AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -6

✦

Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.

AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet (vrede zij met hem)

Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-

Vertaald door : Issam Diab

<<Vorige ---- Volgende >>

Pagina 6 van 17

Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17


 

In an-Nadwah (Raad) Huis
The Parliament of Quraish

De afgodenaanbidders waren verlamd door de zorgvuldig geplande en snelle beweging van Mohammeds volgelingen naar hun nieuwe verblijfplaats in Medina. Ze werden overweldigd door ongekende angst en waren diep bezorgd over hun hele heidense en economische entiteit. Ze hadden Mohammed (Peace Be Upon Him) al ervaren als een invloedrijke leider; en zijn volgelingen als vastberaden, fatsoenlijk en altijd bereid alles op te offeren voor de Zending van Allâh (Peace Be Upon Him). De stammen Al-Aws en Al-Khazraj, de potentiële gasten van de Mekkaanse moslims, waren ook bekend in Arabië vanwege hun macht en kracht in oorlog, en hun doordachte en verstandige aanpak in vrede. Ze waren ook afkerig van rancune en vooroordelen, omdat ze zelf bittere dagen van intertribale oorlogen hadden gekend. Medina, zelf, de beoogde hoofdstad van de steeds grotere Islamitische Roep, genoot de meest serieuze strategische positie. Het beval de handelsroutes die naar Mekka leidden, waarvan de mensen elk jaar ongeveer een kwart miljoen gouden dinar aan goederen verhandelden. De veiligheid van de karavaanroutes was cruciaal voor de continuïteit van een welvarend economisch leven. Gezien al die factoren voelden de afgodenaanbidders dat ze in de greep van een serieuze bedreiging zaten. Daarom begonnen ze de meest effectieve methode te zoeken die deze dreigende gevaar kon afwenden. Ze hielden een vergadering op donderdag 26 Safar, het jaar veertien van de Profetie / 12 september 622 A.D[1] ., d.w.z. tweeënhalf maanden na de Grote ‘Aqabah Pledge. Op die dag hield "het Parlement van Mekka" de meest serieuze vergadering ooit, met één agendapunt: hoe effectieve maatregelen te nemen om die vloedgolf te stoppen. Afgezanten die alle Quraishite stammen vertegenwoordigden, woonden de vergadering bij, waarvan de meest significante waren:

  1. Abu Jahl bin Hisham, van Bani Makhzum;
  2. Jubair bin Mut‘im, Tuaima bin ‘Adi, en Al-Harith bin ‘Amir die Bani Naufal bin ‘Abd Munaf vertegenwoordigden;
  3. Rabi‘a’s twee zonen Shaibah en ‘Utbah naast Abu Sufyan bin Harb van Bani ‘Abd Shams bin ‘Abd Munaf;
  4. An-Nadr bin Al-Harith (die de Profeet (Peace Be Upon Him) had besmeurd met dierlijke ingewanden) om te spreken voor Bani ‘Abd Ad-Dar;
  5. Abul Bukhtary bin Hisham, Zama‘a bin Al-Aswad en Hakeem bin Hizam om Bani Asad bin ‘Abd Al-‘Uzza te vertegenwoordigen;
  6. Al-Hajjaj’s twee zonen Nabih en Munbih van Bani Sahm;
  7. Omaiyah bin Khalaf van Bani Jumah.

Op weg naar An-Nadwah House, Iblis (Satan) in de gedaante van een eerbiedwaardige oudere man die bij de deur stond, onderbrak hun gesprek en introduceerde zichzelf als een man uit Najd die nieuwsgierig was om de vergadering bij te wonen, de discussie te beluisteren en hen succes wenste om tot een doordacht oordeel te komen. Hij werd gemakkelijk binnengelaten.

Er was een lange discussie en verschillende voorstellen werden geopperd. Verbanning uit Mekka werd voorgesteld en in de rede gebracht, maar uiteindelijk afgewezen op de grond dat zijn zoete en hartverwarmende woorden andere Arabieren zouden kunnen verleiden om hen in hun eigen stad aan te vallen. Levenslange opsluiting werd ook besproken, maar eveneens geweigerd uit vrees dat zijn volgelingen in aantal zouden toenemen, hen zouden kunnen overweldigen en hem vrijlaten door middel van geweld. Op dit punt stelde de hoofdschurk van Mekka, Abu Jahl bin Hisham voor om hem te vermoorden. Maar moord door één man zou hem en zijn familie blootstellen aan bloedwraak. De moeilijkheid werd uiteindelijk opgelost door Abu Jahl zelf, die voorstelde dat een groep jonge mannen, één van elke stam, Mohammed tegelijkertijd met hun zwaarden zouden raken, zodat het bloedgeld over hen allen zou worden verdeeld en dus niet kon worden geeist, en zijn volk zou een juridische oplossing zoeken voor de schikking. Het zondige voorstel werd unaniem aangenomen, en de vertegenwoordigers verlieten de vergadering en gingen met volle vastberadenheid naar huis om het onmiddellijk te implementeren.[1]

Migratie van de Profeet (vrede zij met hem)

Toen het goddeloze besluit was genomen, werd Djibriel (Gabriël) gezonden naar Mohammed (Peace Be Upon Him) om hem het complot van de Quraish te onthullen en hem de toestemming van zijn Heer te geven om Mekka te verlaten. Hij stelde hem de tijd van de migratie vast en vroeg hem die nacht niet in zijn gebruikelijke bed te slapen. Middag, ging de Profeet (Peace Be Upon Him) zijn metgezel Abu Bakr bezoeken en regelde met hem alles voor de bedoelde migratie. Abu Bakr was verrast om de Profeet (Peace Be Upon Him) gemaskerd te zien bezoeken op dat ongebruikelijke tijdstip, maar hij leerde al snel dat de Gebod van Allâh was aangekomen, en hij stelde voor dat ze samen moesten migreren, waar de Profeet (Peace Be Upon Him) mee instemde.[1]

Om de nodige voorbereidingen te treffen voor de uitvoering van hun duivelse plan, hadden de chiefs van Mekka elf mannen gekozen: Abu Jahl, Hakam bin Abil Al-‘As, ‘Uqbah bin Abi Mu‘ait, An-Nadr bin Harith, Omaiyah bin Khalaf, Zama‘a bin Al-Aswad, Tu‘aima bin ‘Adi, Abu Lahab, Ubai bin Khalaf, Nabih bin Al-Hajjaj en zijn broer Munbih bin Al-Hajjaj. Allen waren op alert. Toen de nacht vorderde, plaatsten ze huurmoordenaars rond het huis van de Profeet. Zo hielden ze de hele nacht de wacht, wachtend om hem te doden zodra hij zijn huis vroeg in de ochtend verliet, nu en dan door een gat in de deur kijkend om er zeker van te zijn dat hij nog steeds in zijn bed lag. Abu Jahl, de grote vijand van de Islam, liep zelfverzekerd en arrogant rond en plaagde Mohammed’s woorden, en zei tegen de mensen om hem heen: "Mohammed beweert dat als je hem volgt, hij je zal aanstellen als heersers over de Arabieren en niet-Arabieren en in het Hiernamaals je beloning tuinen zal zijn die lijken op die in Jordan, anders zal hij jullie slachten en na de dood in vuur verbranden." [1] Hij was te zelfverzekerd van het succes van zijn duivelse plan. Allâh, de Almachtige, in Wiens handen de soevereiniteit van de hemelen en de aarde ligt, doet wat Hij wil; Hij verleent hulp en kan nooit worden overweldigd. Hij deed precies wat Hij later tegen zijn Profeet zei:

  • En weet toen de ongelovigen tegen jou samenspanden om jou gevangen te nemen of je te vermoorden of je uit te drijven; zij spanden samen en Allah maakte plannen en Allah is de beste van de plannenmakers." [8:30]
  • Op dat kritieke moment faalden de plannen van de Quraish ondanks de strakke belegering die ze legden op het huis van de Profeet, de Profeet (Peace Be Upon Him) en ‘Ali waren binnen in het huis. De Profeet (Peace Be Upon Him) zei tegen ‘Ali om in zijn bed te slapen en zich te bedekken met zijn groene mantel en verzekerde hem volledige veiligheid onder de bescherming van Allâh en vertelde hem dat hem geen kwaad zou doen. De Profeet (Peace Be Upon Him) kwam toen uit de kamer en gooide een handvol stof naar de huurmoordenaars en wist door hen heen te werken terwijl hij verzen uit de Edele Koran reciteerde:

  • En Wij hebben een hindernis voor hen gelegd, en een hindernis achter hen en Wij hebben hun bedekt zodat zij niet kunnen zien." [36:9]
  • Hij ging direct naar het huis van Abu Bakr die hem onmiddellijk vergezelde en beiden zetten zich zuidwaarts in beweging, klommen op de hoge piek van de berg Thawr en besloten om onderdak te zoeken in een grot.[1]

    De huurmoordenaars die het huis belegerden, wachtten op het nulpunt toen iemand hen informeerde dat de Profeet (Peace Be Upon Him) al was vertrokken. Ze haastten zich naar binnen en tot hun verbazing vonden ze dat de persoon die in het bed van de Profeet lag ‘Ali was, niet Mohammed (Peace Be Upon Him). Dit veroorzaakte opschudding in de hele stad. De Profeet (Peace Be Upon Him) had dus zijn huis verlaten op Safar 27, het veertiende jaar van de Profetie, d.w.z. 12/13 september 622 A.D.[1]

    Wetende reeds dat de Quraish al zijn potentieel zouden mobiliseren om hem te vinden, speelde hij een slim truc en in plaats van de weg naar Medina aan de noordkant van Mekka te nemen, zoals de polytheïsten zouden verwachten, liep hij langs een weg die het minst werd verwacht, gelegen aan de zuidkant van Mekka en leidend naar Jemen. Hij liep vijf mijl totdat hij een ruige rotsachtige berg genaamd Thawr bereikte. Daar waren zijn schoenen versleten, sommigen zeiden dat hij op zijn tenen liep om geen spoor achter te laten. Abu Bakr - moge Allah tevreden met hem zijn - droeg hem de berg op naar een grot die naar de naam van de berg was genoemd, Grot Thawr. Abu Bakr betrad als eerste om de grot te verkennen en er zeker van te zijn dat deze veilig was, sloot alle gaten met stukken afgescheurde kleding, maakte hem schoon en vroeg toen de Profeet (Peace Be Upon Him) om binnen te stappen. De Profeet (Peace Be Upon Him) ging naar binnen en legde onmiddellijk zijn hoofd in de schoot van Abu Bakr en viel in slaap. Plotseling werd de voet van Abu Bakr gestoken door een giftig insect. Het deed zo'n pijn dat er tranen over het gezicht van de Profeet (Peace Be Upon Him) vielen. De Profeet paste onmiddellijk zijn speeksel aan op de voet van Abu Bakr en de pijn verdween terstond. Ze sloten zichzelf drie nachten op in deze grot, vrijdag, zaterdag en zondag. ‘Abdullah, de zoon van Abu Bakr, ging na schemering naar hen toe, bracht de nacht daar door, informeerde hen over de laatste situatie in Mekka en vertrok toen in de vroege ochtend om zich als gewoonlijk te mengen met de Mekkanen en geen aandacht te besteden aan zijn geheime activiteiten. ‘Amir bin Fuhairah, terwijl hij in het gezelschap was van andere herders van Mekka en de kudde van zijn meester Abu Bakr verzorgde, stal elke avond onopgemerkt een paar geiten naar de grot en voorziet de bewoners van een overvloedige voorraad melk.[1]

    De Quraish daarentegen, waren behoorlijk verbijsterd en gefrustreerd toen het nieuws van de ontsnapping van de twee metgezellen werd bevestigd. Ze brachten ‘Ali naar Al-Ka‘bah, sloegen hem bruut en sloten hem daar een uur op, in een wanhopige poging om hem te laten onthullen waar de twee ‘vluchtelingen’ waren verdwenen, maar tevergeefs. Ze gingen toen naar Asma’, de dochter van Abu Bakr, maar ook hier waren hun pogingen vruchteloos. Terwijl ze bij haar deur stonden, sloeg Abu Jahl het meisje zo hard dat haar oorbellen braken.[1]

    De notabelen van Mekka hielden een spoedvergadering om de toekomstige actie te bepalen en alle gebieden te verkennen die konden helpen om de twee mannen te arresteren. Ze besloten alle routes die uit Mekka leidden te blokkeren en een zware gewapende surveillance te plaatsen over alle mogelijke uitgangen. Er werd een prijs van 100 kamelen gesteld op het hoofd van elk.[1] Ruiter, infanterie en spoorzoekers doorzochten het land. Eenmaal bereikten ze zelfs de ingang van de grot waar de Profeet (Peace Be Upon Him) en Abu Bakr zich verborgen hielden. Toen hij de vijand op zeer korte afstand zag, fluisterde Abu Bakr tegen de Profeet (Peace Be Upon Him): "Wat als ze door de spleet zouden kijken en ons zouden ontdekken?" De Profeet (Peace Be Upon Him) antwoordde in zijn god-geïnspireerde kalmte:

  • "Wees stil, Abu Bakr! Wat denk je dat er van die twee is, met wie de Derde Allah is."[1]
  • Het was echt een goddelijk wonder, de achtervolgers stonden slechts een paar stappen van de grot.

    Gedurende drie dagen leefden Mohammed (Peace Be Upon Him) en Abu Bakr in de grot en de Quraish zette hun hectische inspanningen voort om hen te pakken te krijgen.

    Iemand genaamd ‘Abdullah bin Uraiquit, die nog niet de Islam had aangenomen, maar door Abu Bakr werd vertrouwd en door hem was ingehuurd als gids, bereikte de grot na drie nachten volgens een plan, met zich meebracht Abu Bakr’s twee kamelen. Zijn rapport stelde de edele ‘vluchtelingen’ gerust dat de zoektocht was verminderd. De gelegenheid om te vertrekken was aangebroken. Hier bood Abu Bakr de Profeet (Peace Be Upon Him) het snelle dier aan om op te rijden. De laatstgenoemde stemde in, mits hij de prijs zou betalen. Ze namen met zich mee de voedselvoorraden die Asma’, dochter van Abu Bakr, meenam en bond in een bundel van haar tailleband, nadat ze deze in twee delen had gescheurd, vandaar de bijschrift die aan haar is verbonden: "Asma’ van de twee taillebanden." De Profeet (Peace Be Upon Him), Abu Bakr en ‘Amir bin Fuhairah vertrokken, en hun gids ‘Abdullah bin Uraiquit leidde hen op nauwelijks betreden wegen langs de kustroute. Dat was in Rabi‘ Al-Awwal, 1e jaar A.H., d.w.z. September 622 A.D. De kleine karavaan reisde door vele dorpen op weg naar Quba’. In deze context is het relevant om enkele interessante incidenten te introduceren die hun vermoeiende reis kenmerkten:

    1. Op een dag konden ze geen onderdak vinden tegen de brandende hitte, dus Abu Bakr - moge Allah tevreden met hem zijn - wierp een blik en vond een klein beetje schaduw naast een rots. Hij maakte de grond schoon, spreidde zijn mantel uit voor de Profeet (Peace Be Upon Him) om op te liggen en ging zelf op zoek naar voedsel. Hij kwam een herder tegen, een bedoeïenenjongen, die ook een onderdak zocht. Abu Bakr vroeg hem om wat melk en bracht het naar de Profeet (Peace Be Upon Him), koelde het af met wat water en wachtte tot de Profeet (Peace Be Upon Him) wakker werd en zijn dorst lest.[1]
    2. Wie Abu Bakr - moge Allah tevreden met hem zijn - vroeg naar de identiteit van zijn eerbiedwaardige metgezel, antwoordde hij dat hij een man was die hem de weg wees. De ondervrager zou denken dat Mohammed (Peace Be Upon Him) een gids was, in de zin van wegen, terwijl Abu Bakr bedoelde een gids naar de weg van de rechtschapenheid.[1]
    3. De Quraish, zoals we al hebben vermeld, hadden verklaard dat wie Mohammed (Peace Be Upon Him) zou vangen, honderd kamelen als beloning zou ontvangen. Dit had veel personen aangemoedigd om hun geluk te proberen. Onder degenen die op zoek waren naar de Profeet (Peace Be Upon Him) en zijn metgezel om de beloning te winnen, was Suraqah, zoon van Malik. Hij, na informatie te hebben ontvangen dat een partij van vier op een bepaalde route was gespot, besloot deze stiekem te achtervolgen, zodat hij alleen de winnaar van de beloning zou zijn. Hij beklom een snel paard en ging hem in de jacht. Onderweg struikelde het paard en viel hij op de grond. Door een lot te trekken om te divineren of hij de achtervolging moest voortzetten of niet, zoals de Arabieren in dergelijke omstandigheden deden, vond hij de voortekens ongunstig. Maar de lust voor materieel vermogen verblindde hem volledig en hij zette de achtervolging voort. Nogmaals kwam hij met hetzelfde lot, maar hij liet zich er niet door beïnvloeden. Nogmaals sprong hij op het zadel en galoppeerde met een halsbrekende snelheid totdat hij behoorlijk dicht bij de Profeet (Peace Be Upon Him) kwam. Abu Bakr’s hart werd onrustig en hij keek steeds achterom, terwijl de Profeet (Peace Be Upon Him) standvastig bleef en verzen van de Qura’ân reciteerde.
  • Het herhaaldelijke struikelen van Suraqah’s paard en zijn val wakkerden hem tot de situatie, en hij realiseerde zich dat het een constante waarschuwing van Allâh was voor zijn kwaadaardige ontwerp dat hij tegen de Profeet (Peace Be Upon Him) overwoog. Hij naderde de reisgroep met een berouwvol hart en vroeg in alle nederigheid om vergiffenis bij de Profeet (Peace Be Upon Him). Hij richtte zich tot de Profeet (Peace Be Upon Him) en zijn metgezel, en zei: "Uw volk (de Quraishieten) heeft een royale beloning beloofd aan iedereen die u vangt." Hij voegde toe dat hij hen proviand aanbood, maar dat ze zijn aanbod afwezen. Ze vroegen hem alleen om hun vertrek af te schermen en de afgodenaanbidders blind te stellen voor hun schuilplaats. Toen vergeving de Profeet (Peace Be Upon Him) en bevestigde dit met een teken dat werd geschreven door ‘Amir bin Fuhairah op een stuk perkament. Suraqah haastte zich terug naar Mekka en probeerde de pogingen van degenen die Mohammed (Peace Be Upon Him) en zijn nobele metgezellen achtervolgden, te dwarsbomen. De gezworen vijand werd een eerlijke gelovige.[1]

    In een versie door Abu Bakr - moge Allah tevreden met haar zijn - , zei hij: "We emigreerden terwijl de Makkans ons achtervolgden. Niemand haalde ons in, behalve Suraqah bin Malik bin Ju‘sham op een paard. Ik zei: ‘O Boodschapper van Allâh, deze heeft ons ingehaald.’ De Profeet (Peace Be Upon Him) antwoordde:

  • ‘Wees niet ontmoedigd, want Allâh is met ons.’"
    1. De groep zette haar reis voort tot ze eenzame tenten bereikte die toebehoorden aan een vrouw genaamd Umm Ma‘bad Al-Khuza‘iyah. Zij was een gracieuze dame die zat bij de deur van haar tent met een mat die was uitgespreid voor elke toevallige reiziger die langs de weg zou passeren. Vermoeid en dorstig, de Profeet (Peace Be Upon Him) en zijn metgezellen wilden zich verfrissen met eten en wat melk. De dame vertelde hen dat de kudde in de weide stond en dat de geit die in de buurt stond bijna droog was. Het was een droog jaar. De Profeet (Peace Be Upon Him), met haar toestemming, raakte haar uier aan, reciterend over hen de Naam van Allâh, en tot hun grote vreugde stroomde er overvloedige melk uit. De Profeet (Peace Be Upon Him) bood het eerst aan de dame van het huis aan, en deelde wat overbleef met de leden van de groep. Voordat hij vertrok, melkte hij de geit, vulde de container en gaf die aan Umm Ma‘bad. Later kwam haar man aan met magere geiten die nauwelijks melk hadden. Hij was verbaasd om melk in huis te zien. Zijn vrouw vertelde hem dat een gezegende man langs de weg was gekomen, en toen gaf ze details over zijn fysieke verschijning en manier van spreken. Hier realiseerde Abu Ma‘bad zich ter plekke dat de man degene was waarnaar de Quraish zochten en vroeg haar om een volledige beschrijving van hem te geven. Ze gaf een prachtige beschrijving van zijn fysieke gestalte en manieren, waar we later in detail op zullen ingaan in het proces van het spreken over zijn attributen en verdiensten.
  • Abu Ma‘bad, nadat hij naar het verhaal van zijn vrouw had geluisterd, uitte een oprecht verlangen om de Profeet (Peace Be Upon Him) te vergezellen wanneer dat mogelijk was, en herhaalde zijn bewondering in verzen van poëzie die door heel Mekka weergalmden, tot het punt dat de mensen daar dachten dat het een djinni was die woorden in hun oren inboezemde. Asma’, dochter van Abu Bakr, toen ze die regels hoorde, wist dat de twee metgezellen op weg waren naar Medina.[1] Het korte gedicht begon met dankzegging aan Allâh, die hen (de Ma‘bads) de kans had gegeven om de Profeet (Peace Be Upon Him) even te gast te mogen ontvangen. Vervolgens gaf het een beschrijving van de zegen die in het hart van de Profeet’s metgezel zou settelen, wie hij ook was; het eindigde met een uitnodiging aan de hele mensheid om zelf te komen kijken naar Umm Ma‘bad, haar geit en de container melk die allen getuigenis zouden afleggen van de waarachtigheid van de Profeet (Peace Be Upon Him).
    1. Op weg naar Medina (Peace Be Upon Him) ontmoette de Profeet Abu Buraidah, een van hen die gedreven werden door hun verlangen naar de beloning van de Quraish. Zodra hij de Profeet (Peace Be Upon Him) aansprak en met hem sprak, bekeerde hij zich samen met zeventig van zijn mannen tot de Islam. Hij trok zijn turban af, bond hem om zijn lans en nam die als een banier, als getuigenis dat de engel van veiligheid en vrede was gekomen om de hele wereld te doordringen met rechtvaardigheid en eerlijkheid.[1]
    2. De twee Emigranten zetten hun reis voort. Tijdens deze reis ontmoetten ze Az-Zubair aan het hoofd van een karavaan die terugkeerde vanuit Syrië. Er was een hartelijke begroeting en Az-Zubair bood hen twee witte gewaden aan, die ze dankbaar accepteerden.[1]

    Op maandag, 8 Rabi‘ Al-Awwal, het veertiende jaar van de Profetie, d.w.z. 23 september 622, arriveerde de Boodschapper van Allâh in Quba’.[1]

    Zodra het nieuws van Mohammeds aankomst zich begon te verspreiden, kwamen er hordes mensen uit Medina naar hem toe gestroomd. Ze kwamen elke ochtend en wachtten gretig op zijn verschijning totdat ze gedwongen werden door de ondraaglijke hitte van de middagzon om terug te keren. Op een dag waren ze zoals gewoonlijk gekomen, en na een lange wacht en observatie trokken ze zich terug naar de stad toen een Jood, die drie reizigers in het wit zag aankomen, die zich op weg naar Medina begaven, riep vanaf een heuveltje: "O jullie mensen van Arabië! Jullie grootvader is gekomen! Hij, waar jullie zo lang op hebben gewacht, is gekomen!" De moslims haastten zich onmiddellijk, hun wapens vasthoudend (om hem te verdedigen)[1]. Het vreugdevolle nieuws verspreidde zich al snel door de stad en mensen marcheerden vooruit om hun edele gast te begroeten.

    Ibn Al-Qayyim zei: "De uitroepen van ‘Allâhu Akbar’ (Allâh is Groot) weergalmden in Banu ‘Amr bin ‘Auf. Mohammeds (Peace Be Upon Him) opwinding nam dienovereenkomstig toe, maar met een zeldzame zin voor timing en wellevendheid, stopte hij. Er daalde een sereniteit over hem af en de openbaring werd gezonden:[2]

  • "... voorwaar, Allâh is Zijn Maula (Heer, Meester of Beschermer), en Djibriel (Gabriël) en de rechtvaardigen onder de gelovigen - en bovendien de engelen - zijn Zijn helpers." [66:4][1]
  • ‘Urwah bin Az-Zubair zei: Ze ontvingen de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him), en gingen met hem naar rechts. Daar ontving Banu ‘Amr bin ‘Awf hem. Dat was op maandag, Rabi‘ Al-Awwal. Hij ging zitten, stil, en de Al-Ansar (de Helpers), die hem nog niet eerder hadden gezien, kwamen hem groeten: Het wordt gezegd dat de zon te heet werd, dus stond Abu Bakr op om hem te beschaduwen tegen de hete zonnestralen.[1] Het was echt een ongekende dag in Medina. De joden konden concreet de waarheid van hun profeet Habquq waarnemen, die zei: ‘God is gekomen uit At-Taiman, en de Heilige van de Faran Berg.’

    Mohammed (Peace Be Upon Him) verbleef in Quba’ bij Kulthum bin Al-Hadm, een gastvrije hoofd van de stam van ‘Amr bin ‘Awf. Hier bracht hij vier dagen door: maandag, dinsdag, woensdag en donderdag. Tijdens deze periode werd de basis gelegd van de Quba’ Moskee op basis van pure vroomheid.

    ‘Ali bleef drie dagen in Mekka om de trusts, namens de Profeet (Peace Be Upon Him), terug te geven aan hun respectieve eigenaren. Daarna begon hij zijn emigratie reis om hem in Quba’ bij te halen.[1]

    Op vrijdagmorgen stuurde de Profeet (Peace Be Upon Him) een boodschapper naar Bani An-Najjar, zijn moeders neven, om hem en Abu Bakr naar Medina te begeleiden. Hij reed naar de nieuwe hoofdstad te midden van de hartelijke groet van zijn Medinaanse volgelingen die zich langs zijn pad hadden opgesteld. Hij stond stil bij een plaats in de vallei van Banu Salim en daar verrichtte hij zijn vrijdaggebed met honderd anderen[1]. Ondertussen kwamen de stammen en families van Medina, de nieuwe naam voor Yathrib en een verkorting van ‘De Stad van de Boodschapper’s Madinah’, naar buiten stromen en streden om de edele bezoeker in hun huizen uit te nodigen. De meisjes van Medina zongen mooie verzen van welkom, rijk aan alle betekenissen van gehoorzaamheid en plichtsgetrouwheid aan de nieuwe Boodschapper.

    Hoewel niet rijk, was elke Ansar (Helper) oprecht enthousiast en bezorgd om de Boodschapper in zijn huis te ontvangen. Het was inderdaad een triomfantelijke processie. Rond de kameel van Mohammed (Peace Be Upon Him)en zijn directe volgelingen, reden de chiefs van de stad in hun beste gewaden en glimmende harnassen, waarbij iedereen zei: "Daal hier af, O Boodschapper van Allâh, blijf bij ons." Mohammed (Peace Be Upon Him) antwoordde iedereen beleefd en vriendelijk: "Deze kameel wordt geleid door Allâh, waar hij stopt, daar zal mijn verblijfplaats zijn."

    De kameel zette zijn tocht voort met losse teugels, bereikte de locatie van de Profetische Moskee en knielde neer. Hij stelde niet af totdat hij zich weer oprichtte, verderging, terugkeerde en toen terugkeerde om te knielen op exact dezelfde plek. Hier daalde hij af in een gebied dat werd bewoond door Banu Najjar, een stam die verwant was aan de Profeet (Peace Be Upon Him) van moederszijde. Sterker nog, het was zijn wens om zijn moedersoevereins te eren en onder hen te wonen. De gelukkige gastheer, Abu Ayyub Al-Ansari, trad naar voren met onbegrensde vreugde voor de goddelijke zegen die hem was toegekend, verwelkomde de Nobele Gast en vroeg hem om naar zijn huis te komen.[1]

    Een paar dagen later arriveerde de echtgenote van de Profeet, Sawdah, zijn twee dochters Fatimah en Umm Kulthum, Usama bin Zaid, Umm Aiman, ‘Abdullah — zoon van Abu Bakr met het huishouden van Abu Bakr, inclusief ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - . Zainab kon niet emigreren en bleef bij haar echtgenoot Abi Al-‘As tot de Slag bij Badr.[1]

    ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - zei: "Toen de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) in Medina arriveerde, waren zowel Abu Bakr als Bilal ziek. Ik verzorgde hun behoeften. Toen de koorts hem stevig te pakken had, reciteerde Abu Bakr verzen van poëzie die duidden op de nabijheid van de dood; Bilal, toen de koorts afnam, reciteerde ook verzen van poëzie die wezen op duidelijke heimwee." ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - voegde toe:

    "Ik informeerde de Profeet (Peace Be Upon Him) over hun ernstige situatie, en hij antwoordde: O Allâh, we smeken U om in onze harten een sterke liefde voor Medina te vestigen, gelijk aan die we hadden voor Mekka, of zelfs meer. O Allâh, zegene en vermeerder de rijkdom van Medina en we smeken U om zijn rotte modder te transformeren in gezond en eetbaar vet."[1]

    Leven in Medina

    De Medina-periode kon worden verdeeld in drie fasen:

    1. De eerste fase werd gekenmerkt door te veel problemen en verdeeldheid, en te veel obstakels van binnenuit, gecombineerd met een vijandige golf van buitenaf met als doel de opkomende geloof volledig uit te roeien. Deze fase eindigde met het Vredesverdrag van Hudaibiyah in Dhul Qa‘da 6 A.H.
    2. De tweede fase kenmerkte een wapenstilstand met het heidense leiderschap en eindigde in de verovering van Mekka in Ramadan 8 A.H. Deze fase zag ook de Profeet (Peace Be Upon Him) koningen buiten Arabië uitnodigen om de Islam te omarmen.
    3. In de derde fase namen mensen in grote aantallen de Islam aan. Stammen en andere volkeren kwamen naar Medina om de Profeet (Peace Be Upon Him) eer te betuigen. Deze fase eindigde bij de dood van de Profeet (Peace Be Upon Him)in Rabi‘ Al-Awwal 11 A.H.

    De Eerste Fase
    De Status Quo in Medina
    op het moment van Emigratie

    Emigratie naar Medina kon niet worden toegeschreven aan pogingen om te ontsnappen aan hoon en onderdrukking, maar het vormde ook een soort samenwerking met als doel de pilaren van een nieuwe samenleving in een veilige plaats te verheffen. Daarom was het elke bekwame moslim verplicht om bij te dragen aan de bouw van dit nieuwe vaderland, het te immuniseren en zijn fundament te ondersteunen. Als leider en spiritueel gids was er geen twijfel over de Nobele Boodschapper (Peace Be Upon Him), in wiens handen uitsluitend alle zaken zouden worden opgelost.

    In Medina moest de Profeet (Peace Be Upon Him) omgaan met drie duidelijk verschillende categorieën mensen met verschillende respectievelijke problemen:

    1. Zijn metgezellen, de nobele en Allâh vrezende elite - moge Allah tevreden met hen allen zijn -
    2. Afgodenaanbidders die nog steeds losstaan van de Islam en puur Medinaanse stammen waren.
    3. De joden.
  • 1. Wat de metgezellen betreft, de levensomstandigheden in Medina waren totaal anders dan die ze in Mekka hadden ervaren. Daar, in Mekka, streefden ze naar één gemeenschappelijk doel, maar fysiek waren ze verspreid, overweldigd en verlaten. Ze waren hulpeloos in het nastreven van hun nieuwe oriëntatie. Hun middelen, sociaal en materieel, waren ontoereikend om een nieuwe moslimgemeenschap te vestigen. In parallelle lijnen werden de Mekkaanse hoofdstukken van de Edele Koran beperkt tot het afbakenen van de islamitische beginselen, het enacteren van wetgevingen met betrekking tot de gelovigen individueel en het aanmoedigen van goed en vroomheid en het verbieden van kwaad en ondeugendheid.

    In Medina waren de zaken anders; hier rustten alle aangelegenheden van hun leven in hun handen. Nu waren ze op hun gemak en konden ze met redelijk vertrouwen de uitdagingen van de beschaving, de constructie, de middelen van bestaan, de economie, de politiek, de overheidsadministratie, de oorlog en de vrede, de codificatie van de kwesties van het toegestane en verboden, de aanbidding, de ethiek en alle relevante kwesties aanpakken. Kortom, ze hadden in Medina volledige vrijheid om de pilaren van een nieuwe moslimgemeenschap te verheffen, niet alleen totaal anders dan die voor-islamitische code van het leven, maar ook onderscheidend in zijn kenmerken in de wereld op grote schaal. Het was een samenleving die kon opkomen voor de islamitische oproep waarvoor de moslims 10 jaar lang ondraaglijke martelingen hadden ondergaan. Ongetwijfeld kan de constructie van een samenleving die in lijn met dit type ethiek functioneert niet overnacht, binnen een maand of een jaar worden voltooid. Het vereist een lange tijd om te bouwen, gedurende welke wetgeving en legalisatie geleidelijk zullen verlopen in een complementair proces met geestelijke cultivatie, training en onderwijs. Allâh, de Alwetende, heeft uiteraard wetgeving ondernomen en zijn Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him), implementatie en oriëntatie:

    Het is Hij Die uit de ongeletterde (Arabieren) een boodschapper stuurde vanuit hun eigen middens (Mohammed). Die zijn verzen voor hen reciterend, hen daarmee reinigt en hen het boek en de wijsheid (de Soennah) daarin onderwijzend. Want waarlijk, daarvoor verkeerden ze in duidelijke dwaling." [62:2]

    De metgezellen van de Profeet - moge Allah tevreden met hen allen zijn - haastten zich enthousiast om deze Koranische regels te assimileren en hun harten er blij mee te vullen:

    "En wanneer Zijn verzen (deze Koran) tot hen worden voorgelezen, vergroten ze hun geloof." [8:2]

    Met betrekking tot de moslims vormde deze taak de grootste uitdaging voor de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him). Sterker nog, juist dit doel lag ten hart van de islamitische oproep en de Mohammedaanse missie; het was nooit een incidentele kwestie, hoewel er zaken waren die onmiddellijke aandacht vereisten.

    De moslims in Medina bestonden feitelijk uit twee partijen: De eerste was al gevestigd in hun verblijfplaats, land en rijkdom, volledig op hun gemak, maar de zaden van tweedracht waren diep geworteld en voortdurende vijandigheid riep voort; zij waren Al-Ansar (de Helpers). De tweede partij waren Al-Muhajirun (de Emigranten), dakloos, werkloos en penneloos. Hun aantal was niet klein, integendeel, het nam dag na dag toe nadat de Profeet (Peace Be Upon Him) hen het groene licht had gegeven om naar Medina te vertrekken, wiens economische structuur, oorspronkelijk niet zo welvarend, tekenen van onevenwichtigheid begon te vertonen, verergerd door de economische boycot die de anti-islamitische groepen oplegden en daardoor de import verminderde en de levensomstandigheden verslechterden.

    1. De puur Madinese afgodenaanbidders vormden de tweede sector waarmee de Profeet (Peace Be Upon Him)te maken kreeg. Deze mensen hadden geen controle over de gelovigen. Sommigen koesterden geen wrok tegen de moslims, maar waren eerder sceptisch over de religieuze praktijken van hun voorouders, en ontwikkelden een voorzichtige neiging tot de Islam en zouden al snel het nieuwe geloof aannemen en oprecht toegewijd zijn aan Allâh. Echter, anderen koesterden kwade bedoelingen tegen de Profeet (Peace Be Upon Him) en zijn volgelingen, maar waren te laf om hen publiekelijk te weerstaan; ze waren eerder, onder deze gunstige Islamitische omstandigheden, verplicht om vriendschap en vriendelijkheid te veinzen. ‘Abdullah bin Ubai, die bijna tot president over de Al-Khazraj en Al-Aws stammen was benoemd na de Bu‘ath-oorlog tussen de twee stammen, stond aan het hoofd van die groep huichelaars. De komst van de Profeet en de krachtige opkomst van de nieuwe geest van de Islam ondermijnden die oriëntatie en het idee verdween al snel. Hij, die een andere, Mohammed (Peace Be Upon Him), zag die hem en zijn agenten van de potentiële tijdelijke privileges zou beroven, kon daar niet blij mee zijn, en om overkoepelende redenen vertoonde hij pretentie tot de Islam, maar met een gruwelijke ongeloof diep geworteld in zijn hart. Hij gebruikte ook bepaalde gebeurtenissen en zwakkerige nieuwe bekeerlingen om kwaadaardig te plannen tegen de ware gelovigen.
    2. De joden (de Hebreeën), die naar Al-Hijaz waren gemigreerd vanuit Syrië na de Byzantijnse en Assyrische vervolgingscampagnes, vormden de derde categorie die aanwezig was op de demografische scène in Medina. In hun nieuwe verblijfplaats namen ze de Arabische stempel aan in kleding, taal en levenswijze, en er waren gevallen van huwelijken met de lokale Arabieren, maar ze behielden hun etnische particularisme en distantieerden zich van de integratie met de directe omgeving. Ze waren zelfs trots op hun Joods-Israëlitische afkomst en verachtten de Arabieren eromheen, waarbij ze hen als ongeletterd beschouwden, wat inhield brutaal, naïef en achterlijk. Ze wensten dat de rijkdom van hun buren als legaal voor hen zou worden beschouwd, zodat ze die op de manier konden toe-eigenen die ze wilden.
  • "… omdat ze zeggen: 'Er is geen spijt voor ons om te verraden en de bezittingen van de ongeletterden (Arabieren) te nemen' [3:75]"
  • Religieus toonden ze geen enthousiasme; hun meest voor de hand liggende religieuze handelswaar was waarzeggerij, hekserij en de geheime kunsten (knopen leggen), waarvoor ze zichzelf voordelen van wetenschap en spirituele voorrang toedichtten.

    Ze blinkten uit in de kunsten om geld te verdienen en te handelen. Ze monopoliseerden in feite de handel in granen, dadels, wijn, kleding, export en import. Voor de diensten die ze aan de Arabieren boden, betaalden die zwaar. Rente was een veelvoorkomende praktijk onder hen, waarbij ze de Arabische grootsten grote bedragen leenden om te verspillen aan huurpoëten, en in ijdelheidswegen, en in ruil daarvoor hun vruchtbare land in pand namen.

    Ze waren erg goed in het corrumperen en plannen. Ze zaaiden onenigheid tussen naburige stammen en lonkten elke stam om plannen tegen elkaar te smeden, met de natuurlijke consequentie van voortdurende, uitputtende bloedige gevechten. Wanneer ze voelden dat het vuur van de haat op het punt stond te verdwijnen, voedden ze het met nieuwe middelen om het in stand te houden, zodat ze altijd de overhand zouden hebben en tegelijkertijd hoge rente zouden kunnen innen op leningen die werden besteed aan intertribale oorlogen.

    Drie beroemde joodse stammen vormden de demografische aanwezigheid in Yathrib (nu Medina): Banu Qainuqua‘, bondgenoten van de Al-Khazraj stam, Banu An-Nadir en Banu Quraizah die de Al-Aws bondgenoot waren en de buitenwijken van Medina bewoonden.

    Natuurlijk hielden ze de nieuwe veranderingen met afschuw en waren ze er verschrikkelijk haatdragend tegen, simpelweg omdat de Boodschapper van Allâh van een andere ras was, en dat punt was op zichzelf te verwerpelijk voor hen om zich daarmee te verzoenen. Ten tweede bracht de Islam een geest van rapportage, om een ​​staat van vijandschap en haat te beëindigen en een sociaal regime te vestigen gebaseerd op het verwerpen van het verboden en het bevorderen van het toegestane. Het naleven van deze levensregels betekende het effenen van de weg voor een Arabische eenheid die ten nadele van de joden en hun belangen op zowel sociaal als economisch niveau kon werken; de Arabische stammen zouden toen proberen hun rijkdom en land terug te vorderen dat door de joden was toegeëigend door middel van woekerpraktijken.

    De joden hebben al deze dingen natuurlijk diep overwogen sinds ze wisten dat de Islamitische Boodschap zich zou vestigen in Yathrib, en het was geen verrassing om te ontdekken dat ze de meest intense vijandigheid en haat koesterden tegen de Islam en de Boodschapper (Peace Be Upon Him), ook al hadden ze in het begin niet de moed om hun gevoelens te onthullen.

    Het volgende incident kan duidelijk getuigen van die afschuwelijke antipathie die de joden koesterden tegen de nieuwe politieke en religieuze veranderingen die het leven in Medina stempelden. Ibn Ishaq, op gezag van de Moeder der gelovigen Safiyah - moge Allah tevreden met haar zijn - verhaalde: Safiyah, dochter van Huyayi bin Akhtab zei: Ik was het kind dat het dichtst bij mijn vader en het hart van mijn oom Abi Yasir stond. Wanneer ze me met een kind van hen zagen, zouden ze me zo teder verwennen, ten koste van iedereen anders. Echter, met de komst van de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) en de vestiging in Quba’ met Bani ‘Amr bin ‘Awf, gingen mijn vader, Huyayi bin Akhtab en mijn oom Abu Yasir bin Akhtab hem bezoeken en keerden pas bij zonsondergang terug, toen ze moe en volkomen gedeprimeerd terugkwamen. Ik haastte me, zoals gewoonlijk, om hen tegemoet te treden met een glimlach, maar ze draaiden zich niet om naar me, vanwege de droefheid die hen overviel. Ik hoorde mijn oom Abu Yasir tegen Ubai en Huyayi zeggen: "Is het echt hij (d.w.z. Mohammed (Peace Be Upon Him))?" De eerste zei: "Het is hij, ik zweer bij Allâh!" "Heb je hem echt herkend?" vroegen ze. Hij antwoordde: "Ja, en mijn hart brandt van vijandigheid tegen hem"[1].

    Een interessant verhaal dat zich afspeelde op de eerste dag, toen de Profeet (Peace Be Upon Him) Medina binnenstapte, kan worden aangehaald om de mentale verstoring en diepe angst te illustreren die de joden bezaten. ‘Abdullah bin Salam, de meest geleerde rabbijn onder de joden, kwam de Profeet (Peace Be Upon Him) bezoeken toen hij arriveerde en stelde hem bepaalde vragen om zijn ware profeetenschap vast te stellen. Zodra hij de antwoorden van de Profeet had gehoord, bekeerde hij zich tot de Islam, maar voegde eraan toe dat als zijn volk van zijn islamitisatie wist, ze valse argumenten tegen hem zouden aanvoeren. De Profeet (Peace Be Upon Him) vroeg naar enkele joden en vroeg hen naar ‘Abdullah bin Salam, zij getuigden van zijn geleerde aanleg en deugdzame status. Hier werd hen onthuld dat hij zich tot de Islam had bekeerd en op dat moment brachten ze categorisch tegenovergestelde getuigenissen en beschreven hem als het meest kwaadaardige van alle kwaden. In een andere overlevering zei ‘Abdullah bin Salam: "O joden! Wees Allâh vrezend. Bij Allâh, de Enige, jullie weten dat hij de Boodschapper van Allâh is, gezonden tot de mensen met de Waarheid." Ze antwoordden: "Je liegt." ... Dat was de eerste ervaring van de Profeet met de joden.[1].

    Dat was het demo-politieke plaatje binnen Medina. Vijfhonderd kilometer verderop in Mekka lag nog een bron van schadelijke dreiging, de aartsvijand van de Islam, de Quraish. Gedurende tien jaar werden de moslims, terwijl ze in de schaduw van de Quraish stonden, onderworpen aan allerlei terreur, boycot, intimidatie en hongersnood, in combinatie met een grootschalige, moeizame psychologische oorlog en agressieve, georganiseerde propaganda. Toen ze naar Medina emigreerden, werden hun land, rijkdom en bezittingen in beslag genomen, vrouwen vastgehouden en de sociaal bescheiden in rang brutaal gemarteld. De Quraish smeedden ook plannen en deden pogingen op het leven van de eerste figuur van de Boodschap, Mohammed (Peace Be Upon Him). Gezien hun erkende tijdelijke leiderschap en religieuze superioriteit onder de heidense Arabieren, en de bewaring van de Heilige Sanctuary, spaarden de Quraishieten geen moeite om de Arabieren tegen Medina op te hitsen en de inwoners van Medina sociaal en economisch te boycotten. Om te citeren Muhammad Al-Ghazali: "Er bestond een staat van oorlog, feitelijk, tussen de Mekkaanse tirannen en de moslims in hun verblijf. Het is dwaas om de moslims te beschuldigen van de vreselijke gevolgen die onvermijdelijk moesten volgen in het licht van die langdurige vete."[1].

    De moslims in Medina waren toen volledig gerechtigd om de rijkdom van die tirannen te confisqueren, hen voorbeeldstraf toe te meten en tweevoudige vergelding op hen te nemen om hen ervan af te houden om enige dwaasheid tegen de moslims en hun heiligdommen te begaan.

    Dat was een overzicht van de belangrijkste problemen waarmee de Profeet Mohammed (Peace Be Upon Him) te maken had, en de ingewikkelde kwesties die hij moest oplossen.

    In volle erkenning, zouden we veilig kunnen zeggen dat hij eerlijk de verantwoordelijkheden van het Boodschapschap op zich nam, en behendig de verplichtingen van zowel tijdelijke als religieuze leiding in Medina vervulde. Hij gaf ieder zijn recht, hetzij van barmhartigheid of straf, waarbij de eerste er meestal voor zorgde dat de laatste werd getemperd in het algehele proces van het vestigen van de Islam op een stevige basis onder zijn getrouwe aanhangers.


    <<Vorige ---- Volgende >>

    Pagina 6 van 17

    Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17

    Ga terug naar de Hoofdpagina

    ← Terug naar de Hoofdpagina