De Aarde
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (tr. Alastair D. Pannell and Maurice Bucaille); niet nagekeken. Engels origineel.
Om ze duidelijker uit te leggen, zou men kunnen beginnen met een bepaald aantal verzen te selecteren die meer dan één onderwerp behandelen tegelijk. Deze verzen zijn grotendeels algemeen van aard en vormen een uitnodiging aan de mensen om na te denken over de goddelijke Genade door te mediteren over de voorbeelden die worden gegeven.
Andere groepen verzen kunnen worden geselecteerd die met meer specifieke onderwerpen omgaan, als volgt:
--de watercyclus en de zeeën.
--de reliëf van de Aarde.
--de atmosfeer van de Aarde.
A. verzen die algemene uitspraken bevattenHoewel deze verzen argumenten bieden bedoeld om de mens ertoe te leiden te mediteren over de Genade van God ten opzichte van Zijn schepselen, bevatten ze hier en daar uitspraken die interessant zijn vanuit het oogpunt van moderne wetenschap. Ze zijn wellicht vooral verhelderend vanwege het feit dat ze niet de uiteenlopende overtuigingen over natuurlijke verschijnselen weergeven die bestonden ten tijde van de Openbaring van de Koran. Deze overtuigingen zouden later door wetenschappelijke kennis als onjuist zijn komen te liggen. Enerzijds drukken deze verzen eenvoudige ideeën uit die gemakkelijk begrepen worden door de mensen aan wie de Koran in de eerste plaats gericht was, om geografische redenen: de inwoners van Mekka en Medina, de bedoeïenen van de Arabische Schiereiland. Anderzijds bevatten ze reflecties van een algemene aard waaruit een meer cultiveerde publiek van elke tijd en plaats iets instructief kan leren, zodra het erover begint na te denken: dit is een kenmerk van de universaliteit van de Koran. Aangezien er blijkbaar geen classificatie van dergelijke verzen in de Koran is, worden ze hier gepresenteerd in de numerieke volgorde van de soera's: --soera 2, vers 22: --soera 2, vers 164: --soera 13, vers 3: --soera 15, verzen 19 tot 21. God spreekt: --soera 20, verzen 53 en 54: --soera 27, vers 61: Hier wordt een verwijzing gemaakt naar de algemene stabiliteit van de aardkorst. Het is bekend dat in de vroege stadia van het bestaan van de Aarde, voordat de aardkorst afkoelde, deze onstabiel was. De stabiliteit van de aardkorst is echter niet strikt uniform, aangezien er zones zijn waar af en toe aardbevingen voorkomen. Wat de grens tussen de twee zeeën betreft, is dit een beeld dat betekent dat de wateren van de grote rivieren en de wateren van de zee zich niet mengen op het niveau van bepaalde grote estuaria. --soera 67, vers 15: --soera 79, verzen 30-33: In vele dergelijke verzen wordt de nadruk gelegd op het belang van water en de praktische gevolgen van de aanwezigheid ervan in de bodem van de aarde, d.w.z. de vruchtbaarheid van de bodem. Er bestaat geen twijfel dat in woestijnlanden water het belangrijkste element is dat de overleving van de mens beheerst. De verwijzing in de Koran echter reikt verder dan dit geografische detail. Volgens wetenschappelijke kennis is het karakter van de Aarde als een planeet die rijk is aan water uniek voor het zonnestelsel, en dit is precies wat in de Koran wordt benadrukt. Zonder water zou de Aarde een dode planeet zijn, zoals de Maan. De Koran geeft water de eerste plaats onder de natuurlijke verschijnselen van de Aarde die ze noemt. De watercyclus wordt met opmerkelijke nauwkeurigheid in de Koran beschreven.
|
B. de watercyclus en de zeeënWanneer de verzen van de Koran betreffende de rol van water in het bestaan van de mens achter elkaar worden gelezen, lijken ze ons allemaal ideeën te uiten die heel voor de hand liggen. De reden hiervoor is simpel: in onze tijd weten we allemaal, in meer of mindere mate, iets over de watercyclus in de natuur. Als we echter de verschillende concepten die de oude Grieken hierover hadden, in overweging nemen, wordt duidelijk dat de gegevens in de Koran niet de mythische concepten belichamen die op het moment van de Openbaring gangbaar waren en meer waren ontwikkeld volgens filosofische speculatie dan op basis van waargenomen verschijnselen. Hoewel het empirisch mogelijk was om op bescheiden schaal nuttige praktische kennis te verwerven voor de verbetering van de irrigatie, zouden de concepten die over de watercyclus in het algemeen werden aangehouden, moeilijk te accepteren zijn in de huidige tijd. Het zou dus gemakkelijk zijn om te veronderstellen dat grondwater afkomstig kon zijn van de infiltratie van neerslag in de bodem. In de oudheid echter, werd dit idee, gehuldigd door Vitruvius Polio Marcus in Rome, 1e eeuw v.Chr., als een uitzondering beschouwd. Gedurende vele eeuwen (en de Openbaring van de Koran bevindt zich tijdens deze periode) hadden mensen totaal onjuiste ideeën over de watercyclus. Twee specialisten op dit gebied, G. Gastany en B. Blavoux, geven in hun artikel in de Universalis Encyclopedia (Encyclopedia Universalis) onder de titel Hydrogeologie (Hydrog'ologie), een verhelderende geschiedenis van dit probleem. "In de Zevende eeuw v.Chr. handhaafde Thales van Milete de theorie waarbij de wateren van de oceanen, onder invloed van winden, naar het binnenland van de continenten werden geduwd; zo viel het water op de aarde en drong het in de bodem. Plato deelde deze ideeën en dacht dat de terugkeer van de wateren naar de oceanen via een grote afgrond verliep, de 'Tartarus'. Deze theorie had vele aanhangers tot de Achttiende eeuw, waarvan Descartes er een was. Aristoteles stelde voor dat de waterdamp uit de bodem condenseerde in koele bergroton en vormde ondergrondse meren die bronnen voedden. Hij werd gevolgd door Seneca (1e Eeuw n.Chr.) en vele anderen, tot 1877, waaronder O. Volger . . . De eerste duidelijke formulering van de watercyclus moet worden toegeschreven aan Bernard Palissy in 1580. Hij beweerde dat grondwater afkomstig was van regenwater dat in de bodem infiltreerde. Deze theorie werd bevestigd door E. Mariotte en P. Perrault in de Zeventiende eeuw." In de volgende passages uit de Koran is geen spoor te vinden van de verkeerde ideeën die op het moment van Mohammed gangbaar waren: --soera 50, verzen 9 tot 11: "Wij [ Wanneer het voornaamwoord 'Wij' voorkomt in de verzen van de tekst die hier wordt geciteerd, verwijst het naar God.] zonden van de hemel gezegend water neer, waarmee Wij tuinen veroorzaakten, oogst van graan, hoge palmbomen met hun trossen, torentjes boven elkaar - voorziening voor (Onze) dienaren. Daarmee gaven Wij (nieuw) leven aan een dode grond. Zo zal de opstanding (uit de graven) zijn." --soera 23, verzen 18 en 19: --soera 15, vers 22: Er zijn twee mogelijke interpretaties van deze laatste vers. De vruchtbare winden kunnen worden beschouwd als de meststoffen van planten, omdat ze stuifmeel vervoeren. Dit kan echter een figuurlijke uitdrukking zijn die door analogie verwijst naar de rol die de wind speelt in het proces waarbij een niet-regenvoerende wolk wordt omgezet in een wolk die een regenbui produceert. Deze rol wordt vaak genoemd, zoals in de volgende verzen: --soera 35, vers 9: Het valt op hoe de stijl beschrijvend is in het eerste deel van de vers, en vervolgens zonder overgang overgaat in een verklaring van God. Dergelijke plotselinge veranderingen in de vorm van de vertelling komen zeer vaak voor in de Koran. --soera 7, vers 57: --soera 25, verzen 48 en 49: --soera 45, vers 5: De voorziening die in deze laatste vers wordt gemaakt, is in de vorm van het water dat uit de hemel wordt gestuurd, zoals de context laat zien. De nadruk ligt op de verandering van de winden die de regenvalcyclus beïnvloeden. --soera 13, vers 17: -soera 67, vers 30, God beveelt de Profeet: -soera 39, vers 21: --soera 36, vers 34: Het belang van bronnen en de manier waarop ze worden gevoed door regenwater dat erin wordt geleid, wordt benadrukt in de laatste drie verzen. Het is de moeite waard om hier even bij stil te staan en je te herinneren aan de dominantie in de Middeleeuwen van opvattingen zoals die van Aristoteles, volgens wie bronnen werden gevoed door ondergrondse meren. In zijn artikel over Hydrologie (Hydrologie) in de Universalis Encyclopedia (Encyclopedia Universalis) beschrijft M.R. Remenieras, een docent aan de Franse Nationale School voor Landbouw (Ecole nationale du Genie rural, des Eaux et For'ts), de belangrijkste fasen van de hydrologie en verwijst naar de prachtige irrigatiewerken van de oudheid, met name in het Midden-Oosten. Hij merkt echter op dat er overal een empirische kijk heerste, omdat de ideeën van die tijd voortkwamen uit verkeerde concepten. Hij gaat verder als volgt: "Het was pas tijdens de Renaissance (tussen ongeveer 1400 en 1600) dat puur filosofische concepten plaatsmaakten voor onderzoek gebaseerd op de objectieve observatie van hydrologische verschijnselen. Leonardo da Vinci (1452-1519) verzette zich tegen de stellingen van Aristoteles. Bernard Palissy, in zijn Wonderbaarlijk discours over de natuur van wateren en bronnen zowel natuurlijke als kunstmatige (Discours admirable de la nature des eaux et fontaines tant naturelles qu'artificielles (Parijs, 1570)) geeft een correcte interpretatie van de watercyclus en vooral van de manier waarop bronnen worden gevoed door regenwater." Deze laatste stelling is zeker precies wat wordt genoemd in vers 21, soera 39, waarin wordt beschreven hoe regenwater in bronnen in de grond wordt geleid. Het onderwerp van vers 43, soera 24 is regen en hagel: --soera 56, verzen 68-70: Deze verwijzing naar het feit dat God zoet water zout had kunnen maken, is een manier om de goddelijke Almacht tot uitdrukking te brengen. Een andere manier om ons van dezelfde Almacht te herinneren, is de uitdaging aan de mens om regen te laten vallen uit de wolken. In moderne tijden lijkt de technologie het echter zeker mogelijk te hebben gemaakt om kunstmatig regen te creëren. Kan men daarom de stelling in de Koran tegenspreken met betrekking tot de mogelijkheid van de mens om neerslag te produceren? Het antwoord is nee, omdat het duidelijk lijkt dat men rekening moet houden met de beperkingen van de mens op dit gebied. M.A. Facy, een expert van het Franse Meteorologische Instituut, schreef het volgende in de Universalis Encyclopedie (Encyclopedia Universalis) onder de titel Precipitatie (Precipitations): "Het zal nooit mogelijk zijn om regen te laten vallen uit een wolk die niet de geschikte kenmerken van een regenwolk heeft of die nog niet het juiste stadium van evolutie (rijpheid) heeft bereikt." De mens kan daarom nooit het neerslagproces versnellen met technische middelen wanneer de natuurlijke omstandigheden daar niet voor aanwezig zijn. Zoals het niet het geval zou zijn, zouden er dan nooit droogtes voorkomen - wat ze uiteraard wel doen. Om controle te hebben over regen en mooi weer blijft daarom een droom. De mens kan de gevestigde cyclus die de circulatie van water in de natuur in stand houdt, niet willens en wetens doorbreken. Deze cyclus kan volgens moderne ideeën over hydrologie als volgt worden omschreven. De calorieën verkregen uit de zonnestralen veroorzaken de verdamping van de zee en die delen van het aardoppervlak die bedekt of doordrenkt zijn met water. De waterdamp die vrijkomt, stijgt op in de atmosfeer en vormt door condensatie wolken. De winden grijpen vervolgens in en verplaatsen de gevormde wolken over uiteenlopende afstanden. De wolken kunnen dan ofwel uiteenvallen zonder regen te produceren, ofwel hun massa combineren met andere om een nog grotere condensatie te creëren, ofwel fragmenteren en regen produceren in bepaalde stadia van hun evolutie. Wanneer regen de zee bereikt (70% van het aardoppervlak is bedekt door zeeën), wordt de cyclus al snel herhaald. Wanneer regen op het land valt, kan het worden opgenomen door de vegetatie en zo de groei van de laatste bevorderen; de vegetatie geeft op zijn beurt water af en retourneert zo een deel van het water naar de atmosfeer. De rest, in meer of mindere mate, sijpelt in de bodem, waar het ofwel via kanalen naar de zee wordt geleid, of via bronnen of resurgences terugkeert naar het aardoppervlak. Wanneer men de moderne gegevens van de hydrologie vergelijkt met wat er in de vele verzen van de Koran staat, die in dit paragraaf worden aangehaald, moet men toegeven dat er een opmerkelijke mate van overeenstemming tussen beide bestaat.
De ZeeënHoewel de bovenstaande verzen uit de Koran materiaal hebben geleverd voor vergelijking tussen moderne kennis over de watercyclus in de natuur, is dit niet het geval voor de zeeën. Er is geen enkele verklaring in de Koran die betrekking heeft op de zeeën en die gebruikt kan worden voor vergelijking met wetenschappelijke gegevens per se. Dit doet niets af aan de noodzaak om te benadrukken dat geen van de verklaringen in de Koran over de zeeën verwijst naar de overtuigingen, mythen of bijgeloven die op het moment van de Openbaring gangbaar waren. Een aantal verzen gaat over de zeeën en de navigatie. Als onderwerpen voor reflectie geven ze aanwijzingen van goddelijke Almacht die voortkomen uit de feiten van de alledaagse waarneming. De volgende verzen zijn voorbeelden hiervan: --soera 14, vers 32: --soera 16, vers 14: --soera 31, vers 31: --soera 55, vers 24: --soera 36, vers 41-44: De verwijzing hier is vrij duidelijk naar het vaartuig dat de mens over de zee draagt, net zoals, lang geleden, Noach en de andere inzittenden van het vaartuig werden meegenomen in de Ark die hen in staat stelde droog land te bereiken. Nog een waargenomen feit betreffende de zee valt op, vanwege zijn ongebruikelijke aard, uit de verzen van de Koran die er aan gewijd zijn: drie verzen verwijzen naar bepaalde kenmerken die worden gedeeld door grote rivieren wanneer ze uitmonden in de oceaan. Het fenomeen is goed bekend en vaak te zien, waarbij de onmiddellijke menging van zout zeewater en zoet rivierwater niet plaatsvindt. De Koran verwijst hiernaar in het geval van wat wordt verondersteld de monding te zijn van de Tigris en de Eufraat, waar ze samenkomen om te vormen wat men zou kunnen noemen een 'zee' van meer dan 100 mijl lang, de Shatt Al Arab. Aan de binnenkant van de golf veroorzaken de effecten van de getijden het weldadige fenomeen van de terugstroom van zoet water naar het binnenland van het droge land, waardoor voldoende irrigatie wordt verzekerd. Om de tekst correct te begrijpen, moet men weten dat het Engelse woord 'zee' de algemene betekenis van het Arabische woord bahr overbrengt, dat een grote massa water aanduidt en eveneens wordt gebruikt voor zowel de zee als de grote rivieren: de Nijl, Tigris en Eufraat bijvoorbeeld. De volgende verzen beschrijven dit fenomeen: --soera 25, vers 53: --soera 35, vers 12: --soera 55, verzen 19, 20 en 22: Naast de beschrijving van het belangrijkste feit, verwijzen deze verzen ook naar wat verkregen kan worden uit zoet water en zeewater: vissen, persoonlijke versiering, d.w.z. koralen en parels. Met betrekking tot het fenomeen waarbij zoet water niet mengt met zeewater bij de monding, moet men begrijpen dat dit niet specifiek is voor de Tigris en de Eufraat; ze worden niet bij naam genoemd in de tekst, maar men denkt dat het er wel naar verwijst. Rivieren met een zeer grote uitstroom, zoals de Mississippi en de Jangtsekiang, vertonen dezelfde eigenschap. Het mengen van hun zoete water met het zoute water van de zee gebeurt vaak pas zeer ver op zee.
|
C. het reliëf van de aardeDe samenstelling van de Aarde is uiterst complex. Vandaag de dag is het mogelijk om het zeer ruwweg voor te stellen als gevormd door een diepe laag, bij zeer hoge temperatuur, en vooral een centraal gebied waar rotsen nog steeds in fusie zijn, en een oppervlaktelaag, de aardkorst die vast en koud is. De aardkorst is zeer dun; de dikte wordt geschat in eenheden van mijlen of eenheden van maximaal tien mijlen. De straal van de Aarde is echter iets meer dan 3.750 mijlen, zodat de aardkorst niet (gemiddeld) honderdste deel van de straal van de bol voorstelt. Het is op deze 'huid', zo te zeggen, dat alle geologische verschijnselen hebben plaatsgevonden. Aan de oorsprong van deze verschijnselen staan plooien die de bergketens zouden vormen; hun vorming wordt in de geologie 'orogenese' genoemd. Het proces is van aanzienlijk belang omdat met de ontwikkeling van een reliëf dat een berg zou vormen, de aardkorst in evenredigheid ver genoeg naar beneden werd geduwd: dit proces zorgt voor een fundament in de laag die eronder ligt. De geschiedenis van de verdeling van de zee en het land op het oppervlak van de wereld is pas recentelijk vastgesteld en is nog steeds zeer onvolledig, zelfs voor de meest recente en best bekende perioden. Het is waarschijnlijk dat de oceanen verschenen en de hydrosfeer vormden circa een half miljard jaar geleden. De continenten waren waarschijnlijk een enkele massa aan het einde van het primaire tijdperk, daarna vervolgens uiteengebroken. Sommige continenten of delen van continenten zijn bovendien ontstaan door de vorming van bergen in maritieme zones (bijv. het Noord-Atlantische continent en een deel van Europa). Volgens moderne ideeën is de dominerende factor bij de vorming van het land dat oprees de ontwikkeling van bergketens. De evolutie van het land, van het primaire tot het kwartaire tijdperk, wordt ingedeeld in 'orogene fasen' die op hun beurt gegroepeerd zijn in 'cycli' van dezelfde naam, aangezien de vorming van alle bergreliëfs gevolgen had voor de balans tussen de zee en de continenten. Het deed sommige delen van het land verdwijnen en andere ontstaan, en gedurende honderden miljoenen jaren heeft het de oppervlakteverdeling van de continenten en oceanen veranderd: de voormaligen bezetten momenteel slechts driehonderdste deel van het oppervlak van deze planeet. Op deze manier is het mogelijk om een zeer ruw overzicht te geven van de transformaties die zich over de afgelopen honderden miljoenen jaren hebben voorgevonden. Wanneer er wordt verwezen naar het reliëf van de Aarde, beschrijft de Koran slechts, zo te zeggen, de vorming van de bergen. Vanuit het huidige standpunt is er inderdaad weinig te zeggen over de verzen die slechts Gods goedheid aan de mens beschrijven met betrekking tot de vorming van de Aarde, zoals in de volgende verzen: --soera 71, verzen 19 en 20: --soera 51, vers 48: "De aarde, Wij hebben haar uitgespreid. Hoe uitstekend Wij dat deden." Het tapijt dat is uitgespreid, is de aardkorst, een gestolide 'huid' waarop we kunnen leven, aangezien de onderliggende strata van de bol zeer heet, vloeibaar en vijandig zijn voor elke vorm van leven. De uitspraken in de Koran die betrekking hebben op de bergen en de verwijzingen naar hun stabiliteit na het fenomeen van de plooien zijn zeer belangrijk. --soera 88, verzen 19 & 20. De context nodigt ongelovigen uit om bepaalde natuurlijke verschijnselen te overwegen, waaronder: De volgende verzen geven details over de manier waarop de bergen in de grond zijn verankerd: --soera 78, verzen 6 & 7: De palen die hierop worden verwezen, zijn degenen die worden gebruikt om een tent in de grond te verankeren (autad, meervoud van watad). Moderne geologen beschrijven de plooien in de aarde als het geven van fundamenten aan de bergen, en hun afmetingen liggen ruwweg tussen een mijl en ruwweg 10 mijl. De stabiliteit van de aardkorst is het gevolg van het fenomeen van deze plooien. Het is dus niet verwonderlijk dat er in bepaalde passages van de Koran reflecties over de bergen te vinden zijn, zoals de volgende: --soera 79, vers 32: --soera 31, vers 10: Dezelfde uitdrukking wordt herhaald in soera 16, vers 15; en hetzelfde idee wordt met nauwelijks enige verandering uitgedrukt in soera 21, vers 31: Deze verzen drukken het idee uit dat de manier waarop de bergen zijn aangelegd, zorgt voor stabiliteit en staat in volledige overeenstemming met geologische gegevens.
|
D. de atmosfeer van de aardeNaast bepaalde uitspraken die specifiek betrekking hebben op de hemel, onderzocht in het voorafgaande hoofdstuk, bevat de Koran verschillende passages die betrekking hebben op de verschijnselen die in de atmosfeer voorkomen. Wat de vergelijking betreft tussen deze en de gegevens van de moderne wetenschap, moet hier, zoals elders, worden opgemerkt dat er absoluut geen tegenstrijdigheid bestaat tussen de moderne wetenschappelijke kennis van vandaag en de beschreven verschijnselen.
HoogteEen bekend gevoel van onbehagen dat wordt ervaren op grote hoogte, dat toeneemt naarmate men hoger klimt, wordt uitgedrukt in vers 125, soera 6: Sommige commentatoren hebben beweerd dat de notie van onbehagen op grote hoogte onbekend was voor de Arabieren in de tijd van Mohammed. Het blijkt dat dit helemaal niet waar was: het bestaan van toppen op het Arabisch schiereiland die meer dan twee mijl hoog rijzen, maakt het uiterst onwaarschijnlijk dat ze niet op de hoogte waren van de moeilijkheid om op grote hoogte te ademen. [ 1. De stad Sanaa, de hoofdstad van Jemen, werd in de tijd van Mohammed bewoond. Het ligt op een hoogte van bijna 7.900 voet boven zeeniveau.] Anderen hebben in dit vers een voorspelling gezien van de verovering van de ruimte, een mening die ten minste voor deze passage een categorische ontkenning lijkt te vereisen.
Elektriciteit in de AtmosfeerElektriciteit in de atmosfeer en de gevolgen daarvan, d.w.z. bliksem en hagel, worden genoemd in de volgende verzen: --soera 13, verzen 12-13: --soera 24, vers 43 (al aangehaald in dit hoofdstuk): In deze twee verzen staat de uitdrukking van een voor de hand liggende correlatie tussen de vorming van zware regenwolken of wolken die hagel bevatten en het voorkomen van bliksem. De eerste, het onderwerp van begeerte vanwege het voordeel dat het vertegenwoordigt, en de laatste, het onderwerp van angst, omdat wanneer het valt, het naar de wil van de Almachtige is. De verbinding tussen de twee verschijnselen wordt bevestigd door de huidige kennis van elektriciteit in de atmosfeer.
SchaduwenHet fenomeen schaduwen en het feit dat ze bewegen, wordt tegenwoordig heel eenvoudig verklaard. Het vormt het onderwerp van de volgende observaties: -soera 16, vers 81: --soera 16, vers 48: --soera 25, verzen 45 en 46: Naast de zinnen die betrekking hebben op de nederigheid voor God van alle dingen die Hij heeft geschapen, inclusief hun schaduw, en het feit dat God alle uitingen van Zijn Macht kan terugnemen, zoals Hij wil, verwijst de tekst van de Koran naar de relatie tussen de Zon en de schaduwen. Men moet op dit punt in gedachten houden dat men in de tijd van Mohammed geloofde dat de manier waarop een schaduw bewoog, werd bepaald door de beweging van de zon van oost naar west. Dit principe werd toegepast in het geval van de zonnewijzer om de tijd tussen zonsopgang en zonsondergang te meten. In dit geval spreekt de Koran over het fenomeen zonder te verwijzen naar de uitleg die destijds gold tijdens de Openbaring. Het zou door velen na Mohammed gedurende vele eeuwen gemakkelijk geaccepteerd zijn. Uiteindelijk zou echter worden aangetoond dat het onjuist was. De Koran spreekt bovendien alleen over de functie die de zon heeft als indicator van schaduw. Uiteraard is er geen tegenstrijdigheid tussen de manier waarop de Koran schaduwen beschrijft en wat we tegenwoordig van dit fenomeen weten.
|
|
← Terug naar Inhoudsopgave |