AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR)- Herinneringen aan de Edele Profeet-16
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (Darussalam); niet nagekeken. Engels origineel.
AR-RaheeQ Al-Makhtum (DE VERSEGLDE NEKTAR) - Herinneringen aan de Edele Profeet 
Auteur: Saifur Rahman al-Mubarakpuri - Jamia Salafia - India-
Vertaald door : Issam Diab
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 16 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Abu Bakr - moge Allah tevreden met hem zijn -
verricht de hadj
In de maand Dhul-Qa‘dah of in Dhul-Hijjah van hetzelfde jaar (het negende van Al-Hijra), stuurde de Boodschapper van Allâh
Abu Bakr - moge Allah tevreden met hem zijn -, de waarheidsgetrouwe, als een deputy prince van Al-Hajj (pelgrimstocht), zodat hij de moslims zou leiden bij het uitvoeren van de pelgrimstocht rituelen.
Kort nadat de moslims vertrokken waren, kwam er een Openbaring van Allâh: de openingsverzen van Hoofdstuk 9, getiteld ‘Berouw’ (Surah Tauba of Bara’a), waarin ‘vrijstelling van verplichting’ wordt verklaard door Allâh ten opzichte van die afgodenstammen die geen respect hadden getoond voor de verdragen die zij met de Profeet
waren aangegaan. De communicatie van dit nieuws verliep in overeenstemming met de Arabische tradities van het publiek maken van elke verandering met betrekking tot het afnemen van bloed en fortuinen.
‘Ali bin Abi Talib werd belast met het maken van deze verklaring. Hij haalde Abu Bakr in bij Al-‘Arj of Dajnan. Abu Bakr vroeg of de Profeet
hem in functie had gesteld of dat hij slechts was belast met het aankondigen van de aankondiging. "Ik ben belast met het alleen maken van de aankondiging" antwoordde ‘Ali. De twee metgezellen gingen toen verder met het pelgrimstochtproces. Aan het einde van de rituelen, op de dag van het rituele offer, stond ‘Ali bij Al-Jamrah (een plek waar naar stenen gegooid wordt) en las luidop voor aan de menigte die zich om hem heen verzamelde en verklaarde kwijtschelding van overeenkomsten met afgodenveraanbidders en gaf hen vier maanden respijt om hun positie te heroverwegen. Wat de andere afgodenveraanbidders betreft met wie de gelovigen een verdrag hadden en die niets van de rechten van de moslims hadden ingehouden of iemand tegen hen hadden gesteund, die zouden de voorwaarden van het verdrag geldig blijven tot de duur ervan was verstreken.
Abu Bakr stuurde vervolgens enkele moslims om publiekelijk te verklaren dat geen enkele ongelovige na dat jaar de hadj zou verrichten, noch zou iemand worden toegestaan om de Tawaf (rondgang) van het Heilige Huis naakt te maken.
Die proclamatie vetoëde in feite alle aspecten van het afgodenveraanbellen uit Arabië en verklaarde heel nadrukkelijk dat die pre-islamitische praktijken niet langer van toepassing waren.
Een Meditatie over de Ghazawat
Meditatie over de Profeet’s Ghazawat, missies, en de bataljons die hij vormde en uitzond, zal ons en iedereen zeker een waar en helder beeld geven dat de Profeet
de grootste militaire leider in de hele wereld was, evenals de meest rechtvaardige, de meest inzichtige en de meest waakzame. Hij was niet een man van superieur genie voor deze zorg, maar hij was ook de Meester en de grootste van alle Boodschappers wat betreft het Profetenschap en de Hemelse Boodschap. Bovendien waren alle gevechten die hij had gevoerd standaard in hun toepassing op de vereisten van striktheid, moed en goede regelingen die aansloten bij de voorwaarden en bepalingen van oorlog. Geen van de gevechten die hij vocht werd verloren als gevolg van een tekort aan wijsheid of als gevolg van een andere technische fout in de legermobilisatie of een locatie in een verkeerde strategische positie. Het verlies van een van zijn gevechten was niet te wijten aan een misoordeel over het bezetten van de beste en meest geschikte gevechtssites, noch was het te wijten aan een verkeerde keuze van leiders van de strijd, want hij had zichzelf bewezen als een bijzonder soort leider die verschilt van een van die leiders die onze wereld heeft gekend en ervaren. Wat Uhud en Hunain betreft, die waren gevolgen van zwakte in sommige militaire elementen in Hunain; en ongehoorzaamheid aan bevelen in Uhud. Hun niet-naleving van wijsheid en het plan van de strijd speelde een passieve rol in het verloop van die twee invasies.
Zijn genialiteit kwam duidelijk tot uiting in deze twee veldslagen toen de moslims verslagen werden; want hij stond standvastig tegenover de vijand en wist, door zijn superieure wijsheid, de bedoeling van de vijand te dwarsbomen, zoals het geval was in Uhud. Evenzo wist hij de nederlaag van de moslims in Hunain om te zetten in een overwinning. Ondanks het feit dat ernstige, ernstige ontwikkelingen in militaire operaties meestal de slechtste indruk achterlaten bij militaire leiders en ertoe aanzetten voor hun leven te vluchten.
Tot nu toe hebben we de loutere aspecten van militair leiderschap van de invasies besproken. Aan de andere kant was hij door deze invasies in staat om veiligheid te handhaven, vrede te vestigen, tweedracht te verspreiden en de militaire macht van de vijanden te vernietigen door middel van een meedogenloze strijd tussen de Islam en het afgodenverering.
De Profeet had ook een diepgaand inzicht en kon de gelovigen onderscheiden van de huichelaars en samenzweerders.
Groot was de groep militaire leiders die vocht en de Perzen en de Byzantijnen op de slagvelden van Ash-Sham en Irak overtrof wat betreft oorlogstrategie en het leiden van de gevechtsprocedures. De leiders, die Mohammed
opvolgden, slaagden erin de vijanden van de Islam te verdrijven uit hun landen en landen, hun tuinen en bronnen, en hun boerderijen. Ze verdreven hen uit hun eerlijke residentie en van de gratie en voorzieningen die ze bezaten en genoten. Die moslimleiders waren allemaal mannen van Mohammed. Ze waren vervuld van de geest van de Islam door de Profeet
.
Dankzij deze veldslagen wist de Boodschapper van Allâh
accommodatie te regelen, land te beveiligen en kansen op werk te bieden voor alle moslims. Hij maakte zelfs veel navraag naar de problemen van de vluchtelingen die (toen) geen huizen of fortuinen hadden. Hij rustte het leger uit met wapens, paarden en uitgaven. Hij realiseerde al dat zonder een enkel deeltje onrechtvaardigheid uit te oefenen. De Profeet
heeft de normen en doelen van voor-islamitische oorlogen veranderd. Hun oorlog was niets meer dan een oorlog van roven, doden, plunderen, tirannie en agressie. Die oorlogen waren gericht op het behalen van de overwinning, het onderdrukken van de zwakken en het slopen van hun huizen en constructies. Voor hen was oorlog een middel waardoor ze vrouwen konden verkrachten of onthullen, wreedheid konden uitoefenen tegen de zwakken, de baby's en kleine kinderen, de landbouw en de race konden bederven en corruptie op aarde konden verspreiden. Islamitische oorlogen zijn anders dan voor-islamitische oorlogen. Een "djihad" in de Islam is een nobele, heilige strijd in de weg van Allâh voor de verificatie van een moslimsamenleving die ernaar streeft de mens te bevrijden van onderdrukking, tirannie en agressie. Het is een samenleving waar iedereen, overal en te allen tijde trots op kan zijn. De voor-islamitische gedachten en tradities van de periode van Al-Jahiliyah zijn door de Islam omgedraaid. Deze waren zo hard voor de zwakken dat ze Allâh moesten aanroepen om hen in staat te stellen zich van die voor-islamitische omgeving te bevrijden door te zeggen:
De oorlog van corruptie, slachten en roven die heerste, is nu een heilige oorlog geworden, Al-Jihad. Een van de grootste doelen van Al-Jihad is om de mens te bevrijden van de agressie, de onderdrukking en de tirannie van machthebbers. Een machthebber, in de Islam, is een zwakkeling totdat de rechten van de armen van hem zijn afgenomen. Oorlog, in de Islam, is een djihad voor de zuivering van het land van Allâh van bedrog, verraad, zonden en agressie. Het is een heilige oorlog die tot doel heeft veiligheid, veiligheid, barmhartigheid en compassie te verspreiden, evenals het observeren van rechten en grootmoedigheid. De Boodschapper van Allâh
heeft eerbare strikte regels uitgevaardigd over oorlog en zijn soldaten en leiders opgedragen zich daaraan te houden. Ze mochten die regels onder geen enkele omstandigheid overtreden. In verband met de versie van Sulaiman bin Buraidah, die zei dat zijn vader hem had verteld dat wanneer de Boodschapper van Allâh
een leider op een leger of op een bataljon aanstelde, hij hem opdroeg Allâh te vrezen, de Grote en Almachtigen, bij het omgaan met degenen die het dichtst bij hem stonden en goed te zijn met alle moslims. Toen de Profeet
zei tegen hem:
De Boodschapper van Allâh
vroeg mensen om het te vergemakkelijken, maar verbood hen om hard op anderen te drukken of hen te beperken. "Verzoen u", zei hij, "en wees niet afwijkend". Wanneer het gebeurde dat hij 's nachts het slagveld bereikte, zou hij nooit de vijand aanvallen tot het ochtend was. Hij verbood ten strengste het verbranden (d.w.z. het martelen van mensen) in vuur, het doden van kinderen en vrouwen of zelfs het slaan van hen. Hij verbood ook diefstal en plundering en ging zo ver dat hij zei dat buitgemaakte winsten niet minder verboden zijn dan het vlees van een lijk. Corruptie van landbouw en ras en het kappen van bomen waren allemaal verboden, tenzij ze dringend nodig waren en er geen andere vervanging was:
Hij decreteerde dat gezanten niet gedood mogen worden. Hij benadrukte ook dat men degenen die verdragen sloten, niet mag doden. Hij zei zelfs:
Er waren nog andere edele regels die oorlogen zuiverden van hun Al-Jahiliyah(voor-islamitische) vuiligheid en ze in heilige oorlogen veranderden.
Mensen omarmen de Religie
van Allâh in grote aantallen
De invasie en de verovering van Mekka was — zoals we al hebben aangegeven — een beslissende strijd die het bijgeloof volledig vernietigde. De Arabieren waren als gevolg van die strijd in staat om de waarheid van de dwaling te onderscheiden. Illusie bestond niet meer in hun leven. Dus haastten ze zich om de Islam te omarmen. ‘Amr bin Salamah zei: "We bevonden ons bij een waterbron (bron) waar het pad van mensen langs ging. Dus toen ruiters langs ons passeerden, vroegen we hen: ‘Wat is er aan de hand met de mensen? Hoe is deze man (d.w.z. de Profeet)?’ Ze zeiden: ‘Hij beweert dat Allâh zo en zo een openbaring heeft gedaan.’ Ik memoriseerde die woorden alsof ze in mijn borst waren gereciteerd. De Arabieren schreven hun islamisering toe aan de verovering. Ze zeiden: ‘Laat hem met rust om zijn volk te confronteren. Als hij een waarachtige profeet is, zal hij hen overwinnen.’ Dus toen de verovering plaatsvond, haastten de mensen zich om hun islam te verklaren. Mijn vader was de snelste van allemaal van mijn volk om de Islam te omarmen. Toen hij bij zijn volk aankwam, zei hij: ‘Bij Allâh, ik ben zojuist naar de Profeet
geweest. En hij zei: ‘Verricht zo een gebed op zo'n tijdstip, en zo en zo gebeden op zo en zo tijdstip. Wanneer de tijd voor het gebed is aangebroken, laat dan een van jullie de oproep tot het gebed doen en wijs de meest geleerde van de Koran aan om uw Imam (leider) te zijn.’ Deze profetische traditie manifesteert het grote effect van de verovering van Mekka op de fase van gebeurtenissen. Het toont zeker de invloed van de verovering van Mekka op de consolidatie van de Islam en op de houding van de Arabieren en hun overgave aan de Islam. Die invloed werd absoluut bevestigd en diep geworteld na de invasie van Tabuk. Een duidelijk en voor de hand liggend bewijs van die invloed kon worden afgeleid van het grote aantal delegaties dat achtereenvolgens in Medina arriveerde in het negende en tiende jaar van Al-Hijra. De immense menigten mensen die haastig de religie van Allâh omarmden en het grote leger dat tien duizend strijders in de verovering van Mekka omvatte, was gegroeid tot dertig duizend strijders die deelnamen aan Tabuk.
De invasie. Het was pas minder dan een jaar na de verovering van Mekka dat deze groei in het islamitische leger had plaatsgevonden. Een honderdduizend of een honderdveertigduizend moslims namen deel aan Hajjatul -Wada‘ (d.w.z. de Afscheidsbedevaart); het was zo'n enorm aantal moslims dat — als een oceaan van mensen — rond de Boodschapper van Allâh
stroomde, dat hun stemmen de horizon deden galmen en de uitgestrektheid van de landen schokte terwijl ze Labbaik (d.w.z. Heer, hier zijn wij aanbiddend) zeiden, Allâh verheerlijken en vergroten en Hem danken.
De Delegaties
Het aantal delegaties vermeld in Ahl Al-Maghazi was meer dan zeventig. Het onderzoeken van zo'n groot aantal is niet toegankelijk; bovendien is het vermelden ervan in detail niet van groot voordeel. Daarom zal ik een uiteenzetting onthullen over wat historisch gezien wonderbaarlijk of zeer significant is. Hoe dan ook, een lezer moet altijd bedenken dat terwijl de meerderheid van de stammen arriveerde in Medina na de verovering, er ook pre-conquest delegaties waren.
1. De delegatie van ‘Abdul Qais: Deze stam had twee aankomsten. De eerste was in het vijfde jaar van Al-Hijra of voor die datum. Munqidh bin Haiyan, een lid van die stam, handelde in Medina. Dus zodra hij van de Islam hoorde toen hij er voor de handel was aangekomen — dat was na de migratie — keerde hij zich tot de Islam en droeg een belofte van de Profeet
aan zijn volk, dat uiteindelijk ook moslims werden. Dertien of veertien van hen kwamen naar de Profeet
in een van de Hurum Maanden. Toen vroegen ze de Profeet om advies over het Geloof en dranken. Hun leider was Al-Ashaj Al-Usri, aan wie de Boodschapper van Allâh
zei: "Jullie hebben twee kwaliteiten die Allâh leuk vindt: Ze zijn overleg en welwillendheid."
Hun tweede aankomst was in het Jaar van Delegaties. Ze waren veertig mannen. Al-Jarud bin Al-‘Alâ’ Al-‘Abdi, die christen was maar een goede moslim werd, behoorde tot die groep.
2. Daws Delegatie: De aankomst van deze stam was in de vroege tijd van het zevende jaar en dat was toen de Boodschapper van Allâh
in Khaibar was. At-Tufail bin ‘Amr Ad-Dawsi, waarover we al hebben gesproken en uitgelegd hoe hij moslim werd toen de Boodschapper van Allâh
in Mekka was. Hij keerde terug naar zijn volk waar hij bleef oproepen tot de Islam, maar ze sleepten hun tijd rekken uit tot hij er van verzuchtten en terugkeerde naar de Boodschapper van Allâh
en Hem vroeg om Allâh aan te roepen tegen Daws, maar de Boodschapper van Allâh
riep Allâh aan om Daws te leiden. Later omarmde Daws de Islam. Dus At-Tufail arriveerde in Medina vergezeld van zeventig of tachtig families van zijn volk in de vroege tijd van het zevende jaar van de Hijra, op het moment dat de Boodschapper van Allâh
in Khaibar was, dus hij haalde hem daar in.
3. Boodschapper van Farwah Bani ‘Amr Al-Judhami: Farwah was een Arabische leider in het Byzantijnse leger. Hij was een Byzantijnse agent, een heerser door proxy over de Arabieren die aan de Byzantijnen verbonden waren. Zijn thuis was in Mu‘an en het omliggende gebied van de landen van Ash-Sham. Het zien van de stamina en het moed van de moslims deed hem bekeren tot de Islam. De slag bij Mu’tah — die plaatsvond in het achtste jaar van de Hijra — dwong zijn bewondering af. Hij stuurde een geschenk van een witte mul met een boodschapper van hem naar de Boodschapper van Allâh
om hem te informeren over zijn bekeren tot de Islam. Toen de Byzantijnen hoorden van zijn bekeren tot de Islam, stuurden ze hem naar de gevangenis. Eerst gaven ze hem de kans om te kiezen uit de twee — "of hij keert zich af van de Islam of de dood zal zijn straf zijn." Weigerend om zich af te keren, kruisigden ze hem en sneden zijn nek af bij een waterbron (fontein) genaamd ‘Afra’ in Palestina.
4. Sudâ’ Delegatie: De aankomst van deze delegatie was na het vertrek van de Boodschapper van Allâh
van Al-Ji‘ranah in het achtste jaar van de Hijra. Dat was omdat de Boodschapper van Allâh
reeds een missie had uitgezonden die bestond uit vierhonderd moslims en hen had gevraagd om te gaan naar waar Sudâ’ was. Sudâ’ was (een zoetwaterfontein) in Jemen. Terwijl de missie daar kampte aan het begin van een kanaal. Ziyad bin Al-Harith As-Sudâ’i kwam te weten van hun verblijf, dus kwam hij naar de Boodschapper van Allâh
en zei: "Ik ben gekomen als een afgezant van mijn volk, dus zeg uw leger om terug te gaan en ik garandeer van mijn volk." Het leger werd van het kanaal weggezonden. Op zijn beurt keerde As-Sudâ’i terug, koesterde en spoorde zijn volk aan om te komen en de Boodschapper van Allâh
te ontmoeten. Uiteindelijk kwamen vijftien van hen en gaven de belofte van trouw aan hem als ware moslims. Terugkerend naar huis, spoorden ze op hun beurt de rest aan om moslims te worden. Zo verspreidde de Islam zich onder hen. Later sloot een honderdtal mannen zich aan bij de Boodschapper van Allâh
in Hajjatul-Wada‘ (De Afscheidsbedevaart).
5. De komst van Ka‘b bin Zuhair bin Abi Sulma: Ka‘b, die behoorde tot een familie van dichters, werd beschouwd als een van de meest poëtische Arabische dichters. Hij had de gewoonte de Profeet
te bespotten toen hij nog geen moslim was. In het achtste jaar van Al-Hijra en op het moment dat de Boodschapper van Allâh
al was teruggekeerd van de invasie van At-Ta’if, schreef Bujair bin Zuhair een brief aan zijn broer Ka‘b waarin hij hem waarschuwde en adviseerde: "De Boodschapper van Allâh (
) had enkele mannen in Mekka gedood die hem bespotten en schade toebrengden, en dat de andere dichters die waren overgebleven in alle richtingen vluchtten voor hun leven. Dus als je je vel wilt redden, haast je dan naar de Boodschapper van Allâh
. Hij doodt nooit degenen die tot hem komen als berouwde. Als je weigert te doen wat ik je zeg, dan is het aan jou om je vel op welke manier dan ook te proberen te redden." De twee broers correspondeerden lange tijd met elkaar totdat Ka‘b ongemakkelijk werd en het gevoel had dat de aarde hem had beknot. Toen hij in Medina arriveerde, verbleef hij als gast in het huis van een man uit de stam Juhainah. Ze verrichtten samen het ochtendgebed; maar toen hij op het punt stond te vertrekken, stelde de man voor dat hij naar de Boodschapper van Allâh
zou gaan. Hij ging daarheen, zat naast hem, stak zijn hand in die van hem. De Boodschapper van Allâh
, die Ka‘b nog nooit had gezien, herkende hem niet. Toen zei Ka‘b: "O, Boodschapper van Allâh! Ka‘b bin Zuhair is tot u gekomen als een berouwde moslim; zal hij veilig en vergeven zijn als ik hem haal?" De Boodschapper van Allâh
zei: "Ja." "Ik ben Ka‘b bin Zuhair," zei hij. Toen een van de Helpers opstond en toestemming vroeg aan de Boodschapper om zijn keel te snijden. "Laat hem met rust!" zei de Profeet
, "Hij is een berouwde moslim geworden na het afleggen van het verleden." Ka‘b reciteerde toen zijn bekende gedicht "Su‘ad verscheen..." waarin hij de Profeet
prees, hem dankte en zich verontschuldigde voor de verkeerde dingen die hij had gedaan. Hij erkende Mohammeds missie. Zowel de Emigranten als de Helpers werden in dit gedicht genoemd, maar verschillend. Hij prees de Emigranten maar bekritiseerde de Helpers, omdat een van hen toestemming van de Profeet vroeg om hem te doden. Later probeerde Ka‘b dit te compenseren door ook de Helpers te prijzen, maar dat was in een ander gedicht.
6. ‘Udharah Delegatie: Deze delegatie, die bestond uit twaalf mannen, was in Safar, het negende jaar van Al-Hijra, in Medina aangekomen. Ze brachten daar drie dagen door. Een van hen was Hamza bin An-Nu‘man. Toen hen werd gevraagd wie ze waren, zeiden ze: "Wij zijn Bani ‘Udharah, de pleegbroers van Qusai tot aan zijn moeder. Wij zijn degenen die Qusai steunden en Khuza’a en Bani Bakr uit de schoot van Mekka verwijderden." Dus de Boodschapper van Allâh
verwelkomde hen en gaf hen goed nieuws, namelijk de verovering van Ash-Sham; maar hij verbood hen om een waarzegger te raadplegen en om het geslagen vee dat ze hadden geslacht te eten. Uiteindelijk bekeerden ze zich tot de islam, bleven daar een aantal dagen en gingen toen terug.
7. Bali Delegatie: Hun aankomst was in Rabi‘ Al-Awwal, het negende jaar van Al-Hijra. Ze bekeerden zich tot de islam, bleven drie dagen in Medina. Hun leider Abu Ad-Dabeeb vroeg zich af of gastvrijheid beloond werd door Allâh. De Boodschapper van Allâh
zei:
"Ja, en ook elke liefdadigheid die je aan arme of rijke mensen geeft, die Sadaqah is."
Hij vroeg ook naar de tijd die was toegewezen aan gastvrijheid. "Drie dagen," zei hij. "Wat is er met het verdwaalde schaap?" De Profeet zei: "Het is ofwel van jou of van je broer, anders gaat het naar de wolf." Hij vroeg naar de verdwaalde kameel. "Het is niet jouw zaak. Laat het maar zitten! De eigenaar zal proberen het te vinden."
8. Thaqif Delegatie: Hun aankomst was in Ramadan, het negende jaar van Al-Hijra, na de terugkeer van de Boodschapper van Allâh
van Tabuk. Wat betreft hoe ze moslims werden, kan dit worden afgeleid uit het volgende:
Hunne leider ‘Urwah bin Mas‘ud Ath-Thaqafi kwam de Boodschapper van Allâh
bezoeken nadat hij terugkeerde van At-Ta’if in Dhul-Qa‘dah in het jaar 8 A.H. ‘Urwah bekeerde zich tot de Islam. Hij dacht dat wanneer hij zijn volk zou vertellen en hen zou oproepen de Islam te omarmen, zij hem zouden gehoorzamen, omdat hij altijd een gehoorzame meester was geweest. Hij was zelfs geliefder bij hen dan hun eigen oudste zoon. Maar in tegenstelling daartoe, toen hij hen opriep de Islam te omarmen, schoten zij pijlen op hem af van alle kanten en doodden hem. Zij bleven zoals ze waren voor maanden voordat ze opnieuw begonnen te discussiëren onderling over de situatie. Toen ze beseften dat ze niet in staat waren om de naburige Arabieren te bevechten die de eed van trouw hadden gezworen aan de Profeet
en zich tot de Islam hadden bekeerd, besloten ze een man naar de Boodschapper van Allâh
te sturen. Ze concludeerden dat ‘Abd Yalail bin ‘Amr de juiste boodschapper zou zijn.
‘Abd weigerde zoiets te doen, uit vrees dat ze hem zouden doden, zoals ze ‘Urwah hadden gedood. "Ik zal zoiets niet doen totdat jullie andere mannen met me sturen," zei ‘Abd. Dus stuurden ze twee mannen van hun bondgenoten en drie anderen van Bani Malik. De zes van hen, waaronder ‘Uthman bin Abi Al-‘As Ath-Thaqafi, die de jongste van hen allemaal was.
Toen ze binnenkwamen in de audiëntie van de Profeet
, werd er een tent opgezet in een hoek van de moskee, zodat ze de Qur’ân konden beluisteren en mensen in gebed konden zien. Tijdens hun verblijf kwamen ze steeds weer terug naar de Profeet
, die hen bleef oproepen de Islam te omarmen, totdat hun leider de Boodschapper van Allâh
vroeg om een vredesverdrag aan te gaan tussen hem en Thaqif, waardoor hij hen toestaat om hoererij te bedrijven, wijn te drinken en met woekerrente te handelen. Ze vroegen hem ook om hun tirannieke afgod "Al-Lat" niet te verwonden of om hen te verplichten het gebed te verrichten. Uiteindelijk drongen ze aan op het feit dat ze de afgoden zelf niet zouden omverwerpen. Maar de Boodschapper van Allâh
wees al hun verzoeken af. Ze gingen apart om te raadplegen. Toen ze beseften dat er geen andere alternatieven waren, gaven ze toe en bekeerden zich tot de Islam. De enige voorwaarde waaraan ze vasthielden, was dat de afbraak van Al-Lat moest worden afgehandeld en behandeld door de Boodschapper van Allâh
, terwijl Thaqif op geen enkele manier zelf de afgod zou omverwerpen. De Boodschapper van Allâh
stemde ermee in en legde een eed af met hen.
Omdat hij de meest oplettende en de meest ijverige was om jurisprudentie te bestuderen en de Qur’ân te leren, werd ‘Uthman bin Abi Al-‘As door de Boodschapper van Allâh
benoemd tot een prins over zijn volk. Zijn ijver en zorgvuldigheid om de Qur’ân te leren en jurisprudentie te bestuderen, waren duidelijk waarneembaar door zijn gedrag tijdens hun verblijf.
Elke ochtend ging de groep delegaten de Boodschapper van Allâh
bezoeken. Omdat ‘Uthman bin Abi Al-‘As de jongste was, werd hij achtergelaten met hun kamelen en spullen om een oogje in het zeil te houden. Bij de middag, wanneer ze terugkwamen en sliepen, ging ‘Uthman naar de Boodschapper van Allâh
om de Qur’ân te leren en naar te vragen over religieuze zaken. Als het gebeurde dat de Boodschapper van Allâh
sliep, ging hij toen naar Abu Bakr voor hetzelfde doel. Met de loop van de tijd bleek hij een bron van zegen te zijn voor zijn volk. Want tijdens de Tijd van Afval (Ar-Riddah) toen Thaqif vastbesloten was om af te vallen, sprak hij hen aan met de woorden: "O, volk van Thaqif! Jullie zijn de laatsten geweest die de Islam omarmden, dus wees niet de eersten die afvallen." Hierdoor gaven ze de afval op en klampen zich vast aan de Islam.
De groep delegaten keerde naar huis terug, maar ze waren vastbesloten de waarheid een tijdje te verbergen. Ze vertelden hun volk om op elk moment een gevecht te verwachten. Ze deden alsof ze bedroefd en depressief waren. Ze beweerden dat de Boodschapper van Allâh
eiste dat ze de Islam zouden omarmen en overspel, het drinken van wijn en het handelen in rente en nog enkele andere dingen zouden opgeven, anders zou hij tegen hen vechten. Overmand door de arrogantie en ijver van Al-Jahiliyah (voor-islamitische tradities), bleef de stam Thaqif dagenlang vastbesloten om te vechten. Toen wierp Allâh angst en wanhoop in hun harten, zodat ze ophielden met vechten en bedachten dat de groep delegaten naar hem terug moest gaan en hun goedkeuring aankondigen. Pas toen vertelde de groep delegaten hen de waarheid en onthulde de punten van hun vredesonderhandelingen met de Profeet, waarna de stam Thaqif de Islam aannam.
De Boodschapper van Allâh
stuurde enkele mannen om het afgodsbeeld genaamd "Al-Lat" te slopen onder het bevel van Khalid bin Al-Waleed. Al-Mugheerah bin Shu‘bah stond op, hief de bijl en de koevoet op en zei: "Bij Allâh, ik zal jullie laten lachen om Thaqif." Hij sloeg ermee en deed alsof hij viel terwijl hij rende. De mensen van Thaqif schrokken van dat gezicht en zeiden: "Moge Allâh Al-Mugheerah verstoren. De godin heeft hem gedood." Toen Al-Mugheerah opstond en zei: "Moge Allâh jullie bespotten. Al-Lat is niets meer dan een hoop modder en stenen." Toen sloeg hij op de deur en brak hem af. Hij beklom de hoogste muur en dat deden de andere mannen ook. Ze haalden Al-Lat neer totdat ze hem gelijk maakten aan de grond. Toen groeven ze de fundering uit en haalden de juwelen en gewaden eruit; tot grote verbazing van Thaqif. Khalid bin Al-Waleed en zijn groep keerden terug naar de Boodschapper van Allâh
met de juwelen en gewaden van Al-Lat. De Boodschapper van Allâh
verdeelde ze en dankte Allâh voor de hulp aan zijn Profeet en de consolidatie van zijn religie.
9. Het bericht van de koningen van Jemen: Na de terugkeer van de Boodschapper van Allâh
van Tabuk kwam er een bericht bij hem vandaan van de koningen van Himyar, Al-Harith bin ‘Abd Kilal, Na‘eem bin ‘Abd Kilal, An-Nu‘man bin Qeel Dhi Ra‘in, Hamdan en Mu‘afir. Hun boodschapper was Malik bin Murrah Ar-Rahawi. Ze stuurden hem om de Profeet
te informeren over hun aanname van de Islam en hun afscheid van het polytheïsme. Als antwoord op hun bericht gaf de Boodschapper van Allâh
hen de belofte van Allâh en de belofte van Zijn Boodschapper, op voorwaarde dat ze de tribut belden die nog verschuldigd was. Hij stuurde enkele van zijn metgezellen naar hen onder het bevel van Mu‘adh bin Jabal - moge Allah tevreden met hem zijn -.
10. De delegatie van Hamdan: De aankomst van deze delegatie was in het negende jaar van Al-Hijra, na de terugkeer van de Boodschapper van Tabuk. De Boodschapper van Allâh
gaf hen daarom een belofte om de nakoming van hun eisen te garanderen. Hij stuurde Malik bin An-Namt naar hen als hun hoofd en benoemde hem tot agent voor degenen van zijn volk die de Islam aannamen. Khalid bin Al-Waleed werd voor hen allemaal benoemd met het doel hen tot de Islam te roepen. Hij verbleef zes maanden bij hen en riep hen tot de Islam, maar niemand reageerde op zijn oproep. Later werd ‘Ali bin Abi Talib daarheen gestuurd en Khalid werd bevolen terug te keren. Toen hij in Hamdan aankwam, communiceerde ‘Ali een bericht van de Boodschapper van Allâh
naar hen en riep hen tot de Islam. Ze reageerden op de oproep en werden moslims. ‘Ali schreef een brief aan de Boodschapper van Allâh
om hem het goede nieuws te melden. De Boodschapper van Allâh
werd op de hoogte gebracht van de inhoud van die brief, dus hij verrichtte prostaie, en vervolgens richtte hij zijn hoofd op en zei: "Vrede zij met Hamdan. Vrede zij met Hamdan."
11. De Delegatie van Bani Fazarah: Bij de terugkeer van de Profeet
van Tabuk kwam de delegatie van Bani Fazarah hem bezoeken. Dat was in het negende jaar van Al-Hijra. De groep delegaten bestond uit meer dan tien mannen. Ze kwamen om de Islam te belijden en te klagen over de droogte in hun regio. De Boodschapper van Allâh beklom de kansel, hief zijn handen op en smeekte Allâh om regen over hen te zenden en zei:
"O Allâh, laat regen vallen, en water Uw land en dieren, en verspreid Uw genade en breng de dode landen tot leven. O Allâh, zend regen die redding brengt, troostend is en gras laat groeien, en overgrote gebieden snel en later overspoelt. Laat het nuttige regen zijn en geen schadelijke. O Allâh, laat het regen van genade zijn en geen regen van straf en oordeel. Laat die regen niet vernietigend of overstromend zijn. O Allâh, zend ons water en hulp om de vijanden te bestrijden."<
12. De Delegatie van Najran: Najran is een vrij groot gebied. Het lag op zeven reisdagen ten zuiden van Mekka richting Yemen. Het omvatte drieënzeventig dorpen. Het kostte een snelle ruiter een dag om er te komen. De militaire troepen bestonden uit een honderdduizend strijders.
Hun aankomst was in het jaar 9 A.H. De delegatie bestond uit zestig mannen. Vierentwintig van hen waren van adellijke families. Drie van de vierentwintig waren op een bepaald moment leiders van Najran. Al-‘Aqib, d.w.z. degene die verantwoordelijk was voor het prinsdom en de overheidszaken. Zijn naam was ‘Abdul Maseeh. De tweede was As-Saiyid (de Meester) onder wiens toezicht de onderwijs- en politieke zaken vielen; zijn naam was Al-Aiham of Sharhabeel. Abu Haritha bin ‘Alqamah was de derde. Hij was een bisschop aan wie alle religieuze voorzitterschap en spirituele leiderschap toebehoorden en onder wiens verantwoordelijkheid deze vielen.
Toen die groep delegaten in Medina arriveerde, ontmoetten ze de Profeet
, wisselden vragen met hem uit; maar toen hij hen tot de Islam riep en de Koran voorlas, weigerden ze. Ze vroegen hem wat hij dacht over ‘Isa (d.w.z. Jezus) - vrede zij met hem - , hij
aarzelde een hele dag tot de volgende verzen van de Koran werden geopenbaard:
Waarlijk, (de schepping van) ‘Isa is bij Allah zoals (de schepping van) Adam. Hij schiep hem uit aarde, vervolgens beval (Hij) hem: “Wees!” En hij was. (Dit is) de waarheid van jullie Heer, wees niet één van degenen die twijfelen. Dan iedereen die met jou redetwist over hem (Isa) na (al deze) kennis die tot jullie is gekomen, zeg: “Kom, laten wij onze zonen en jullie zonen, onze vrouwen en jullie vrouwen, onszelf en jullie roepen - dan bidden wij en roepen (oprecht) een vloek van Allah af over degenen die liegen.”" [3:59-61]
Toen het ochtend was, vertelde de Boodschapper van Allâh
hen wat ‘Iesa (Jezus) was in het licht van de zojuist geopenbaarde verzen. Hij liet hen een hele dag om te overleggen en erover na te denken. Toen het de volgende ochtend was en ze nog steeds weigerden Allâh’s Woorden over ‘Isa te erkennen of de Islam te omarmen, stelde de Profeet Al-Mubahala voor, d.w.z. dat elke partij zou smeken en Allâh smeken om Zijn vloek over hem of hen te zenden als ze leugens vertelden. Nadat hij die suggestie had gedaan, kwam de Profeet
naar voren, Al-Hasan en Al-Husain onder zijn gewaad wikkelend, terwijl Fatimah achter hem liep. Toen ze zagen dat de Profeet
serieus was en bereid was om hen standvastig te confronteren, gingen ze aan de kant staan en begonnen te overleggen. Al-‘Aqib en As-Saiyid (d.w.z. de Meester) zeiden tegen elkaar: "We zullen niet smeken. Want, ik zweer bij Allâh, als hij werkelijk een Profeet is en met ons vloekt, zullen we noch onze nakomelingen welvarend zijn. Dus noch wij, noch onze dieren zullen overleven." Uiteindelijk kwamen ze tot de conclusie om naar het oordeel van de Boodschapper van Allâh
over hun zaak te gaan. Ze kwamen naar hem en zeiden: "Wij geven u wat u hebt geëist." De Boodschapper van Allâh accepteerde toen die overeenkomst en beval hen om Al-Jizya (d.w.z. tribut) te betalen en hij maakte vrede met hen voor de levering van tweeduizend gewaden, waarvan er duizend in Rajab en duizend in Safar zouden worden geleverd. Voor elk gewaad moesten ze een ounce (goud) betalen. In ruil daarvoor zouden ze het verbond van Allâh en Zijn Boodschapper hebben. Hij gaf hen een verbond dat voorziet in de vrije uitoefening van hun religieuze zaken. Ze vroegen de Profeet
om een betrouwbare man aan te stellen om het geld te ontvangen dat was overeengekomen voor de vrede, dus hij stuurde hen de betrouwbare man van deze natie Abu ‘Ubaidah bin Al-Jarrah om de bedragen te ontvangen die waren overeengekomen in het vredesverdrag.
Tegen de tijd dat de Islam zich begon te verspreiden in Najran, hoefden ze uiteraard niet de Al-Jizya te betalen die doorgaans niet-moslims betaalden. Hoe dan ook, het werd gezegd dat Al-Aqib en As-Saiyid zich zodra ze Najran bereikten op hun terugreis naar huis bekeerden tot de Islam. Het wordt ook gezegd dat de Profeet
‘Ali naar hen stuurde voor de inning van liefdadigheid en belasting.
13. De delegatie van Bani Haneefa: Zij arriveerden in Medina in het negende jaar van Al-Hijra. Er waren 17 man bij, waaronder de Meester van de Leugenaars, Musailima< bin Thumamah bin Kabeer bin Habeeb bin Al-Harith van Bani Haneefa. De groep delegaten werd ondergebracht in een huis van een Helper. Zij kwamen naar de Profeet
en verklaarden hun islamitische bekering. Wat Musailima de leugenaar betreft, de versies verschillen over zijn bekering tot de Islam. Beschouwing van al deze versies laat duidelijk zien dat Musailima afkeuring uitte en een hoogmoedige, opschepperige geest en verwachtingen toonde om een prins te zijn.
In eerste instantie
probeerde de Profeet het goed te doen met hem. Hij behandelde hem aardig en genereus, maar dat hielp niet. De Boodschapper van Allâh
ontdekte kwaad in zijn ziel en herkende dat hij een van de drie kwalen was waarover hij sliep.
De Profeet
had al gedroomd dat hem de schatten van de aarde waren geschonken. Zijn hand viel op twee gouden armbanden, wat hem veel verontrustte en bezorgde. Hij werd door inspiratie geleerd om ze weg te blazen, en dat deed hij, waarna ze verdwenen. Ze werden geïnterpreteerd als twee leugenaars die na de dood van Mohammed
zouden verschijnen. Toen Musailima op die manier handelde en afkeuring uitte, realiseerde hij zich dat hij een van de twee leugenaars zou zijn. Musailima zei echter: "Als Mohammed me een opvolger zou aanwijzen, zou ik een moslim zijn." Later kwam de Boodschapper van Allâh
bij hem, met een stuk palmblad in zijn hand, en in het gezelschap van zijn spreker, Thabit bin Qais bin Shammas. Hij behoorde tot enkele van zijn vrienden. De Profeet
sprak met hem, maar Musailima sprak hem aan met de woorden: "Als je ermee instemt om de hele zaak aan mij over te dragen na je dood, zal ik je niet in de weg staan." De Boodschapper van Allâh
antwoordde: "Als je me zou vragen om je dit (d.w.z. een stukje palmblad) te geven, zou ik het je niet geven. Jij bent vervloekt. Zelfs als je berouw zou hebben en zou stoppen met wat je deed, heeft Allâh bepaald dat je gedood zult worden. Bij Allâh, ik zweer, dat ik je nu zie in de toestand die me is geopenbaard. Hier is Thabit! Je zult mijn antwoord van hem horen." Toen ging hij weg.
Uiteindelijk gingen de voorspellingen van de Profeet over Musailima uit; want toen Musailima terugkeerde naar Yamama, bleef hij denken aan de Profeet
en hoe hij zijn partner zou worden. Zijn dromen en gedachten gingen zo ver dat hij beweerde een profeet te zijn. Om zijn profetie te bevestigen, begon hij rijmende uitspraken te doen. Hij zei dat het toegestaan was om wijn te drinken en overspel te begaan. Hij getuigde echter dat de Boodschapper van Allâh
een echte Profeet was. Zijn volk, dat gefascineerd was door wat hij hen toestond te doen, volgde hem en sloot met hem afspraken. Hij werd zo prominent onder hen dat ze hem de weldoener van Al-Yamama noemden. Hij schreef een brief aan de Boodschapper van Allâh
waarin stond: "Ik ben aangesteld als een medestander met jou, dus ik zal een helft hebben en de Quraish zullen de andere helft van de zaken van het volk hebben." Het antwoord van de Boodschapper van Allâh was een brief waarin stond dat:
"Voorwaar, de aarde is van Allâh. Hij geeft het als een erfenis aan wie Hij van Zijn slaven wil, en het (verheven) einde is voor de Muttaqûn (vrijgevigen)." [7:128]
Op de autoriteit van Ibn Mas‘ud, zegt hij: Toen de twee boodschappers van Musailima — Ibn An-Nawaha en Ibn Athal — naar de Boodschapper van Allâh
kwamen, vroeg hij hen: "Getuigen jullie dat Ik de Boodschapper van Allâh ben?" Hun antwoord was "Wij getuigen dat Musailima de Boodschapper van Allâh is." "Ik geloof in Allâh en in Zijn Boodschapper," zei de Profeet
, "Als ik ooit had nagedacht om een boodschapper te doden, dan zou ik jullie beiden gedood hebben."
Musailima’s pretentie tot het profetaambt was in het tiende jaar van Al-Hijra. Maar hij werd gedood in de Al-Yamama oorlog tijdens het tijdperk van Abu Bakr As-Siddeeq, in Rabi‘ Al-Awwal, in het twaalfde jaar van Al-Hijra. Hij werd gedood door Wahshi, de moordenaar van Hamzah. De tweede persoon die beweerde een profeet te zijn was Al-Aswad Al-‘Ansi die in Yemen was. Hij werd gedood door Fairuz. Zijn hoofd werd afgesneden een dag en een nacht voordat de Profeet stierf. Dus toen de delegaties kwamen, vertelde hij hen het nieuws dat hem bereikte door Openbaring. Het nieuws over zijn dood bereikte Abu Bakr - moge Allah tevreden met hem zijn - vanuit Yemen.
14. De Delegatie van Bani ‘Amir bin Sa‘sa‘a: Onder de groep delegaten bevonden zich ‘Amir bin At-Tufail — de vijand van Allâh, Arbad bin Qais — Labid’s moederbroer, Khalid bin Ja‘far en Jabbar bin Aslam. Allen waren zij de leiders en satans van hun volk. ‘Amir was degene die de groep van Ma‘una goed dubbelspoor maakte. Toen deze delegatie hun gedachten had gevestigd om naar Medina te komen, zwoeren ‘Amir en Arbad om de Profeet
te doden. Dus toen de groep delegaten arriveerde, bleef ‘Amir maar met de Profeet
praten, terwijl Arbad zich afkeerde en probeerde zijn zwaard te trekken. Hij wist een span hand lang te trekken, maar Allâh stilde zijn hand, zodat hij er niet in slaagde om het terug te trekken. Allâh beschermde de Profeet
. De Profeet
riep Allâh aan tegen hen. Toen ze terugkeerden, zond Allâh een bliksem neer op Arbad en zijn kameel en hij werd verbrand. Wat ‘Amir betreft, hij riep aan in een huis van een vrouw die van Bani Salul was en een kliertje had. Hij stierf uiteindelijk terwijl hij zei: "Wat ben ik? Ik heb een kliertje vergelijkbaar met dat van een kameel. En hier ben ik stervende in het huis van de vrouw van Bani Salul."
In Sahih Al-Bukhari wordt verteld dat ‘Amir naar de Profeet
kwam en zei: "Ik geef u een kans om te kiezen uit twee: u krijgt de vlakke landmensen en ik krijg stadsbewoners; of ik zal u opvolgen. Anders zal ik uw volk binnenvallen met duizend hengsten en duizend merries." Maar later werd hij ziek door een zweer in een vrouw’s huis. Toen zei hij: "Wat! Ik heb een kliertje vergelijkbaar met dat van een kameel, en hier ben ik in een vrouw’s huis van Bani zo en zo mensen. Haal mijn merrie!" Hij beklom deze, maar stierf erop.
15. Tujeeb Delegatie: Zij kwamen naar Medina met de overschot van de charitatieve gaven (Sadaqat) van hun volk. Dat wil zeggen de extra charitatieve gaven die ze hadden nadat ze de armenbelasting hadden verdeeld. Zij waren dertien mannen. Ze vroegen naar de Koran en Sunnah (de zeggingen, daden en sancties van de Profeet) zodat ze die konden leren. Ze eisten dingen van de Boodschapper van Allâh
, waarop hij hen beloften gaf. Ze bleven niet lang; dus toen de Boodschapper van Allâh
hun verzoeken erkende en toestemming gaf om te vertrekken, stuurden ze hem een jongen die ze al op hun eigendom hadden achtergelaten. De jonge man zei tegen de Profeet
: "Bij Allâh, ik zweer, ik heb mijn huis (voor Medina) verlaten met een doel dat u Allâh aanroept, de Grote en Almagtige, om mij te vergeven en op mij te hebben compassie en om mijn hart een bron van content en toereikendheid te maken." De Boodschapper van Allâh
vroeg Allâh om hem te geven wat hij vroeg.
Van dat moment af aan was hij de meest tevreden persoon. In Ar-Riddah (d.w.z. de Tijd van de Afvalligheid), stond hij standvastig als een moslim en waarschuwde hij zijn volk en herinnerde hij hen aan Allâh en ging hij hen blijven prediken tot ze standvastig waren en niet afvallig werden. De groep van delegaties ontmoette de Profeet
opnieuw tijdens de Afscheidsbedevaart in het tiende jaar van Al-Hijra.
16. Tai’ Delegatie: Een van die groep delegaties die kwam om de Profeet
te ontmoeten, was Zaid Al-Khail. Ze spraken met de Profeet
die hen aanmoedigde om de Islam te omarmen. Ze stemden in en werden goede moslims. Over Zaid zei de Boodschapper van Allâh
: "De Arabieren zijn nooit nauwkeurig in het inschatten van mensen. Ze hebben me nooit correct over de deugden van een man verteld; want wanneer ik de betreffende man zie, realiseer ik me dat ze hem hebben overschat, behalve Zaid Al-Khail, toen ik hem ontmoette, wist ik dat ze hem hadden onderschat." Toen noemde hij hem ‘Zaid Al-Khair’ (d.w.z. Zaid, de bounteous).
De delegaties arriveerden achtereenvolgens in Medina tijdens het negende en tiende jaar van Al-Hijra. Biografieën en invasie-auteurs hebben geschreven over enkele van de Jemenitische delegaties. Ze waren Al-Azd; Bani Sa‘d Hadheem van Quda‘ah, Bani ‘Amir bin Qais; Bani Asad, Bahra’, Khaulan, Muharib, Bani Al-Harith bin Ka‘b, Ghamid, Bani Al-Muntafiq, Salaman, Bani ‘Abs, Muzainah, Murad, Zabid, Kinda, Dhi Murrah, Ghassan, Bani ‘Aish, en Nakh‘, die de laatste groep delegaties waren. De Nakh‘ Delegatie bestond uit tweehonderd mannen en ze arriveerden in het midden van Muharram in het elfde jaar van Al-Hijra. De meeste van deze groepen delegaties arriveerden tijdens het negende en tiende jaar van Al-Hijra. De aankomst van sommigen vertrok tot het elfde jaar van Al-Hijra.
De opvolging van deze delegaties duidde op de grote mate van de algehele acceptatie die de Islamitische Roep had bereikt. Het manifesteerde zijn invloed en dominantie op uitgestrekte gebieden van Arabië. De Arabieren observeerden Al-Madinah met zo’n groot respect en schatting dat ze niets anders konden doen dan zich eraan over te geven en zich te onderwerpen. Al-Madinah was de zetel van alle Arabië geworden; het was dus onmogelijk om het te vermijden. We wagen het niet te zeggen dat alle Arabieren bezeten en betoverd waren door deze religie. Er waren veel hardvochtige bedoeïenen — onder de Arabieren — die (d.w.z. moslims) werden alleen omdat hun meester dat deed. Hun zielen waren nog niet geheiligd. Hun neiging tot raids was diep in hun zielen geworteld. De leerstellingen van de Islam hadden hun zielen nog niet goed gekristalliseerd. Rekening houdend met sommigen zegt de Qur’ân:
De Qur’ân prees anderen, zeggende:
Degenen van hen die aanwezig waren in Mekka, Medina en Thaqif en in vele andere gebieden van Al-Yemen en Al-Bahrain waren anders, omdat de Islam diep in hun zielen was geworteld. Sommigen van hen waren grote metgezellen en Meesters van de Moslims.
Het succes en de impact
van de Roep
Voordat we een stap verder gaan en mediteren over de laatste dagen van het leven van de Boodschapper van Allâh, moeten we een snelle blik werpen op het grote werk dat een specialiteit van hem was. Dat ene specialiteit dat hem alle andere Profeten en Boodschappers deed uitblinken en hem zo superieur maakte dat Allâh hem boven de vroegere en de latere plaatste. Het was hem die werd aangesproken door:
)! Sta (om te bidden) de hele nacht, behalve een beetje." [73:1,2]En zei:
Dus stond hij op en ging zo door gedurende meer dan twintig jaar. Tijdens die jaren ondernam hij het om de lasten van de grote verwachtingen op zijn schouders te dragen voor het welzijn van de gehele mensheid en de mensheid, de Geloof en djihad in verschillende gebieden.
De Boodschapper van Allâh
ondernam de lasten van strijd en Al-Jihad in het geweten van de mensheid, dat toen verdronk in de illusies van Al-Jahiliyah en haar beelden die beladen waren met grondgewichten en zwaartekrachten. Hij nam op zijn schouder om het geweten van de mens te bevrijden, dat geketend was met verlangens en lusten. Zodra hij het geweten van zijn metgezellen had bevrijd van de lasten en stapels Al-Jahiliyah en het aardse leven, begon hij een andere strijd in een ander veld, of liever gezegd opeenvolgende strijden tegen de vijand van de Roep van Allâh, en tegen degenen die samenzweerden tegen deze. Het was een strijd tegen degenen die samenzweerden tegen de gelovigen en tegen degenen die zo voorzichtig waren om die zuivere plant in zijn implantatie te verzorgen voordat het groeide en zijn wortels in de grond uitbreidde en zijn takken de lucht in strekten en zo over andere gebieden uitrees. Zodra hij de strijden in de Arabische Schiereiland had voltooid, begonnen de Byzantijnen zich voor te bereiden om deze nieuwe natie op de noordelijke grenzen te vernietigen.
De eerste strijd — d.w.z. de strijd om het geweten — was nog niet voorbij. Het was in feite een voortdurende strijd. Satan, die zijn leider was, spaarde geen moment zonder zijn activiteit uit te oefenen in de diepte van het menselijk geweten. Mohammed
daarentegen was bezig met het oproepen tot de religie van Allâh en hij was vastbesloten om die voortdurende strijd in alle velden te voeren, ondanks hun moeilijke omstandigheden en het complot van de wereld tegen hem. Hij ging effectief en actief door met het oproepen, omringd door de gelovigen die veiligheid zochten door middel van onophoudelijk werk en groot geduld.
De metgezellen handelden voortdurend en geduldig overdag en brachten de nacht door met aanbidden van hun Heer, het reciteren en memoriseren van de Koran, het verheerlijken en vergroten van Allâh en Hem 's nachts smekend; al dat op bevel van hun Heer, de Almachtige.
Gedurende meer dan twintig jaar leidde de Boodschapper van Allâh
die progressieve, gestage strijd, waarbij hij alle andere zaken negeerde die hem van dat nobele doel afhielden. Hij ging op die manier door totdat de Islamitische Roep op grote schaal succesvol bleek, wat alle mensen met gezond verstand verbijsterde.
De Islamitische Roep zegevierde uiteindelijk over heel Arabië. Het verwijderde alle sporen van Al-Jahiliyah van de horizon van het schiereiland. De zieke geesten van Al-Jahiliyah werden gezond in de Islam. Ze ontdoen zich niet alleen van afgodenverering, maar slaan ze ook neer. De algemene sfeer begon te echoën met "er is geen god dan Allâh." De oproepen tot het gebed werden vijf keer per dag gehoord, doordringend de ruimte en de stilte van de dode woestijn doorbrekend en het leven terugbrengend door het nieuwe geloof. Reciters en memoriseerders van de Koran trokken noordwaarts en zuidwaarts, reciterend verzen van de Koran en de geboden van Allâh uitvoerend.
Verspreide mensen en stammen werden verenigd en de mens verplaatste zich van de aanbidding van de mens naar de aanbidding van Allâh. Er waren geen meer onderdrukkers noch onderdrukten; geen meesters noch slaven, noch mensen gebonden aan andere mensen, noch agressors die agressie zouden uitoefenen. Alle mensen waren slaven van Allâh. Ze waren geliefde broeders die de regels van Allâh gehoorzamen. Dankzij Allâh beschikten ze over arrogantie en de opschepperige geest:
Dankzij de Islamitische Roep was de Arabische eenheid een realiteit geworden, en dat geldde ook voor de menselijke eenheid en sociale rechtvaardigheid, voor zover hun aardse en hemelse zaken betroffen. De loop van de gebeurtenissen was veranderd, de kenmerken op het aardoppervlak en de kronkelende lijn van de geschiedenis waren recht geworden en de mentaliteit was gecorrigeerd.
De geest en het vervuilde geweten van mensen, de verwrongen waarden en maatstaven van Al-Jahiliyah hadden de hele wereld overspoeld tijdens die periode van Al-Jahiliyah. De wijdverspreide slavernij, onrecht, extravagant luxe, overspel, depressie, verwaarlozing, ongeloof, afdwalen van het rechte pad en duisternis; al deze waren fait accomplis ondanks het bestaan van de hemelse religies. De leerstellingen van die religies waren verzwakt en hadden geen invloed meer op de zielen en geesten van mensen en waren gereduceerd tot louter levenloze rituele tradities.
Toen deze Beroeping zijn rol in het menselijk leven had volbracht, bevrijdde het de geest van de mensheid van bijgeloof, illusies, blanke slavernij, corruptie en de aanbidding van de mens door de mens. De Islam had de menselijke samenleving bevrijd van onreinheid, losbandigheid, onrecht en tirannie. Er waren geen meer sociale onderscheidingen, noch dictatuur van clerus of gouverneurs. De Islam had een wereld opgericht gebaseerd op solide, deugdzame en schone fundamenten, het was gebaseerd op positiviteit, rechtvaardige constructie, vrijheid en vernieuwing. Waarheid, geloof, waardigheid, actieve, standvaste daden, de ontwikkeling en verbetering van levensonderhoud en het opeisen van rechten waren allemaal fundamenten waarop de Islamitische staat was gebouwd.
Dankzij deze evoluties beleefde Arabië een ongekende, gezegende wederopstanding, aangezien constructie en vestiging er hun weg naar vonden. Nooit was zijn geschiedenis zo religieus, vroom en briljant geweest als tijdens die bijzondere dagen van zijn leven.
De AfscheidsHadj
Na de voltooiing van de Beroeping, de proclamatie van de Boodschap en de vestiging van een nieuwe samenleving op basis van ‘Er is geen god dan Allâh,’ en op Mohammeds missie, ontstond een geheim roepje in het hart van de Boodschapper van Allâh
, dat zijn verblijf in de Onderwereld ten einde liep. Dat was duidelijk in zijn gesprek met Mo’adh, die hij in het tiende jaar van Al-Hijra naar Jemen had gestuurd: "O, Mo’adh! Je zult mij misschien niet meer zien na dit huidige jaar. Je zult zelfs langs mijn moskee en mijn graf passeren." Toen Mo’adh hoorde, huilde hij van angst dat hij zich zou scheiden van de Boodschapper van Allâh
.
Allâh’s zorg was zo overvloedig dat de Profeet
de vruchten van zijn Beroeping kon zien, waarvoor hij over twintig jaar verschillende soorten moeilijkheden had doorstaan. Die twintig jaar waren actief verstreken. Hij bracht zijn laatste dagen door, aan de rand van Mekka, met leden van stammen en hun vertegenwoordigers die hem raadpleegden en de wetten en wetgeving van de Islam van hem leerden, en in ruil daarvoor diende hij hun getuigenis te eisen dat hij vertrouwen had afgelegd en de Boodschap had gecommuniceerd en de mensen had geadviseerd.
De Boodschapper van Allâh
kondigde de intentie aan om deze gezegende Hadj-reis zelf te ondernemen. Enorme menigten mensen kwamen naar Medina, allemaal op zoek naar de leiding en het Imamaat van de Boodschapper van Allâh
in de Hadj (Al-Hajj). Op een zaterdag van de laatste vier dagen van Dhul-Qa‘dah begon de Profeet
met de procedure voor de vertrekvoorbereidingen. Hij kamde zijn haar, bracht parfum aan, droeg zijn kleding, zadelde zijn kameel en vertrok in de middag. Hij arriveerde bij Dhul-Hulaifa voor het middaggebed. Hij verrichtte twee Rak‘a en bracht de nacht daar door. Toen het ochtend werd, zei hij tegen zijn metgezellen:
Voordat hij het middaggebed verrichtte, bad hij voor Ihram (ritueel consecratie), en ‘Aishah - moge Allah tevreden met haar zijn - parfumeerde hem aan beide zijden van zijn lichaam en hoofd met haar hand met een Dharira (een plant) en met een parfum dat musk bevatte. De dikke, kleverige laag parfum was te zien tussen de delen van zijn haar en baard. Hij liet het ongewassen, droeg zijn lendenkous en kleding. Hij verrichtte het middaggebed verkort, twee Rak‘a. Hij proclameerde de Hadj-procedure geassocieerd met ‘Umrah’ op zijn plaats van gebed. Hij beklom toen zijn teefje ‘Al-Qaswa’ en proclameerde: ‘Er is geen god dan Allâh’. Toen hij de woestijn in ging, proclameerde hij de Naam van Allâh.
Hij plaatste zijn reis voort en naderde Mekka. Hij bracht de nacht door in Dhi Tuwa en betrad Mekka nadat hij de ochtendgebed verricht had. Hij nam een bad op zondagochtend, de vierde van Dhul-Hijjah, het tiende jaar van de Al-Hijra. Hij was acht dagen onderweg, wat een gemiddelde periode was. Zodra hij de Al-Haram Moskee binnen was, deed hij een rondgang om Al-Ka‘bah en liep heen en weer (Sa‘i) tussen As-Safa en Al-Marwah. Hij voltooide de Ihram (rituele inwijding) niet, omdat hij Qarin was (d.w.z. de intentie had om zowel ‘Umrah als Al-Hajj te verrichten). Hij nam toen Al-Hadi (d.w.z. de offerdieren) om ze te slachten. Hij sloeg kamp op een hoge plaats van Mekka — Al-Hajun. Wat de rondgang betreft, verrichtte hij alleen die van Al-Hajj (pelgrimsoffer rondgang).
Zij van zijn metgezellen die geen Hadi bij zich hadden om te offeren, werden opgedragen om Ihram (d.w.z. de staat van rituele inwijding) te betreden voor ‘Umrah (d.w.z. de kleinere bedevaart), en een rondgang om Al-Ka‘bah te doen en ritueel te stappen tussen As-Safa en Al-Marwah. Daarna mochten ze zich van Ihram bevrijden. Echter, ze toonden aarzeling om te doen wat hen was opgedragen. Toen zei de Boodschapper van Allâh
: "Als ik van tevoren had geweten wat ik later wist, zou ik geen Hadi hebben meegenomen, en als ik geen Hadi had, zou ik de Ihram hebben verbroken." Toen ze deze woorden hoorden, gehoorzaamden zijn metgezellen de bevelen tot het laatste.
Op de achtste dag van Dhul-Hijjah — dat is de Dag van Tarwiyah, verliet hij naar Mina, waar hij de middag-, namiddag-, avond-, avond- en ochtendgebeden verrichtte. — d.w.z. vijf gebeden. Toen bleef hij een tijdje tot de zon opkwam, toen ging hij verder tot hij ‘Arafah bereikte, waar een tent voor hem was gebouwd bij Namirah. Hij zat binnen tot de zon onderging. Hij beval dat Al-Qaswa’, zijn teek, voorbereid zou worden. Ze zadelden hem en hadden hem klaar, zodat hij de vallei in ging waar honderdduizend en vier of vierentwintigduizend mensen zich rondom hem verzamelden. Daar stond hij op en hield de volgende toespraak:
"Zie! alle praktijken van het heidendom en de onwetendheid zijn nu onder mijn voeten. De bloedwraak van de Dagen van de Onwetendheid (voor-islamitische tijd) worden kwijtgescholden. De eerste claim op bloed die ik afschaf is die van Ibn Rabi‘a bin Harith die werd gevoed in de stam van Sa‘d en die Hudhail doodde. Rente is verboden, en ik begin met het kwijtschelden van de rente die ‘Abbas bin ‘Abdul Muttalib moet ontvangen. Voorwaar, het wordt geheel kwijtgescholden."
"O mensen! Vreest Allâh betreffende vrouwen. Voorwaar, u hebt ze op de zekerheid van Allâh genomen en hebt hun personen wettelijk gemaakt door Woorden van Allâh! Het is verplicht voor hen om hun echtelijke rechten te eren en geen handelingen van ongehoorzaamheid te plegen, die, indien ze dat doen, u de autoriteit hebben om hen te straffen, maar niet zwaar. Als uw vrouwen zich onthouden van ongehoorzaamheid en u trouw zijn, kleed en voed ze geschikt."
"Voorwaar, Ik heb onder u het Boek van Allâh en de Sunnah (Tradities) van Zijn Boodschapper achtergelaten, waar u nooit van het rechte pad zult afwijken als u eraan vasthoudt."
"O mensen, Ik word niet opgevolgd door een profeet, en u wordt niet opgevolgd door enige natie. Daarom raad Ik u aan om uw Heer te aanbidden, om de vijf gebeden te bidden, om Ramadan te vasten en om de Zakat (armoedendue) van uw voorzieningen vrijwillig te geven. Ik raad u aan om de hadj te verrichten naar het Heilige Huis van uw Heer en om hen te gehoorzamen die in functie zijn, dan zult u beloond worden om het Paradijs van uw Heer te betreden."
"En als u over mij gevraagd wordt, wat wilden jullie zeggen?"
Zij antwoordden:
Hij hief toen zijn wijsvinger naar de hemel en bewoog die vervolgens naar beneden richting de mensen terwijl hij zei:
Hij herhaalde die zin driemaal.<
De persoon die de uitspraken van de Profeet
luidkeels herhaalde op ‘Arafat was Rabi‘a bin Omaiyah bin Khalaf.
Zodra de Profeet
de toespraak had voltooid, werd de volgende Qur’ânische vers aan hem geopenbaard:
Toen ‘Umar dit vers hoorde, huilde hij. "Wat maakt u verdrietig?" werd hij gevraagd. Zijn antwoord was: "Niets volgt perfectie dan onvolmaaktheid."<
Bilal riep de oproep tot het gebed na de toespraak, en daarna de tweede oproep. De Profeet
verrichtte beide de middag- en namiddag gebeden afzonderlijk, zonder gebeden daartussen. Hij beklom toen zijn teek, Al-Qaswa’, en naderde de locatie van de waakpost, richtte zijn gezicht naar Al-Qiblah, bleef staan tot zonsondergang toen de hemel een gele kleur verloor en de schijf van de zon verdween. Osamah voegde toe dat de Profeet
verderging naar Muzdalifa, waar hij de zonsondergang en de avondgebeden observeerde met één ‘eerste oproep’ en twee ‘tweede oproepen’. Hij verrichtte geen Glorificatie van Allâh tussen de twee gebeden. Toen rustte hij tot het tijdstip van het ochtendgebed. Hij verrichtte het met één eerste oproep en één tweede oproep bij het ontwaken. Beklimmend zijn Al-Qaswa’, verplaatste hij zich naar Al-Mash‘ar Al-Haram. Hij richtte zich naar Al-Qiblah en begon te smeken: "Allâh is de Grootste. Er is geen god dan Allâh." Hij bleef daar tot het duidelijk werd ochtend en voordat de zon hoog opkwam, zette hij zich in beweging naar Mina. Hij liep een stukje en volgde de middenweg die leidde naar de grote Jamrah waar hij stopte en zeven steentjes naar hem gooide, waarbij hij elke keer zei: "Allâh is de Grootste." Ze waren als kleine steentjes die vanuit de onderkant van de vallei werden gegooid. Toen zette hij zich in beweging naar de plaats van het offeren, waar hij zesendertig kamelen met zijn eigen handen offerde en ‘Ali verzocht de anderen te slachten, in totaal honderdzevenendertig. Hij liet ‘Ali met hem meedoen in Al-Hadi. Een stuk vlees van elk geslacht dier werd opgedragen om in een pot te worden gekookt en waaruit zowel mannen als vrouwen aten en de soep dronken.
Toen beklom de Boodschapper van Allâh
zijn teek en keerde terug naar de Huis waar hij het middaggebed in Mekka verrichtte en daar kwam hij de kinderen van ‘Abdul Muttalib tegen die mensen water aan het tappen waren bij de Zamzam Bron. "Haal water op, kinderen van ‘Abdul Muttalib, ik zou ook water halen als ik niet bang was dat mensen deze eer na mij zouden toe eigenen." Ze gaven hem een emmer water en hij dronk tot hij genoeg had.
Op de daglicht uren van de tiende van Dhul-Hijjah op de Slachtdag (Yaum An-Nahr) bracht de Profeet
een andere toespraak. Dat was op het vroege ochtendstip, terwijl hij op een grijze muilezel zat. ‘Ali bracht zijn uitspraken over naar de mensen, die stonden of zaten.< Hij herhaalde enkele van de uitspraken die hij de dag ervoor had gezegd. De twee Sheikh (Bukhâri en Muslim) rapporteerden een versie die werd overgeleverd door Abi Bakrah die zei:
hield een toespraak op Yaum An-Nahr (dag van slachten) en zei: "De tijd is in vorm en staat vergelijkbaar geworden met de tijd waarin Allâh de hemelen en de aarde schiep. Een jaar is twaalf maanden. Vier daarvan zijn heilige maanden (Hurum). Drie van de vier maanden volgen elkaar op. Zij zijn Dhul-Qa‘dah, Dhul-Hijjah en Al-Muharram. De vierde maand is Rajab Mudar, die tussen Jumada en Sha‘ban komt."
"Welke maand is dit?" vroeg hij. Wij zeiden: "Allâh en Zijn Boodschapper weten het best van al." Hij bleef een tijdje stil tot we dachten dat hij er een andere naam aan zou geven. "Is het niet Dhul-Hijjah?" vroeg hij zich af. "Ja. Dat is het." Zeiden wij. Toen vroeg hij weer: "Hoe heet deze plaats?" Wij zeiden: "Allâh en Zijn Boodschapper weten het best van al." Hij bleef een tijdje stil tot we dachten dat hij er een andere naam aan zou geven. "Is het niet Al-Baldah? (d.w.z. de plaats)" vroeg hij. "Ja. Dat is het." Antwoordden wij. Toen vroeg hij opnieuw: "Welke dag is het vandaag?" Wij antwoordden: "Allâh en Zijn Boodschapper weten het best van al." Toen bleef hij een tijdje stil en zei zich afvragend: "Is het niet ‘An-Nahr’ (d.w.z. het slachten) Dag?" "Ja. Dat is het." Zeiden wij. Toen zei hij:
"(Het) bloed vergieten en eten of elkaars voorzieningen (onwillig) innemen en jullie eer zijn allemaal heilig (Haram). Het is onrechtmatig om hun heiligheid te schenden. Ze moeten heilig zijn voor elkaar op deze heilige dag, in deze heilige maand, in deze heilige plaats."
"Jullie zullen terugkeren om opgewekt te worden (na de dood) tot jullie Heer. Daar zullen jullie verantwoording moeten afleggen over jullie daden. Dus worden er niet mensen die dwalen en elkaar doden."
"Heb ik de Boodschap (van mijn Heer) niet overgebracht?" "Ja, dat heb je gedaan." Zeiden ze. "O Allâh! Wees getuige! Laat hem die aanwezig is, het aan hem overdragen die afwezig is. Want het kan zijn dat velen van de mensen aan wie de Boodschap wordt overgebracht, er meer van bewust zijn dan de aanwezigen," zei hij.
In een andere versie wordt gezegd dat de Profeet
in diezelfde toespraak had gezegd:
De Boodschapper van Allâh
bracht At-Tashreeq Dagen (11e, 12e en 13e van Dhul-Hijjah) door in Mina, de rituele onderwijzingen van de Islam uitvoerend, Allâh (biddend) gedenkend, de wegen van leiding van Ibrahim volgend, alle sporen en kenmerken van polytheïsme uitwissend. Op sommige dagen van At-Tashreeq hield hij ook enkele toespraken. In een versie bij Abu Da’ûd met een goede referentie naar Sira,’ zei de dochter van Nabhan: "De Boodschapper van Allâh
hield een toespraak voor ons op de Ru’us (Hoofden) Dag, waarin hij zei: "Is dit niet de middag van de At-Tashreeq Dagen."
Zijn toespraak die dag was vergelijkbaar met die van An-Nahr Dag. Het werd gehouden na de openbaring van Surat An-Nasr.
Op de tweede dag van An-Nafr (d.w.z. Vertrek) — op de dertiende van Dhul-Hijjah, de Profeet
.ging verder met An-Nafr naar Mina en verbleef op een hoge plaats aan de berghelling bij Bani Kinanah van Al-Abtah. Hij bracht daar de rest van die dag en nacht door — waar hij de middag-, de namiddag-, de zonsondergang- en de avondgebeden verrichtte.
Toen sliep hij even en beklom hij om naar de Ka‘bah te vertrekken. Hij verrichtte de Afscheidsomwenteling (Tawaf Al-Wada‘), nadat hij zijn metgezellen had opgedragen hetzelfde te doen.
Na het voltooien van zijn religieuze rituelen versnelde hij zijn beweging naar de verzuiverde Medina. Hij ging daar niet om te rusten, maar om de strijd en strijd in de weg van Allâh te hervatten.
De Laatste Expedities
De trots van de Byzantijnse Staat deed haar de moslims hun recht om te leven te ontzeggen. De Byzantijnse arrogantie deed hen zelfs de agenten van hen te doden die de Islam aannamen. Het doden van Farwah bin ‘Amr Al-Judhami, die hun agent was op Mu’an, was een bewijs van hun arrogantie. Vanwege die arrogantie en hoogmoed van de Byzantijnen, begon de Boodschapper van Allâh
een groot leger te mobiliseren in Safar in het elfde jaar van Al-Hijra en plaatste het onder het bevel van Osamah bin Zaid bin Haritha met orders om de paarden van de moslims te laten treden op de landen grenzend aan Al-Balqa’ en Ad-Darum van Palestina. Zijn doel was om de Byzantijnen te terroriseren en vertrouwen te planten in de harten van de Arabieren die aan de grenzen van de Byzantijnen waren gevestigd. Zijn andere doel was om een boodschap te bezorgen aan iedereen daar, zodat niemand het zou wagen te zeggen dat de brutaliteit van de Kerk niet met straffeloosheid kan doorgaan; en dat islamisering niet synoniem staat voor angst en kwetsbaarheid.
Het leiderschap van Osamah was onderhevig aan kritiek. Omdat hij nog te jong was, aarzelden mensen om zich bij zijn expeditie aan te sluiten. De Boodschapper van Allâh
sprak tot de mensen, zeggende:
Dus begonnen mensen zich naar Osamah toe te wenden en sloten zich aan bij zijn leger. Het aantal vrijwilligers in zijn leger was zo enorm dat ze een zo lange rij vormden dat ze de richel moesten afdalen — die een parasang van Medina verwijderd was. De verontrustende berichten over de ziekte van de Boodschapper van Allâh
, zorgden er echter voor dat de expeditie opnieuw vertraging opliep om te weten wat Allâh had gewild met betrekking tot Zijn Boodschapper .
Het was Allâh’s Wil dat Osamah’s expeditie de eerste zou zijn die werd uitgezonden tijdens het kalifaat van de waarachtige Abu Bakr.
| <<Vorige ---- Volgende >> | Pagina 16 van 17 |
Pagina's : 1. 2. 3.4.5 .6 .7 .8 .9.10 .11 .12 .13 .14 .15.16 .17
Ga terug naar de Hoofdpagina