AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -8
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.
AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet 
Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-
Vertaald door : Issam Diab
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 8 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
De Slag bij Badr
De Eerste Beslissende Slag in de Geschiedenis van de Islam
Reden van de Slag:
We hebben reeds gesproken over de Invasie van Al-‘Ushairah toen een karavaan behorende tot de Quraish een onmiddellijke militaire confrontatie met de Profeet
en zijn mannen wist te ontkomen. Toen hun terugkeer vanuit Syrië naderde, zond de Profeet
Talhah bin ‘Ubaidullâh en Sa‘id bin Zaid naar het noorden om uit te kijken naar dergelijke bewegingen. De twee verkenners verbleven enkele dagen in Al-Hawra’ totdat Abu Sufyan, de leider van de karavaan, langs hen kwam. De twee mannen haastten zich terug naar Medina en rapporteerden hun bevindingen aan de Profeet
. Een grote rijkdom van 50 duizend gouden Dinars, bewaakt door 40 mannen, die relatief dicht bij Medina verplaatsten, vormde een verleidelijk doelwit voor het moslimleger, en bood een potentieel zware economische, politieke en militaire slag die de gehele structuur van de Mekkaanse afgodenaanbidders zou schokken.
De Profeet
drong onmiddellijk aan bij de moslims om uit te haasten en de karavaan te hinderen om hun eigendom en rijkdom terug te krijgen die ze in Mekka waren gedwongen op te geven. Hij gaf geen bevelen die bindend waren voor iedereen, maar gaf hen volledige vrijheid om te vertrekken of achter te blijven, in de gedachte dat het slechts een klein errand zou zijn.
Het moslimleger bestond uit 300-317 mannen, 82-86 Emigranten, 61 van Aws en 170 van Khazraj. Ze waren niet goed uitgerust noch adequaat voorbereid. Ze hadden slechts twee paarden behorende tot Az-Zubair bin Al-‘Awwam en Al-Miqdad bin Al-Aswad Al-Kindi, 70 kamelen, één voor twee of drie mannen om om de beurt te rijden. De Boodschapper van Allâh
zelf, ‘Ali en Murthid bin Abi Murthid Al-Ghanawi hadden slechts één kameel. De regeling van de zaken van Medina werd toevertrouwd aan Ibn Umm Maktum, maar later aan Abu Lubabah bin ‘Abdul Mundhir. Het algemene leiderschap werd gegeven aan Mus‘ab bin ‘Umair Al-Qurashi Al-‘Abdari, en hun vlag was van witte kleur. Het kleine leger werd verdeeld in twee bataljons, de Emigranten met een vlag geheven door ‘Ali bin Abi Talib, en de Helpers wier vlag in de hand was van Sa‘d bin Mu‘adh. Az-Zubair bin Al-‘Awwam werd benoemd tot het leiderschap van de rechterflank, Al-Miqdad bin ‘Amr om de linkerkant te leiden, en de achterhoede van het leger stond onder het bevel van Qais bin Abi Sa‘sa‘ah. De Opperbevelhebber was uiteraard de Profeet
.
De Profeet
, aan het hoofd van zijn leger, marcheerde uit langs de hoofdweg naar Mekka. Hij sloeg toen naar links af richting Badr en toen hij As-Safrâ’ bereikte, zond hij twee mannen om uit te kijken naar de kamelen van de Quraish.
Abu Sufyan was daarentegen op zijn hoede. Hij was zich al bewust dat de route die hij volgde gevaar opleverde. Hij was ook bezorgd over de bewegingen van Mohammed
. Zijn verkenners dienden hem rapporten in waarin stond dat de moslims in een hinderlaag lagen voor zijn karavaan. Om op de veilige kant te zitten, huurde hij Damdam bin ‘Amr Al-Ghifari in om een bericht te sturen om hulp te vragen van de Quraishites. De boodschapper reed snel en bereikte Mekka in paniek. Vallend van zijn kameel, stond hij dramatisch voor Al-Ka‘bah, sneed de neus en de oren van de kameel af, keerde het zadel om, scheurde zijn eigen shirt van voren en van achteren, en riep: "O Quraish! Jullie koopwaar! Het is bij Abu Sufyan. De karavaan wordt onderschept door Mohammed
en zijn metgezellen. Ik kan niet zeggen wat er met hen zou gebeuren. Help! Help!"
Het effect van deze opschudding was onmiddellijk en het nieuws schokte de Quraish en zij herinnerden zich meteen hun trots die gekwetst was toen de moslims de Al-Hadrami karavaan onderschepten. Zij stelden daarom snel bijna al hun troepen bijeen en niemand bleef achter, behalve Abu Lahab, die iemand delegeerde die hem geld verschuldigd was. Zij mobiliseerden ook enkele Arabische stammen om bij te dragen aan de oorlog tegen de Profeet
. Alle clans van de Quraish gaven hun toestemming, behalve Banu ‘Adi. Al snel een opgewonden menigte van 1300 soldaten, waaronder 100 ruiters en 600 bepantserde soldaten met een groot aantal kamelen, drong aan om naar voren te gaan om de moslims te bevechten. Voor levensmiddelen slachtten ze afwisselend een aantal kamelen van tien en negen elke dag. Zij waren echter bang dat Banu Bakr, vanwege oude, diepgewortelde vijandigheid, hun rug zou aanvallen. Op dat kritieke moment verscheen Iblis (Satan) aan hen in de gedaante van Suraqa bin Malik bin Ju‘sham Al-Mudlaji — hoofd van Bani Kinana — en zei tegen hen: "Ik garandeer dat er geen schade zal gebeuren van achteren."
Zij vertrokken in brandende woede, gemotiveerd door een afschuwelijke wens voor wraak en het elimineren van iedereen die de routes van hun karavanen zou kunnen bedreigen:
Of zoals de Profeet
zei:
Zij bewogen snel naar het noorden naar Badr. Onderweg ontvingen zij een andere boodschap van Abu Sufyan, waarin hij hen verzocht om naar huis terug te keren, omdat de karavaan aan de moslims was ontsnapt. Abu Sufyan leidde, toen hij de intentie van de moslims vernam, zijn karavaan van de hoofdweg af en boog deze richting de Rode Zee. Met deze manoeuvre kon hij de Madinese hinderlaag ontwijken en was hij buiten hun bereik.
Na het ontvangen van Abu Sufyan’s boodschap toonden de Mekkaanse legers een verlangen om naar huis terug te keren. De tiran Abu Jahl drong echter hooghartig en arrogant aan om naar Badr te gaan, daar drie nachten te blijven om festiviteiten te vieren. Nu wilden zij de moslims straffen en verhinderen dat zij hun karavanen zouden onderscheppen, en de Arabieren laten zien dat de Quraish nog steeds de overhand hadden en de suprematie in dat gebied genoten.
Ondanks Abu Jahl’s bedreigingen en aandringen, brak de stam Banu Zahrah af, op advies van Al-Akhnas bin Shuraiq, en keerde terug naar Mekka. Daarna bleef Al-Akhnas ‘de goed gepoetste palmboom’ voor Bani Zahrah en werd blindelings gehoorzaamd in alle relevante zaken.
De stam Banu Hashim was ook geneigd om af te breken, maar Abu Jahl’s bedreigingen maakten hen van gedachten.
De rest van het leger, nu 1000 soldaten, naderde Badr en sloeg zich neer voorbij een zandduin bij Al-‘Udwat Al-Quswa.
‘De inlichtingendienst’ van het Madinese leger meldde de Profeet
dat een bloedige confrontatie met de Mekkanen onvermijdelijk was, en dat een gewaagde stap in deze context moest worden ondernomen, of anders zouden de krachten van het kwaad het onschendbare schenden en vervolgens het nobele doel van de Islam ondermijnen en zich op de getrouwen van de Islam begeven. De moslims waren bang dat de heidense Mekkanen zouden marcheren en de oorlogshandelingen binnen de hoofdstad van de Islam, Medina, zouden starten. Een dergelijke zet zou zeker de waardigheid en houding van de moslims schaden en een beruchte impact hebben.
Vanwege de nieuwe ernstige ontwikkelingen hield de Profeet
een adviserende militaire noodvergadering om de lopende situatie te beoordelen en standpunten uit te wisselen met de legerleiders. Toegegeven, sommige moslims vreesden de afschuwelijke confrontatie en hun moed begon te wankelen; in dit verband zegt Allâh:
) uit je huis deed vertrekken met de Waarheid, en waarlijk, een deel van de gelovigen dit verafschuwde, en met je twistend over de Waarheid nadat deze was geopenbaard, alsof zij gedreven werden tot de dood terwijl zij ernaar keken." [8:5, 6]De Profeet
informeerde zijn mannen over de ernst van de situatie en vroeg om hun advies. Abu Bakr was de eerste die op deze gelegenheid sprak en verzekerde de Profeet
van onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan zijn bevel. ‘Umar was de volgende die opstond en steunde de opvattingen die zijn nobele vriend had geuit. Toen stond Al-Miqdad bin ‘Amr op en zei: "O Boodschapper van Allâh! Ga waar Allâh je naar toe leidt, want wij zijn bij u. Wij zullen niet zeggen zoals de Kinderen van Israël tegen Mozes ?- vrede zij met hem - zeiden:
eerder zullen wij zeggen:
Bij Allâh! Als u ons naar Bark Al-Ghimad zou brengen, dan zouden wij nog steeds resoluut met u vechten tegen zijn verdedigers totdat u het veroverd had."
De Profeet
dankte hem en zegende hem.
De drie leiders die spraken waren afkomstig van de Emigranten, die slechts een klein deel van het leger vormden. De Profeet
wilde, en om die reden, de mening van de Helpers horen, omdat zij de meerderheid van de soldaten vormden en er werd van hen verwacht het grootste deel van de oorlogshandelingen op zich te nemen. Bovendien verplichtten de clausules van de Al-‘Aqabah Eed hen niet om buiten hun gebieden te vechten.
De Profeet
zei toen:
waarmee hij met name de Helpers bedoelde. Waarop Sa‘d bin Mu‘adh opstond en zei: "Bij Allâh, ik voel dat jullie (de Helpers) ons willen laten spreken." De Profeet
zei direct: "Oh, ja!" Sa‘d zei: "O Profeet van Allâh! Wij geloven in u en getuigen van wat u ons heeft verleend en wij verklaren in ondubbelzinnige termen dat wat u hebt gebracht de Waarheid is. Wij geven u onze standvastige belofte van gehoorzaamheid en opoffering. Wij zullen u met de grootste wil gehoorzamen in wat u ons beveelt, en bij Allâh, Die u met de Waarheid heeft gezonden, als u ons zou vragen om in de zee te duiken, dan zouden wij dat met de grootste bereidheid doen en geen man van ons zou achterblijven. Wij smeken niet om een confrontatie met de vijand. Wij zijn ervaren in oorlog en betrouwbaar in de strijd. Wij hopen dat Allâh u door onze handen die daden van waardigheid zal laten zien die uw ogen zullen verrukken. Leid ons alstublieft naar het slagveld in de Naam van Allâh."
De Profeet
was onder de indruk van de loyaliteit en de geest van opoffering die zijn metgezellen op dit kritieke moment toonden. Toen zei hij tegen hen: "Vooruit en wees blij, want Allâh heeft mij één van de twee beloofd (het lucratieve pad door middel van het buitmaken van de buit of strijd in de zaak van Allâh tegen de afgodenaanbidders), en bij Allâh, het is alsof ik nu de vijand geknield zie liggen."
In de directe omgeving van Badr voerde de Profeet
en zijn metgezel Abu Bakr een verkenningsoperatie uit, waarbij ze erin slaagden de kamp van de Quraish te lokaliseren. Ze kwamen een oude bedoeïen tegen die ze manipuleerden en erin slaagden van hem de exacte locatie van het leger van de afgodenaanbidders te achterhalen. In de avond van dezelfde dag stuurde hij drie Emigrantenleiders, ‘Ali bin Abi Talib, Az-Zubair bin Al-‘Awwam en Sa‘d bin Abi Waqqas om informatie over de vijand te verzamelen. Ze zagen twee mannen water halen voor het Mekaans leger. Toen ze hen ondervroegen, bekenden ze dat ze waterdragers waren die voor de Quraish werkten. Maar dat antwoord beviel sommige moslims niet en ze mishandelden de twee jongens ernstig om een antwoord van hen los te weken, zelfs als het niet waar was, waarbij ze alludeerden op de karavaan beladen met rijkdom. De twee jongens logen dus, en zo werden ze vrijgelaten. De Profeet
was boos op die mannen en censureerde hen, zeggende: "Door de waarheid te slaan, hebben jullie hen losgelaten, en door een leugen te vertellen, hebben jullie hen vrijgelaten!" Toen sprak hij de twee jongens aan en na een kort gesprek met hen kwam hij veel te weten over de vijand: aantal soldaten, hun exacte locatie en namen van enkele van hun notabelen.
Hij keerde zich vervolgens tot de moslims en zei: "Luister, de Quraish heeft jullie hun meest dierbare levens gestuurd."
Diezelfde nacht regende het aan beide kanten. Voor de afgodenaanbidders belemmerde het verdere voortgang, terwijl het een zegen was voor de moslims. Het reinigde hen en verwijderde de vlek van Satan. Allâh zond regen om hun harten te versterken en hun voeten daarmede stevig te planten. Ze marcheerden een stukje verder en kampeerden aan de overkant van de vallei. Mohammed
stopte bij de dichtstbijzijnde bron van Badr. Al-Hubab bin Mundhir vroeg hem: "Heeft Allâh u geïnspireerd om deze plek te kiezen, of is het een strategie van oorlog en het product van overleg?" De Profeet
antwoordde: "Het is een strategie van oorlog en overleg." Al-Hubab zei: "Deze plaats is niet goed; laten we gaan kamperen bij de dichtstbijzijnde waterput en een bassin of reservoir vol water maken, en daarna alle andere putten vernietigen, zodat ze van het water zullen worden verstoken." De Profeet
keurde zijn plan goed en stemde ermee in om het uit te voeren, wat ze daadwerkelijk midden in de nacht deden.
Sa‘d bin Mu‘adh stelde voor dat er een trelissenbouw zou worden gebouwd voor de Profeet
om te fungeren als hoofdkwartier voor het moslimleger en een plaats die redelijke bescherming biedt voor de leider. Sa‘d begon zijn voorstel te rechtvaardigen en zei dat als ze zouden zegevieren, dan zou alles bevredigend zijn. In geval van nederlaag zou de Profeet
niet worden geschaad en zou hij terug kunnen keren naar Medina waar meer mensen zijn die hem liefhebben en die hulp zouden hebben gestuurd als ze wisten dat hij zich in die moeilijke situatie bevond, zodat hij zijn werk zou kunnen hervatten, raadpleging zou kunnen houden met hen en zij opnieuw en steeds weer in de zaak van Allâh zouden kunnen strijden.
Een escorte van bewakers werd ook gekozen uit de Helpers onder leiding van dezelfde man, Sa‘d bin Mu‘adh, om de Profeet
in zijn hoofdkwartier te verdedigen.
De Profeet
bracht de hele nacht voorafgaand aan de dag van de strijd door in gebed en smeking. Het moslimleger, vermoeid van hun lange mars, genoot van een gezonde en verkwikkende slaap, een teken van de goddelijke gunst en van de staat van hun ongestoorde geesten.
Dat was vrijdagavond, Ramadan 17, het jaar 2 A.H.
In de ochtend riep de Profeet
zijn mannen op om de gebeden te verrichten en hen vervolgens aan te sporen om te vechten in de weg van Allâh. Toen de zon opkwam over de woestijn, stelde de Profeet
zijn kleine leger op en arrangeerde hij de rangen door met een pijl die hij in zijn hand hield te wijzen.
De Quraish daarentegen, positioneerden hun troepen in Al-‘Udwat Al-Quswa tegenover de moslimlijnen. Een paar van hen naderden, in een provocerende daad, om water uit de putten van Badr te halen, maar allen werden gedood, behalve één, Hakeem bin Hizam, die later een toegewijde moslim werd. ‘Umair bin Wahab Al-Jumahi, in een poging de macht van de moslims te verkenne, maakte een verkenningsmissie en diende een rapport in dat het moslimleger bestond uit niet minder dan 300 mannen die vastbesloten waren om tot de laatste man te vechten. Bij een andere verkenningsmissie kwam hij tot de conclusie dat er geen versterkingen kwamen en geen hinderlagen lagen. Hij begreep dat ze te dapper waren om zich over te geven en te vastberaden waren om hun militaire taken uit te voeren om zich terug te trekken zonder het grootste aantal afgodenaanbidders mogelijk te doden. Dit rapport, evenals familierelaties die de twee oorlogvoerende partijen met elkaar verbonden, ondermijnde de wens om te vechten bij sommigen van de Quraishites. Om deze op de rede gebaseerde oppositie te neutraliseren, die werd verdedigd door een rivaal van hem, ‘Utbah bin Rabi‘a en anderen, begon Abu Jahl een tegencampagne om wraak te nemen op de volgelingen van Mohammed
voor de Quraishites die bij Nakhlah werden gedood. Op deze manier wist hij de tegenovergestelde oriëntatie te dwarsbomen en de mensen te manipuleren om alleen zijn kwaadaardige opvattingen te zien.
Toen de twee partijen dichterbij elkaar kwamen en elkaar konden zien, begon de Profeet
te smeken bij Allâh: "O Allâh! De hooghartige en trotse Quraishieten zijn hier al en dagen U uit en verloochenen Uw Boodschapper. O Allâh! Ik wacht op Uw overwinning die U mij hebt beloofd. Ik vraag U, Allâh, om hen (de vijanden) te verslaan." Hij gaf ook strikte orders dat zijn mannen niet zouden beginnen met vechten totdat hij hen zijn definitieve woord gaf. Hij adviseerde hen om hun pijlen spaarzaam te gebruiken en nooit een zwaard te trekken tenzij de vijanden te dichtbij kwamen.
Abu Jahl bad ook om de overwinning, waarbij hij zei: "Onze Heer, welke van de twee partijen het minst vriendelijk was tegenover zijn verwanten en ons bracht wat we niet wisten, vernietig hem morgen.". Ze waren ervan overtuigd dat hun superieure aantal, uitrusting en ervaring doorslaggevend zouden zijn. De Edele Koran, met een woordspeling, vertelde hen dat de beslissing was gekomen, en de overwinning — maar niet in de zin waarin ze hoopten:
De eerste ongelovige die de vlammen van de strijd aanwreef en de eerste slachtoffer werd, was Al-Aswad bin ‘Abdul Asad Al-Makhzumi, een felle, slechtgeaard afgodenveraanbader. Hij stapte naar voren, zwoer dat hij van het waterbekken van de moslims zou drinken, anders zou hij het vernietigen of er voor sterven. Hij ging in de strijd met Hamzah bin ‘Abdul Muttalib, die zijn been met zijn zwaard raakte en hem daarna nog een slag toebracht die hem binnen het bekken beëindigde.
De strijd was daadwerkelijk begonnen. Beschermd door harnassen en schilden stapte ‘Utbah bin Rabi‘a tussen zijn broer Shaibah en zijn zoon Al-Waleed bin ‘Utbah uit de linies van de Quraish en wierp beledigingen naar de moslims. Drie jonge mannen van de Helpers kwamen tegen hen op: ‘Awf en Mu‘wwadh — de zonen van Harith, en ‘Abdullah bin Rawaha. Maar de Makkanners riepen dat ze er niets mee te maken hadden. Ze wilden de hoofden van hun neven. Waarop de Profeet
‘Ubaidah bin Al-Harith, Hamzah — zijn neef, en zijn neef ‘Ali - moge Allah tevreden met hem zijn - vroeg om naar voren te gaan voor de strijd. De drie gevechten waren snel. Hamzah doodde Shaibah, terwijl ‘Ali Al-Waleed doodde. ‘Ubaidah raakte ernstig gewond, maar voordat hij viel, viel Hamzah op ‘Utbah en met een zwaai van zijn zwaard sneed hij zijn hoofd eraf. ‘Ali en Hamzah brachten ‘Ubaidah terug met zijn been afgesneden. Hij stierf vier of vijf dagen later aan een ziekte in de galweg.
‘Ali was van een diep overtuiging dat de woorden van Allâh werden geopenbaard
Deze verzen werden geopenbaard in verband met mannen van Geloof die hun Heer belijden en ernaar streven Zijn Wil uit te voeren (d.w.z. de volgelingen van Mohammed
in de Slag bij Badr), en mannen die hun Heer verloochenen en Hem trotseren (de mensen van Quraish).
Het duel werd gevolgd door een paar andere duels, maar de Makkanners leden vreselijke nederlagen in alle gevechten en verloren enkele van hun meest kostbare levens. Ze waren te erg gefrustreerd en woedend en vielen de moslims aan om hen eenmaal en voor altijd uit te roeien. De moslims, echter, na te hebben gesmeekt bij hun Heer, opriep voor hulp, werden gedwongen hun positie te behouden en een defensief oorlogsschema uit te voeren dat succesvol genoeg was om zware verliezen toe te brengen aan de aanvallers. De Profeet
bad voortdurend en aanhoudend tot zijn Heer, dag en nacht, om hen te komen redden. Wanneer de hevige strijd te heet werd, begon hij opnieuw te smeken bij zijn Heer, waarbij hij zei:
Hij bleef zijn Heer aanroepen, stak zijn handen uit en keek naar Al-Qiblah, totdat zijn mantel van zijn schouders gleed. Toen kwam Abu Bakr, raapte de mantel op en trok hem terug over zijn schouders en zei: "O Profeet van Allâh, je hebt genoeg gesmeekt bij je Heer. Hij zal zeker vervullen wat Hij je heeft beloofd."
Onmiddellijk was de reactie van Allâh, Die engelen uit de hemel zond om de Profeet
en zijn metgezellen te helpen en bij te staan. De Edele Koran stelt:
Allâh, de Almachtige, inspireerde ook een andere boodschap aan Zijn Boodschapper, zeggende:
De Profeet
, in zijn trellis, doozde een beetje af en vervolgens richtte hij vrolijk zijn hoofd op, schreeuwend:
Hij sprong toen uit, schreeuwend:
Op initiatief van Djibriel (Gabriël) nam de Profeet
een handvol grind, gooide het naar de vijand en zei: "Verwarring grijp hun gezichten!" Terwijl hij het stof gooide, waaide een hevige zandstorm als een ovenwind in de ogen van de vijanden. Met betrekking tot dit, zegt Allâh:
) wierp niet toen gij wierp, maar Allâh wierp." [8:17]Pas toen gaf hij duidelijke orders om een tegenaanval te lanceren. Hij commandeerde het leger, inspireerde vertrouwen bij zijn mannen en spoorde hen aan om manhaftig te vechten voor het welbehagen van hun Heer, reciterend de woorden van Allâh:
De geest die hij in zijn mannen instookte, werd duidelijk getoond door de moed van ‘Umair, een jongen van zestien jaar, die een paar daden die hij aan het eten was, wegwierp, schreeuwend: "Deze (de daden) houden me tegen om het Paradijs te bereiken." Zodoende stortte hij zich in de dikke van de strijd en stierf dapper vechtend. Unieke daden van moed, diepe toewijding en volledige gehoorzaamheid aan de Profeet
werden getoond in het proces van de strijd. Het leger van de gelovigen werd voortgedreven door de kracht van enthousiasme, die de halfhartige krijgers van Mekka ellendig misten. Een groot aantal van de afgodenaanbidders werden gedood en de anderen begonnen te aarzelen. Geen wonder! De banierdragers van de Waarheid kregen onmiddellijke hulp, en bovennatuurlijke instanties (de engelen) werden door hun Heer naar hen toe gezonden om hen te helpen de krachten van het kwaad te verslaan.
De records van Hadith spreken eloquent over het feit dat de engelen die dag verschenen en aan de zijde van de moslims vochten. Ibn ‘Abbas zei: "Terwijl op die dag een moslim een ongelovige achtervolgde en hij over hem het knippen van een zweep en de stem van de ruiter hoorde zeggen: ‘Ga verder Haizum’. Hij keek naar de afgodenaanbidders die (nu) op zijn rug waren gevallen. De Helper kwam naar de Boodschapper van Allâh
en vertelde hem dat gebeurtenis. De Profeet
antwoordde: ‘Je hebt de waarheid gesproken. Dit was de hulp uit het derde hemel."
Een van de Helpers ving ‘Abbas bin ‘Abdul Muttalib, die zei: "O Boodschapper van Allâh, bij Allâh heeft deze man mij niet gevangen. Ik werd gevangen door een man die kaal was en het meest knappe gezicht had, en die een schimmelpaard reed, ik kan hem hier niet onder de mensen zien." De Helper onderbrak: "Ik ving hem, O Boodschapper van Allâh." De Profeet
antwoordde:
Iblîs, de hoofdsatan, in de gedaante van Suraqah bin Malik bin Ju‘sham Al-Mudlaji, bij het zien van engelen die in het voordeel van de moslims werkten, en de Quraish die snel terrein verloren op het slagveld, trok zich snel terug ondanks de smeekbeden van de afgodenaanbidders om te blijven. Hij rende weg en stortte zich in de zee.
De rangen van Quraish begonnen te wankelen en hun aantallen voegden niets toe dan verwarring toe. De moslims volgden gretig hun terugtrekkende stappen, slachtten of namen gevangen alles wat binnen hun bereik viel. Terugtocht veranderde al snel in een vernederende vlucht; en ze vluchtten haastig, gooiden hun harnassen weg, verlieten lastdieren, kamp en uitrusting.
De grote tiran Abu Jahl, echter, toen hij de ongunstige gang van de strijd zag, probeerde hij de vloedgolf van de islamitische overwinning te stoppen door de afgodenaanbidders te bezielen en hen op alle mogelijke manieren aan te moedigen en hen te vermanen bij Al-Lat en ‘Uzza en alle symbolen van afgodenverering om standvastig te blijven en tegen de moslims te reageren, maar tevergeefs. Hun moraal was al drastisch tot nul gereduceerd en hun linies waren verbroken. Hij begon toen de realiteit van zijn arrogantie en hoogmoed te beseffen. Er bleef niets meer over hem heen dan een bende gedoemde afgodenaanbidders wier weerstand ook werd onderdrukt door een onweerstaanbare storm van op toewijding gebaseerde moed en een Islam-georiënteerde streven naar het martelaarschap. Abu Jahl werd verlaten en alleen achtergelaten op zijn paard, wachtend op de dood in de handen van twee dappere jongelingen van de Helpers.
‘Abdur-Rahman bin ‘Awf vertelde in dit verband het volgende interessante verhaal: Ik was in het hart van de strijd toen twee jongelingen, die nog leken te ontbreken aan ervaring in de kunst van het vechten, één aan de rechterkant en de tweede aan de linkerkant. Een van hen sprak in een geheime stem en vroeg me om Abu Jahl te laten zien. Ik vroeg naar zijn intentie, waarop hij antwoordde dat hij een sterke wens had om met hem te vechten totdat één van beiden was gedood. Het was iets ongelooflijks voor mij. Ik draaide me naar links en de ander zei iets in dezelfde geest en toonde een vergelijkbare wens. Ik ging in op hun oprechte verzoeken en wees direct naar hun doelwit. Ze haastten zich beiden snel naar de plek en sloegen hem zonder een moment te aarzelen tegelijkertijd met hun zwaarden en maakten een einde aan hem. Ze gingen terug naar de Boodschapper van Allâh
, elk bewerend dat hij Abu Jahl had gedood ten koste van de ander. De Profeet ?
vroeg of ze het bloed van hun zwaarden hadden gewist en ze antwoordden dat ze dat niet hadden gedaan. Hij onderzocht toen beide zwaarden en verzekerde hen dat ze er beiden verantwoordelijk voor waren hem te hebben gedood. Toen de strijd was afgelopen, werden de buit van Abu Jahl toegekend aan Mu‘adh bin ‘Amr bin Al-Jumuh, omdat de andere Mu‘awwadh bin Al-‘Afrâ’ later in de loop van dezelfde strijd werd gedood. Aan het einde van de strijd wilde de Profeet
deze aartsvijand van de Islam, Abu Jahl, zoeken. ‘Abdullah bin Mas‘ud vond hem op het punt van de dood, zijn laatste adem uitstoten. Hij stapte op zijn nek en sprak hem aan: "Heb je gezien hoe Allâh je heeft vernederd?" De vijand van de Islam antwoordde nog steeds trots: "Ik ben niet vernederd. Ik ben niet meer dan een man gedood door zijn eigen volk op het slagveld." En vroeg: "Wie heeft de strijd gewonnen?" Ibn Mas‘ud antwoordde: "Allâh en Zijn Boodschapper." Toen zei Abu Jahl met een hart vol wrok: "Je hebt moeilijke wegen gevolgd, jij herder!" Ibn Mas‘ud was vroeger een herder die werkte voor de Mekkaanse aristocraten.
Ibn Mas‘ud sneed toen zijn hoofd af en bracht het naar de Boodschapper van Allâh
die, toen hij het zag, begon Allâh te loven:
Hij ging toen kijken naar het lijk. Daar zei hij:
Enkele Significante Instanties van Toewijding:
- De Profeet
adviseerde zijn metgezellen om de levens van Banu Hashim te bewaren die met de afgodenaanbidders naar Badr waren gegaan tegen hun wil in, omdat ze vreesden voor de veroordeling van hun volk. Hij noemde onder hen Al-‘Abbas bin ‘Abdul Muttalib en Abu Bukhtari bin Hisham. Hij beval de moslims hen te vangen, maar niet te doden. Abu Hudhaifah bin ‘Utbah toonde grote verbazing en zei: "We doden onze vaders, kinderen, broers en leden van onze clan, en komen dan Al-‘Abbas sparen? Bij Allâh! Als ik hem zie, zal ik hem zeker slaan met mijn zwaard." Toen de Boodschapper van Allâh
deze woorden hoorde, sprak hij zich tot ‘Umar bin Al-Khattab en zei: "Is het eerlijk dat het gezicht van de oom van de Boodschapper met een zwaard wordt geslagen?" ‘Umar werd woedend en bedreigde Abu Hudhaifah met de dood; de laatste zei later dat extreme angst hem stevig had gegrepen en dat hij voelde dat er niets anders was dat zijn fout kon boeten dan het martelaarschap. Hij werd daadwerkelijk later gedood tijdens de gebeurtenissen van Al-Yamamah. - Abu Al-Bukhtari bin Hisham had al zijn best gedaan om zijn volk, de Mekkanen, ervan te weerhouden enige dwaasheid te plegen tegen de Profeet
terwijl deze zich nog in Mekka bevond. Hij heeft noch gekwetst, noch iets aanstootgevends gezegd over de Profeet
. Hij was ook onder degenen die probeerden de boycotalliantie tegen Banu Hashim en Banu ‘Abdul Muttalib ongeldig te verklaren.
. Het gevecht ging door en eindigde met de dood van Al-Bukhtari.- ‘Abdur-Rahman bin ‘Awf en Omaiyah bin Khalaf waren tijdens de voor-islamitische tijd goede vrienden geweest. Toen de slag bij Badr eindigde, zag ‘Abdur-Rahman Omaiyah en zijn zoon onder de gevangenen. Hij wierp de bepantsering die hij als buit had, weg en liep met hen beiden. Bilal, de oproeper tot gebed van de Profeet
, zag Omaiyah en al snel werd hij duidelijk over de martelingen die hij als man aan deze man had ondergaan, en zwoer hij wraak te nemen op Omaiyah. ‘Abdur-Rahman probeerde de spanning te verlichten en de gênante situatie op een vriendelijke manier op te lossen, maar zonder succes. De moslims verzamelden zich en sloegen Omaiyah’s zoon met zwaarden. Op dit punt riep ‘Abdur-Rahman zijn oude vriend op om voor zijn leven te vluchten, maar hij werd van verschillende mensen met zwaarden doorboord en lag dood neer. ‘Abdur-Rahman, volkomen hulpeloos en berustend, zei: "Moge Allâh genade hebben over Bilal, want hij heeft mij de buit onthouden, en ik ben getroffen door de dood van mijn twee gevangenen." - Op het morele vlak was de slag bij Badr een onontkoombaar conflict tussen de krachten van het goede en die van het kwaad. In deze context spaarde ‘Umar bin Al-Khattab het leven van geen enkele afgodenaanbidders, zelfs niet zijn tante moederzijde Al-‘As bin Hisham bin Al-Mugheerah.
- Abu Bakr schreeuwde tegen zijn zoon ‘Abdur-Rahman, die nog steeds afgodenaanbidders was en met hen vocht: "Waar is mijn rijkdom, jij boze jongen?" De zoon antwoordde dat het was meegegaan met de wind.
- Toen de slag eindigde, begonnen de moslims enkele afgodenaanbidders in gevangenschap te houden. De Profeet
keek in het gezicht van Sa‘d bin Mu‘adh, de Hoofd van de bewakers van de Profeet
, en begreep dat hij er haatdragend naar was om vijandelijke elementen als gevangenen te nemen. Sa‘d stemde in met wat de Profeet
zei en voegde eraan toe dat het de eerste overwinning was voor de moslims over de krachten van het afgodenverering, en hij had meer sympathie voor het slachten van hen dan voor het sparen van hun levens. - Op de dag van Badr brak het zwaard van ‘Ukashah bin Mihsan Al-Asdi af, dus de Profeet
gaf hem een blok hout, dat hij schudde en dat onmiddellijk veranderde in een lang, sterk, wit zwaard. ‘Ukashah gebruikte datzelfde zwaard in de meeste islamitische veroveringen totdat hij stierf tijdens de apostasie oorlogen. - Toen de oorlogshandelingen waren afgerond, zag Mus‘ab bin ‘Umair Al-‘Abdari zijn broer, nog steeds een afgodenaanbidders, vastgebonden worden door een Ansari. Mus‘ab adviseerde de Helper de knoop aan te trekken, want de moeder van de gevangene was welvarend genoeg om haar zoon los te kopen. ‘Abu ‘Aziz, Mus‘abs broer, probeerde zijn broer te overhalen via de familiebanden, maar de laatste antwoordde stellig dat de Helper meer geschikt was voor broederschap dan hij.
- Toen de Profeet
beval dat de lichamen van de afgodenaanbidders in een lege put werden gegooid, keek Abu Hudhaifah bin ‘Utbah verdrietig naar zijn dode vader, die aan de kant van de afgodenaanbidders had gevochten. De Profeet
merkte dit op en vroeg hem er naar. Hudhaifah zei dat hij nooit de minste twijfel had gehad dat zijn vader zijn lot verdiend had, maar voegde eraan toe dat hij wenste dat hij tot de weg van de Islam was geleid, en dat was waarom hij verdrietig was. De Profeet
fluisterde hem enkele troostende woorden in zijn oor.
Het resultaat van de strijd was zoals reeds vermeld een vernederende nederlaag voor de afgodenaanbidders en een duidelijke overwinning voor de moslims. Veertien moslims werden gedood, waarvan zes uit de Emigranten en acht uit de Helpers. De afgodenaanbidders leden zware verliezen, zeventig werden gedood en een gelijk aantal gevangen genomen. Veel van de belangrijkste mannen van Mekka, en enkele van Mohammed
’s felste tegenstanders, behoorden tot de doden. Voorop stond Abu Jahl.
Op de derde dag ging de Boodschapper van Allah
naar buiten om te kijken naar de dode afgodenaanbidders, en zei:
Hij stond over de lichamen van vierentwintig leiders van de Quraish die in een van de putten waren gegooid, en begon hun bij naam en bij de namen van hun vaders aan te roepen, zeggende: "Zou het niet veel beter voor jullie zijn geweest als jullie Allah en Zijn Boodschapper hadden gehoorzaamd? Zie, wij hebben gevonden dat de beloften van onze Heer waarheid worden; vonden jullie (ook) dat de beloften van jullie Heer waar werden?" Toen zei ‘Umar bin Al-Khattab: "O Boodschapper van Allah! Waarom spreek je tot lichamen die geen zielen in zich hebben?" De Profeet
antwoordde: "Bij Hem in Wiens hand Mohammed
’s ziel is! Jullie horen niet beter wat Ik zeg dan zij doen."
Reactie in Mekka:
De afgodenaanbidders, een grote dosis discipline en zware nederlaag te hebben ontvangen, vluchtten in grote verwarring in de valleien en heuvels richting Mekka, in paniek en te beschaamd om hun volk te zien.
Ibn Ishaq vertelde dat de eerste bode van slecht nieuws Al-Haisaman bin ‘Abdullah Al-Khuza‘i was. Hij vertelde hen hoe hun notables waren gedood. De mensen daar geloofden hem in eerste instantie niet en dachten dat hij gek was geworden, maar al snel werd het nieuws bevestigd en een staat van ongelooflijke verbijstering overspoelde het hele Mekkaanse tafereel. Abu Sufyan bin Al-Harith gaf Abu Lahab een volledige rekening van het slachtpartij en de beschamende nederlaag die ze hadden geleden, met nadruk op de rol die de engelen speelden bij het tot stand brengen van hun tragische einde. Abu Lahab kon zijn gevoelens van verbittering niet onderdrukken en gaf vent op zijn gevoelens van verbittering door Abu Rafi‘, een moslim, maar terughoudend over zijn bekering, te mishandelen, beledigen en te slaan voor het herhalen van de rol van de engelen. Umm Al-Fadl, een andere moslimse vrouw, die zeer geïrriteerd was door het roekeloze gedrag van Abu Lahab, sloeg hem met een stam en brak zijn hoofd. Zeven dagen later stierf hij aan een onheilspellend ulcus en werd hij onbegraven achtergelaten voor drie dagen. Zijn zonen, echter, uit vrees voor schandalige geruchten, droegen hem naar een kuil en hielden afstand, gooiden stenen en stof naar hem.
De nederlaag was een zaak van groot schaamte en verdriet voor de Mekkanen. In bijna elk huis waren stille tranen voor de doden en de gevangenen. Ze brandden van vernedering en waren dorstig naar wraak. Huilen, klaagzangen en janken werden echter strikt verboden gesteld, opdat de moslims zich niet zouden verblijden over hun tegenspoed.
Medina ontvangt het nieuws van de overwinning:
Twee boodschappers, ‘Abdullah bin Rawahah en Zaid bin Harithah, werden naar Medina uitgezonden om de moslims daar blijde tijding van de overwinning te brengen.
De multiculturele en ideologische structuur van Medina kenmerkte zich door verschillende reacties. Geruchtenverspreiders onder de joden en huichelaars verspreidden het nieuws dat de Profeet
was gedood, en probeerden hun valse aanname te bevestigen met het feit dat Zaid bin Harithah Al-Qaswâ’, de teek van de Profeet
, reed. Toen ze arriveerden, deelden de twee boodschappers de moslims het blijde nieuws van de overwinning mede en gaven ze accurate informatie over het verloop van de gebeurtenissen om een gevoel van geruststelling diep in de harten van de angstige, maar nu blijde moslims te wekken. Ze begonnen onmiddellijk Allâh’s Naam te loven en Zijn lof op de top van hun stemmen te uiten. Hun chiefs verlieten de stad om de Profeet
op de weg naar Badr te verwelkomen.
Usamah bin Zaid vertelde dat ze kort na de begrafenis van Ruqaiyah, de dochter van de Profeet
en de vrouw van ‘Uthman bin ‘Affan, het nieuws van de duidelijke overwinning ontvingen. Ze was terminaal ziek en de Profeet
had ‘Uthman gevraagd in Medina te blijven en voor haar te zorgen.
Vóórdat hij het slagveld verliet, ontstond er een geschil over de buit onder de moslimstrijders, omdat de regel met betrekking tot hun verdeling nog niet was vastgelegd. Toen het verschil groter werd, schortte de Boodschapper van Allâh
elke oplossing op totdat de Openbaring werd gezonden.
‘Ubadah bin As-Samit zei: "We gingen met de Profeet
op pad en ik was getuige van Badr met hem. De strijd begon en Allâh, de Verhevene, versloeg de vijand. Sommige moslims zochten en achtervolgden de vijand, anderen waren bezig met het verzamelen van de buit uit het vijandelijke kamp, en anderen bewaakten de Profeet
en waren alert op eventuele noodsituatie of verrassingsaanval. Toen de nacht viel en de moslims zich samenhaalden, zeiden degenen die de buit hadden verzameld: "Wij hebben het verzameld, dus niemand anders heeft er recht op." Degenen die de vijand hadden achtervolgd zeiden: "Jullie hebben er geen meer recht op dan wij; wij hielden de vijand tegen en versloegen hen vervolgens." Wat de mannen betreft die de Profeet
bewaakten, zij maakten ook soortgelijke claims op de buit.
Op dat moment werd een Qurânsische vers geopenbaard, dat:
Op hun terugweg naar Medina, bij een grote zandheuvel, verdeelde de Profeet
de buit gelijkelijk onder de strijders nadat hij Al-Khums (een vijfde) had afgenomen. Toen ze As-Safra’ bereikten, gaf hij de opdracht om twee van de gevangenen te doden. Het waren An-Nadr bin Al-Harith en ‘Uqbah bin Abi Muait, omdat ze de moslims in Mekka hadden vervolgd en een diepe haat koesterden voor Allâh en Zijn Boodschapper
. Kortom, het waren oorlogsmisdaden in moderne terminologie, en hun executie was een indrukwekkende les voor onderdrukkers. ‘Uqbah vergat zijn trots en riep uit: "Wie zal voor mijn kinderen zorgen, o Profeet van Allâh?" De Profeet
antwoordde: "De Hel." Herinnerde ‘Uqbah zich niet de dag waarop hij de ingewanden van een schaap op het hoofd van de Profeet
had gegooid terwijl hij zich verootmoedigde in gebed, en Fatimah kwam en spoelde het van hem af? Hij had ook de Profeet
gewurgd met zijn mantel als Abu Bakr niet was ingegrepen en de Profeet
had bevrijd. De hoofden van beide criminelen werden door ‘Ali bin Abi Talib afgeslagen.
Bij Ar-Rawhâ’, een voorstad van Medina, werd het moslimleger ontvangen door de blijde inwoners van Medina die waren gekomen om de Profeet
te feliciteren met de duidelijke overwinning die Allâh hem had geschonken. Usaid bin Hudair, als woordvoerder van de andere gelovigen, prees Allâh en verontschuldigde zich vervolgens voor het niet hebben meegestreden, met de opmerking dat de Profeet
’s bedoeling waarschijnlijk was om een expeditie te ondernemen om een karavaan met kamelen te onderscheppen. Hij voegde eraan toe dat als hij had geweten dat het om een echte oorlog zou gaan, hij nooit had gewacht. De Profeet
verzekerde Usaid dat hij hem geloofde.
De Profeet
trad nu Medina binnen als een man die gerekend moest worden in een nieuwe dimensie – het militaire gebied. Hierdoor bekeerden een groot aantal inwoners van Medina zich tot de Islam, wat de kracht, macht en morele positie van de ware religie aanzienlijk versterkte.
De Profeet
spoorde de moslims aan om de gevangenen zo goed te behandelen dat de gevangenen hun eigen brood (het meest gewaardeerde deel van de maaltijd) aan hen gaven en de dadels voor zichzelf bewaarden.
Oorlogsvangenen vormden een probleem dat een oplossing vereiste, omdat het een nieuw fenomeen was in de geschiedenis van de Islam. De Profeet
raadpleegde Abu Bakr en ‘Umar bin Al-Khattab over wat hij met de gevangenen moest doen. Abu Bakr stelde voor om hen los te kopen, met de uitleg dat: "Ze zijn immers onze verwanten, en dit geld zou ons kracht geven tegen de ongelovigen, bovendien kan Allâh hen tot de Islam leiden." ‘Umar adviseerde hen te doden, met de woorden: "Ze zijn de leiders van Kufr (ongeloof)." De Profeet
gaf de voorkeur aan Abu Bakr’s suggestie boven die van ‘Umar. De volgende dag bezochten ‘Umar en Abu Bakr de Profeet
en zagen hen huilen. Hij toonde extreme verbazing en vroeg naar de situatie, zodat hij kon meewenen als het de moeite waard was om te wenen, of anders zou hij doen alsof hij weende.
De Profeet
zei dat er een Qur’ânische vers was geopenbaard dat hen beklaagde over het aannemen van losgeld van de gevangenen in plaats van hen te doden:
De eerdere goddelijke ordonnantie luidde als volgt,
Waarin een gebied werd opgenomen dat toestemming gaf om losgeld te eisen, daarom werd er geen straf opgelegd. Ze werden alleen beklaagd over het nemen van gevangenen voordat de gehele grond van ongeloof was veroverd. Los van dit waren de polytheïsten die naar Medina werden gebracht niet alleen krijgsgevangenen, maar ook oorlogsmisdadenplegers, die volgens modern oorlogsrechtelijk strafrecht ter verantwoording worden geroepen om hun verdiende straf te ontvangen, namelijk de doodstraf of levenslange gevangenisstraf.
Het losgeld voor de gevangenen lag tussen de 4000 en 1000 Dirhams in overeenstemming met de financiële situatie van de gevangene. Een andere vorm van losgeld kreeg een educatieve dimensie; de meeste Makkanezen waren, in tegenstelling tot de inwoners van Medina, geletterd, en dus werd elke gevangene die zich geen losgeld kon veroorloven, toevertrouwd met tien kinderen om hen de kunst van schrijven en lezen te leren. Zodra het kind voldoende bekwaam was, werd de instructeur vrijgelaten. Een andere groep gevangenen werd zonder losgeld vrijgelaten vanwege hun penibele financiële situatie. Zainab, de dochter van de Profeet
, betaalde het losgeld van haar echtgenoot Abul-‘As met een ketting. De moslims lieten de gevangene vrij en brachten de ketting terug uit eerbied voor de Profeet
, maar met de voorwaarde dat Abul-‘As Zainab toestond om naar Medina te migreren, wat hij daadwerkelijk deed.
In gevangenschap bevond zich ook een welsprekende redenaar genaamd Suhail bin ‘Amr. ‘Umar stelde voor om zijn voortanden te trekken om hem te weerhouden van het spreken, maar de Profeet
wees zijn suggestie af uit vrees dat de Quraish op dezelfde manier zou reageren aan de ene kant, en aan de andere kant uit vrees voor Allâh’s toorn op de Dag der Opstanding.
Sa‘d bin An-Nu‘man, een minderjarige pelgrim die in Mekka werd vastgehouden, werd vrijgelaten in ruil voor het vrijlaten van de zoon van Abu Sufyan, een gevangene.
De Slag bij Badr in de Qur’ânische Context:
Hoofdstuk Al-Anfal (buit) werd geopenbaard ter gelegenheid van de slag bij Badr, Ramadan 17e 2 A.H. Het vormde een unieke goddelijke commentaar op deze slag.
Allâh, de Allerhoogste, behandelt in dit Hoofdstuk belangrijke kwesties met betrekking tot het gehele proces van islamisering. Allâh vestigt hier de aandacht van de moslims op de nog steeds aanwezige morele tekortkomingen in hun karakter. Hij wil hen een geïntegreerde, verzuiverde samenleving laten opbouwen. Hij spreekt over de onzichtbare hulp die Hij heeft nedergezonden naar Zijn gehoorzame dienaars om hen in staat te stellen hun nobele doelstellingen te bereiken. Hij wil de moslims van elke trek van hoogmoed of arrogantie ontdoen die erin zou kunnen sluipen. Hij wil dat ze zich tot Hem wenden om hulp, Hem en Zijn Boodschapper
gehoorzamen.
Daarna omschreef Hij de nobele doelstellingen waarvoor de Boodschapper
die bloedige strijd lanceerde, en wees hen op de verdiensten en kwaliteiten die leidden tot de grote overwinning.
Ook de afgodenaanbidders, huichelaars, de joden en krijgsgevangenen werden genoemd, en werd hen verzocht zich over te geven aan de Waarheid en zich er alleen aan te houden.
De kwestie van de buit van oorlog werd opgelost en de principes en basisprincipes die relevant zijn voor deze kwestie werden duidelijk gedefinieerd.
De wetten en regels die betrekking hebben op oorlog en vrede werden gelegaliseerd en gecodificeerd, vooral in dit geavanceerde stadium van de islamitische actie. Allâh wilde dat de moslims een oorlogsetiek volgden die anders was dan die van de pre-islamitische praktijken. Moslims worden geacht anderen te overtreffen in ethiek, waarden en verfijnde idealen. Hij wil de wereld ervan overtuigen dat de islam niet slechts een theoretische code voor het leven is, maar eerder praktische principes is die gericht zijn op de ontwikkeling van de geest. In deze context stelde Hij inter- en intrastate relaties vast.
Het vasten van Ramadan werd vastgesteld als een verplichte observantie in het jaar 2 A.H., aangevuld met de plicht die op moslims rust om zakaat (belasting voor de armen, armen-plicht) te betalen om de last van de behoeftige Emigranten te verlichten.
Een wonderlijke en opvallende samenloop van omstandigheden was het vaststellen van Shawwal ‘Eid (het festival van het breken van het vasten) direct na de duidelijke overwinning van Badr. Het was eigenlijk het mooiste schouwspel dat ooit is gezien van moslims die hun huizen verlaten, bidden, Allâh’s Naam uitroepen en Zijn lof met hun stemmen hooghouden ter erkenning van Zijn gunst en genade, en ten slotte de steun die Hij hen heeft gegeven en waardoor de krachten van de Waarheid de krachten van het kwaad overwonnen hebben.
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 8 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Ga terug naar de Hoofdpagina