AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -13

✦

Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.

AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet (vrede zij met hem)

Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-

Vertaald door : Issam Diab

<<Vorige ---- Volgende >>

Pagina 13 van 17

Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17


 

Het Tweede Stadium
Een Nieuwe Fase van Islamitische Actie

De Vrede van Al-Hudaibiyah markeerde een nieuwe fase in het proces van islamitische actie en het leven van de moslims. De Quraish, een bittere vijand van de Islam, trekt nu terug uit het oorlogssone en gaat een vreedzame regeling aan met de moslims, waardoor de derde steunpilaar van een drieledige vijand (Quraish, Ghatfan en de joden) wordt verbroken, en als de drager van de vlag van het bijgeloof in Arabië, de agressieve gevoelens van de andere afgodenveraanbidders tegen de Islam aanzienlijk afnemen. De stam Ghatfan vormde niet langer een opmerkelijke bedreiging, en hun provocerende daden waren voornamelijk door de joden geïnspireerde acties. De joden, nadat ze uit Medina waren verbannen, zochten Khaibar op om het om te vormen tot een broedplaats van intriges tegen de Profeet (Peace Be Upon Him). Daar broedden ze op hun plannen uit, stookten ze de vlammen van tweedracht aan en verleidden ze de Arabieren in de omgeving van Medina om zich bij hen aan te sluiten met als doel de nieuwe islamitische staat te vernietigen, of op zijn minst zware verliezen toe te brengen aan de moslims. De Profeet (Peace Be Upon Him), niet onoplettend voor hun duivelse plannen, plaatste een beslissende oorlog met hen als een eerste prioriteit op zijn agenda kort nadat de bovenstaande overeenkomst was bekrachtigd. De overeenkomst van Hudaibiyah stelde de moslims in staat hun islamitische carrière te intensiveren en hun onophoudelijke inspanningen in het verspreiden van hun Da‘wah te verdubbelen, en daardoor dit soort actie de overhand te geven op militaire activiteiten. Daarom achten wij het noodzakelijk om dit post-overeenkomst stadium in twee secties te verdelen:

  1. Onophoudelijke vreedzame inspanningen in het verspreiden van de islamitische Da‘wah (Roep) en het initiëren van een soort correspondentie met koningen en prinsen van de naburige politieke entiteiten.
  2. Militaire activiteiten.

De Plannen van de Profeet
om de Boodschap van de Islam
buiten Arabië te verspreiden.

Aan het einde van het zesde jaar A.H., op zijn terugkeer van Hudaibiyah, besloot de Profeet (Peace Be Upon Him) om boodschappen te sturen naar koningen buiten Arabië, waarin hij hen opriep tot de Islam. Om de geloofsbrieven van zijn gezanten te authentiseren, werd een zilveren zegel gemaakt waarop de woorden stonden gegraveerd: "Mohammed de Boodschapper van Allâh"

Gezanten werden gekozen op basis van hun ervaring en kennis, en werden op hun missie gestuurd in Muharram in het jaar 7 A.H., een paar dagen voordat ze op weg gingen naar Khaibar.

1. Een delegatie naar Abyssinie (Ethiopië):

Negus, koning van Abyssinie (Ethiopië), zijn naam was Ashama bin Al-Abjar, ontving de boodschap van de Profeet, verzonden door Amr bin Omaiyah Ad-Damari, waarnaar At-Tabari verwees, ofwel aan het einde van het zesde jaar of aan het begin van het zevende jaar A.H. Diepgaand onderzoek naar de brief laat zien dat het niet de brief was die na het Al-Hudaibiyah-evenement werd verzonden. De formulering van de brief duidt er eerder op dat deze naar die koning werd gestuurd toen Ja‘far en zijn metgezellen emigreerden naar Abyssinie (Ethiopië) tijdens de Mekkaanse periode. Een van de zinnen luidde: "Ik heb mijn neef, Ja‘far met een groep moslims naar u gezonden. Wees gulhartig tegen hen en geef geen hoogmoedheid ten toon."

Al-Baihaqi, op gezag van Ibn Ishaq, gaf de volgende overlevering van de brief van de Profeet aan Negus:

"Deze brief is verzonden van Mohammed, de Profeet aan Negus Al-Ashama, de koning van Abyssinie (Ethiopië).

Vrede zij met hem die de ware leiding volgt en gelooft in Allâh en Zijn Boodschapper. Ik getuig dat er geen god is dan Allâh Alleen, zonder partner, dat Hij noch een vrouw noch een zoon heeft genomen, en dat Mohammed Zijn slaaf en Boodschapper is. Ik roep u op tot de schaduw van de Islam; indien u de Islam omarmt, zult u veiligheid vinden,

  • Zeg: “O Mensen van het Boek, kom tot het gelijkluidende woord dat tussen jullie en ons is, namelijk dat wij geen ander aanbidden dan Allah en dat wij Hem geen deelgenoten toekennen. En dat wij elkaar – naast Allah – zeker niet als heren plaatsen.” Als zij zich dan afkeren, zeg: “Wees getuigen dat wij moslims zijn.”’ " [3:64]
  • Mocht u deze uitnodiging verwerpen, dan zult u verantwoordelijk gehouden worden voor alle kwaad van de christenen van uw volk."

    Dr. Hameedullah (Parijs), een betrouwbare verificator, heeft een versie van de bovenstaande brief aangevoerd die kort geleden alleen al onthuld is en identiek is aan de overlevering van Ibn Al-Qaiyim. Dr. Hameedullah heeft moeite gedaan en alle mogelijke middelen van moderne technologie gebruikt om de tekst van de brief te verifiëren, die als volgt luidt:

    In de Naam van Allâh,
    de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

    Van Mohammed de Boodschapper van Allâh aan Negus, koning van Abyssinie (Ethiopië).

    Vrede zij met hem die de ware leiding volgt. Salutations, ik verheerlijk Allâh, er is geen god behalve Hij, de Soeverein, de Heilige, de Bron van vrede, de Gever van vrede, de Bewaarder van het geloof, de Bewaarder van de veiligheid. Ik getuig dat Jezus, de zoon van Maria, de Geest van Allâh is en Zijn Woord dat Hij in Maria wierp, de maagd, het goede, de pure, zodat zij Jezus verwekte. Allâh schiep hem uit Zijn Geest en Zijn ademhaling, zoals Hij Adam schiep met Zijn Hand. Ik roep u op tot Allâh Alleen, zonder partner, en tot Zijn gehoorzaamheid en om Mij te volgen en te geloven in dat wat tot Mij is gekomen, want Ik ben de Boodschapper van Allâh. Ik nodig u en uw mannen uit tot Allâh, de Glorieuze, de Almachtige. Ik getuig hierbij dat Ik mijn boodschap en advies heb overgebracht. Ik nodig u uit om te luisteren en mijn advies te accepteren. Vrede zij met hem die de ware leiding volgt."<

    De tekst van deze brief is ongetwijfeld authentiek, maar om te handhaven dat deze na het Al-Hudaibiyah-evenement werd geschreven, is nog steeds een vraagstuk dat ontbreekt aan definitief bewijs.

    Toen ‘Amr bin Omaiyah Ad-Damari de apostolische brief aan Negus overbracht, nam deze laatste de perkament en plaatste het op zijn oog, daalde naar de vloer, bekende zijn geloof in de Islam en schreef het volgende antwoord aan de Profeet (Peace Be Upon Him):

    In de Naam van Allâh,
    de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

    Van Negus Ashama aan Mohammed, de Boodschapper van Allâh. Vrede zij met u, O Boodschapper van Allâh! en genade en zegen van Allâh, naast Wie er geen god is. Ik heb uw brief ontvangen waarin u melding hebt gemaakt van Jezus en bij de Heer van de hemel en de aarde, Jezus is niet meer dan wat u zegt. Wij erkennen volledig dat waarmee u naar ons bent gezonden en wij hebben uw neef en zijn metgezellen vermaakt. Ik getuig dat u de Boodschapper van Allâh bent, waar en bevestigend (van hen die vóór u zijn gegaan), ik zweer u door uw neef en geef mijzelf door hem aan de Heer der werelden."

    De Profeet (Peace Be Upon Him) had Negus gevraagd Ja‘far en zijn metgezellen, de emigranten naar Abyssinia (Ethiopië), terug te sturen. Zij kwamen terug om de Profeet (Peace Be Upon Him) in Khaibar te zien. Negus stierf later in Rajab 9 A.H. kort na Tabuk Ghazwa. De Profeet (Peace Be Upon Him) kondigde zijn dood af en verrichtte de gebeden in absentia voor hem. Een andere koning volgde Negus op de troon en een andere brief werd door de Profeet (Peace Be Upon Him) naar hem gestuurd, maar of hij de Islam wel of niet aangenomen heeft, is nog steeds een vraag zonder antwoord.

    2. Brief aan de Vicegerent van Egypte, genaamd Muqawqas:

    De Profeet (Peace Be Upon Him) schreef aan Juraij bin Matta, genaamd Muqawqas, vicegerent van Egypte en Alexandrië, zeggende:

    In de Naam van Allâh,
    de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

    Van Mohammed, slaaf van Allâh en Zijn Boodschapper aan Muqawqas, vicegerent van Egypte.

    Vrede zij met hem die de ware leiding volgt. Daarna nodig ik u uit de Islam te accepteren. Daarom, indien u veiligheid wenst, accepteer de Islam. Indien u de Islam accepteert, zal Allâh, de Sublime, u dubbel belonen. Maar indien u weigert dit te doen, zult u de last dragen van de overtreding van alle Copten.

  • Zeg: “O Mensen van het Boek, kom tot het gelijkluidende woord dat tussen jullie en ons is, namelijk dat wij geen ander aanbidden dan Allah en dat wij Hem geen deelgenoten toekennen. En dat wij elkaar – naast Allah – zeker niet als heren plaatsen.” Als zij zich dan afkeren, zeg: “Wees getuigen dat wij moslims zijn.”’ " [3:64]
  • Hatib bin Abi Balta‘a, die gekozen was om de boodschap over te brengen, verzocht een audiëntie bij Muqawqas voordat hij de inhoud van de brief meedeelde. Hij richtte zich tot de vicegerent van Egypte met de woorden: "Er was iemand voor u die de status van de Allerhoogste Heer had opgeëisd, dus Allâh straft hem en maakte een voorbeeld van hem in het Hiernamaals, en in dit leven; neem dus waarschuwing en stel geen slecht voorbeeld voor anderen." Muqawqas antwoordde: "Wij zijn niet in staat om onze religie op te geven, behalve voor een betere." Hatib hervatte: "Wij nodigen u uit om de Islam te omarmen, die u volstaat met wat u verliest. Onze Profeet heeft mensen opgeroepen om deze Geloof te belijden, de Quraish en de joden stonden tegenover hem als bittere vijanden, terwijl christenen het dichtst bij zijn Roepsel stonden. Bij mijn leven, Mozes’ nieuws over Christus is identiek aan de laatste’s goede tijdingen over de komst van Mohammed; evenals deze uitnodiging van ons tot u om de Islam te omarmen, is vergelijkbaar met uw uitnodiging aan de mensen van de Thora om het Nieuwe Testament te accepteren. Zodra een Profeet opkomt in een natie, is hij in aanmerking voor een positieve reactie, dus u bent onderworpen aan dezelfde Goddelijke Wet. Houd er rekening mee dat we u niet proberen af te schrikken van de religie van Christus, maar u juist oproepen om u aan de beginselen ervan te houden." Muqawqas mediteerde diepgaand over de inhoud van de brief en zei: "Ik ben tot de overtuiging gekomen dat deze Profeet niets afkeerlijks beveelt; hij is noch een verdwaalde tovenaar, noch een leugenaar. Hij draagt de ware, duidelijke zaden van het Profetenschap, en dus zal ik de zaak diepgaand overwegen." Hij nam de perkament en beval dat het in een ivoorkist werd bewaard. Hij riep een schrijver om het volgende antwoord in het Arabisch te schrijven:

    In de Naam van Allâh,
    de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

    Van Muqawqas aan Mohammed bin ‘Abdullah.

    Vrede zij met u. Ik heb uw brief gelezen en de inhoud ervan begrepen, en waar u naar oproept. Ik weet al dat de komst van een Profeet nog moet plaatsvinden, maar ik dacht dat hij in Syrië zou worden geboren. Ik stuur u als geschenken twee dienstmaagden, die afkomstig zijn uit adellijke Koptische families; kleding en een paard om op te rijden. Vrede zij met u."

    Het is opmerkelijk dat Muqawqas deze kostbare kans niet benutte en de Islam niet aannam. De geschenken werden geaccepteerd; Maria, de eerste dienstmaagd, bleef bij de Profeet (Peace Be Upon Him), en bracht zijn zoon Ibrahîm voort; de andere, Sirin, werd aan Hassan bin Thabit Al-Ansari gegeven.

    3. Een brief aan Chosroes, Keizer van Perzië:

    In de Naam van Allâh,
    de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

    Van Mohammed, de Boodschapper van Allâh aan Chosroes, koning van Perzië.

    Vrede zij met hem die de ware leiding volgt, gelooft in Allâh en Zijn Boodschapper en getuigt dat er geen god is dan Allâh Alleen zonder medewerker, en dat Mohammed Zijn slaaf en Boodschapper is. Ik nodig u uit om de religie van Allâh te accepteren. Ik ben de Boodschapper van Allâh gezonden tot alle mensen om angst voor Allâh in elke levende persoon te wekken, en zodat de beschuldiging bewezen kan worden tegen degenen die de Waarheid verwerpen. Accepteer de Islam als uw religie, zodat u in veiligheid kunt leven, anders bent u verantwoordelijk voor alle zonden van de Magiërs."

    ‘Abdullah bin Hudhafa As-Sahmi werd gekozen om de brief mee te nemen. Deze gezant bracht hem naar de koning van Bahrein, maar we weten nog niet of de laatste hem naar Chosroes zond door middel van een van zijn mannen, of ‘Abdullah zelf koos.

    De trotse monarch was woedend over de stijl van de brief, aangezien de naam van de Profeet (Peace Be Upon Him) boven zijn eigen naam was geplaatst. Hij scheurde de brief in stukken en dicteerde onmiddellijk een bevel aan zijn vertegenwoordiger in Yemen om een paar ruiters te sturen om de Profeet (Peace Be Upon Him) te arresteren en hem naar zijn aanwezigheid te brengen. De gouverneur, Bazan genaamd, stuurde onmiddellijk twee mannen naar Medina voor dat doel. Zodra de mannen Medina bereikten, werd de Profeet (Peace Be Upon Him) geïnformeerd door een Divijne Openbaring dat Pervez, de keizer van Perzië, was vermoord door zijn zoon. De Profeet onthulde de boodschap aan hen en zij waren verbijsterd. Hij voegde eraan toe, hen te vragen om hun nieuwe monarch te vertellen dat de Islam overal zou zegevieren en de soevereiniteit van Chosroes zelf zou overtreffen. Zij haastten zich terug naar Bazan en communiceerden hem wat zij hadden gehoord. Ondertussen stuurde Sherweh, de nieuwe monarch, een brief naar Bazan waarin hij de boodschap bevestigde en hem beval om elke procedure met betrekking tot de Profeet te staken totdat verder bericht. Bazan, samen met de Perzen in Yemen, trad in de schoot van de Islam en gaf graag aan dat hij zich had aangesloten bij de Profeet.

    4. De gezant naar Caesar, Koning van Rome:

    Al-Boechari gaf een lange vertelling van de inhoud van de brief die door de Profeet (Peace Be Upon Him) naar Hercules, koning van de Byzantijnen, was gestuurd:

    In de Naam van Allâh,
    de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

    Van Mohammed, de slaaf van Allâh en Zijn Boodschapper, aan Hercules, koning van de Byzantijnen.

    Gezegend zijn degenen die de ware leiding volgen. Ik nodig u uit om de Islam te omarmen, zodat u in veiligheid kunt leven. Als u binnen de schoot van de Islam komt, zal Allâh u een dubbele beloning geven, maar als u zich er tegen keert, dan zal de last van de zonden van al uw volk op uw schouders vallen.

  • Zeg: “O Mensen van het Boek, kom tot het gelijkluidende woord dat tussen jullie en ons is, namelijk dat wij geen ander aanbidden dan Allah en dat wij Hem geen deelgenoten toekennen. En dat wij elkaar – naast Allah – zeker niet als heren plaatsen.” Als zij zich dan afkeren, zeg: “Wees getuigen dat wij moslims zijn.”’ " [3:64]
  • De moslimgezant, Dihyah bin Khalifah Al-Kalbi, kreeg de opdracht om de brief aan de koning van Busra over te dragen, die hem op zijn beurt naar Caesar zou sturen.

    Overigens werd Abu Sufyan bin Harb, die op dat moment de Islam nog niet had aangenomen, naar het hof geroepen en Hercules stelde hem vele vragen over Mohammed (Peace Be Upon Him) en de religie die hij predikte. Het getuigenis dat deze openlijke vijand van de Profeet aflegde over de persoonlijke excellentie van het karakter van de Profeet en het goede dat de Islam deed voor de mensheid, liet Hercules sprakeloos achter.

    Al-Boechâri, op gezag van Ibn Abbas, verhaalde dat Hercules Abu Sufyan en zijn metgezellen ontbood, die op dat moment in Ash-Sham, Jeruzalem, handelden. Dat was tijdens de wapenstilstand die was gesloten tussen de afgodenaanbidders van Quraish en de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him). Hercules, zittend tussen zijn stafchefs, vroeg: "Wie onder u is de dichtstbijzijnde verwant van de man die beweert een Profeet te zijn?" "Ik (Abu Sufyan) antwoordde: ‘Ik ben de dichtstbijzijnde verwant van hem onder de groep.’ Toen lieten ze me voor hem zitten en lieten mijn metgezellen achter me zitten. Toen riep hij zijn vertaler op en zei (tot hem): ‘Vertel hen (d.w.z. Abu Sufyans metgezellen) dat ik van plan ben hem (d.w.z. Abu Sufyan) te ondervragen over de man die beweert een Profeet te zijn. Dus als hij liegt, moeten ze hem direct tegenspreken.’ Bij Allâh, als ik niet bang was dat mijn metgezellen mij als een leugenaar zouden beschouwen, zou ik gelogen hebben", zei Abu Sufyan later.

    Abus Sufyan’s getuigenis verliep als volgt: "Mohammed is afkomstig van een adellijke familie. Geen van zijn familieleden heeft ooit een koningschap aangenomen. Zijn volgelingen zijn degenen die zwak worden geacht, met aantallen die voortdurend toenemen. Hij liegt noch verraadt hij anderen, wij vechten tegen hem en hij vecht tegen ons, maar met afwisselend succes. Hij roept mensen op om alleen Allâh aan tebidden zonder medewerker, en onze vaders’ geloof op te geven. Hij beveelt ons om het gebed, eerlijkheid, onthouding te observeren en sterke familiebanden te onderhouden." "Keizer Hercules, toen hij deze getuigenis hoorde, draaide zich tot zijn vertaler en vroeg hem om ons zijn volgende indruk door te geven, die een volledige overtuiging in de waarachtigheid van Mohammeds profeetenschap onthult: ‘Ik realiseer me volledig dat profeten afkomstig zijn van adellijke families; hij imiteert geen eerder voorbeeld van profeetenschap. Aangezien geen van zijn voorouders een monarch was, kunnen we er niet over oordelen dat hij een man is die probeert zijn vaders monarchie terug te vorderen. Zolang hij geen leugens vertelt aan mensen, is hij des te meer immuun voor het vertellen van leugens met betrekking tot Allâh. Wat betreft het feit dat zijn volgelingen degenen zijn die zwak worden geacht met aantallen die voortdurend toenemen, is dit iets dat overeenkomt met kwesties van geloof totdat deze laatste zijn volledige dimensies bereikt geografisch en demografisch. Ik heb begrepen dat er nog geen afval is verschenen onder zijn volgelingen, en dit wijst op het geluk van het geloof dat zijn verblijfplaats vindt in het menselijk hart. Verraad, zoals ik zie, is vreemd voor hem, omdat echte profeten verraad verachten. Het oproepen tot de aanbidding van Allâh zonder medewerkers, de observatie van het gebed, eerlijkheid en onthouding en het verbieden van het heidendom zijn kenmerken die hem onderwerpen aan al mijn bezittingen. Ik heb al geweten dat er een profeet moet opstaan, maar het is me nooit te binnen gevallen dat hij een Arabier zou zijn, onder u. Als ik er zeker van was, zou ik hem trouw zijn, en als ik bij hem was, zou ik zijn voeten wassen.’ Keizer Hercules vroeg toen dat de brief van de profeet (Peace Be Upon Him) voorgelezen zou worden. De observaties van de keizer en uiteindelijk de definitieve en duidelijke uiteenzetting van de islamitische boodschap konden niet anders dan een gespannen sfeer creëren onder de geestelijken die aanwezig waren aan het hof. We werden bevolen om naar buiten te gaan." Abus Sufyan zei: "Terwijl ik naar buiten ging, zei ik tegen mijn metgezellen: ‘De zaak van Ibn Abi Kabshah (d.w.z. Mohammed ) is zo prominent geworden dat zelfs de koning van Banu Al-Asfar (d.w.z. de Romeinen) hem vreest.’ Daarom bleef ik geloven dat de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) zegevierend zou zijn, totdat Allâh me het geloof deed aannemen." De koning omarmde niet de islam — want het was anders bestemd. Echter, de moslimgezant werd met de felicitaties van de keizer naar Medina teruggestuurd.

    Op weg terug naar Medina (Peace Be Upon Him) werd Dihyah Al-Kalbi onderschept door mensen van de Judham stam in Hasmi, die de geschenken die aan de Profeet waren gestuurd plunderden. Zaid bin Haritha aan het hoofd van vijfhonderd mannen werd uitgezonden naar die plek, die zware verliezen toefoegde aan die mensen en 1000 kamelen, 5000 van hun vee en een honderdtal vrouwen en jongens ving. De leider van Judham, die de islam had aangenomen, diende een klacht in bij de Profeet, die een positieve reactie gaf op het protest van de voormalige, en beval dat alle buit en gevangenen zouden worden teruggebracht.

    5. Een brief aan Mundhir bin Sawa, Gouverneur van Bahrein:

    De Profeet (Peace Be Upon Him) stuurde ‘Al-‘Ala’ bin Al-Hadrami naar de gouverneur van Bahrein, met een brief waarin hij hem uitnodigde de islam aan te nemen. Als antwoord schreef Al-Mundhir bin Sawa de volgende brief:

    "De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him)! Ik heb uw voorschriften ontvangen. Ik las uw brief, die u schreef aan de mensen van Bahrein, waarin u hen een uitnodiging uitbreidde. De islam sprak sommige van hen aan en zij traden in de schoot van de islam, terwijl anderen het niet vonden. In mijn land leven Magiërs en Joden, en daarom kunt u mij informeren over hen."

    De Profeet (Peace Be Upon Him) schreef het volgende als antwoord op zijn brief:

    In de Naam van Allâh,
    de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

    Van Mohammed, Boodschapper van Allâh aan Mundhir bin Sawa.

    Vrede zij met u! Ik prijs Allâh zonder medewerker, en Ik getuig dat Mohammed Zijn slaaf en Boodschapper is.

    Daarna herinner Ik u aan Allâh, de Almachtige, de Verhevene. Wie de waarschuwing aanneemt, doet dat voor zijn eigen baat. Wie mijn boodschappers volgt en handelt in overeenstemming met hun leiding, aanvaardt in feite mijn advies.

    Mijn boodschappers hebben uw gedrag zeer geprezen. U zult in uw huidige functie blijven. Geef de nieuwe moslims voldoende gelegenheid om hun religie te prediken. Ik accepteer uw aanbeveling betreffende de mensen van Bahrein, en Ik vergeef de overtredingen van de overtreders; daarom zult u hen ook vergeven.

    Van de mensen van Bahrein, wie in zijn Joodse of Magische geloof wil blijven, moet Jizya(poolbelasting) betalen."

    6. Een brief aan Haudha bin ‘Ali, Gouverneur van Yamama:

    In de Naam van Allâh,
    de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

    Van Mohammed, Boodschapper van Allâh aan Haudha bin ‘Ali.

    Vrede zij met hem die de ware leiding volgt. Wees op de hoogte dat mijn religie overal zal zegevieren. U moet de Islam aannemen, en wat onder uw bevel staat, blijft van u."

    De gekozen boodschapper was Sulait bin ‘Amr Al-‘Amiri, die na het overbrengen van zijn boodschap de volgende reactie aan de Profeet (Peace Be Upon Him) terugbracht:

    "Het geloof, waar u mij toe uitnodigt, is zeer goed. Ik ben een beroemde spreker en dichter, de Arabieren respecteren mij hoogachtend en ik ben van tel onder hen. Als u mij in uw regering opneemt, ben ik bereid u te volgen."

    De gouverneur schonk vervolgens een beloning aan Sulait en overhandigde hem kleding gemaakt van Hajr-stof. Natuurlijk deponerde hij al die geschenken in de trust van de Profeet (Peace Be Upon Him).

    De Profeet (Peace Be Upon Him) accepteerde Haudha’s eis niet. Hij wees meestal dergelijke dwingende toon af, en zou zeggen dat de hele zaak in de Hand van Allâh lag, Die Zijn land gaf aan wie Hij wenste. Djibriel (Gabriël) kwam later met de Openbaring dat Haudha was overleden. De Profeet (Peace Be Upon Him), in de context van zijn commentaar op dit nieuws, zei: "Yamama zal onvermijdelijk een leugenaar voortbrengen die zichzelf tot profeet zal verklaren, maar hij zal vervolgens worden gedood." Als antwoord op een vraag over de identiteit van de moordenaar zei de Profeet: "Het is er een van u, volgelingen van de Islam."<

    7. Een brief aan Harith bin Abi Shamir Al-Ghassani, Koning van Damascus:

    In de Naam van Allâh,
    de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

    Van Mohammed, Boodschapper van Allâh aan Al-Harith bin Abi Shamir.

    Vrede zij met hem die de ware leiding volgt, erin gelooft en het als waar beschouwt. Ik nodig u uit om in Allâh Alleen te geloven, zonder medewerker, waarna uw koninkrijk van u zal blijven."

    Shuja‘ bin Wahab had de eer om de brief naar Harith te brengen, die na het horen van de brief in zijn audiëntie, woedend werd en uitriep: "Wie waagt het om mij mijn land af te pakken, ik zal met hem (de Profeet) vechten," en arrogant de uitnodiging van de Profeet om zich bij de Islam aan te sluiten, afwees.

    8. Een brief aan de Koning van ‘Oman, Jaifer, en zijn Broer ‘Abd Al-Jalandi:

    In de Naam van Allâh,
    de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle.

    Van Mohammed bin ‘Abdullah aan Jaifer en ‘Abd Al-Jalandi.

    Vrede zij met hem die de ware leiding volgt; daarna nodig Ik u beiden uit voor de Roep van de Islam. Keer de Islam aan. Allâh heeft mij als een Profeet naar al Zijn schepselen gezonden om angst voor Allâh in de harten van Zijn ongehoorzame schepselen te wekken, zodat er geen excuus meer is voor degenen die Allâh verloochenen. Als u beiden de Islam aannemen, zult u in opdracht van uw land blijven; maar als u mijn Roep weigert, moet u bedenken dat al uw bezittingen vergankelijk zijn. Mijn ruiters zullen uw land in bezit nemen, en mijn Profetaatschap zal de overhand krijgen over uw koningschap."

    ‘Amr bin Al-’As, die werd gekozen om de brief te dragen, vertelde het volgende verhaal dat zich afspeelde voordat hij werd toegelaten tot de audiëntie van Jaifer.

    "Toen ik in ‘Oman aankwam, nam ik contact op met ‘Abd, die bekend stond als milder van aard dan zijn broer:

  • ‘Amr: Ik ben de boodschapper van Allâh’s Profeet, die komt om beiden, u en uw broer, te zien.

    ‘Abd: U moet mijn broer zien en de brief die u draagt ​​voorlezen. Hij is mijn oudste, zowel qua leeftijd als qua koningschap. Overigens, wat is het doel van uw missie?"

    ‘Amr: De Profeet roept u op om in Allâh Alleen te geloven zonder medewerker, om andere goden te verwerpen en om het slaven- en boodschapschap van Mohammed te bekrachtigen.

    ‘Abd: O ‘Amr! U komt uit een nobel geslacht, maar vertel me als eerste wat de houding van uw vader was ten opzichte van deze Geloofsovertuiging? U weet, wij volgden zijn stappen.

    ‘Amr: De dood overkwam hem voordat hij in Mohammed’s missie geloofde; ik wens nu dat hij de Islam had aangenomen en er eerlijk voor was geweest vóór zijn dood. Ik zelf had dezelfde houding aangenomen totdat Allâh mij naar de Islam leidde.

    ‘Abd: Wanneer heeft u de Islam aangenomen?

    ‘Amr: Toen ik aan het hof van de Negus was. Overigens is de laatste ook tot de Islam bekeerd.

    ‘Abd: Hoe reageerde zijn volk daarop?

    ‘Amr: Zij keurden het goed en volgden zijn stappen.

    ‘Abd: De bisschoppen en monniken?

    ‘Amr: Zij deden hetzelfde.

    ‘Abd: Pas op, ‘Amr, voor liegen, want dat verraadt de mens al snel.

    ‘Amr: Ik vertel nooit leugens; bovendien staat liegen niet in onze religie.

    ‘Abd: Is Hercules op de hoogte gebracht van de Islamisering van de Negus?

    ‘Amr: Ja, natuurlijk.

    ‘Abd: Hoe wist u dat?

    ‘Amr: De Negus betaalde landbelasting aan Hercules, maar toen de eerste de Islam aannam, zwoer hij dat hij die belasting zou staken. Toen dit nieuws Hercules bereikte, spoorden zijn hovelingen hem aan actie te ondernemen tegen de Negus, maar hij weigerde en voegde eraan toe dat hij zelf hetzelfde zou doen als hij zijn koningschap niet zou sparen.

    ‘Abd: Waartoe roept uw Profeet u op?

    ‘Amr: Hij roept ons op om Allâh te gehoorzamen, de Almachtige, de Allerhoogste, vroom te zijn en goede banden met familie te onderhouden; hij verbiedt ongehoorzaamheid, agressie, overspel, wijn, afgodendienst en toewijding aan het kruis.

    ‘Abd: Mooie woorden en mooie geloofsovertuigingen zijn dat wat u hier voor verstaat. Ik wens dat mijn broer mij zou volgen om in Mohammed (Peace Be Upon Him) te geloven en zijn religie te belijden, maar mijn broer is te zuinig met zijn koningschap om een ondergeschikte te worden.

    ‘Amr: Als uw broer zich aan de Islam zou overgeven, zou de Profeet hem autoriteit over zijn volk geven en de belasting van de welgestelden nemen om aan de behoeftigen te geven.

    ‘Abd: Dat is eerlijk gedrag. Maar wat is die belasting die u hebt genoemd?

    ‘Amr: Het is een goddelijke voorschrift dat de belasting van de welgestelden, die overvloedig vermogen hebben, moet worden afgedragen en aan de armen moet worden verdeeld.

    ‘Abd: Ik betwijfel of dit onder ons volk kan werken.

  • ‘Amr bleef enkele dagen om toegelaten te worden tot het hof van Jaifer, totdat hij uiteindelijk deze toestemming kreeg. "Hij vroeg me om hem de brief te overhandigen om hem te lezen. Daarna vroeg hij me hoe de Quraish reageerden en ik antwoordde dat zij hem hadden gevolgd, sommigen uit eigen vrije wil en anderen overweldigd door militaire strijd. Nu hebben mensen de Islam verkozen boven andere geloofsrichtingen en hebben ze door hun mentale inzicht gerealiseerd dat ze in duisternis dwaalden. Behalve u is nu niemand buiten het domein van de Islam, dus ik raad u aan de Islam te omarmen, zodat u uzelf en uw land veiligheid kunt bieden."

    Hier vroeg hij me om de volgende dag op te komen. De volgende dag toonde hij enige aarzeling om me te ontvangen, maar zijn broer, ‘Abd, bemiddelde en ik kreeg de kans om hem opnieuw te zien, maar deze keer om me in een bedreigende, arrogante toon toe te spreken. Echter, na een privégesprek met zijn broer en het heroverwegen van de hele situatie, namen beide broers de Islam aan en bleken oprecht te zijn in de Islam die begon zijn weg te vinden in dit nieuwe gebied.

    De context van dit verhaal onthult dat deze brief op een veel later tijdstip is verzonden dan de andere, waarschijnlijk na de verovering van Mekka.

    Door middel van deze brieven wist de Profeet zijn boodschap over te brengen aan de meeste monarchen op dat moment; sommigen geloofden, terwijl anderen koppig bleven en volhardden in hun ongeloof. Echter, het idee om de Islam te omarmen en de komst van een nieuwe Profeet bezighielden hen allemaal.

     

    Post-Hudaibiyah Hostilities
    Dhu Qarad Invasion.

    Het was in feite geen veldslag, maar eerder een schermutseling tegen een peloton van Bani Fazarah. De plaats waar het plaatsvond, staat bekend als Dhu Qarad, een waterreservoir op een dagreis van Medina. Volgens de meerderheid van de geleerden vond dit incident drie dagen voor de slag bij Khaibar plaats.

    Het is overgeleverd op gezag van Salamah bin Al-Akwa‘, de held van deze strijd, dat de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) zijn huurling Rabah met zijn kamelen naar een nabijgelegen weide stuurde. Ik, die Talhahs paard reed, ging daar ook voor hetzelfde doel heen. Toen de dag aanbrak, viel ‘Abdur Rahman Al-Fazari een inval, verdreef alle kamelen en doodde de man die voor hen zorgde. Ik zei tegen Rabah om de paard te berijden, het naar Talhah te brengen en de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) te informeren dat de afgodenaanbidders zijn kamelen hadden meegenomen. Toen stond ik op een heuveltje en keerde mijn gezicht naar Medina, waarbij ik driemaal riep: "Kom ons te hulp!" Daarna zette ik de achtervolging in op de aanvallers, waarbij ik pijlen op hen afschoot en (zelfverheerlijkende) verzen zong:

    Ik ben de zoon van Al-Akwa‘

    Vandaag is de dag van nederlaag voor de lappen.

    Bij Allâh, ik bleef pijlen op hen afschieten en de dieren van hen kwellen. Waneer een ruiter zich tegen mij keerde, zou ik naar een boom gaan (mij verstoppen) aan de voet ervan, op hem schieten en het paard van hem kwellen. Uiteindelijk kwamen ze in een smalle bergkloof terecht. Ik beklom die berg en hield hen tegen door stenen naar hen te gooien. Ik bleef ze op deze manier achtervolgen totdat ik alle kamelen vrijliet, zonder dat er iemand bij hen bleef. Ze vluchtten in alle richtingen en ik volgde hen en schoot op hen af totdat ze meer dan dertig mantels en dertig lansen lieten vallen, waardoor hun last werd verlicht. Op alles wat ze lieten vallen, zette ik een markering met een steen, zodat de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) en zijn metgezellen het konden herkennen (dat het buit was achtergelaten door de vijand). Ze gingen verder totdat ze in een smalle vallei kwamen. Ze gingen zitten om iets te eten, en ik zat op de top van een taps toelopende rots. Vier van hen beklommen de berg in mijn richting. Toen ze dichtbij genoeg waren om mij te horen, riep ik: "Erken je mij?" Ze zeiden: "Nee. Wie ben jij?" Ik zei: "Ik ben Salamah, zoon van Al-Akwa‘. Ik kan iedereen van jullie doden die ik wil, maar geen van jullie kan mij doden." Toen keerden ze terug. Ik bewoog niet van mijn plaats totdat ik de ruiters van de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) zag, die door de bomen reden. De voorste was Akhram, achter hem was Abu Qatadah Al-Ansari, gevolgd door Al-Miqdad bin Al-Aswad. Akhram en ‘Abdur Rahman Al-Fazari ontmoetten elkaar in een gevecht. Akhram kweekelde het paard van ‘Abdur Rahman, maar de laatste wist hem met zijn lans te raken en te doden. ‘Abdur Rahman draaide zich om, rijdend op Akhrams paard. Abu Qatadah, dit ziende, raakte in een heftig gevecht verwikkeld met ‘Abdur Rahman, sloeg hem met zijn lans en het was dodelijk. De afgodenaanbidders vluchtten vervolgens en ik zette de achtervolging voort totdat ze voor zonsondergang een vallei bereikten met een bron van water genaamd Dhu Qarad. Ze rustten daar om te drinken. Ik, echter, rende in hete achtervolging en dwong hen de vallei te verlaten voordat ze een druppel water konden drinken. Later kwam de Profeet (Peace Be Upon Him), samen met zijn metgezellen, mij bij. Ik sprak hem aan, zeggende: Boodschapper van Allâh, laat ik uit ons volk honderd mannen selecteren en ik zal de marauders volgen en ze uitroeien. In antwoord zei de Profeet (Peace Be Upon Him): "Ibn Al-Akwa‘, je hebt genoeg genomen en nu moet je welwillend zijn; ze zijn nu in de woonplaats van Ghatfan, waar ze worden verwennerd." Hij voegde eraan toe: "Onze beste ruiter vandaag is Abu Qatadah, en onze beste loper vandaag is Salamah." Hij gaf me twee delen van de buit - het deel dat bestemd was voor de ruiter en het andere dat bestemd was voor de loper, en combineerde ze allebei voor mij. Met de bedoeling terug te keren naar Medina, liet hij me achter op zijn teek, genaamd Al-‘Adba’.

     

    De Verovering van Khaibar
    (In Moharram, 7A.H.)

    Khaibar was een ruim, sterk versterkt gebied, bezaaid met kastelen en boerderijen, gelegen op een afstand van 60-80 mijl ten noorden van Medina, thans een dorp bekend om zijn onprettige klimaat. Na het Verdrag van Al-Hudaibiyah werd de belangrijkste partij van de anti-Islamitische drieledige coalitie - de Quraish, de bedoeïenenhorden van de Najd-stammen en de joden - geneutraliseerd, daarom achtte de Profeet (Peace Be Upon Him) het een geschikt moment om zijn zaken te regelen met de andere twee vleugels - de joden en de Najd-stammen - zodat vrede en veiligheid konden heersen en de moslims hun tijd en energie konden besteden aan het verspreiden van de Boodschap van Allâh en het oproepen van mensen om het te omarmen. Khaibar zelf was altijd een broedplaats van intriges en complotten geweest, en de joden hadden het altijd gebruikt als een bron van militaire provocaties en oorlogsaanmoediging, dus het werd een hoge prioriteit op de agenda van de dwingende noodzaak van de Profeet. De joden van Khaibar waren verbonden door een oud alliantie met de Confederaten, stimuleerden Bani Quraiza om verraad te plegen, onderhielden contacten met Ghatfan en de Arabieren en bedachten zelfs een poging op het leven van de Profeet. Feitelijk waren de voortdurende kwellingen die de moslims hadden geleden voornamelijk toe te schrijven aan de joden. Er werden herhaaldelijk gezanten naar hen gestuurd voor een vreedzame regeling, maar allemaal tevergeefs. Gevolgenlijk kwam de Profeet (Peace Be Upon Him) tot de conclusie dat een militaire campagne een must was om hun vijandelijkheden te voorkomen.

    Interpreters van de Edele Koran suggereren dat het veroveren van Khaibar een goddelijke belofte was, geïmpliceerd in Allâh’s woorden:

  • "Allâh heeft u overvloedige buit beloofd die u zult veroveren, en Hij heeft dit voor u bespoedigd." [48:20]
  • d.w.z. het Vredesverdrag van Al-Hudaibiyah en de overgave van Khaibar.

    De huichelaars en mensen met een zwak hart waren teruggehouden van het toevoegen van de ware moslims aan de campagnes van Al-Hudaibiyah, dus nu instrueerde Allâh, de Almachtige, de volgende woorden in de oren van Zijn Profeet:

  • Degene die achterblijven zullen zeggen: "Als jullie vooruit gestuurd worden om de buit in te nemen, sta ons toe, jullie te volgen.” Zij willen Allah Zijn woorden veranderen. Zeg: “Jullie zullen ons niet volgen; dat heeft Allah vooraf gezegd.” Dan zullen zij zeggen: “Nee, jullie zijn jaloers op ons.” Nee, maar zij begrijpen slechts weinig." [48:15]
  • Om deze reden nodigde de Profeet (Peace Be Upon Him) alleen degenen uit die bereid waren te vechten in de zaak van Allâh om hem te vergezellen in zijn mars tegen Khaibar. Slechts 1400 mannen, die een eed van trouw hadden afgelegd als reactie op zijn oproep.

    Ondertussen werd Siba‘ bin ‘Arfatah Al-Ghifari gekozen om de zaken van Medina te regelen. Een ander incident van groot belang is opmerkelijk, namelijk de bekeerlingen van Abu Huraira, een geëerd moslim geleerde en een authentieke verteller van de profetische tradities.

    De huichelaars van Arabië namen kennis van de verse islamitische bedoelingen, dus begonnen ze de joden van Khaibar te waarschuwen voor de naderende militaire activiteiten en moedigden ze hen aan om de moslims te weerstaan, omdat ze de moslims overtroffen in aantal en beter uitgerust waren. Bij het horen van het nieuws stuurden de joden Kinanah bin Abi Al-Huqaiq en Haudha bin Qais naar hun voormalige bondgenoten, de stam van Ghatfan, om militaire hulp te vragen, in ruil voor de belofte om de helft van de opbrengst van de vruchten van hun boerderijen te geven als ze de moslims konden verslaan.

    De Profeet marcheerde via de berg Isra en vervolgens verder met het leger tot hij halt hield in een vallei genaamd Ar-Raji‘, waarin hij kamp opzette tussen Khaibar en Ghatfan om te voorkomen dat de laatste de joden zou versterken. De gidsen die hem begeleidden, leidden hem naar een kruispunt waaruit drie wegen vertrokken met verschillende aanduidingen; allemaal leidend naar zijn bestemming. Hij onthield zich van het volgen van de eerste twee wegen vanwege hun onheilspellende aanduiding en koos de derde vanwege zijn gunstige indicaties.

    Het is opmerkelijk dat er enkele interessante incidenten plaatsvonden tijdens de mars van de moslims naar Khaibar; waarvan we het volgende noemen:

     

    1. Het werd overgeleverd door Salamah bin Al-Akwa‘, die zei: Wij marcheerden op Khaibar met de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him). Wij reisden tijdens de nacht. Een van de mannen zei tegen mijn broer ‘Amir: Zal je voor ons niet enkele van jouw verzen reciteren, ‘Amir? Dus hij begon zijn verzen te zingen om de kameelen aan te sporen, reciterend:
  • O Allâh, als U ons niet had geleid,

    Zouden we niet rechtvaardig geleid zijn, noch aalmoezen gegeven, noch gebeden hebben.

    Wij wensen te sterven voor U; zo vergeef U onze tekortkomingen,

    En houd ons standvastig wanneer wij (onze vijanden) ontmoeten.

    Verleen ons vrede en rust.

    Zie, toen ze met een kreet om hulp riepen.

    De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) zei: "Wie is deze kameelrijder?" Ze zeiden: "Het is ‘Amir." Hij zei: "Allâh zal Hem genadig zijn." Een man zei: "Marteldom is voorbestemd voor hem; O Boodschapper van Allâh, zou u ons niet mogen toestaan van zijn leven te profiteren." De metgezellen van de Profeet wisten reeds dat hij nooit Allâh’s genade over een dierbare metgezel zou aanroepen, behalve om hem voor de marteling aan te wijzen.

    1. Op hun weg naar beneden een vallei, begonnen de moslims Allâh’s Grootheid te verheerlijken: schreeuwend op de top van hun longen: "Allâh is Groot, Allâh is Groot, er is geen god dan Allâh." De Profeet (Peace Be Upon Him) vroeg hen om hun stemmen te verlagen, zeggende: "Wie U aanroept, is noch afwezig, noch doof; Hij is dichtbij u, Al-horend."
    2. Op een plek genaamd As-Sahba’, niet ver van Khaibar, verrichtte de Profeet (Peace Be Upon Him) het middaggebed, en riep toen zijn metgezellen om de voedselvoorraden die ze hadden. Wat ze brachten, was te schaars om hen allemaal te voeden. De Profeet nam het met zijn hand aan en het groeide onmiddellijk in hoeveelheid, zodat ze er allemaal tot hun volle tevredenheid van aten. Kort daarna spoelden hij en de anderen hun monden uit en verrichtten het avondgebed zonder wassing; hij deed hetzelfde voor het nachtgebed.

    De volgende ochtend, bij zonsopgang, ontmoetten de moslims de joden toen ze uit hun banen kwamen met hun bijlen, schoppen en touwen, hun vee leidend. Ze begonnen in verbazing te schreeuwen: "Mohammed is gekomen met zijn troepen!" De Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) zei: "Allâh is Groot, Khaibar zal vernietigd worden. Zie! Wanneer wij in het centrum van de stad neerdalen, zal het een slechte dag zijn voor hen die gewaarschuwd zijn (maar geen acht hebben geslagen)."<

    Voor de opstelling had de Profeet (Peace Be Upon Him) een bepaald stuk land gekozen dat hij geschikt achtte om te dienen als hoofdkwartier van zijn leger. Echter, een doorgewinterde vechter van hem genaamd Hubab bin Al-Mundhir stelde voor dat ze, gezien de eisen van de oorlog en voor het verstrekken van maximale logistieke faciliteiten, naar een andere plaats zouden verplaatsen. Toen ze in de buurt van Khaibar kwamen, beval de Profeet zijn troepen te stoppen en begon Hij zijn Heer aan te roepen, zeggende: "O Allâh! Heer van de zeven hemelen en wat ze eronder bevatten, Heer van de zeven aarden en wat er in hun schoot ligt, Heer van de duivels en wie hen heeft misleid; Wij smeken U om ons het goede van deze dorp (Khaibar) te schenken, het goede van zijn inwoners en het goede dat erin ligt. Wij zoeken toevlucht bij U tegen het kwaad van dit dorp, het kwaad van zijn inwoners en het kwaad dat erin ligt." Toen beval Hij: "Marcheer nu (naar het dorp) in de Naam van Allâh."

    "De vlag", verklaarde de Profeet (Peace Be Upon Him) "zal toevertrouwd worden aan een man die Allâh en Zijn Boodschapper liefheeft en die (Allâh en Zijn Boodschapper) hem liefhebben." Alle moslims kwamen de volgende ochtend naar voren in de hoop de eer te ontvangen om de vlag te dragen. De Profeet (Peace Be Upon Him) riep ‘Ali bin Abi Talib, wiens ogen vaak pijn deden, en gaf hem de vlag. ‘Ali zwoer op zijn beurt dat hij met de vijanden zou vechten totdat ze de Islam aannamen. De Profeet (Peace Be Upon Him) antwoordde hem, zeggende: "Neem het kalm op en nodig hen uit om de Islam te aanvaarden en brief hen over hun plichten tegenover Allâh. Ik zweer bij Allâh dat als slechts één persoon door jouw voorbeeld geleid wordt, dat de beste van onze kamelen zou overtreffen."<

    Khaibar bleek in twee delen gesplitst te zijn met vijf forten in het eerste: Na‘im, As-Sa‘b bin Mu‘adh, het kasteel van Az-Zubair, ’Abi Castle en An-Nizar in Ash-Shiqq; er waren er drie andere in het tweede deel: Al-Qamus, Al-Wateeh en As-Salalim.

    De daadwerkelijke operatie begint:

    De Profeet (Peace Be Upon Him) begon de campagne door de kleinere forten één voor één te veroveren. Het eerste fort dat hij zou aanvallen was Na‘im, de eerste verdedigingslinie met een formidabele strategische positie. Marhab, de leider van het fort, nodigde ‘Amr bin Al-Akwa‘ uit om hem in een gevecht te ontmoeten en de laatste reageerde; toen ‘Amr de Jood trof, week zijn zwaard terug en verwondde zijn knie, en hij stierf aan die wond. De Profeet (Peace Be Upon Him) zei later: "Voor hem (‘Amir) is er een dubbele beloning in het Hiernamaals." Hij gaf dit aan door twee van zijn vingers tegen elkaar te houden. ‘Ali bin Abi Talib nam toen de taak op zich om Marhab in een gevecht te ontmoeten en wist hem te doden. Yasir, Marhab’s broer, verscheen toen en daagde de moslims uit voor een gevecht. Az-Zubair was evenwaardig en doodde hem ter plekke. Er brak toen een echt gevecht uit en duurde enkele dagen. De Joden toonden moed en bleken zelfs voor de herhaalde charges van de ervaren soldaten van de Islam te formidabel. Ze realiseerden zich echter later de zinloosheid van verzet en begonnen hun posities in An-Na‘im te verlaten en in het fort van As-Sa‘b te infiltreren.

    Al-Hubab bin Al-Mundhir Al-Ansari leidde de aanval op het fort van As-Sa‘b en belegerde het drie dagen lang, waarna de moslims het bestormden met een aanzienlijke buit, proviand en voedsel om daar hun deel aan te laten vallen. Deze overwinning volgde op de (Peace Be Upon Him) aanroeping van de Profeet tot Allâh om Banu Aslam te helpen in hun meedogenloze en gewaagde pogingen om dat fort te veroveren.

    Tijdens het proces van de oorlogshandelingen trof extreme honger de moslims. Ze stookten vuren, slachtten huisdieren en begon ze te koken. Toen de Profeet (Peace Be Upon Him) informeerde naar de vuren en het koken, beval hij dat het vlees weggegooid werd en de kookpotten gewassen werden, waarbij hij het gebruik van het eten van dergelijk vlees verbood.

    De Joden evacueerden ondertussen An-Natat en barricadeerden zich in het fort van Az-Zubair, een formidabele verdedigingspositie die ontoegankelijk was voor zowel cavalerie als infanterie. De moslims belegerden het drie dagen lang, maar tevergeefs. Een Joodse spion vertelde de Profeet over een ondergronds waterbron die hen van water voorzag en adviseerde om deze af te sluiten om hun verzet te ondermijnen. De Profeet (Peace Be Upon Him) deed dat, waardoor de Joden naar buiten kwamen om met de moslims in felle gevechten te vechten, waarbij enkele moslims en tien Joden werden gedood, maar het fort werd uiteindelijk veroverd.

    Kort na deze slag verhuisden de Joden naar ’Abi Castle en barricadeerden zich erin. Dezelfde gebeurtenissen deden zich voor; de moslims belegerden de nieuwe locatie drie dagen lang en vervolgens leidde de grote moslimheld Abu Dujanah Sammak bin Kharshah Al-Ansari — van het rode lint — het moslimleger en brak in het kasteel, voerde felle militaire operaties binnenuit en dwong de overgebleven Joden om voor hun leven te vluchten naar een ander fort, An-Nizar.

    An-Nizar was het machtigste fort, en de Joden kwamen tot de gevestigde overtuiging dat het te immuun was om te bestormen, dus beschouwden ze het als een veilige plek voor hun kinderen en vrouwen. De moslims lieten zich echter niet ontmoedigen maar zette de belegering voort, maar omdat het fort zich op een hoog, uitkijkend punt bevond, was het ondoordringbaar. De Joden binnenin waren te laf om de moslims in een open gevecht te ontmoeten, maar gooiden in plaats daarvan een regen van pijlen en stenen op de aanvallers. Gezien deze situatie beval de Profeet (Peace Be Upon Him) dat er rammen gebruikt werden en deze bleken effectief te zijn en veroorzaakten scheuren in de kantelen, waardoor een gemakkelijke toegang tot het hart van het fort ontstond, waar de Joden in verwarring werden gebracht en in alle richtingen vluchtten, waarbij ze hun vrouwen en kinderen achterlieten.

    Met deze reeks militaire overwinningen werd de eerste divisie van Khaibar volledig gereduceerd, en de Joden in de andere kleinere forten evacueerden ze en vluchtten naar de tweede divisie.

    De Tweede Deel van Khaibar veroverd:

    Toen de Profeet (Peace Be Upon Him), samen met zijn leger, naar dit deel van Khaibar, Al-Katiba, verhuisde, legde hij een zware belegering op het gebied op gedurende veertien dagen, waarbij de Joden zich binnen hun forten barricadeerden. Toen hij op het punt stond de rammen te gebruiken, realiseerden de Joden zich dat ze zouden omkomen, dus vroegen ze om een onderhandelbare vredesverdrag.

    Er is één controversieel punt in deze context. Is dit deel van Khaibar (met zijn drie forten) veroverd met geweld? Ibn Ishaq stelde duidelijk dat het fort Al-Qamus met geweld was veroverd. Al-Waqidi daarentegen, stelde dat de drie forten via vredesonderhandelingen waren overgedragen, en dat geweld, indien aanwezig, slechts werd ingezet om het fort aan de moslims over te dragen; de andere twee forten gaven zich over zonder te vechten.

    Onderhandelingen:

    Ibn Abi Al-Huqaiq werd uitgezonden naar de Boodschapper van Allah (Peace Be Upon Him) om de overgave overeenkomst te onderhandelen. De Profeet (Peace Be Upon Him) stemde ermee in hun levens te sparen op voorwaarde dat ze Khaibar en het aangrenzende land zouden ontruimen, en alle goud en zilver dat ze in hun bezit hadden achterlieten. Hij stelde echter dat hij elke verplichting zou ontzeggen als ze iets verborgen. Kort daarna werden de forten aan de moslims overgedragen en werd heel Khaibar gereduceerd en onder de invloed van de Islam gebracht.

    Ondanks deze overeenkomst verbergden Abi Al-Huqaiq’s twee zonen een lederen zak vol juwelen, en geld dat toebehoorde aan Huyai bin Al-Akhtab, die het bij zich droeg toen de Banu Nadir verbannen waren. Kinanah bin Ar-Rabi‘, die de musk ergens had verborgen, was koppig in zijn ontkenning en hij werd gedood toen de musk werd ontdekt en zijn oneerlijkheid werd bewezen. Abi Al-Huqaiq’s twee zonen werden gedood als vergoeding voor het schenden van het verbond, en Safiyah, Huyai’s dochter, werd gevangen genomen.

    Verdeling van de buit:

    In overeenstemming met de reeds gesloten overeenkomst zouden de joden Khaibar moeten ontruimen, maar ze waren ernaar toe om de rijke grond en de fijne boomgaarden te blijven bewerken waar Khaibar beroemd om was. Daarom benaderden ze de Profeet (Peace Be Upon Him) met het verzoek om toestemming om hun land te blijven bewerken en zouden ze de helft van de oogst aan de moslims geven. Mohammed (Peace Be Upon Him) was zo vriendelijk om hun verzoek te accepteren.

    De Boodschapper (Peace Be Upon Him) verdeelde het land van Khaibar in tweeën: de ene helft om voedsel te bewaren voor het geval er een ongeval zou gebeuren dat de moslims zou treffen, en om buitenlandse delegaties te vermaken die begonnen Madinah veel te bezoeken; de andere helft zou naar de moslims gaan die het evenement van Al-Hudaibiyah hadden meegemaakt, of ze er nu bij waren of niet. Het totale aantal aandelen kwam op 36, waarvan 18 aan de hierboven genoemde mensen werden gegeven. Het leger bestond uit 1400 mannen, waarvan 200 ruiters. De ruiter kreeg 3 aandelen toegewezen en de voetganger één.

    De buit die in Khaibar werd veroverd was zo groot dat Ibn ‘Umar zei: "We hebben nooit onze maag gevuld tot we Khaibar hadden veroverd." ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - wordt verteld te hebben gezegd: "Nu kunnen we ons vol eten van dadels."

    Toen ze terugkeerden naar Madinah, konden de Emigranten al het ontvangen van de Helpers van Madinah teruggeven. Al deze welvaart kwam na de verovering van Khaibar en de grote economische voordelen die de moslims begonnen te oogsten.

    De verovering van Khaibar viel samen met de aankomst van de neef van de Profeet Ja‘far bin Abi Talib en zijn metgezellen, samen met Abi Musa Al-Ash‘ari en enkele moslims uit Abyssinia (Ethiopië).

    Abu Musa Al-Ash‘ari vertelde dat hij en meer dan vijftig metgezellen, terwijl ze in Yemen waren, een schip namen dat hen in Abyssinia (Ethiopië) deed landen en dat ze daar Ja‘far en zijn metgezellen ontmoetten. Hij zei: "We bleven samen tot de Profeet (Peace Be Upon Him) een boodschapper stuurde die ons vroeg om terug te keren. Toen we terugkeerden, ontdekten we dat hij Khaibar al had veroverd, maar hij gaf ons onze verschuldigde delen van de buit." De komst van die mannen kwam op verzoek van de Boodschapper van Allah (Peace Be Upon Him) aan Negus, koning van Abyssinia (Ethiopië), via een Profeitische afgezant, ‘Amr bin Omaiya Ad-Damari. Negus stuurde hen terug, 16 mannen in totaal met hun vrouwen en kinderen op twee boten. De rest van de emigranten waren eerder in Madinah aangekomen.

    In the same context, Safiyah, wier vrouw Kinanah bin Abi Al-Huqaiq was gedood voor verraad, werd gevangen genomen en meegenomen met andere krijgsgevangenen. Nadat toestemming van de Profeet (Peace Be Upon Him) was gevraagd, koos Dihyah Al-Kalbi er een uit en dat bleek Safiyah te zijn. De andere moslims adviseerden echter dat Safiyah, als dochter van de hoofdman van Bani Quraiza en Bani Nadir, met de Profeet (Peace Be Upon Him) getrouwd zou moeten worden, wat hij accepteerde. Hij nodigde haar uit om de Islam te omarmen, bevrijdde haar en nam haar als echtgenote nadat ze de Islam had aangenomen. Het bruiloftsmaal bestond uit dadels en vet, en werd gehouden op zijn terugweg naar Medina op een plek genaamd Sadd As-Sahba’.

    Na de verovering van Khaibar bood een Joodse vrouw genaamd Zainab bint Al-Harith de Profeet (Peace Be Upon Him) een gebraden schaap aan dat ze had vergiftigd. Hij nam een hap, maar het beviel hem niet, dus spuugde hij het uit. Na onderzoek bekende de vrouw dat ze het eten met gif had gestopt, bewerend dat ze van hem zou afkomen als hij een koning was, maar als hij een Profeet was, dan zou hij erachter komen. De Profeet (Peace Be Upon Him) toonde echter welwillendheid aan haar verraderlijke poging, maar beval dat ze werd gedood toen Bishr bin Al-Bara’ aan dat gif stierf.

    Het aantal moslims dat als martelaar is gevallen, was controversieel, maar lag tussen de 16 en 18, terwijl het aantal doden onder de joden opliep tot 93.

    De rest van Khaibar viel ook in handen van de moslims. Allah wierp angst in de harten van de mensen van Fadak, een dorp ten noorden van Khaibar, en ze haastten zich om vrede te vragen, om veiligheid te krijgen en hun rijkdom op te geven in ruil daarvoor. De Profeet (Peace Be Upon Him) sloot een overeenkomst met hen die vergelijkbaar was met de eerdere overeenkomst met de mensen van Khaibar. Fadak was uitsluitend van de Profeet, omdat noch moslim cavalerie noch kameelrijders betrokken waren bij de strijd.

    Nauwelijks had de Profeet (Peace Be Upon Him) de zaak van Khaibar afgehandeld, of hij begon een nieuwe zet richting Wadi Al-Qura, een andere Joodse kolonie in Arabië. Hij mobiliseerde zijn troepen en verdeelde ze in drie regimenten met vier banieren toevertrouwd aan Sa‘d bin ‘Ubada, Al-Hubab bin Mundhir, ‘Abbad bin Bishr en Sahl bin Haneef. Vóór de strijd nodigde hij de Joden uit om de Islam te omarmen, maar al zijn woorden en exhortaties vielen op dovemansoren. Er werden elf Joden één voor één gedood en met elke nieuw gedode werd een nieuwe oproep gedaan, waarbij deze mensen werden uitgenodigd om de nieuwe geloof te belijden. De strijd ging onophoudelijk door gedurende ongeveer twee dagen en resulteerde in de volledige overgave van de Joden. Hun land werd veroverd en er viel veel buit in de handen van de moslims.

    De Profeet (Peace Be Upon Him) verbleef vier dagen in Wadi Al-Qura, verdeelde de buit onder de moslimstrijders en sloot een overeenkomst met de Joden die vergelijkbaar was met die van Khaibar.[\]

    De Joden van Taima’, die vooraf op de hoogte waren van de aanhoudende overwinningen van het moslimleger en de nederlagen die hun broeders, de Joden, hadden geleden, stelden geen verzet toen de Profeet (Peace Be Upon Him) hun verblijf bereikte. Integendeel, zij namen het initiatief en boden aan een verzoeningsverdrag te ondertekenen, waarbij werd vastgelegd dat ze bescherming zouden ontvangen maar belasting zouden betalen in ruil daarvoor. Nadat hij zijn doel had bereikt en de Joden volledig had onderworpen, keerde de Profeet (Peace Be Upon Him) terug naar huis en arriveerde in Medina aan het einde van Safar of het begin van Rabi‘ Al-Awwal 7 A.H.

    Het is opmerkelijk dat de Profeet (Peace Be Upon Him), als de beste onder de oorlogsexperts, vrij snel realiseerde dat het ontruimen van Medina na het verstrijken van de verboden maanden (Muharram, Dhul Qa‘da en Dhul Hijja) helemaal niet verstandig zou zijn met de aanwezigheid van de woestijnbedoeïenen die in de buurt rondzwierfden. Een dergelijk achteloos gedrag, geloofde de Profeet (Peace Be Upon Him), zou de ongedisciplineerde menigte verleiden om hun favoriete hobby te beoefenen van plunderen, roven en alle vormen van piraterij. Met deze voorgevoelens altijd in gedachten, stuurde de Profeet (Peace Be Upon Him) Aban bin Sa‘id aan het hoofd van een peloton om die bedoeïenen af te schrikken en elke poging tot plunderen van het hoofdkwartier van de pas opgerichte Islamitische staat tijdens zijn afwezigheid in Khaibar te voorkomen. Aban volbracht zijn taak succesvol en sloot zich aan bij de Profeet (Peace Be Upon Him) in Khaibar nadat het was veroverd.


    <<Vorige ---- Volgende >>

    Pagina 13 van 17

    Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17

    Ga terug naar de Hoofdpagina

    ← Terug naar de Hoofdpagina