mekka had ‘Umar’s bekering een andere enorme impact. Mujahid, op gezag van Ibn Al-‘Abbas - moge Allah tevreden met hem zijn - , vertelde dat hij ‘Umar bin Al-Khattab had gevraagd waarom hij de bijnaam Al-Farouque (hij die de waarheid van de leugen onderscheidt) had gekregen, waarop hij antwoordde: Nadat ik de Islam had aangenomen, vroeg ik de Profeet (Peace Be Upon Him): ‘Staan wij hier op het juiste pad, zowel in dit leven als in het Hiernamaals?’ De Profeet (Peace Be Upon Him) antwoordde: ‘Natuurlijk staan jullie op het juiste pad! Ik zweer bij Allâh in Wiens Hand mijn ziel is, dat jullie juist zijn in deze wereld en in het Hiernamaals.’ Ik vroeg toen de Profeet (Peace Be Upon Him) ‘Waarom we toen nog clandestien activisme moesten bedrijven. Ik zweer bij Allâh Die u met de Waarheid heeft gezonden, dat we onze verborgenheid zullen verlaten en onze nobele zaak publiekelijk zullen verkondigen.’ We gingen toen in twee groepen naar buiten, Hamzah leidde er een en ik de andere. We marcheerden in daglicht naar de Moskee toen de afgodenaanbidders van Quraish ons zagen, hun gezichten werden bleek en ze raakten ongelooflijk depressief en resentful. Bij die gelegenheid gaf de Profeet (Peace Be Upon Him) mij de bijnaam Al-Farouque. Ibn Mas‘ud - moge Allah tevreden met hem zijn - vertelde dat (de moslims) hun religieuze rituelen nooit in het Heilige Heiligdom konden waarnemen, behalve nadat ‘Umar de Islam had aangenomen.

    Suhaib bin Sinan - moge Allah tevreden met hem zijn -, zei in dezelfde context dat we pas na ‘Umar’s bekering begonnen onze Boodschap te verkondigen, ons rondom elkaar te verzamelen en de Heilige Huis vrij te omcirkelen. We waagden ons zelfs om tegen enkele van de onrechtvaardigheden te reageren die werden gepleegd om ons te schaden. In dezelfde context zei Ibn Mas‘ud: We zijn enorm versterkt sinds ‘Umar de Islam heeft aangenomen.

    Quraish’s Vertegenwoordiger onderhandelt met de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him):

    Kort na de bekering van deze twee machtige helden, Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib en ‘Umar bin Al-Khattab- moge Allah tevreden met hen zijn -, begonnen de wolken van tirannie en onderdrukking op te trekken en realiseerden de afgodenaanbidders dat het zinloos was om de moslims te martelen. Ze begonnen hun campagne vervolgens op een andere koers te zetten. De authentieke verslagen van de biografie van de Profeet (Peace Be Upon Him) laten zien dat het de leiders van Mekka was opgevallen om Mohammed (Peace Be Upon Him) te crediteren met ambitie. Ze probeerden hem daarom herhaaldelijk te verleiden. Op een dag verzamelden enkele van de belangrijke mannen van Mekka zich in de omheining van Al-Ka‘bah, en ‘Utbah bin Rabi‘a, een hoofd daaronder, bood aan de Profeet (Peace Be Upon Him) te benaderen en een overeenkomst te sluiten waarbij ze hem gaven wat voor wereldse rijkdom hij vroeg, op voorwaarde dat hij stil zou blijven en zijn nieuwe geloof niet langer zou verkondigen. De mensen van Quraish keurden zijn voorstel goed en verzochten hem die taak op zich te nemen. ‘Utbah kwam dichterbij Mohammed (Peace Be Upon Him) en sprak de volgende woorden:

    We hebben geen andere man van Arabië gezien die zo’n grote ramp over een natie heeft gebracht, zoals jij hebt gedaan. Je hebt onze goden en religie beledigd en onze voorouders en wijze mannen beschuldigd van godslasterlijkheid en dwaling en hebt tweedracht gezaaid onder ons. Je hebt geen steen ongedekt gelaten om de relaties met ons te verstoren. Als je dit allemaal doet om rijkdom te verwerven, dan zullen we ons verenigen om je meer rijkdom te geven dan een Quraishiet ooit heeft bezeten. Als ambitie je drijft, dan zullen we jou onze leider maken. Als je een koningschap verlangt, dan zullen we je dat graag aanbieden. Als je onder de macht bent van een kwaadaardige geest die je lijkt te achtervolgen en te domineren, zodat je zijn juk niet kunt afwerpen, dan zullen we bekwame artsen oproepen om je te genezen.

    "Heb je alles gezegd?" vroeg Mohammed (Peace Be Upon Him); en toen hij hoorde dat alles was gezegd, sprak hij voort en zei:

  • "In de Naam van Allâh, de Allerhoogste, de Allergenadigste, de Allerbumdige. Ha Miem. Deze Koran is een openbaring van Allah, de meest Barmhartige, de meest Genadevolle. Een Boek waarin de verzen in detail worden uitgelegd: - Een Koran in het Arabisch voor de mensen die weten. Goed bericht gevend aan de gelovigen (die in de Eenheid van Allah geloven, Hem vrezen en veel van Hem houden) en een waarschuwing, maar de meesten van hen keren zich af, dus luisteren zij niet. En zij zeggen: “Over onze harten zijn sluiers voor datgene waar jij ons naar uitnodigt, en in onze oren is doofheid en tussen ons en jou is een scherm, werk dus (op jouw manier); waarlijk wij werken (op onze manier)." [41: 1-5]
  • De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) ging verder met het reciteren van het Hoofdstuk terwijl ‘Utbah zat en aandachtig luisterde met zijn hand achter zijn rug om hem te ondersteunen. Toen de Boodschapper het vers bereikte dat een prostratie vereiste, knielde hij onmiddellijk neer. Daarna keerde hij zich tot ‘Utbah en zei: "Wel Abu Al-Waleed! Je hebt mijn antwoord gehoord, je bent nu vrij om te doen wat je maar wilt." ‘Utbah keerde toen terug naar zijn gezelschap om hen op de hoogte te stellen van de houding van de Profeet (Peace Be Upon Him). Toen zijn kameraden hem zagen, zwoeren ze dat hij terugkeerde met een gelaatsuitdrukking die anders was dan die hij had voordat hij de Profeet had ontmoet (Peace Be Upon Him). Hij deelde hen onmiddellijk de details van het gesprek mee dat hij had gevoerd en het antwoord dat hij had ontvangen, en voegde eraan toe: "Ik heb nog nooit woorden gehoord die vergelijkbaar zijn met die hij heeft gereciteerd. Ze hebben zeker geen betrekking op poëzie, hekserij of afgeleid van voorspellers. O mensen van Quraish! Ik verzoek u om naar mijn advies te luisteren en de man volledige vrijheid te geven om zijn doelen na te streven, in welk geval u zich veilig van hem kunt afscheiden. Ik zweer dat zijn woorden een hoogstaand Bericht bevatten. Als de andere Arabieren u van hem zullen ontdoen, dan zullen ze u de moeite besparen, aan de andere kant, als hij macht over de Arabieren verkrijgt, dan zullen jullie baden in zijn koningschap en zijn macht met hem delen." Deze woorden vielen uiteraard op dovemansoren en spraken de ongelovigen niet aan, die ‘Utbah bespotten en beweerden dat de Profeet hem had betoverd.

    In een andere versie van hetzelfde gebeurtenis wordt gerelateerd dat ‘Utbah aandachtig bleef luisteren naar de Profeet (Peace Be Upon Him) totdat deze begon te reciteren Allâh’s Woorden:

  • Maar als zij zich afkeren, zeg dan: “Ik heb jullie voor een geweldige bliksemflits gewaarschuwd zoals die ‘Ad en Thamoed overmande.”" [41:13]
  • Hier stond ‘Utbah op, in paniek en verbijstering, en legde zijn hand op de mond van de Profeet, smeekend: "Ik vraag u in de Naam van Allâh en door de moedersband om te stoppen, opdat de ramp niet over de mensen van Quraish zou vallen." Hij haastte zich toen terug naar zijn kameraden en informeerde hen over wat hij had gehoord.

    Abu Talib verzamelt Bani Hashim en Bani Al-Muttalib:

    Ondanks de nieuwe en welkome veranderingen, had Abu Talib nog steeds een diep gevoel van angst over zijn neef. Hij overwoog de vorige reeks incidenten, waaronder de ruilhandel van ‘Amarah bin Al-Waleed, Abu Jahl’s rots, ‘Uqbah’s poging om de Profeet (Peace Be Upon Him) te verstikken, en uiteindelijk ‘Umar’s (voor de bekering) intentie om Mohammed (Peace Be Upon Him) te doden. De wijze man begreep dat al deze onmiskenbaar wezen van een serieus complot spraken om zijn status als voogd van de Profeet (Peace Be Upon Him) te negeren en de laatste publiekelijk te doden. In het geval van zo’n gebeurtenis, was Abu Talib diep overtuigd, zouden noch ‘Umar noch Hamzah van enig nut zijn, hoe sociaal machtig ze ook waren.

    Abu Talib had gelijk. De afgodenaanbidders hadden een zorgvuldig bestudeerd plan om de Profeet (Peace Be Upon Him) te doden en hadden zich verenigd om hun plan in werking te stellen. Hij verzamelde daarom zijn stamgenoten van Bani Hashim en Bani Al-Muttalib, zonen van ‘Abd Munaf, en drong er bij hen op aan om zijn neef te immuniseren en te verdedigen. Allen van hen, of gelovigen of ongelovigen, reageerden positief, behalve zijn broer Abu Lahab, die zich aan de afgodenaanbidders had aangesloten.

    Algemene Sociale Boycot

    Vier gebeurtenissen van bijzonder belang vonden plaats binnen minder dan vier weken — de bekering van Hamzah, de bekering van ‘Umar, Mohammed’s (Peace Be Upon Him) weigering om een ​​soort compromis te sluiten en vervolgens het pact dat werd gesloten tussen Banu Muttalib en Banu Hashim om Mohammed (Peace Be Upon Him) te immuniseren en hem te beschermen tegen elke verraderlijke poging om hem te doden. De polytheïsten waren verbijsterd en wisten niet welke koers ze moesten volgen om van dit koppige en meedogenloze obstakel af te komen dat leek te zijn uiteengevallen. Ze wisten al dat als ze Mohammed (Peace Be Upon Him) zouden doden, hun bloed zeker in de valleien van Mekka zou vloeien en ze zeker zouden worden uitgeroeid. Rekening houdend met dit afschuwelijke vooruitzicht, grepen ze terughoudend naar een andere, oneerlijke koers die geen moord zou impliceren.

    Een Pact van Ongerechtigheid en Agressie:

    De afgodenaren van Mekka hielden een vergadering in een plaats genaamd Wadi Al-Muhassab, en vormden een confederatie die vijandig stond tegenover zowel Bani Hashim als Bani Al-Muttalib. Ze besloten geen handelsbetrekkingen met hen te hebben, noch enige vorm van intermarriage. Sociale relaties, bezoeken en zelfs verbale contacten met Mohammed (Peace Be Upon Him) en zijn aanhangers zouden worden stopgezet totdat de Profeet (Peace Be Upon Him) aan hen werd overgedragen om te worden gedood. De artikelen van hun proclamatie, die hadden voorzien in meedogenloze maatregelen tegen Bani Hashim, werden door een afgodenveraanbader, Bagheed bin ‘Amir bin Hashim, opgeschreven en vervolgens in Al-Ka‘bah opgehangen. De Profeet (Peace Be Upon Him) riep de vervloekingen van Allah uit over Bagheed, wiens hand later verlamd raakte.

    Abu Talib maakte wijselijk en rustig de situatie in kaart en besloot zich terug te trekken naar een vallei aan de oostelijke rand van Mekka. Banu Hashim en Banu Al-Muttalib, die hem hierin volgden, werden daardus opgesloten in een smalle doorgang (Shi‘b van Abu Talib), vanaf het begin van Muharram, het zevende jaar van Mohammed’s missie tot het tiende jaar, d.w.z. een periode van drie jaar. Het was een verstikkende belegering. De toevoer van voedsel werd bijna stopgezet en de mensen in opsluiting stonden voor grote ontberingen. De afgodenveraanbaders kochten alle voedselvoorraden die Mekka binnenkwamen, zodat ze niet naar de mensen in Ash-Shi‘b zouden lekken, die zo overbelast waren dat ze bladeren van bomen en huiden van dieren moesten eten. Het gehuil van hongerige kinderen was duidelijk te horen. Er bereikte hen niets te eten, behalve op enkele gelegenheden, wat schamele hoeveelheden voedsel werden gesmokkeld door enkele compassievolle Mekkanen. Tijdens ‘de verboden maanden’ – wanneer vijandelijkheden traditioneel ophielden – verlieten ze hun opsluiting en kochten voedsel dat van buiten Mekka kwam. Zelfs toen was de voedselwaar oneerlijk duur, zodat hun financiële situatie tekort zou schieten om er toegang toe te krijgen.

    Hakeem bin Hizam was eens op weg om wat tarwe te smokkelen naar zijn tante Khadijah ?- moge Allah tevreden met haar zijn - toen Abu Jahl hem onderschepte en hem wilde tegenhouden. Pas toen Al-Bukhtari ingreep, kon Hakeem zijn bestemming bereiken. Abu Talib was zeer bezorgd over de persoonlijke veiligheid van zijn neef. Wanneer mensen naar bed gingen, vroeg hij de Profeet (Peace Be Upon Him)om in zijn plaats te liggen, maar wanneer alle anderen in slaap waren, beval hij hem om van plaats te wisselen en een andere plek te zoeken, allemaal in een poging een potentiële moordenaar te misleiden.

    Ondanks alle tegenslagen bleef Mohammed (Peace Be Upon Him) vasthouden aan zijn lijn en zijn vastberadenheid en moed zwakten niet. Hij bleef naar Al-Ka‘bah gaan en publiekelijk bidden. Hij benutte elke gelegenheid om te prediken naar buitenstaanders die Mekka bezochten voor zaken of op bedevaart tijdens de heilige maanden en speciale seizoenen van bijeenkomsten.

    Deze situatie veroorzaakte uiteindelijk tweedracht onder de verschillende Mekkaanse facties, die door bloedbanden verbonden waren met de belegerde mensen. Na drie jaar van blokkade en in Muharram, het tiende jaar van Mohammeds missie, werd het pact verbroken. Hisham bin ‘Amr, die stiekem 's nachts wat voedsel naar Bani Hashim smokkelde, ging naar Zuhair bin Abi Omaiyah Al-Makhzoumy en beklaagde hem voor het zich neerleggen bij die ondraaglijke behandeling van zijn neven in ballingschap. De laatste smeekte om onmacht, maar stemde ermee in om met Hisham samen te werken en een druk groep te vormen die de bevrijding van de ballingen zou veiligstellen. Op grond van motivatie door moederschapsrelaties ontstond een groep van vijf mensen die vertrokken om het pact te verbreken en alle relevante clausules ongeldig te verklaren. Zij waren Hisham bin ‘Amr, Zuhair bin Abi Omaiyah, Al-Mut‘im bin ‘Adi, Abu Al-Bukhtari en Zam‘a bin Al-Aswad. Ze besloten elkaar te ontmoeten in hun bijeenkomstplaats en hun zelfopgedragen missie te beginnen vanaf het heilige erf van de Heilige Huis. Zuhair, nadat hij zeven keer rond de Kaaba had gelopen, benaderde samen met zijn collega's de aanwezige menigte en beklaagde hen voor het genieten van de gemakken van het leven terwijl hun verwanten van Bani Hashim omkwamen door hongersnood en economische boycot. Ze zwoeren dat ze niet zouden terugdeinzen totdat het perkament van de boycot in stukken was gescheurd en het pact onmiddellijk was verbroken. Abu Jahl, die zich in de buurt bevond, reageerde dat het nooit zou worden gescheurd. Zam‘a was woedend en beschuldigde Abu Jahl van leugen, en voegde daaraan toe dat het pact was vastgesteld en het perkament was geschreven zonder hun goedkeuring in te winnen. Al-Bukhtari greep in en steunde Zam‘a. Al-Mut‘im bin ‘Adi en Hisham bin ‘Amr getuigden van de waarachtigheid van hun twee metgezellen. Abu Jahl, met een sluwe poging om het hete argument te liquideren dat tegen zijn kwaadaardige doelen inging, antwoordde dat de kwestie al eerder ergens was opgelost.

    Abu Talib zat ondertussen in een hoek van de Moskee. Hij kwam naar hen toe om hen te vertellen dat een Openbaring was gezonden aan zijn neef, de Profeet (Peace Be Upon Him), ten gevolge waarvan mieren al hun proclamatie hadden opgegeten die sprak van onrechtvaardigheid en agressie, behalve de delen die de Naam van Allâh droegen. Hij stelde dat hij Mohammed (Peace Be Upon Him) aan hen zou overdragen als zijn woorden onwaar bleken, anders zouden ze moeten intrekken en hun boycot moeten opheffen. De Mekkanen stemden in met de juistheid van zijn voorstel. Al-Mut‘im ging naar het perkament kijken en daar ontdekte hij dat het was opgegeten door mieren en er niets over was gelaten behalve het deel met (in de Naam van Allâh).

    De proclamatie werd aldus afgeschaft, en Mohammed (Peace Be Upon Him) en de andere mensen werden toegestaan Ash-Sh‘ib te verlaten en naar huis terug te keren. In de context van deze beproeving waaraan de moslims onderworpen waren, hadden de afgodenaanbidders een gouden kans om een opvallend teken van Mohammeds profeetenschap te ervaren (de witte mieren die het perkament opaten) maar tot hun ellendige lot weerstonden zij en vermeerderden in ongeloof:

  • En als zij een teken zien, keren zij zich af en zeggen: “Dit is krachtige magie.”" [54:2]
  • De Finale Fase van de Diplomatie van Onderhandeling

    De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) verliet zijn opsluiting en ging zoals gewoonlijk verder met het prediken van zijn Geloof. De afgodenaanbidders, eveneens, heftte de boycot op, maar gingen door met hun gruweldaden en onderdrukking van de moslims. Abu Talib, de tachtigjarige notabele, was nog steeds vastbesloten om zijn neef te beschermen, maar tegen die tijd, en als gevolg van de reeks van enorme gebeurtenissen en voortdurende pijn, begon hij bepaalde zwakteaanvallen te ontwikkelen. Nauwelijks was hij zegevierend uit de onmenselijke boycot gekomen, toen hij werd getroffen door een aanhoudende ziekte en fysieke verzwakking. De afgodenaanbidders van Mekka, die deze ernstige situatie zagen en vreesden dat de smet van schande die de andere Arabieren hen toeschreven in het geval dat zij enige agressieve actie tegen de Profeet (Peace Be Upon Him) zouden ondernemen nadat hij zijn belangrijkste steun, Abu Talib, had verloren, namen een besluit om opnieuw te onderhandelen met de Profeet (Peace Be Upon Him) en enkele eerder ingehouden concessies te doen. Zij delegeerden vervolgens enkele vertegenwoordigers om Abu Talib te ontmoeten en de kwestie met hem te bespreken. Ibn Ishaq en anderen vertelden: "Toen een ernstige ziekte Abu Talib trof, begon de bevolking van Quraish te delibereren over de situatie en herzien de belangrijkste kenmerken die die periode kenmerkten en die de bekering van ‘Umar en Hamzah tot de Islam omvatten, gekoppeld aan de enorme opschudding die Mohammed (Peace Be Upon Him) had veroorzaakt onder alle stammen van Quraish. Zij achtten het toen noodzakelijk om Abu Talib te zien voordat hij stierf om zijn neef te dwingen een compromis te sluiten over de verschillende betwiste punten. Ze waren bang dat de andere Arabieren hen de beschuldiging van opportunisme zouden toeschrijven."

    De delegatie van Quraish bestond uit 25 mannen, waaronder notabelen zoals ‘Utbah bin Rabi‘a, Shaibah bin Rabi‘a, Abu Jahl bin Hisham, Omaiyah bin Khalaf, Abu Sufyan bin Harb. Zij brachten eerst hun eerbetoon aan hem en bevestigden hun hoge stima voor zijn persoon en positie onder hen. Vervolgens gingen ze over tot het nieuwe beleid van wederkerigheid dat zij beweerden te willen volgen. Om hun argument te staven, beweerden zij zich te zullen onthouden van inmenging in zijn religie als hij hetzelfde zou doen.

    Abu Talib riep zijn neef bij zich en informeerde hem over de notulen van zijn vergadering met hen, en zei: "Wel, mijn neef, hier zijn de prominenten van uw volk. Zij hebben deze vergadering voorgesteld om een beleid van wederkerigheid en vreedzaam samenzijn te onderwerpen." De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) keerde zich tot hen en zei:

  • "Ik zal u leiden naar de middelen waardoor u heerschappij zult verwerven over zowel de Arabieren als de niet-Arabieren."
  • In een andere versie sprak de Profeet (Peace Be Upon Him) de volgende woorden tot Abu Talib: "O tante! Waarom roep je hen niet tot iets beters?" Abu Talib vroeg hem: "Wat is het dat je hen vraagt ​​om te doen?" De Profeet (Peace Be Upon Him) antwoordde: "Ik nodig hen uit om vast te houden aan een Boodschap die hen toegang zal geven tot koningschap over de Arabieren en de niet-Arabieren." Volgens de versie van Ibn Ishaq: "Het is slechts één woord dat u de heerschappij over de Arabieren en de niet-Arabieren zal geven." De Mekkaanse afgevaardigden waren verbijsterd en begonnen zich af te vragen welk soort woord dat was dat hen zozeer zou ten goede zou komen. Abu Jahl vroeg: "Wat is dat woord? Ik zweer bij uw vader dat wij u zeker uw wens zullen schenken, gevolgd door tien keer zoveel." Hij zei: "Ik wil dat u getuigt dat er geen god is die aanbidding waardig is, behalve Allâh, en dat u zich dan ontzegt van elke vorm van aanbidding die u koestert voor enige godheid anders dan Allâh." Zij klapten onmiddellijk in de lachen en zeiden: "Hoe kunt u verwachten dat we al de goden in één God zullen verenigen? Het is echt iets ongelooflijks." Op weg naar buiten, vertrokken, zeiden ze tegen elkaar: "Bij god, deze man (Mohammed (Peace Be Upon Him) ) zal nooit toegeven, noch zal hij enige concessies doen. Laten we vasthouden aan de religie van onze voorouders, en Allâh zal in de loop der tijd het geschil tussen ons en hem beslechten." Met betrekking tot dit incident heeft Allâh de volgende verzen geopenbaard:

  • Saad. Bij de Koran, Bezitter van de vermaning. Welnee, degenen die ongelovig zijn verkeren in een valse trots en tegenstand. Hoeveel generaties hebben Wij voor hen vernietigend en zij schreeuwden het uit wanneer er niet langer tijd was te ontsnappen! En zij (de afgodenaanbidders) vragen zich af waarom een waarschuwer uit hun midden tot hen is gekomen! En de ongelovigen zeggen: “Dit is een tovenaar, een leugenaar. Hij heeft (alle) goden in één god veranderd. Waarlijk, dit is iets vreemds!” En de leiders onder hen gingen (zeggen): “Ga door en blijf standvastig met jullie goden! Waarlijk, dit (de Koran) is iets (dat tegen jullie) is. Wij hebben nog (nooit zoiets) gehoord van dit volk van latere datum; dit is niets anders dan een verzinsel!”’" [38:1-7]
  • Het Jaar van Verdriet

    Abu Talibs Dood:

    In Rajab, het tiende jaar van de Profeteschap, stierf Abu Talib en overleed hij zes maanden nadat hij de opsluiting in Ash-Sh‘ib had verlaten. In een andere versie stierf Abu Talib in Ramadan, drie dagen voor de dood van Khadijah - moge Allah tevreden met haar zijn -. Op de autoriteit van Al-Musaiyab, toen Abu Talib op zijn sterfbed lag, (Peace Be Upon Him) betrad de Profeet de kamer waar hij Abu Jahl en ‘Abdullah bin Abi Omaiyah zag. Hij vroeg aan zijn oom:

  • "Mijn oom, doe je gewoon een bekentenis dat er geen ware god is dan Allâh, en ik zal getuigenis afleggen voor Allâh (van jouw geloof)".
  • Abu Jahl en ‘Abdullah bin Abi Omaiyah spraken hem aan en zeiden: "Abu Talib, zou je de religie van ‘Abdul-Muttalib verlaten?" De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) vroeg hem voortdurend (om zijn aanbod te accepteren), en (aan de andere kant) werd dezelfde verklaring (van Abu Jahl en ‘Abdullah bin Abi Omaiyah) herhaald — totdat Abu Talib zijn definitieve beslissing gaf en vasthield aan de religie van ‘Abdul-Muttalib en weigerde te bekennen dat er geen ware god is dan Allâh. Waarop de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) opmerkte:

  • "Bij Allâh, ik zal voor u blijven smeken om vergiffenis totdat mij verboden wordt om dat te doen (door Allâh)".
  • Toen onthulde Allâh, de Majestueuze en Glorieuze, deze vers:

  • Het is niet fatsoenlijk voor de Profeet en degenen die geloven, om Allah Zijn vergiffenis te vragen voor de afgodenaanbidders, zelfs als zij verwanten zijn, nadat het voor hen duidelijk is geworden dat zij de bewoners van het vuur zijn." [9:113]
  • En er werd gezegd tegen de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him):

  • "Voorwaar! Gij (O Mohammed (Peace Be Upon Him)) leidt niet wie gij wilt." [28:56]
  • Het is zonder meer duidelijk dat Abu Talib zeer gehecht was aan Mohammed (Peace Be Upon Him). Vierentwintig jaar lang was Abu Talib de trouwe vriend — de steunpilaar van zijn jeugd, de beschermheer van zijn jeugd en later een zeer torenhoge verdediging. De offers waar Abu Talib zichzelf en zijn familie voor exposeerde, zelfs toen hij ongelovig was over zijn missie, getuigen van zijn karakter als buitengewoon nobel en onbaatzuchtig. De Profeet (Peace Be Upon Him) deed zijn best om zijn tachtigjarige oom te overtuigen om zijn geloof te belijden, maar hij bleef koppig en hield vast aan het heidendom van zijn voorouders, en kon dus geen volledige overwinning behalen. Al-‘Abbas bin ‘Abdul-Muttalib vertelde dat hij tegen de Profeet (Peace Be Upon Him) zei: "Je hebt geen baat gehad bij je oom (Abu Talib) (hoewel) bij Allâh, hij beschermde je en raakte boos namens jou." De Profeet (Peace Be Upon Him) zei: "Hij is in een ondiepe vuurzee, en als het niet voor mij was, zou hij zich aan de onderkant van de (Hel) Fire bevinden."

    Abu Sa‘id Al-Khudri verhaalde dat hij de Profeet (Peace Be Upon Him) hoorde zeggen, toen de vermelding van zijn oom werd gemaakt, "Ik hoop dat mijn intercessie hem zal baten, en hij zal worden geplaatst in een ondiepe vuurzee die slechts tot zijn enkels stijgt."

    Khadijah gaat de Barmhartigheid van Allâh tegemoet:

    Slechts twee maanden na de dood van zijn oom, maakte de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) nog een groot persoonlijk verlies mee, namelijk, de Moeder van de gelovigen, zijn vrouw Khadijah, overleed in Ramadan van het tiende jaar van zijn Profeteschap, toen ze zesenvijftig jaar oud was, en hij vijftig<. Khadijah was in feite een zegen van Allâh voor de Profeet (Peace Be Upon Him). Zij deelde voor vijfentwintig jaar met hem de ontberingen en beproevingen van het leven, vooral in de eerste tien jaar van zijn bediening van de Profeteschap. Hij droeg zwaar over haar dood en antwoordde eens in een eerlijke uitbarsting van tedere emoties:

  • "Zij geloofde in mij toen niemand anders dat deed. Zij bekeerde zich tot de Islam toen mensen ongelovig waren tegen mij. En zij hielp en troostte mij in haar persoon en rijkdom toen er niemand was om mij een helpende hand te bieden. Ik heb alleen kinderen van haar."
  • Abu Hurairah verhaalde dat Djibriel naar de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) kwam en zei: "De Boodschapper van Allâh, zie, Khadijah komt naar u toe met een vat gekruid voedsel of drinken. Wanneer zij naar u komt, biedt haar de groeten aan van haar Heer, en geef haar het goede nieuws van een paleis van juwelen in het Paradijs waar geen lawaai en geen vermoeienis is."

    Deze twee pijnlijke gebeurtenissen vonden plaats binnen een korte tijdsperiode en voegden veel toe aan zijn verdriet en lijden. De inwoners van Mekka verklaarden nu openlijk hun campagne van marteling en onderdrukking. De Profeet (Peace Be Upon Him) verloor alle hoop om hen terug te brengen op het rechte pad, dus zette hij koers naar Al-Ta’if op zoek naar een ondersteunende sfeer. Maar ook daar werd hij teleurgesteld en hij leed ondraaglijke martelingen en slechte behandeling die zijn ellendige situatie in zijn geboortestad overtrof.

    Zijn metgezellen werden op gelijke voet onderworpen aan onuitsprekelijke martelingen en ondraaglijke onderdrukking tot het punt dat zijn dichtste vriend, Abu Bakr, om de druk te ontvluchten, vluchtte uit Mekka en wilde naar Abyssinia (Ethiopië) vertrekken, als het niet was voor Ibn Ad-Daghanah die hem bij Bark Al-Ghamad ontmoette en erin slaagde hem ervan te weerhouden zijn vluchtreis te voltooien en hem onder zijn bescherming terugbracht.

    De dood van Abu Talib maakte de Profeet (Peace Be Upon Him) kwetsbaar, en de afgodenaanbidders maakten daarvan gebruik om hun haat en hooghartigheid de vrije loop te laten en deze te vertalen in onderdrukking en fysieke martelingen. Een arrogante Quraishiet onderschepte hem eens en gooide zand op zijn hoofd. Toen hij thuis kwam, waste een dochter van hem het zand weg en huilde ze. "Ween niet, mijn dochter. Allâh zal zeker je vader beschermen." De Profeet (Peace Be Upon Him) zei<.

    De snelle opeenvolging van tegenslagen leidde de Profeet (Peace Be Upon Him) ertoe om die periode ‘het jaar van verdriet en rouw’ te noemen. Vanaf dat moment droeg dat jaar die naam.

    Zijn huwelijk met Sawdah - moge Allah tevreden met haar zijn - in Shawwal, het tiende jaar van de Profetenschap:

    De dood van Khadijah liet de Profeet (Peace Be Upon Him) eenzaam achter. De naam van Sawdah werd hem voor het huwelijk voorgesteld, wat hij accepteerde. Deze dame had veel ontberingen geleden in de naam van de Islam. Ze was een vroege bekeerling tot de Islamitische Geloofsovertuiging en het was door haar overreding dat haar echtgenoot de Islam had aangenomen. Tijdens de tweede emigratie naar Abyssinia (Ethiopië) vergezelde Sawdah haar echtgenoot As-Sakran bin ‘Amr. Hij stierf tijdens hun terugreis naar Mekka, waardoor ze in een vreselijke staat van behoeftigheid achterbleef. Ze was de eerste vrouw voor de Profeet (Peace Be Upon Him) om te trouwen na de dood van Khadijah. Na enkele jaren verleende ze haar beurt met de Profeet (Peace Be Upon Him) aan haar medevrouw, ‘Aishah.

     


    <<Previous ---- Next >>

    Pagina 3 van 17

    Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17

    Ga terug naar de Hoofdpagina

    ← Terug naar de Hoofdpagina