AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLEN NECTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet -4

✦

Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.

AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet (vrede zij met hem)

Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-

Vertaald door : Issam Diab

<<Vorige ---- Volgende >>

Pagina 4 van 17

Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17


 

Factoren die Geduld en Volharding Inspireren

Het is natuurlijk voor gevoelige en mildaardige mensen om diep na te denken over de factoren die die vroege moslims inspireerden, die mirakelachtige constantie en volharding. Het is normaal om je af te vragen hoe die mensen onuitsprekelijke vervolgingen konden verdragen en standvastig konden blijven in het aangezicht van tirannieke martelingen. Met betrekking tot deze vragen, vinden wij het wijs om slechts kort in te gaan op die onderliggende redenen:

 

1. Onwrikbaar Geloof in Allâh. De eerste en belangrijkste factor is ongetwijfeld, een onwrikbaar Geloof in Allâh Alleen, gekoppeld aan een prachtig begrip van Zijn Attributen. Een man met dit Geloof, diep verankerd in zijn hart, zal de voorzienbare moeilijkheden beschouwen als onbeduidend en kan op geen enkele manier opwegen tegen de zoetheid van het Geloof:

  • "Dan drijft de schuim af als vuil op de oevers, terwijl hetgeen goed is voor de mensen in de aarde blijft." [13:17]

    Andere sub-factoren die voortvloeien uit dat Geloof en helpen het te versterken en een langdurige vriendschap te bevorderen, zijn:

  • 2. Leiderschap dat van ganser harte geliefd is. Mohammed (Peace Be Upon Him), de grote leider van de moslimgemeenschap en de mensheid in het algemeen, was een voorbeeldig man in zijn perfecte manieren en nobele kwaliteiten; niemand kon aan zijn edelmoedigheid, eerlijkheid, betrouwbaarheid en onthechting voldoen; unaniem en onbetwistbaar erkend, zelfs door zijn vijanden. Abu Jahl zelf, de grote vijand van de Islam, gebruikte herhaaldelijk de woorden: "O Mohammed ((Peace Be Upon Him)), wij zijn niet in staat u te ongeloven, wij geloven eerder niet wat u ons (de Islam) hebt gebracht." Het is overgeleverd dat drie mannen van Quraish elk afzonderlijk en heimelijk naar enkele verzen van de Edele Koran luisterden. Later werd dit geheim ontdekt en vroeg een van hen Abu Jahl (een van de drie) wat hij dacht van wat hij van Mohammed ((Peace Be Upon Him)) had gehoord. Hij antwoordde: Wij betwisten het leiderschap en de vrijgevigheid met Banu ‘Abd Munaf en deelden concurrerend gelijke privileges. Toen begonnen ze te roepen dat er een Profeet onder hen was op wie de Openbaring uit de hemel was neergedaald. Ik zweer, wij zullen nooit in hem geloven.[1]

  • Dus zei Allâh:
  • "… Het is niet dat zij u ongeloven, maar het zijn de verzen (de Koran) van Allâh die de Zâlimûn (afgodenaanbidders en overtreders) ontkennen." [6:33]
  • Op een dag maakten de ongelovigen van Quraish hem driemaal een cynische opmerking. Hij bleef stil, behalve de derde keer, toen hij zei: "O Quraish! Er staat slachting voor jullie in het verschiet." Ze waren verbijsterd en er vulde zich een diep gevoel van angst in hun harten, zodat de meest vijandige onder hen begon hun belediging goed te maken met de beste vriendelijke termen die ze zich konden veroorloven. Toen ze de ingewanden van een kameel op hem gooiden terwijl hij in gebed neerknielde, riep hij de toorn van Allâh over hen af, en ze werden onmiddellijk gevangen in een onuitsprekelijke staat van bezorgdheid en waren bijna overtuigd dat ze vernietigd zouden worden. Ubai bin Khalaf bedreigde altijd dat hij Mohammed (Peace Be Upon Him) zou doden. Op een dag antwoordde de Profeet (Peace Be Upon Him) dat hij hem met de Wil van Allâh zou doden. Toen Ubai een kras in zijn nek kreeg, op de dag van Uhud, herinnerde hij zich onder de indruk van de woorden van de Profeet en zei: "Ik ben ervan overtuigd dat hij me zelfs zou kunnen doden als hij op me zou spuwen.[1] " Sa‘d bin Mu‘adh zei tegen Omaiyah bin Khalaf in Mekka: "Ik hoorde de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him) eens zeggen dat de moslims jou zeker zouden doden." Omaiyah was uiterst in paniek en zwoer dat hij nooit Mekka zou verlaten. Zelfs toen Abu Jahl hem dwong om met hen naar de strijd tegen de Profeet (Peace Be Upon Him) te marcheren op de dag van Badr, kocht hij de beste en snelste kamelen in Mekka om zijn vlucht te bespoedigen. Zelfs zijn vrouw waarschuwde hem ervoor om weg te gaan, herinnerde hem aan Sa‘ds woorden, zijn antwoord was: "Bij Allâh, ik heb geen intentie om met Quraish weg te gaan, ik zal me na een korte afstand van hen afscheiden."[1]

    Dat was de duidelijke zin van horror en terreur die zijn vijanden overal achtervolgde waar ze ook waren. Zijn vrienden en metgezellen daarentegen hielden hij het liefst, en hij bezette de diepste cellen van hun harten. Ze waren altijd bereid om hem te verdedigen en zijn welzijn te verzekeren, zelfs met het risico van hun leven. Op een dag werd Abu Bakr bin Abi Quhafa hevig verslagen door ‘Utbah bin Rabi‘a, een vreselijke polytheïst. Zijn hele lichaam was bijna aan het bloeden en hij stond op het punt te sterven, maar toen zijn mensen hem uiterst woedend over zijn ongeluk naar huis brachten, zwoer hij dat hij nooit iets zou eten of drinken totdat ze hem het welzijn van zijn edele metgezel, Mohammed (Peace Be Upon Him), hadden verteld. Dat was de geest van zelfopoffering en toewijding die het gedrag van die vroege metgezellen kenmerkte.[1]

  •  

    3. Het gevoel van verantwoordelijkheid. De vroege metgezellen waren zich volledig bewust van de ontmoedigende verantwoordelijkheid die van hen werd verwacht. Ze waren er ook van overtuigd dat die beschuldigingen onontkoombaar waren, zelfs als ze werden vervolgd uit angst voor de verregaande gevolgen en de vreselijke impact die de mensheid zou ondervinden als ze hun verplichtingen zouden verwaarlozen.

    4. Onwankelbaar geloof in de waarheid van het Hiernamaals. Dit was de hoeksteen die hun gevoel van verantwoordelijkheid versterkte. Er was een diepe zekerheid, vastgesteld door het licht van hun religie, dat ze op een dag zouden moeten opstaan op de Dag der Opstanding en rekenschap moeten verantwoorden voor alle wereldse daden, klein of groot. Ze waren er zeker van dat hun toekomst in het andere wereld afhankelijk zou zijn van hun daden in hun voorlopige leven op aarde, ofwel naar een eeuwigdurende Tuin (Paradijs) of eeuwige straf in de Hel. Hun hele leven was verdeeld tussen hoop op Allâh’s genade en angst voor Zijn straf.

  • En degenen die dat geven wat zij geven terwijl hun harten vol vrees omdat zij er zeker van zijn dat zij tot hun Heer terugkeren (en daar gaat het om wat er gebeurd met het hart tijdens de aanbidding)." [23:60]

    Ze wisten al dat het leven met al zijn gemakken en pijn waardeloos was in vergelijking met het Hiernamaals. Dergelijke diepe overtuigingen brachten een gevoel van onverschilligheid teweeg tegenover alle problemen en ontberingen die hun leven kenmerkten.

  •  

    5. De Koran. De verzen en hoofdstukken van de Edele Koran werden aantrekkelijk, krachtig en opeenvolgend onthuld in die sombere en kritieke fase, ondersteunend en argumenten bevorderend over de waarheid en de gezonde principes van de Islam, waar de hele Beroep van Mohammed (Peace Be Upon Him) om draaide. Ze vormden de immuun basis waarop de beste en meest wonderbaarlijke goddelijk voorgeschreven samenleving zou worden opgericht. De Koranverzen dienden ook om de gevoelens van de gelovigen te wekken, hun zélven te versterken op hun pad van geduld en uithoudingsvermogen en hen kennis te laten maken van de meest doelgerichte voorbeelden en suggestieve instructies:

  • Denken jullie dat jullie het Paradijs zullen binnentreden zonder dat zulke (beproevingen) tot jullie komen zoals zij tot degene die vóór jullie zijn heengegaan, zijn gekomen? Zij werden getroffen door zware armoede en ziekten en waren zo geschokt dat zelfs de Boodschapper en degenen die ook met hem geloofden zeiden: “Wanneer (komt) de Hulp van Allah?” Jazeker! De hulp van Allah is nabij!" [2:214]

    Alif Laam Miem. Denken de mensen dat zij met rust worden gelaten omdat zij zeggen: “Wij geloven,” en (vervolgens) niet beproefd zullen worden? En voorzeker, Wij hebben degenen die hen zijn voorgegaan (ook) beproefd. Zeker, Allah zal degenen die waarachtig zijn (in hun geloof) tonen, maar (ook) de leugenaars." [29: 1-3]

    Een loutere bekering is niet genoeg. Het moet worden beproefd en getest in de echte chaos van het leven. De test zal worden toegepast in alle soorten omstandigheden, in het individuele leven en in relatie tot de omgeving om ons heen, om te zien of we voortdurend kunnen streven en de Heer boven onszelf kunnen stellen. Er kan veel pijn, verdriet en zelfopoffering nodig zijn, niet omdat ze op zichzelf goed zijn, maar omdat ze ons zullen zuiveren, zoals vuur wordt toegepast op de smeltkroes van een goudsmid om de slak te verbranden.

    Deze verzen vormden ook een weerleggend antwoord op de valse beschuldigingen van de ongelovigen, en een duidelijk ultimatum dat sprak van de vreselijke gevolgen die zouden volgen als ze aanhielden in hun ongeloof. Aan de andere kant leidde de Edele Koran de moslims naar een nieuwe wereld en verlichtte hen over de kenmerken ervan, de schoonheid van het Heerschappij, de perfectie van de Godheid, de impact van vriendelijkheid en genade en de manifestaties van de verlangde Allâh’s welbehagen. Ze impliceerden betekenisvolle boodschappen die blijde tijdingen van zeker naderende Divine Genade brachten, leidend tot eeuwige zaligheid in een zalige Tuin (Paradijs). Ze stelden tegelijkertijd het einde van de tirannen en ongelovigen voor, die naar Divine Gerechtigheid zouden worden gebracht en vervolgens door de Vuur zouden worden gesleurd, waar ze de aanraking van de Hel zouden proeven.

  •  

    6. Blijde tijdingen van succes. Al sinds de tijd dat ze de tegenslagen van het leven hadden ervaren, waren de moslims er zeker van dat het betreden van de schoot van de Islam niet betekende dat ze betrokken zouden raken bij moeilijkheden of hun eigen graf zouden graven. Ze waren zich ervan bewust dat de Islamitische Roep slechts één doel had, namelijk de uitroeiing van de voor-Islamitische traditie en de vernietiging van haar onrechtvaardige systeem, om parallel te lopen met het uitbreiden van haar invloed over de hele aarde en het stevig in controle houden van de politieke situatie wereldwijd om de mensheid langs een koers te leiden die gunstig is voor Allâh’s welbehagen, en perfect genoeg om mensen te bevrijden van het aanbidden van Allâh’s dienaar om Allâh, Zelf, aan tebidden. Blijde tijdingen van deze aard werden soms expliciet en soms impliciet onthuld, op een manier die relevant was voor de situatie. Wanneer de moslims gedwongen werden beperkingen te ondergaan, of wanneer hun leven voortdurend onder druk werd gehouden, zouden er verzen worden onthuld die identieke verhalen vertelden over eerdere Profeten met hun volkeren en de lijden en pijn die zij hadden ervaren. De verzen zouden ook suggestieve aanwijzingen bevatten over het uiteindelijke tragische einde van de Mekkaanse ongelovigen, waarbij hun uiteindelijke verderf werd voorspeld, maar tegelijkertijd blijde tijdingen brachten aan de gelovigen en de ware dienaars van het vicegerentschap op aarde beloofden met absoluut succes, en overwinning om de Islamitische Roep en haar voorstanders te vergezellen.

  • Hier zouden we enkele van deze verzen van die categorie kunnen aanvoeren, vol met blijde tijdingen die verwijzen naar de uiteindelijke overwinning die de volharding en het geduld van de moslims zou bekronen:

    En waarlijk, Ons woord is bepaald voor Onze dienaren – de boodschappers. Voorwaar, zij zijn degenen die zeker zullen geholpen worden (aan overwinning). En dat Onze legers echt de overwinnaars zijn. Keer je dus een bepaald tijd van hen af. En observeer hen en zij zullen zien! Proberen zij Onze bestraffing te bespoedigen? Dan, als het (de bestraffing) naar hen wordt gebracht, slecht zal dan de ochtend zijn voor degenen die zijn gewaarschuwd!" [37:171-177]

    In dezelfde context zei Allâh tot Zijn Profeet (Peace Be Upon Him):

    Hun aantal zal verslagen worden en zij zullen hun ruggen toekeren." [54:45]

    Hij zei ook:

    Zij zullen een verslagen leger zijn zoals de bondgenoten van oude tijden (slagveld van Badr)." [38:11]

    De moslims die naar Abyssinie (Ethiopië) migreerden, hadden het volgende:

    En voor degenen die voor de Zaak van Allah geëmigreerd zijn nadat zij aan onderdrukking geleden hebben, Wij zullen hen zeker een goede verblijfplaats in deze wereld geven maar voorwaar de beloning van het hiernamaals zal groter zijn, als zij dat maar wisten!" [16:41]

    In de context van het verhaal van Jozef, was er:

    Waarlijk, in Yoesoef en zijn broers waren tekenen voor degenen die vragen." [12:7]

    d.w.z., de Mekkanen zullen dezelfde lot ondergaan als de broers van Jozef, namelijk falen en zich overgeven. In een andere instantie spreekt Allâh over de Boodschappers:

    En degenen die ongelovig zijn zeggen tegen hun boodschappers: “Zeker, wij zullen jullie het land uit jagen, of jullie zullen tot onze godsdienst terugkeren.” Dus openbaarden hun Heer hen: “Waarlijk, Wij zullen de onrechtvaardigen vernietigen." [14:13,14]

    Tijdens de oorlog tussen de Perzen en de Romeinen hadden de ongelovigen een oprecht verlangen dat de eersten de overwinning zouden behalen, omdat beide partijen afgodenaanbidders waren, terwijl de moslims hoopten op een Romeinse overwinning omdat beide groepen geloofden in Allâh, Zijn Boodschappers, Boeken, de Openbaring en het Hiernamaals.

    De oorlog resulteerde in de omverwerping van Rome door Perzië. Ze waren pro-Perzisch, zoals we al zeiden, en in hun harten hoopten ze dat de opkomende beweging van de Islam, die op dat moment, vanuit wereldlijk oogpunt, zeer zwak en hulpeloos was, zou instorten onder hun vervolging. Maar ze begrepen de ware tekenen van de tijd verkeerd. Men vertelde hen dat ze binnenkort teleurgesteld zouden worden in beide berekeningen, en dat gebeurde daadwerkelijk toen Heraclius zijn campagne in het hart van Perzië voerde en de Mekkaanse Quraish bij Badr verslagen werden:

  • "En op die Dag zullen de gelovigen (d.w.z. moslims) zich verheugen (op de overwinning die Allâh aan de Romeinen gaf tegen de Perzen) met de hulp van Allâh." [30:4,5]

  • Tijdens het seizoen van het ‘Ukaz forum, en andere dergelijke gelegenheden, zou de Boodschapper van Allâh (Peace Be Upon Him)zelf niet alleen blijde tijdingen communiceren die betrekking hadden op de Tuin (Paradijs), maar ook nieuws over veelbelovende vooruitzichten voor de ware gelovigen in de Roep van de Islam. Hij zou hen openlijk vertellen dat ze zeker zouden bloeien, heel Arabië zouden regeren en Perzië zouden onderwerpen als ze de meest serieuze pijler van de Islam belijdden, d.w.z. de Eenheid van Allâh.[1]

    Khabbab bin Al-Aratt drong er eens op aan dat de Boodschapper Allâh zou aanroepen om hem te beschermen tegen de tegenslagen die hij leed ten hande van de afgodenaanbidders. Het gezicht van de Profeet werd rood en hij merkte op dat de ware gelovige geen dingen moet forceren, het was de plicht van een gelovige om alle tegenslagen van het leven te ondergaan zolang hij niemand anders vreesde dan Allâh totdat de religie was gevestigd, wat zeker zou gebeuren. De Profeet (Peace Be Upon Him) verwees hiernaar naar het volhardingsvermogen dat de moslims moesten tonen en de ontberingen die ze moesten doorstaan om het land van de Islam te vestigen, waar vrede en veiligheid overal zouden heersen.

    Blijde boodschappen over betere uitzichten voor de Islam en de moslims waren niet beperkt tot de volgelingen van Mohammed; in feite werden ze keer op keer onthuld aan zowel gelovigen als ongelovigen. Wanneer beide partijen elkaar ontmoetten, plaagden de laatsten de eersten en zeiden spottend: "Hier zijn de heersers van de aarde die Chosroes en Caesar zullen verslaan." Maar de gelovigen, in afwachting van die stralende en Goddelijk-georiënteerde toekomst, zouden altijd volhouden en allerlei vervolging en vernedering verdragen, waarbij ze deze beschouwden als zomerwolken die spoedig zouden verdwijnen. [1]

    De Profeet (Peace Be Upon Him) zou, aan zijn kant, voortdurend de zielen van zijn volgelingen voeden met het licht van het geloof, hen heiligen door het inboezemen van de Koranwijsheid in hun harten en hun geesten diepgaand cultiveren met de geest van de Islam, waardoor ze in een staat van edele spiritualiteit, zuiverheid van hart en een absoluut vrijheid van het juk van materialisme zouden komen, een hoog moraal die krachtig genoeg was om wereldse lusten te weerstaan en hen vervolgens van duisternis naar licht te leiden. Hij zou hen voortdurend leren om tolerant, vergevingsgezind en overweldigend over zichzelf te zijn om zich goed te vestigen in hun religie, lust te verachten en zichzelf te wijden aan het verkrijgen van het Welbehagen van Allâh, verlangend naar de Tuin (Paradijs), enthousiasme in wetenschappen met betrekking tot hun geloof, zichzelf ter verantwoording roepen, vluchtige grillen vermijden, alle woede-oproepende incidenten stevig onder controle houden en uiteindelijk soberheid, geduld en ernst observeren.


    <<Vorige ---- Volgende >>

    Pagina 4 van 17

    Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17

  • Ga terug naar de Hoofdpagina

    ← Terug naar de Hoofdpagina