AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -7

✦

Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.

AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet (vrede zij met hem)

Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-

Vertaald door : Issam Diab

<<Vorige ---- Volgende >>

Pagina 7 van 17

Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17


 

Een Nieuwe Maatschappij wordt gebouwd

We hebben reeds vermeld dat de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) op vrijdag, 12e Rabi‘ Al-Awwal 1 A.H., d.w.z. 27 september 622 A.D., in Medina arriveerde en de benedenverdieping van het huis van Abi Ayyub als een tijdelijke verblijfplaats gebruikte.

De eerste taak waar de Profeet (Peace Be Upon Him) zich toe wendde bij zijn aankomst in Medina was de constructie van een Moskee, op de exacte plek waar zijn kameel knielde. Het land, dat toebehoorde aan twee wezen, werd gekocht. De Profeet (Peace Be Upon Him) droeg zelf bij aan de bouw van de Moskee door leemstenen en stenen te dragen terwijl hij verzen reciteerde:

  • "O Allâh! er is geen geluk behalve dat van het Hiernamaals, ik smek U om de Emigranten en Helpers te vergeven."
  • De grond werd gezuiverd van onkruid en struiken, palmbomen en afval, de graven van de afgodenaanbidders werden opgegraven en vervolgens gelijk gemaakt en er werden bomen rond geplant. De Qiblah (de richting waarin de moslims hun gezicht wenden tijdens het gebed) werd geconstrueerd om naar Jeruzalem te wijzen; er werden ook twee balken opgericht om het dak te ondersteunen. Het was vierkant van vorm, met een zijde van ongeveer 100 meter, gericht naar het noorden en met drie poorten aan elk van de overige zijden. In de buurt werden kamers gebouwd voor het huishouden van de Profeet, van stenen en leemstenen met daken van palmbladeren. Ten noorden van de Moskee werd een plaats gereserveerd voor de moslims die noch familie noch huis hadden. De Adhân (het oproepen van de moslims tot de Moskee door de oproep tot het gebed) werd op dit vroege stadium van de migratieperiode ingeleid. De Moskee was niet slechts een plaats om te bidden, maar eerder een islamitische liga waar de moslims werden onderwezen in de Islam en haar doctrines. Het diende als een bijeenkomstplaats waar de voor-islamitische trends tot een overeenstemming kwamen; het was het hoofdkwartier waar alle zaken van de moslims werden beheerd, en consultatieve en uitvoerende raden werden gehouden.

    Nadat de Moskee zo was gebouwd, wendde de Profeet (Peace Be Upon Him) zijn aandacht tot het cementeren van de banden van wederzijds broederschap onder de moslims van Medina, de Al-Ansar (de Helpers) en de Al-Muhajirun (de Emigranten). Het was inderdaad uniek in de geschiedenis van de wereld. Een bijeenkomst van 90 mannen, waarvan de helft Emigranten en de anderen Helpers, verzamelde zich in het huis van Anas bin Malik waar de Profeet (Peace Be Upon Him) de broederschap officieel zijn zegen gaf. Wanneer een van de twee personen die als broers waren gekoppeld, overleed, werd zijn eigendom geërfd door zijn broer in de geloof. Deze praktijk bleef voortduren tot de volgende vers werd geopenbaard ten tijde van de Slag bij Badr, en de reguliere regel van erfopvolging zijn normale verloop mocht volgen:

  • "Maar bloedverwanten zijn elkaar dichter bij wat betreft de erfenis." [8:75]
  • "Broederschap in de geloof", om het nogmaals te citeren van Mohammed Al-Ghazali, "hield elke onderscheid van ras en bloed ondergeschikt en ondersteunde het islamitische voorschrift: niemand is superieur aan de ander, behalve op basis van vroomheid en Godvrezendheid."

    De Profeet (Peace Be Upon Him) voegde aan die broederschap een geldig contract toe; het waren niet slechts betekenisloze woorden, maar eerder een geldige praktijk met betrekking tot bloed en vermogen, en niet een voorbijgaande grillen die de vorm aannam van een toevallige groet.

    De sfeer van broederschap en kameraadschap die werd gecreëerd, creëerde een geest van zelfopoffering die diep in de harten van zijn volgelingen was verankerd, en produceerde zeer gezonde resultaten. Zo zei Sa‘d bin Ar-Rabi‘, een Helper, tegen zijn broer in de geloof ‘Abdur Rahman bin ‘Awf: "Ik ben de rijkste man onder de Helpers. Ik ben blij om mijn eigendom in tweeën te delen met jou. Ik heb twee vrouwen, ik ben bereid er een te scheiden en na het verstrijken van haar ‘Iddah, (de voorgeschreven periode voor een gescheiden vrouw om onbehuwd in haar huis te blijven) kun je haar trouwen." Maar ‘Abdur Rahman bin ‘Awf was niet bereid iets te accepteren: noch eigendom noch huis. Dus hij sprak zijn broer zegenend en zei: "Wees zo goed om mij naar de markt te leiden zodat ik met mijn eigen handen mijn fortuin kan maken." En hij bloeide op en trouwde al snel door zijn eigen arbeid.

    De Helpers waren uiterst genereus tegenover hun broeders in de geloof. Abu Hurairah meldde dat zij eens naar de Profeet (Peace Be Upon Him) kwamen met het verzoek dat hun boomgaarden met palmstruiken gelijk verdeeld zouden worden tussen de moslims van Medina en hun broeders uit Mekka. Maar de Profeet (Peace Be Upon Him) was terughoudend om deze zware last op hen te leggen. Het werd echter besloten dat de Emigranten in de boomgaarden zouden werken samen met de Helpers en de opbrengst gelijk verdeeld zou worden onder hen.

    Dergelijke voorbeelden wijzen direct op de geest van opoffering, altruïsme en cordialiteit aan de kant van de Helpers, en ook op het gevoel van waardering, dankbaarheid en zelfrespect dat de Emigranten dierbaar vonden aan hun harten. Zij namen slechts wat hen hielp om een redelijk bestaan te leiden. Kortom, dit beleid van wederzijdse broederschap was zo wijs en tijdig dat veel hardnekkige problemen wonderbaarlijk en redelijk werden opgelost.

    Een Handvest van Islamitische Alliantie:

    Net zoals de Profeet (Peace Be Upon Him) een code van broederschap had vastgesteld onder de gelovigen, zo was hij ook graag bezig met het opbouwen van vriendelijke relaties tussen de moslims en de niet-moslim stammen van Arabië. Hij stelde een soort verdrag op met als doel alle voor-islamitische rancune en intertribale vetes uit te sluiten. Hij was zo nauwgezetig om geen enkel gebied in het verdrag te laten dat pre-islamitische tradities zou toestaan om binnen te dringen of de nieuwe omgeving te schenden die hij wilde vestigen. Hierin bekijken we enkele van de bepalingen ervan.

  • In de Naam van Allâh, de Allerhoogste, de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle. Dit is een document van Mohammed, de Boodschapper van Allâh, betreffende Emigranten en Helpers en degenen die hen volgden en met hen streden.
    1. Zij zijn één natie ter uitsluiting van andere mensen.
    2. De Emigranten van Quraish verenigen zich en betalen bloedgeld onderling, en lossen eervol hun gevangenen in. Elke stam van de Helpers verenigt zich, zoals ze aanvankelijk waren, en elke sectie onder hen zal een losgeld betalen voor het vrijlaten van hun relatieve gevangenen.
    3. Gelovigen laten niemand zonder middelen achter door geen aflossing of bloedgeld in natura te betalen.
    4. Wie rebellie vertoont of wie ernaar streeft om vijandigheid en tweedracht te verspreiden, de hand van elke vrome moslim zal tegen hem zijn, zelfs al is hij zijn zoon.
    5. Een gelovige mag geen andere gelovige doden, noch een ongelovige steunen tegen een gelovige.
    6. De bescherming van Allâh is één (en wordt eveneens) uitgebreid tot de nederigste van de gelovigen.
    7. Gelovigen steunen elkaar.
    8. Wie van de joden ons volgt, zal hulp en bijstand ontvangen; hij zal niet gekwetst worden, noch zal een vijand tegen hem worden geholpen.
    9. De vrede van de gelovigen is onverdeelbaar. Er mag geen aparte vrede worden gesloten wanneer gelovigen in de weg van Allâh vechten. De voorwaarden moeten eerlijk en billijk zijn voor iedereen.
    10. Het zal niet toegestaan zijn voor een gelovige, die vasthoudt aan wat in dit document staat en gelooft in Allâh en de Dag des Oordeels, om een crimineel te helpen of hem een toevluchtsoord te bieden. Degenen die hem een toevluchtsoord bieden en hem hulp verlenen, zullen de vloek en de woede van Allâh op de Dag der Opstanding hebben. Hun boete wordt niet aanvaard.
    11. Telkens wanneer u het over een kwestie eens bent, moet deze worden verwezen naar Allâh en naar Mohammed.
    12. Het doden van een gelovige opzettelijk zonder goede reden, brengt de dood van de moordenaar met zich mee, tenzij de sponsor anders bepaalt.

    Het was uitsluitend door zijn wijsheid en behendigheid, dat de Profeet (Peace Be Upon Him) de pilaren van de nieuwe samenleving oprichtte. Dit fenomeen heeft ongetwijfeld zijn stempel gedrukt op de deugdzame moslims. Hij bracht hen op in het licht van de islamitische opleiding, hij schonk hun zielen, hij drong aan op het observeren van rechtschapenheid en prijzenswaardige manieren en was erop gebrand om in hen de ethiek van vriendschap, glorie, eer, aanbidding en in de eerste plaats gehoorzaamheid aan Allâh en Zijn Boodschapper te laten vloeien.

    Het volgende is een cluster van de deugden die hij in de geesten van zijn volgelingen wilde inboezemen:

  • Een man vroeg de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) welke van de verdiensten in de islam superieur is. Hij (de Profeet (Peace Be Upon Him)) opmerkte:
  • "Dat je voedsel verstrekt en begroetingen uitdeelt aan iemand die je kent of niet kent."
  • ‘Abdullah bin Salâm zei: Toen de Profeet (Peace Be Upon Him) in Medina arriveerde, ging ik hem bezoeken en ik herkende meteen aan zijn gelaatstrekken dat hij nooit een leugenaar zou zijn. De eerste dingen die hij (de Profeet (Peace Be Upon Him)) zei waren:

  • "Verspreid onder elkaar de groet van vrede, geef eten aan de behoeftigen, onderhoud de familiebanden, verricht gebeden tijdens de nacht terwijl anderen slapen, dan zult u vreedzaam het Paradijs (Paradijs) binnenkomen."
  • En hij zei:

  • "De moslim is degene van wie de moslims veilig zijn voor zijn tong en hand."
  • En zei:

     

  • "Niemand onder u gelooft (oprecht) totdat hij voor zijn broeder verlangt wat hij voor zichzelf verlangt."
  • En zei:

  • "Hij zal niet het Paradijs binnenkomen, hij wiens buurman niet veilig is van zijn onrechtmatige gedrag."
  • En zei:

  • "Een moslim is de broeder van een moslim; hij onderdrukt hem niet en laat hem niet in de steek. Wie een wereldse zorg van een gelovige wegnemt, zal van hem één van de zorgen van de Dag der Opstanding wegnemen. Wie een moslim beschermt, zal hem op de Dag der Opstanding beschermen."
  • En zei:

  • "Het beledigen van een moslim is een godslastering en het vechten tegen hem is ongeloof."
  • En zei:

  • "Het wegnemen van iets schadelijks van de weg, is aalmoezen."
  • En zei:

  • "Aalmoezen wissen zonden, net zoals water een vuur dooft."
  • En zei:

  • "Hij is geen volmaakte gelovige, die naar bed gaat met een volle maag en weet dat zijn buurman honger heeft."
  • En zei:

  • "Toon barmhartigheid aan mensen op aarde, zodat Allâh barmhartigheid zal hebben over u in de hemel."
  • En zei:

  • "Probeer het vuur te vermijden, zelfs met de helft van een dadel (in aalmoezen), indien niet door het aanbieden van een goed woord."
  • En zei:

  • "Het kleden van een ondergeklede moslim, geeft u recht op een kledingstuk uit het Paradijs; het voeden van een hongerige moslim zal u (door de Wil van Allâh) in aanmerking brengen voor de vruchten van het Paradijs, en als u water geeft aan een dorstige moslim, zal Allâh u voorzien van een drankje uit ‘het Verzegelde Nectar’."

    Hij spoorde eveneens de gelovigen aan om in aalmoezen te geven, daarbij herinnerend aan relevante deugden waarvoor de harten verlangen.

  • Hij zei:

  • "De gelovigen in hun onderlinge liefde, zijn als het menselijk lichaam, waar wanneer het oog pijn heeft, het hele lichaam de pijn voelt; wanneer het hoofd pijn heeft, zal het hele lichaam lijden."
  • En zei

  • "De broederbanden tussen twee moslims zijn als delen van een huis, één deel versterkt en houdt het andere vast."
  • En zei:

  • "Koester geen vijandigheid tegen een moslim; wees niet jaloers op andere moslims; ga niet tegen een moslim in en verlaat hem niet. O, slaven van Allâh! Wees als broeders voor elkaar. Het is niet toelaatbaar dat een moslim zijn broeder meer dan drie dagen verlaat."
  • De Profeet (Peace Be Upon Him) promootte eveneens de gewoonte om niet om hulp te vragen aan anderen, tenzij men totaal hulpeloos is. Hij sprak veel met zijn metgezellen over de verdiensten, deugden en de Divine beloning die verbonden zijn aan het observeren van de voorgeschreven aanbidding en rituelen. Hij bracht altijd overtuigende bewijzen aan om hen fysiek en spiritueel te verbinden met de Openbaring die tot hem was gezonden, waardoor hij hen op de hoogte stelde van hun plichten en verantwoordelijkheden in termen van de gevolgen van de Roep van de Islam, en tegelijkertijd de vereisten van begrip en contemplatie benadrukte.

    Dat was zijn praktijk om hun moraal te maximaliseren en hen te doordringen met de edele waarden en idealen, zodat ze modellen van deugdzaamheid konden worden die door latere generaties werden gekopieerd.

    ‘Abdullah bin Mas‘ud - moge Allah tevreden met hem zijn - zei eens: Als je bereid bent een goed voorbeeld te volgen, dan kun je een toevluchtsoord vinden in de traditie van de overledenen, want de levenden zijn vatbaar voor onderdrukking (zodat ze in hun geloof kunnen aarzelen). Volg de stappen van de metgezellen van Mohammed. Zij waren de besten in deze natie, de meest vrome, de meest geleerde en de minst pretentieuze. Allâh koos hen uit om de Profeet (Peace Be Upon Him) te vergezellen en Zijn religie te vestigen. Daarom is het noodzakelijk om hun gratie te leren kennen, hun rechtvaardige weg te volgen en zoveel mogelijk naar hun manieren te leven en hun biografie te assimileren. Zij waren altijd op het orthodoxe pad. Dan is er de grote Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) wiens morele zichtbare kenmerken, aspecten van perfectie, talenten, deugden, edele manieren en prijzenswaardige daden hem recht geven om de binnenste cellen van onze harten te bezetten en het dierbaarste doel te worden waarvoor de ziel verlangt. Nauwelijks sprak hij een woord of zijn metgezellen haastten zich om het te assimileren en erin te werken.

    Dit waren de kenmerken en kwaliteiten op basis waarvan de Profeet (Peace Be Upon Him) een nieuwe samenleving wilde opbouwen, de meest wonderbaarlijke en meest eerbare samenleving die ooit in de geschiedenis is bekend. Op deze gronden streefde hij ernaar om de langdurige problemen op te lossen en later de mensheid de kans te geven een zucht van verlichting te nemen na een lange vermoeiende reis in donkere en sombere avenues. Zo'n verheven moraal lag aan de basis van het creëren van een nieuwe samenleving met geïntegreerde componenten die immuun zijn voor alle fluctuaties van de tijd en krachtig genoeg zijn om de hele loop van de mensheid te veranderen.

    Een Samenwerkings- en Niet-Agressie Pact
    met de Joden

    Kort nadat hij naar Medina was geëmigreerd en ervoor had gezorgd dat de pijlers van de nieuwe islamitische gemeenschap stevig stonden op sterke fundamenten van administratieve, politieke en ideologische eenheid, begon de Profeet (Peace Be Upon Him) regelmatige en duidelijk gedefinieerde relaties met niet-moslims op te bouwen. Al deze inspanningen werden uitsluitend geleverd om vrede, veiligheid en welvaart te bieden aan de gehele mensheid en om een geest van rapport en harmonie te creëren binnen zijn regio, in het bijzonder.

    Geografisch waren de Joden de mensen die het dichtst bij Medina woonden. Hoewel ze slechte bedoelingen koesterden en een bittere wrok koesterden, toonden ze geen enkele weerstand of geringe vijandigheid. De Profeet besloot een verdrag met hen te ratificeren met clausules die volledige vrijheid in geloof en vermogen boden. Hij had absoluut geen intentie om strenge beleidsmaatregelen te volgen, zoals verbanning, inbeslagname van vermogen en land of vijandigheid.

    Het verdrag vond plaats in de context van een ander, groter kader met betrekking tot inter-moslimrelaties.

    De belangrijkste bepalingen van het verdrag zijn als volgt:

     

    1. De Joden van Bani ‘Awf zijn één gemeenschap met de gelovigen. De Joden zullen hun religie belijden, en de moslims de hunne.
    2. De Joden zullen verantwoordelijk zijn voor hun uitgaven, en de moslims voor de hunne.
    3. Als ze worden aangevallen door een derde partij, zullen ze elkaar te hulp schieten.
    4. Elk van beide zal zich met elkaar overleggen. De wederzijdse relatie zal gebaseerd zijn op rechtvaardigheid; zonde is totaal uitgesloten.
    5. Geen van beide zal zonden begaan ten nadele van de ander.
    6. De benadeelde partij zal worden geholpen.
    7. De Joden zullen bijdragen aan de kosten van de oorlog zolang ze samen met de gelovigen vechten.
    8. Medina zal heilig en onaantastbaar blijven voor allegenen die bij dit verdrag tekenen.
    9. Mocht er een meningsverschil ontstaan tussen de ondertekenaars van dit verdrag, dan zullen Allâh, de Allerhoogste en Zijn Boodschapper de geschil beslechten.
    10. De ondertekenaars van dit verdrag zullen de Quraish commercieel boycotten; ze zullen ook afzien van het verlenen van enige steun aan hen.
    11. Elk van beide zal bijdragen aan de verdediging van Medina, in geval van een buitenlandse aanval, in zijn respectievelijke gebied.
    12. Dit verdrag mag noch de ene noch de andere partij beletten om wettige wraak te nemen.

    Medina en haar voorsteden werden na de ratificatie van dit verdrag een coalitiestaat, met Medina proper als hoofdstad en Mohammed (Peace Be Upon Him) als ‘president’; de autoriteiten lagen voornamelijk in de handen van de moslims, en was daardoor een echte hoofdstad van de Islam. Om de zone van vrede en veiligheid uit te breiden, begon de Profeet (Peace Be Upon Him) soortgelijke verdragen te sluiten met andere stammen die in zijn ‘staat’ woonden.

    De Profeet op het slagveld

    De Quraishieten, gekweld door de ontsnapping van de Profeet (Peace Be Upon Him) samen met zijn toegewijde metgezellen, en jaloers op zijn groeiende macht in Medina, hielden ze een streng toezicht op de achterblijvende moslims en vervolgden hen op elke mogelijke manier. Ze namen ook stiekeme contacten op met ‘Abdullah bin Uabi bin Salul, hoofd van de Medinese afgodenaanbidders, en aangewezen president van de stammen ‘Aws en Khazraj vóór de emigratie van de Profeet. Ze stuurden hem een krachtig geformuleerd ultimatum waarin hij werd bevolen om te vechten of de Profeet te verbannen, anders zouden ze een grootschalige militaire campagne lanceren die zijn volk zou uitroeien en zijn vrouwen zou verbieden.

    Met zijn trots gekwetst en zijn koningschap hem ontnomen, reageerde ‘Abdullah bin Uabi bin Salul, a priori positief op zijn Quraishitische medeaanbidders. Hij mobiliseerde zijn aanhangers om de moslims tegen te werken. De Profeet (Peace Be Upon Him), toen hij hoorde over deze onheilige alliantie, riep ‘Abdullah op en drong aan bij hem om verstandiger en doordachter te zijn en waarschuwde zijn mannen om niet in kwaadaardige trucs te vallen. De mannen gaven, om redenen van lafheid of verstand, de opzet op. Hun leider leek echter te voldoen, maar van binnen was hij een boosaardige, onvoorspelbare medeplichtige met de Quraish en de jaloerse joden. Schermutselingen en provocaties begonnen de weg te effenen voor een grote confrontatie tussen de moslims en afgodenaanbidders. Sa‘d bin Mu‘adh, een uitstekende Helper, kondigde zijn intentie aan om ‘Umrah (kleinere pelgrimsochtend) te observeren en reisde naar Mekka. Daar gaf Omaiya bin Khalaf hem les in de rituele omlopen. Abu Jahl, een grote vijand van de Islam, zag hem in de Heilige Bescherming en dreigde hem te hebben gedood als hij niet in het gezelschap van Omaiya was geweest. Sa‘d daagde hem dapper en uitdagend uit om enige dwaasheid te begaan met het risico hun karavanen af te snijden.

    Provocerende acties bleven aan en de Quraish stuurden de moslims een brief waarin ze dreigden hen in hun eigen vaderland te doden. Dit waren geen lege woorden, want de Profeet (Peace Be Upon Him) ontving van betrouwbare bronnen informatie over echte intriges en plannen die door de vijanden van de Islam werden gesmeed. Voorzorgsmaatregelen werden genomen en er werd een staat van paraatheid afgekondigd, inclusief het plaatsen van bewakers rond het huis van de Profeet (Peace Be Upon Him) en strategische knooppunten. ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - meldde dat de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) op een nacht lag te slapen op zijn aankomst in Medina en zei: Waren er een vrome persoon onder mijn metgezellen die de nacht voor mij zou bewaken? Ze (‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - ) zei: We bevonden ons in deze toestand toen we het gekletter van wapens hoorden. Hij (de Profeet (Peace Be Upon Him)) zei: Wie is dat? Hij zei: Dit is Sa‘d bin Abi Waqqas. Allâh’s Boodschapper (Peace Be Upon Him) zei tegen hem: Wat brengt je hier? Toen zei hij: Ik koesterde angst (dat er schade zou toekomen) aan Allâh’s Boodschapper (Peace Be Upon Him), dus ik kwam om als uw wachter te dienen. Allâh’s Boodschapper (Peace Be Upon Him) sprak zegeningen over hem uit en toen sliep hij.

    Deze staat van nauwe waakzaamheid bleef onophoudelijk voort tot de Woorden van Allâh werden geopenbaard, stellende:

  • "Allâh zal u beschermen tegen de mensen." [5:67]
  • Hier keek de Profeet (Peace Be Upon Him) vanuit de koepel van zijn huis en vroeg zijn volk om weg te gaan, en maakte duidelijk dat Allâh de verantwoordelijkheid zou nemen om hem te beschermen.

    Het leven van de Profeet was niet het enige doelwit van de boze plannen, maar eerder het leven en de gehele entiteit van de moslims. Toen de Madinese de Profeet (Peace Be Upon Him) en zijn metgezellen een veilige schuilplaats boden, begonnen de woestijnbedoeïenen hen allemaal op dezelfde manier te bekijken en alle moslims uit te bannen.

    In dit precaire oogenblik met de Quraish, vastbesloten om hun agressieve en duivelse plannen na te streven, gaf Allâh, de Allerhoogste, de moslims de toestemming om wapens te gebruiken tegen de ongelovigen:

  • Toestemming om te vechten is gegeven aan degenen die bevochten worden, omdat zij onrechtmatig behandeld zijn. En voorzeker, Allah is in staat om hen (tegen het onrecht) te helpen." [22:39]
  • Dit vers werd geopenbaard in een grotere context van goddelijke instructies om alle aspecten van valsheid uit te roeien en de symbolen en rituelen van Allâh te eren:

  • Degenen die Wij de macht over het land hebben gegeven (door hen te helpen tegen hun vijanden), het zijn zij die bevelen inluiden voor het verrichten van de salaat, het betalen van de zakaat, het aansporen tot het goede en het verbieden van het slechte. En aan Allah behoort het einde van alle zaken." [22:41].
  • Onbetwistbaar werd de toestemming om te vechten geopenbaard in Medina na de emigratie, niet in Mekka, hoewel de exacte datum daarvan in twijfel trekt.

    De toestemming om te vechten was er al, maar gezien de status quo was het verstandig voor de moslims om de handelsroutes die naar Mekka leidden onder hun controle te krijgen. Om dit strategische doel te bereiken, moest de Profeet (Peace Be Upon Him) of twee opties kiezen:

    1. Het sluiten van niet-agressiepacten met de stammen die de gebieden bewonen aangrenzend aan de routes of tussen deze routes en Medina. Met betrekking tot deze handelswijze had de Profeet (Peace Be Upon Him) reeds, samen met de joden en andere naburige stammen, het eerdergenoemde pact van samenwerking en goede buurrelaties ondertekend.
    2. Het uitzenden van opeenvolgende gewapende missies voor hinderlagen langs de strategische handelsroutes.

    Pre-Badr Missies en Invasies.

    Met het oog op de implementatie van deze plannen, begonnen de moslims met echte militaire activiteiten, die in eerste instantie de vorm aannamen van verkenningspatrouilles die werden gedelegeerd om de geopolitieke kenmerken van de wegen rond Medina en andere naar Mekka te verkennen, en allianties te smeden met de nabijgelegen stammen. De Profeet wilde de polytheïsten en joden van Medina, evenals de bedoeïnen in de omgeving, indruk maken dat de moslims hun oude angsten hadden weggenomen en te sterk waren om zonder straf aangevallen te worden. Hij wilde ook de macht van zijn volgelingen demonstreren om Quraish te ontmoedigen van het plegen van enige militaire dwaasheid tegen hem, die hun economische leven en levensonderhoud in gevaar zou brengen, en om hen te stoppen met het vervolgen van de hulpeloze moslims die in Mekka gevangen zaten, en daardoor zou hij deze gelegenheid aangrijpen om zijn taak van het vrij verspreiden van de Divine Roep te hervatten.

    Hieronder volgt een overzicht van deze missies en taken:

    1. Saif Al-Bahr Platoon werd uitgezonden in Ramadan 1 A.H., d.w.z. 623 A.D., onder leiding van Hamzah bin ‘Abdul Muttalib en bestond uit 30 Emigranten met een duidelijke taak om een karavaan van Quraish te onderscheppen. Het was een karavaan van 300 mensen, waaronder Abu Jahl bin Hisham. De twee partijen ontmoetten elkaar en stelden zich schik in voorbereiding op een gevecht. Majdi bin ‘Amr, die goede relaties had met beide partijen, was toevallig aanwezig en wist een onmiddellijke botsing te voorkomen.
  • Bij die gelegenheid accrediteerde de Profeet (Peace Be Upon Him) de eerste vlag in de geschiedenis van de moslims. Het was wit van kleur en werd toevertrouwd aan Kinaz bin Husain Al-Ghanawi om te dragen.
    1. In Shawwal, 1 A.H., d.w.z. April 623 A.D. zond de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) ‘Ubaidah bin Al-Harith bin Al-Muttalib aan het hoofd van 60 ruiters van Emigranten naar een plek genaamd Batn Rabegh, waar ze Abu Sufyan ontmoetten aan het hoofd van een karavaan van 200 mannen. Er werd geschoten met pijlen, maar er was geen daadwerkelijk gevecht.
  • Het is interessant op te merken dat twee moslims, Al-Miqdad bin ‘Amr Al-Bahrani en ‘Utbah bin Ghazwan Al-Mazini, afvallig werden van de karavaan van Quraish en zich bij ‘Ubaidah voegden. De moslims hadden een witte vlag die werd gedragen door Mistah bin Athatha bin Al-Muttalib bin ‘Abd Munaf.
  •  

    1. In Dhul Qa‘dah 1 A.H., d.w.z. Mei 623 A.D. zond de Profeet (Peace Be Upon Him) Sa‘d bin Abi Waqqas aan het hoofd van 20 ruiters, en instrueerde hen om niet voorbij Al-Kharrar te gaan. Na een tocht van vijf dagen bereikten ze de plek en ontdekten dat de kamelen van Quraish de dag ervoor waren vertrokken; hun vlag was, zoals gewoonlijk, wit en werd gedragen door Al-Miqdad bin ‘Amr.
    2. Ghazwa Al-Abwa’ of Waddan. Het was in Safar 2 A.H., d.w.z. 623 A.D. De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) vertrok zelf aan het hoofd van 70 mannen, voornamelijk Emigranten, om een kamelenkaravaan van Quraish te onderscheppen, waarbij hij Sa‘d bin ‘Ubadah achterliet om de zaken in Medina te regelen. Toen hij Waddan bereikte, een plaats tussen Mekka en Medina, vond hij niemand.
  • In het kader van deze campagne sloot hij een niet-agressiepact met ‘Amr bin Makhshi Ad-Damari. De bepalingen van het pact luiden als volgt:
  • "Dit is een document van Mohammed, de Boodschapper van Allâh betreffende Bani Damrah, waarin hij hen veilig en zeker stelde in hun vermogen en leven. Ze kunnen steun verwachten van de moslims, tenzij ze zich verzetten tegen de religie van Allâh. Ze worden ook verwacht positief te reageren in het geval de Profeet hun hulp zoekt."
  • Dit was de eerste invasie onder leiding van de Boodschapper van Allâh. Het duurde vijftien dagen, met een witte vlag gedragen door Hamzah bin ‘Abdul Muttalib.

  •  

    1. Buwat Invasie. Het vond plaats in Rabi‘ Al-Awwal 2 A.H., d.w.z. 623 A.D. De Profeet (Peace Be Upon Him), aan het hoofd van 200 metgezellen, marcheerde naar Buwat om een karavaan van de afgodenaanbidders te onderscheppen, bestaande uit 100 afgodenaanbidders, Omaiya bin Khalaf daaronder, en 2500 kamelen. Toen hij Buwat bereikte, was de karavaan vertrokken. Voorafgaand aan het verlaten van Medina, gaf hij Sa‘d bin Mu‘adh de opdracht om de zaken te regelen tot zijn terugkeer.
    2. Safwan Invasie. In Rabi‘ Al-Awwal 2 A.H., d.w.z. 623 A.D. Karz bin Jabir aan het hoofd van een kleine groep afgodenaanbidders viel de weidegronden van Medina binnen en plunderde enkele dieren. De Profeet (Peace Be Upon Him) aan het hoofd van 70 mannen verliet Medina om de agressors te bestrijden. Hij zocht hen achterna tot hij een plaats bereikte genaamd Safwan nabij Badr, maar kon hen niet bijhalen. Deze invasie werd bekend als de voorlopige Badr Invasie. Tijdens zijn afwezigheid, vertrouwde de Profeet (Peace Be Upon Him) Zaid bin Harithah toe de regeling van de zaken in Medina. De vlag was van witte kleur en werd toevertrouwd aan ‘Ali bin Abi Talib om te dragen.
    3. Dhil ‘Ushairah Invasie. Het was in Jumada-al-Ula en Jumada-al-Akhirah de eerste of tweede 2 A.H., d.w.z. November-December 623 A.D. De Profeet (Peace Be Upon Him) aan het hoofd van 150-200 moslimvrijwilligers, met 30 kamelen die ze om de beurt bereden, zette uit om een karavaan van de afgodenaanbidders te onderscheppen. Hij bereikte Dhil ‘Ushairah, maar de kamelen waren enkele dagen eerder vertrokken. Deze kamelen waren dezelfde die hij op weg was om te onderscheppen op hun terugkeer vanuit Syrië, en waren de directe reden voor het uitbreken van de slag bij Badr. In de loop van deze campagne, sloot de Profeet (Peace Be Upon Him) een niet-agressie pact met Bani Madlij en hun bondgenoten Bani Dhumrah. Abu Salama bin ‘Abd Al-Asad Al-Makhzumi kreeg de opdracht om Medina te regeren in zijn afwezigheid.
    4. De Platoon van Nakhlah. Het vond plaats in Rajab 2 A.H., d.w.z. Januari 624 A.H. De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) stuurde ‘Abdullah bin Jahsh Asadi naar Nakhlah aan het hoofd van 12 Emigranten met zes kamelen. ‘Abdullah kreeg een brief van de Profeet (Peace Be Upon Him), maar kreeg de instructie om deze pas na twee dagen te lezen. Hij volgde de instructies en ontdekte dat hij naar een plaats genaamd Nakhlah mocht gaan, gelegen tussen Mekka en At-Ta’if, een karavaan van de afgodenaanbidders onderscheppen en informatie verzamelen over hun bedoelingen. Hij onthulde de inhoud van de brieven aan zijn medewerkers, die blindelings de orders opvolgden. Bij Nakhlah passeerde de karavaan met ladingen rozijnen (gedroogde druiven), voedsel en andere goederen. Bekende afgodenaanbidders waren ook aanwezig, zoals ‘Amr bin Al-Hadrami, ‘Uthman en Naufal, zonen van ‘Abdullah bin Al-Mugheerah en anderen... De moslims hielden overleg met betrekking tot het bestrijden ervan, rekening houdend met Rajab, die een heilige maand was (tijdens welke, samen met Dhul Hijja, Dhul Qa‘da en Muharram, oorlogshandelingen werden opgeschort, zoals het gebruikelijk was in Arabië destijds). Uiteindelijk spraken ze af om met hen te vechten. ‘Amr bin Al-Hadrami werd gedood door een pijl, ‘Uthman en Al-Hakam werden gevangen genomen, terwijl Naufal wist te ontsnappen. Ze keerden terug met de buit en de twee gevangenen. Ze zetten een vijfde deel van de buit opzij, toegewezen aan Allâh en Zijn Boodschapper, en namen de rest. De Boodschapper keurde die daad af en schorte elke actie op met betrekking tot de kamelen en de twee gevangenen vanwege de reeds genoemde verboden maanden. De afgodenaanbidders, aan hun kant, benutten deze gouden kans om de moslims te lasteren en te beschuldigen van het schenden van wat Divin beschermd is. Dit onnozel gepraat veroorzaakte een pijnlijke hoofdpijn bij Mohammeds metgezellen, totdat ze uiteindelijk verlichting vonden toen de Openbaring neerdwaralde, een beslissend antwoord gevend en heel expliciet stelling nemend dat het gedrag van de afgodenaanbidders in het hele proces veel gruwelijker en veel ernstiger was dan de daad van de moslims:
  • Zij vragen jullie over het vechten in de heilige maanden. Zeg: “Vechten daarin is een grote (overtreding) maar een grotere (overtreding) in het Aangezicht van Allah is de mensheid te weerhouden het pad van Allah te volgen, niet in Hem te geloven, te voorkomen dat men de Madjied al-Haram (in Mekka) binnentreedt en zijn inwoners verdrijven en de verzoeking is erger dan doden. En zij zullen nooit stoppen jullie te bevechten totdat zij jullie van jullie religie hebben doen afkeren, als zij dat kunnen. En ieder van jullie die zich van de religie afkeert en als ongelovige sterft daarvan zullen zijn daden in dit leven en in het hiernamaals verloren gaan en zij zullen de bewoners van het vuur zijn. Zij zullen daarin voor altijd verblijven." [2:217]
  • De woorden van Allâh waren heel duidelijk en stelden dat de onrust veroorzaakt door de afgodenaanbidders ongegrond was. De heilige, onschendbare heiligdommen waren herhaaldelijk geschonden in het lange proces van het bestrijden van de Islam en het vervolgen van haar aanhangers. Het vermogen van de moslims, evenals hun huizen, waren al geschonden en hun Profeet (Peace Be Upon Him) was het doelwit geweest van herhaalde pogingen op zijn leven. Kortom, dat soort propaganda kon terecht omschreven worden als brutale onbeschaamdheid en prostitutie. Dit is een overzicht van de pre-Badr troepen en invasies. Geen van hen heeft buit gemaakt of mensen gedood, behalve toen de afgodenaanbidders zulke misdaden hadden gepleegd onder leiding van Karz bin Jabir Al-Fahri. Het waren in feite de afgodenaanbidders die dergelijke daden hadden geïnitieerd. Geen wonder, want dergelijk slecht gedrag is inherente aan hun natuurlijke ingesteldheid.

    Kort daarna werden de twee gevangenen vrijgelaten en bloedgelding werd betaald aan de vader van de gedode man.

    Na dit evenement realiseerden de Quraish zich dat Medina een echte dreiging kon vormen. Ze wisten dat Medina altijd alert was, hun handelskaravanen nauwlettend in de gaten hield. Het was toen algemeen bekend dat de moslims in hun nieuwe verblijfplaats hun militaire activiteiten over een gebied van 300 mijl konden uitbreiden en dit volledig onder controle konden krijgen. De Makkans konden echter, ondanks de nieuwe situatie, niet worden ontmoedigd en waren te koppig om zich te verzoenen met de nieuwe opkomende macht van de Islam. Ze waren vastbesloten om hen te laten vallen met hun eigen handen en met deze roekeloosheid ontketenden ze de grote slag bij Badr.

    De moslims, aan de andere kant, en op bevel van hun Heer, werden in Sha‘ban 2 A.H opgeroepen om naar de oorlog te gaan:

  • (Zuiver je intentie om Allah Zijn woord te verheffen) en bestrijd op het pad van Allah – (dat naar Zijn tevredenheid leidt) – degenen die jullie (provoceren en vervolgens) bestrijden, maar overtreedt de grenzen niet (door ook hun vrouwen en kinderen het leven te ontnemen). Waarlijk, Allah houdt niet van de overtreders. En dood hen waar jullie ze ook kunnen vinden, en haal hen daar vandaan waar zij jullie vandaan hebben gehaald. En Al-Fitnah is erger dan moorden. En bevecht hen niet in Al-Masjied al-Haram tenzij zij eerst tegen jullie vechten. Maar als zij jullie aanvallen, dood hen dan. Dit is de vergoeding van de ongelovigen. Maar als zij zich overgeven, dan is Allah de Alvergevende, de Genadevolle. En bestrijd hen totdat er geen fitnah (ongeloof en polytheïsme) meer is en dat (alle) aanbidding voor Allah (alléén) is. Maar als zij zich overgeven laat er dan geen overschrijding zijn behalve tegen de onrechtvaardigen." [2:190-193]
  • Al snel stuurde Allâh de moslims weer een ander soort verzen, waarin ze manieren van vechten leerden, hen aanmoedigden om naar de oorlog te gaan en relevante regels demonstreerden:

  • Dus als jullie de ongelovigen ontmoeten (tijdens de strijd) sla op hun nekken tot jullie hen gedood hebben, bind hen dan stevig vast. Daarna (is de tijd voor) of vrijgevigheid of voor losgeld, tot de oorlog voorbij is. Dat is het, maar als het de wil van Allah geweest was, zou Hij Zelf in staat zijn geweest om hen te bestraffen. Maar (Hij laat jullie vechten) om jullie te testen, sommigen met anderen. Maar degenen die op de weg van Allah gedood worden, daarvan zal Hij nooit hun daden verloren laten gaan. Hij zal hen leiden en hun situatie verbeteren. En laat hen tot het paradijs toe wat Hij voor hen bekend heeft gemaakt. O jullie die geloven! Als jullie hulp bieden (voor de zaak van) Allah, zal Hij jullie helpen en jullie voeten standvastig maken." [47:4-7]
  • Kort daarna begon Allâh de huichelaars, de zwakken van hart en lafmoedige elementen te verachten:

  • Degenen die geloven zeggen: “Waarom is er geen soerah neergezonden?" Maar als een bepaalde soerah neer wordt gezonden en de strijd daarin wordt genoemd, dan zal je zien dat degenen in wiens harten een ziekte is je aankijkt met een blik alsof zij bijna dood vallen. Wee hen dus. " [47:20]
  • De heersende omstandigheden vereisten als topprioriteit het aansporen van de moslims om te vechten. Elke leider met een diepgaand inzicht zou zijn soldaten bevelen zich voor te bereiden op elk soort noodsituatie, laat staan de Alwetende Verhevene Heer, Die op elk moment de kleinste details van zaken kent. Het evenement van die schermutseling met de afgodenaanbidders gaf de trots van de Quraish een zware klap en veroorzaakte een soort afschuwelijke rusteloosheid onder hen.

    De bovengenoemde Qur’ânische verzen, die de moslims verplichten te strijden in de zaak van Allâh, verrieden de nabijheid van bloedige clashes die zouden worden bekroond met een beslissende overwinning voor de moslims en de uiteindelijke verdrijving van de afgodenaanbidders uit de Heilige Stad, Mekka. Ze verwezen naar regels die betrekking hadden op de behandeling van gevangenen en het slachten van de heidense soldaten totdat de oorlog was afgelopen en zijn lasten oplegde. Al deze kunnen dienen als aanwijzingen voor een uiteindelijke triomf die de strijd van de moslims naar hun nobele doelen zou omvatten.

    Een ander evenement van groot belang vond plaats in dezelfde maand Sha‘ban
    2 A.H., d.w.z. februari 624 A.D., wat een goddelijke belofte was om Al-Qiblah te veranderen van Jeruzalem naar de Heilige Moskee in Mekka. Dat was van groot voordeel voor de moslims op twee niveaus. Ten eerste bracht het een soort sociaal siftingsproces teweeg, zo te zeggen, in termen van de huichelaars van de joden en anderen die zwak van hart waren, en onthulde hun ware aard en neigingen; de rangen van de moslims werden daardoor gezuiverd van die tweedelingsgezinde elementen. Ten tweede, met het oog op een nieuwe Qiblah, de Heilige Moskee in Mekka, verwijst dit zachtjes naar een nieuwe rol die de moslims moeten op zich nemen, en die pas zal beginnen nadat de moslims naar hun Heilige Stad, Mekka, zijn teruggekeerd, want het is niet logisch voor de moslims om hun Qiblah aan de gunst van niet-moslims over te laten.

    De moslims, daarom, op bevel van Allâh en vanwege die goddelijke aanwijzingen, vergrootten ze hun activiteiten en hun neiging om te strijden in de zaak van Allâh en de vijanden van Hem te ontmoeten in een beslissende strijd aanzienlijk.


    <<Vorige ---- Volgende >>

    Pagina 7 van 17

    Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17

    Ga terug naar de Hoofdpagina

    ← Terug naar de Hoofdpagina