De Schepping van de Hemelen en de Aarde

✦

Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (tr. Alastair D. Pannell and Maurice Bucaille); niet nagekeken. Engels origineel.

Deze verspreiding door het Boek van verwijzingen naar hetzelfde onderwerp is niet uniek voor het thema van de Schepping. Veel belangrijke onderwerpen worden op dezelfde manier behandeld in de Koran: aardse of hemelse verschijnselen, of problemen betreffende de mens die interessant zijn voor wetenschappers. Voor elk van deze thema’s is hier dezelfde inspanning geleverd om alle verzen bijeen te brengen.

Voor veel Europese commentatoren is de beschrijving van de Schepping in de Koran erg vergelijkbaar met die in de Bijbel en zijn ze best tevreden om de twee beschrijvingen naast elkaar te presenteren. Ik denk dat dit concept verkeerd is, omdat er zeer duidelijke verschillen zijn. Bij onderwerpen die allerminst onbelangrijk zijn vanuit wetenschappelijk oogpunt, vinden we in de Koran verklaringen waarvan we de equivalenten tevergeefs in de Bijbel zoeken. De laatste bevat beschrijvingen die geen equivalent hebben in de Koran.

De voor de hand liggende gelijkenissen tussen de twee teksten zijn bekend; daaronder valt het feit dat, op het eerste gezicht, het aantal dat aan de opeenvolgende fasen van de Schepping wordt toegekend, identiek is: de zes dagen in de Bijbel komen overeen met de zes dagen in de Koran. In feite is het probleem echter complexer dan dit en verdient het de moeite om er even bij stil te staan.

 

De Zes Perioden van de Schepping

 

Er is absoluut geen enkele ambiguïteit in de Bijbelse [ De Bijbelse beschrijving hier vermeld is ontleend aan de zogenaamde Sacerdotale versie die in het eerste deel van dit werk wordt besproken; de beschrijving ontleend aan de zogenaamde Jahwistische versie is samengeperst in de ruimte van een paar regels in de huidige versie van de Bijbel en is hier te onbeduidend om te worden beschouwd.] beschrijving van de Schepping in zes dagen, gevolgd door een dag van rust, de sabbat, analoog aan de dagen van de week. Het is aangetoond hoe deze manier van vertellen, beoefend door de priesters van de zesde eeuw v.Chr., diende om de mensen aan te moedigen de sabbat te observeren. Alle joden werden verwacht op de sabbat te rusten [ 'Sabbath' in het Hebreeuws betekent 'rusten'.] zoals de Heer had gedaan nadat hij had gewerkt tijdens de zes dagen van de week.

Zoals de Bijbel het interpreteert, betekent het woord 'dag' het tijdsinterval tussen twee opeenvolgende zonsopgangen of zonsondergangen voor een bewoner van de Aarde. Wanneer het op deze manier wordt gedefinieerd, wordt de dag bepaald door de rotatie van de Aarde om zijn eigen as. Het is voor de hand dat er logisch gezien geen sprake kan zijn van 'dagen' zoals hierboven gedefinieerd, als het mechanisme dat ze doet verschijnen - d.w.z. het bestaan van de Aarde en zijn rotatie om de Zon - nog niet is vastgesteld in de vroege stadia van de Schepping volgens de Bijbelse beschrijving. Deze onmogelijkheid is al benadrukt in het eerste deel van het onderhavige boek.

Wanneer we verwijzen naar de meeste vertalingen van de Koran, lezen we - analoog aan de Bijbelse beschrijving - dat het proces van de Schepping voor de Islamitische Openbaring ook plaatsvond over een periode van zes dagen. Het is moeilijk de vertalers kwalijk te nemen dat ze het Arabische woord hebben vertaald met zijn meest voorkomende betekenis. Zo wordt het meestal uitgedrukt in vertalingen, zodat in de Koran, vers 54, soera 7 als volgt luidt:

"Uw Heer is God, Die de hemelen en de aarde in zes dagen heeft geschapen."

Er zijn zeer weinig vertalingen en commentaren op de Koran die opmerken hoe het woord 'dagen' eigenlijk moet worden opgevat als 'perioden'. Het is bovendien beweerd dat als de Koranische teksten over de Schepping haar fasen verdeelden in 'dagen', dit met de opzet was om de overtuigingen over te nemen die alle joden en christenen ten tijde van de opkomst van de Islam aanhielden en om een frontale confrontatie met zo'n wijdverbreid geloof te vermijden.

Zonder op welke manier deze manier van kijken te willen verwerpen, zou men het probleem misschien wat nader kunnen onderzoeken en in de Koran zelf, en meer algemeen in de taal van die tijd, de mogelijke betekenis van het woord dat veel vertalers nog steeds vertalen met het woord 'dag' yaum, meervoud ayyam in het Arabisch, nader kunnen bekijken. [ Zie tabel op de laatste pagina van dit werk voor de equivalentie tussen Latijnse en Arabische letters.]

De meest voorkomende betekenis is 'dag', maar het moet benadrukt worden dat het meer neigt naar de dagelijkse lichtperiode dan naar de tijdsduur die verloopt tussen de zonsondergang van de ene dag en de volgende. Het meervoud ayyam kan betekenen, niet alleen 'dagen', maar ook 'lange tijdsduur', een onbepaalde periode van tijd (maar altijd lang). De betekenis 'periode van tijd' die het woord bevat, is elders in de Koran te vinden. Daarom het volgende:

--soera 32, vers 5:

". . . in een periode van tijd (yaum) waarvan de maat een duizend jaar van uw berekening is."
(Het is op te merken dat de schepping in zes periodes precies is wat het vers voorafgaand aan vers 5 precies beschrijft).

--soera 70, vers 4:

". . . in een periode van tijd (yaum) waarvan de maat 50.000 jaar is."

Het feit dat het woord yaum een periode van tijd kon betekenen die behoorlijk afweek van de periode die wij bedoelen met het woord 'dag', viel zeer vroege commentatoren op, die uiteraard niet de kennis bezaten die wij vandaag de dag hebben over de lengte van de stadia in de vorming van het Universum. Zo dacht Abu al Su'ud bijvoorbeeld in de zestiende eeuw A.D., die geen idee had van de dag zoals gedefinieerd astronomisch in termen van de rotatie van de aarde, dat bij de schepping een verdeling moest worden overwogen die niet in dagen verliep zoals we de term meestal gebruiken, maar in 'gebeurtenissen' (in het Arabisch nauba).

Moderne commentatoren zijn teruggegaan naar deze interpretatie. Yusuf Ali (1934), in zijn commentaar op elk van de verzen dat de stadia in de schepping behandelt, benadrukt het belang om het woord, elders geïnterpreteerd als 'dagen', in werkelijkheid te laten verwijzen naar 'zeer lange Periodes, of Tijden, of Eonen'.

Het is dus mogelijk te zeggen dat in het geval van de schepping van de wereld de Koran ruimte laat voor lange periodes van tijd, er zes zijn. Het is voor de moderne wetenschap duidelijk niet mogelijk gebleken om het feit vast te stellen dat de ingewikkelde stadia in het proces dat leidt tot de vorming van het Universum er zes waren, maar het heeft wel duidelijk laten zien dat er lange periodes van tijd waren betrokken, vergeleken waarmee 'dagen' zoals wij ze opvatten belachelijk zouden zijn.

Een van de langste passages van de Koran, die over de schepping handelt, beschrijft deze door een verslag van aardse gebeurtenissen en een van hemelse gebeurtenissen naast elkaar te plaatsen. De betreffende verzen zijn verzen 9 tot en met 12, soera 41:

(God spreekt tot de Profeet)

"Zeg: Ongeloven jullie Hem Die de aarde in twee periodes schiep? Schrijven jullie Hem gelijken aan Hem? Hij is de Heer der Werelden.
"Hij plaatste in de (aarde) bergen stevig staande. Hij zegende haar.
Hij mat daarin haar voorziening in vier periodes, in behoorlijke verhouding, in overeenstemming met de behoeften van hen die om (voorziening? of informatie?) vragen.
"Bovendien (tumma) keerde Hij zich tot de hemel toen deze rook was en zei daartegen en tegen de aarde: komwillig of onwillig! Ze zeiden: wij komen in willige gehoorzaamheid.
"Toen stelde Hij ze in zeven hemelen in twee periodes, en Hij wijsde elke hemel zijn mandaat toe door Openbaring. En Wij sierden de onderste hemel met lichtgevende lichamen en voorzagen hem een bewaker. Zo is het decreet van de Almachtige, de Volde van Kennis."

Deze vier verzen van soera 41 bevatten verschillende punten waar we op terug zullen komen. De aanvankelijk gasvormige toestand van hemellichaam materie en de zeer symbolische definitie van het aantal hemels als zeven. We zullen de betekenis achter dit cijfer zien. Ook van symbolische aard is de dialoog tussen God enerzijds en de oerhemel en aarde anderzijds. Hier is het echter slechts om de onderwerping van de Hemelen en de Aarde tot goddelijke bevelen uit te drukken, nadat ze waren gevormd.

Critici hebben in deze passage een tegenstrijdigheid gezien met de verklaring van de zes perioden van de Schepping. Door de twee perioden van de vorming van de Aarde toe te voegen aan de vier perioden van de verspreiding van haar onderhoud naar de inwoners, plus de twee perioden van de vorming van de Hemelen, komen we op acht perioden uit. Dit zou dan in tegenspraak zijn met de zes perioden die hierboven worden genoemd.

In feite echter, leidt deze tekst, die de mens aanzet tot reflectie op goddelijke Almacht, beginnend met de Aarde en eindigend met de Hemelen, twee secties aan die worden uitgedrukt door het Arabische woord tumma', vertaald als 'meerover', maar dat ook 'verder' of 'dan' kan betekenen. De betekenis van een 'sequentie' kan dus worden geïmpliceerd, verwijzend naar een reeks gebeurtenissen of een serie van de menselijke reflecties op de hier vermelde gebeurtenissen. Het kan eveneens een eenvoudige verwijzing zijn naar gebeurtenissen naast elkaar geplaatst zonder de intentie om de notie van de ene die op de andere volgt, aan te brengen. Hoe dan ook, de perioden van de Schepping van de Hemelen kunnen even gemakkelijk samenvallen met de twee perioden van de creatie van de Aarde. Later zullen we onderzoeken hoe het basale proces van de vorming van het Universum in de Koran wordt gepresenteerd en we zullen zien hoe het gezamenlijk kan worden toegepast op de Hemelen en de Aarde in overeenstemming met moderne ideeën. We zullen dan beseffen hoe perfect redelijk deze manier is om de gelijktijdige aard van de hier beschreven gebeurtenissen te begrijpen.

Er lijkt geen tegenstrijdigheid te zijn tussen de passage die hier wordt geciteerd en het concept van de vorming van de wereld in zes fasen dat in andere teksten in de Koran te vinden is.

 

De Koran legt geen volgorde vast voor de schepping van de aarde en de hemelen.

In de twee passages uit de Koran die hierboven worden geciteerd, werd in een van de verzen verwezen naar de Schepping van de Hemelen en de Aarde (soera 7, vers 54), en elders naar de Schepping van de Aarde en de Hemelen (soera 41, verzen 9 tot 12). De Koran legt dus niet noodzakelijkerwijs een volgorde vast voor de Schepping van de Hemelen en de Aarde.

Het aantal verzen waarin de Aarde als eerste wordt genoemd, is vrij klein, bijv. soera 2, vers 29 en soera 20, vers 4, waar een verwijzing wordt gemaakt naar "Hem Die de aarde en de hoge hemelen schiep". Het aantal verzen waarin de Hemelen vóór de Aarde worden genoemd, is daarentegen veel groter: (soera 7, vers 54; soera 10, vers 3; soera 11, vers 7; soera 25, vers 59; soera 32, vers 4; soera 50, vers 38; soera 57, vers 4; soera 79, verzen 27 tot 33; soera 91, verzen 5 tot 10).

In feite is er, afgezien van soera 79, geen enkele passage in de Koran die een duidelijke volgorde vastlegt; een eenvoudige coördinerende conjunctie (wa) betekent 'en' of het woord tumma dat, zoals in de bovenstaande passage is gebleken, zowel een eenvoudige juxtapositie als een sequentie kan aangeven.

Voor zover ik kan zien, is er slechts één passage in de Koran waarin een duidelijke volgorde tussen verschillende gebeurtenissen in de Schepping wordt vastgesteld. Het is te vinden in verzen 27 tot 33, soera 79:

"Zijn jullie moeilijker te scheppen, of de hemel (die) God bouwde? Hij verhoogde zijn luifel en vormde hem met harmonie. Hij maakte de nacht donker en bracht de ochtend aan. En daarna (ba' da dalika) spreidde Hij hem uit. Van daaruit trok Hij zijn water en zijn weidegrond. En de bergen heeft Hij vast bevestigd. Goed voor jullie en jullie vee."

Deze lijst van aardse gaven van God aan de mens, die tot uitdrukking komt in een taal die geschikt is voor boeren of nomaden op de Arabische Schiereiland, wordt voorafgegaan door een uitnodiging om na te denken over de schepping van de hemelen. De verwijzing naar het stadium waarin God de aarde spreidt en bewerkbaar maakt, is zeer precies in de tijd gesitueerd na het afwisselen van dag en nacht. Twee groepen worden hier dus aangeduid, één van hemelse verschijnselen en de andere van aardse verschijnselen in de tijd gearticuleerd. De hier gemaakte verwijzing impliceert dat de aarde noodzakelijkerwijs bestond voordat deze werd uitgespreid en dat deze dus bestond toen God de Hemelen schiep. Het idee van een concomitance ontstaat dus uit de hemelse en aardse evoluties met de verwevenheid van de twee verschijnselen. Daarom moet men geen bijzondere betekenis toekennen aan de verwijzing in de Koran naar de Schepping van de Aarde vóór de Hemelen of de Hemelen vóór de Aarde: de positie van de woorden beïnvloedt niet de volgorde waarin de Schepping plaatsvond, tenzij dit echter specifiek wordt vermeld.

 

Het basisproces van de vorming van het universum en de resulterende samenstelling van de werelden

De Koran presenteert in twee verzen een beknopte synthese van de verschijnselen die het basisproces van de vorming van het Universum vormden.
--soera 21, vers 30:

"Zien de ongelovigen niet dat de hemelen en de aarde verbonden waren, en dat Wij ze uiteen sloten en dat Wij al het levende uit het water brachten? Zullen ze dan niet geloven?"

--soera 41, vers 11. God ordent de Profeet te spreken na hem te hebben uitgenodigd om na te denken over het onderwerp van de schepping van de aarde:

"Daarnaast (God) wendde zich tot de Hemel toen het rook was en zei tegen het en tegen de aarde . . ."
Vervolgens volgen de bevelen om zich te onderwerpen, zoals vermeld op pagina 136.

We zullen terugkeren naar de waterige oorsprong van het leven en deze onderzoeken samen met andere biologische problemen die door de Koran worden opgeworpen. De belangrijkste dingen om op dit moment te onthouden zijn de volgende. a) De verklaring van het bestaan van een gasvormige massa met fijne deeltjes, want zo moet het woord 'rook' (dukan in het Arabisch) worden geïnterpreteerd. Rook bestaat over het algemeen uit een gasvormige onderlaag, plus, in meer of minder stabiele suspensie, fijne deeltjes die bij hoge of lage temperaturen tot vaste en zelfs vloeibare toestanden van materie kunnen behoren;

b) De verwijzing naar een scheidingsproces (fatq) van een primaire enkele massa waarvan de elementen aanvankelijk aan elkaar waren verbonden (ratq). Het moet worden opgemerkt dat in het Arabisch 'fatq' de actie is van breken, verspreiden, scheiden, en dat 'ratq' de actie is van het aan elkaar smeden of binden van elementen om een homogene geheel te vormen.

Dit concept van de scheiding van een geheel in verschillende delen wordt in andere passages van het Boek genoemd met betrekking tot meervoudige werelden. Het eerste vers van de eerste soera in de Koran verklaart, na de openingsinvoeging, het volgende: "In de naam van God, de Barmhartige, de Genadevolle", "Lof zij God, Heer der Werelden."

De termen 'werelden' komt tientallen keren in de Koran voor. De Hemelen worden ook als meervoud aangeduid, niet alleen vanwege hun meervoudsvorm, maar ook vanwege hun symbolische numerieke hoeveelheid. 7.

Dit getal wordt 24 keer gebruikt in de Koran voor verschillende numerieke hoeveelheden. Het draagt vaak de betekenis van 'veel' met zich mee, hoewel we niet precies weten waarom deze betekenis aan het cijfer werd toegekend. De Grieken en Romeinen lijken ook het getal 7 te hebben gebruikt om een ongedefinieerd idee van veelvoudigheid te betekenen. In de Koran verwijst het getal 7 naar de Hemelen (samawat) zelf. Het wordt op zichzelf begrepen als 'Hemelen'. De 7 wegen van de Hemelen worden eenmaal genoemd:

--soera 2, vers 29:
"(God) is Hij Die voor u alles heeft geschapen wat er op de aarde is. Bovendien wendde Hij zich tot de hemel en vormde zeven hemelen in harmonie. Hij is Vol van Kennis van alle dingen."

--soera 23, vers 17:
"En Wij hebben boven u zeven wegen geschapen. Wij zijn nooit vergeten te zijn van de Schepping."

--soera 67, vers 3:
"Hij is Degene Die zeven hemelen boven elkaar heeft geschapen. Gij ziet geen fout in de schepping van de Barmhartige. Keer het gezicht opnieuw! Kunt gij enige scheur zien?"

--soera 71, vers 15-16:
"Zag je hoe Allah zeven hemels één boven de ander heeft geschapen en de maan daarin een licht heeft gemaakt en de zon een lamp? [ Het is op te merken dat de Bijbel zowel de Zon als de Maan 'lichten' noemt, hier, zoals altijd in de Koran, worden ze anders genoemd; de eerste wordt 'Licht' (nur) genoemd en de tweede wordt in deze vers vergeleken met een 'lamp' (siraj) die licht produceert. We zullen later zien hoe andere bijvoegsels op de Zon worden toegepast. ]"

--soera 78, vers 12:
"Wij hebben boven jullie zeven sterke (hemelen) gebouwd en er een brandende lamp geplaatst."

Hier is de brandende lamp de Zon.

Er zijn dus vele Hemelen en Aardes, en het komt de lezer van de Koran niet als een geringe verrassing om te vinden dat er aardes zoals de onze in het Universum kunnen bestaan, een feit dat in onze tijd nog niet door de mens is geverifieerd.

Er zijn dus vele Hemelen en Aardes, en het komt de lezer van de Koran niet als een geringe verrassing om te vinden dat er aardes zoals de onze in het Universum kunnen bestaan, een feit dat door de mens in onze tijd nog niet is geverifieerd.

Vers 12 van soera 65 voorspelt echter het volgende:
Aangezien 7 een onbepaalde veelvoudheid aanduidt (zoals we hebben gezien), is het mogelijk te concluderen dat de Koranische tekst duidelijk het bestaan van meer dan één enkele Aarde, onze eigen Aarde (ard); er zijn anderen zoals die in het Universum, aangeeft.

Aangezien 7 een onbepaalde veelvoudheid aanduidt (zoals we reeds gezien hebben), is het mogelijk te concluderen dat de Koranische tekst duidelijk het bestaan van meer dan één enkele Aarde aanduidt, onze eigen Aarde (ard); er zijn anderen zoals die in het Universum.

Een andere observatie die de lezer van de Koran in de twintigste eeuw wellicht kan verrassen, is het feit dat verzen verwijzen naar drie groepen dingen die geschapen zijn, d.w.z. [ .

--dingen op de Aarde
--dingen tussen de Hemelen en de Aarde
Hier zijn enkele van deze verzen:

--soera , vers ;

--soera 20, vers 6;
". . . Hij Die de hemelen, de aarde en wat er tussen hen in zes periodes heeft geschapen."

--soera 25, vers 59:
". . . Degene Die de hemelen, de aarde en wat er tussen hen is in zes periodes heeft geschapen."

--soera 32, vers 4:
"En voorwaar Wij hebben de hemelen en de aarde en alles wat daartussen is geschapen in zes dagen, en niets van vermoeidheid heeft Ons geraakt."

--soera 50, vers 38:

De verwijzing in de Koran naar 'wat er tussen de Hemelen en de Aarde is' wordt opnieuw gevonden in de volgende verzen: soera 21, vers 16; soera 44, verzen 7 en 38; soera 78, vers 37; soera 15, vers 85; soera 46, vers 3; soera 43, Vers 85.

De verwijzing in de Koran naar 'wat er tussen de Hemelen en de Aarde is' is opnieuw te vinden in de volgende verzen: soera 21, vers 16; soera 44, verzen 7 en 38; soera 78, vers 37; soera 15, vers 85; soera 46, vers 3; soera 43, Vers 85.

Deze Schepping buiten de Hemelen en buiten de Aarde, die vele malen wordt genoemd, is a priori moeilijk voor te stellen. Om deze verzen te begrijpen, moet men verwijzen naar de meest recente menselijke observaties over het bestaan van kosmisch, extra-galactisch materiaal en men moet inderdaad teruggaan naar ideeën die zijn vastgesteld door de moderne wetenschap over de vorming van het Universum, beginnend met het eenvoudigste en overgaand naar het meest complexe. Dit is het onderwerp van het volgende alinea.

Voordat we overgaan op deze puur wetenschappelijke zaken, is het raadzaam om de belangrijkste punten te herhalen waarover de Koran ons informatie geeft over de Schepping. Volgens de voorafgaande citaten zijn deze als volgt:

  1. Bestaan van zes perioden voor de Schepping in het algemeen.

  2. Onderlinge verbinding van fasen in de Schepping van de Hemelen en de Aarde.

  3. Schepping van het Universum uit een aanvankelijk unieke massa die een blok vormde dat vervolgens uiteen viel.

  4. Veelheid van de Hemelen en van de Aarden.

  5. Bestaan van een tussenschappelijke schepping 'tussen de Hemelen en de Aarde'.

 

Enige moderne wetenschappelijke gegevens betreffende de vorming van het universum


Het Zonnestelsel

De Aarde en planeten die rond de Zon draaien, vormen een georganiseerde wereld van afmetingen die, op onze menselijke schaal, behoorlijk kolossaal lijken. De Aarde is immers ruwweg 93 miljoen mijl verwijderd van de Zon. Dit is een zeer grote afstand voor een mens, maar het is zeer klein in vergelijking met de afstand die de Zon scheidt van de verste planeet van hem in het zonnestelsel (Pluto); ruwweg 40 keer de afstand van de Aarde tot de Zon, d.w.z. ongeveer 3.672 miljoen mijl verwijderd. Deze afstand, verdubbeld, vertegenwoordigt de grootste dimensie van ons zonnestelsel. Het licht van de Zon doet er bijna 6 uur over om Pluto te bereiken, en toch wordt de reis afgelegd met een angstaanjagende snelheid van meer dan 186.000 mijl per seconde. Het licht dat afkomstig is van sterren aan de allerdiepste randen van de bekende hemelwereld doet er daardoor miljarden jaren over om ons te bereiken.

 

De Melkwegstelsels

De Zon, waarvan wij een satelliet zijn zoals de andere planeten die eromheen draaien, is zelf een uiterst klein element onder een honderd miljard sterren die een geheel vormen, genaamd een melkwegstelsel. Op een heldere zomernacht lijkt de hele ruimte gevuld met sterren die de Melkweg vormen. Deze groep heeft uiterst grote afmetingen. Waar licht het zonnestelsel in enkele uren kan doorkruisen, zou het ongeveer 90.000 jaar duren om van het ene uiterste naar het andere te gaan van de meest compacte groep sterren die onze melkwegstelsel vormen.

Het melkwegstelsel waar wij toe behoren, zelfs al is het ongelooflijk groot, is slechts een klein deel van de Hemelen. Er zijn gigantische agglomeraties van sterren die lijken op de Melkweg die buiten ons melkwegstelsel liggen. Ze werden iets meer dan vijftig jaar geleden ontdekt, toen de astronomie gebruik kon maken van een optisch instrument zo geavanceerd als dat waarmee de Mount Wilson telescoop in de Verenigde Staten werd gebouwd. Aldus is een zeer groot aantal geïsoleerde melkwegstelsels en massa's melkwegstelsels ontdekt die zo ver weg staan dat het noodzakelijk was om een speciale eenheid van lichtjaren in te voeren, de 'parsec' (de afstand die licht aflegt in 3,26 jaar met 186.000 mijl per seconde).

 

Vorming en Evolutie van Melkwegstelsels, Sterren en Planetensystemen

Wat was er oorspronkelijk in de immens grote ruimte die de melkwegstelsels nu bezetten? De moderne wetenschap kan deze vraag slechts beantwoorden vanaf een bepaald tijdstip in de evolutie van het Universum; het kan niet in cijfers stellen hoe lang de tijd zit tussen dit tijdstip en nu.

Op het vroegst mogelijke tijdstip dat het ons kan verschaffen, heeft moderne wetenschap alle reden om te handhaven dat het Universum is gevormd uit een gasachtige massa, hoofdzakelijk bestaande uit waterstof en een bepaalde hoeveelheid helium die langzaam roteerde. Deze nevel splitste vervolgens op in meerdere fragmenten met zeer grote afmetingen en massa's, zo groot zelfs, dat specialisten in de astrofysica hun massa kunnen schatten van 1 tot 100 miljard keer de huidige massa van de Zon (deze laatste vertegenwoordigt een massa die meer dan 300.000 keer die van de Aarde is). Deze cijfers geven een idee van de grote omvang van de fragmenten van de primaire gasachtige massa die de melkwegstelsels zouden doen ontstaan.

Een nieuwe fragmentatie zou de sterren vormen. Daarna volgde de interventie van een condensatieproces waarbij zwaartekrachtskrachten in het spel kwamen, (aangezien deze lichamen steeds sneller in beweging waren en roteerden), samen met druk en de invloed van magnetische velden en van stralingen. De sterren werden glanzend toen ze samentrokken en de zwaartekrachtskrachten omzetten in thermische energie. Thermonucleaire reacties kwamen in actie, en zwaardere atomen werden gevormd door fusie ten koste van lichtere; zo werd de overgang gemaakt van waterstof naar helium, vervolgens naar koolstof en zuurstof, eindigend met metalen en metalloïden. Zo hebben de sterren een eigen leven en moderne astronomie classificeert ze volgens hun huidige stadium van evolutie. De sterren hebben ook een dood; in het laatste stadium van hun evolutie is de gewelddadige ineenstorting van bepaalde sterren waargenomen, zodat ze ware 'lichamen' worden.

De planeten, en in het bijzonder de Aarde, zijn ontstaan in een scheidingsproces dat begon met een initiële constituent die in het begin de primaire nevel was. Een feit dat al meer dan twintig jaar niet meer wordt betwist, is dat de Zon condenseerde binnen de enkele nevel en dat de planeten hetzelfde deden binnen de omliggende nevelschijf. Men moet benadrukken - en dit is van primordiaal belang voor het onderwerp in kwestie - dat er geen volgorde was in de vorming van de hemellichamen zoals de Zon, noch in de vorming van een aardse constituent. Er is een evolutionair parallelisme met de identiteit van oorsprong.

Hier kan de wetenschap ons informatie geven over de periode waarin de zojuist genoemde gebeurtenissen plaatsvonden. Na de leeftijd van onze melkwegstelsel op ongeveer tien miljard jaar te hebben geschat, vond volgens deze hypothese de vorming van het zonnestelsel plaats ruim vijf miljard jaar later. De studie van natuurlijke radioactiviteit maakt het mogelijk om de leeftijd van de Aarde en het tijdstip waarop de Zon werd gevormd te plaatsen op 4,5 miljard jaar geleden, met een huidige nauwkeurigheid van 100 miljoen jaar, volgens de berekeningen van sommige wetenschappers. Deze nauwkeurigheid is te bewonderen, aangezien 100 miljoen jaar voor ons een lange tijd kan zijn, maar de verhouding 'maximale fout/totale te meten tijd' 0,1/4,5 is, d.w.z. 2,2%.

Specialisten in de astrofysica hebben daardoor een hoge mate van kennis bereikt over het algemene proces dat betrokken is bij de vorming van het zonnestelsel. Het kan als volgt worden samengevat: condensatie en contractie van een roterende gasachtige massa, opsplitsing in fragmenten die de Zon en planeten op hun plaats achterlaten, waaronder de Aarde. [ Wat de Maan betreft, de geleidelijke afscheiding ervan van de Aarde na de vertraging van zijn rotatie is een erkende waarschijnlijkheid.] De kennis die de wetenschap heeft opgedaan over de primaire nevel en de manier waarop deze opsplitste in een onmeetbare hoeveelheid sterren gegroepeerd in melkwegstelsels, laat absoluut geen twijfel toe over de legitimiteit van een concept van de veelheid van werelden. Het biedt echter geen enkele zekerheid over het bestaan in het Universum van iets dat, zij het vaag of nauw, enigszins op de Aarde lijkt.

 

Het Concept van de Veelheid van de Werelden

Ondanks het bovenstaande, beschouwen moderne specialisten in de astrofysica het zeer waarschijnlijk dat er planeten zijn die op de Aarde lijken in het Universum. Wat de zonnestelsel betreft, neemt niemand serieus de mogelijkheid dat er op een andere planeet in dit stelsel algemene omstandigheden te vinden zijn die op de Aarde voorkomen. We moeten ze dus buiten het zonnestelsel zoeken. De waarschijnlijkheid dat ze buiten het zonnestelsel bestaan, wordt als vrij waarschijnlijk beschouwd om de volgende redenen:

Men denkt dat in onze melkweg de helft van de 100 miljard sterren, net als de Zon, een planetenstelsel moet hebben. De vijftig miljard sterren draaien inderdaad, net als de Zon, zeer langzaam. Een kenmerk dat suggereert dat ze omringd worden door planeten die hun satellieten zijn. Deze sterren staan zo ver weg dat de mogelijke planeten niet waarneembaar zijn, maar hun bestaan wordt als zeer waarschijnlijk beschouwd vanwege bepaalde baan-eigenschappen; een lichte golfbeweging in de baan van de ster duidt op de aanwezigheid van een begeleidende planetaire satelliet. Zo heeft de Barnardster waarschijnlijk minstens één planetaire metgezel met een massa groter dan die van Jupiter en zou hij zelfs twee satellieten kunnen hebben. Zoals P. Gu'rin schrijft: "Alle bewijzen wijzen op het feit dat planetenstelsels in overvloed verspreid zijn over het universum. Het zonnestelsel en de Aarde zijn niet uniek." En als gevolg daarvan: "Het leven, net als de planeten die het huisvesten, is verspreid over het universum, op die plaatsen waar de fysisch-chemische omstandigheden aanwezig zijn die nodig zijn voor zijn bloei en ontwikkeling."


Interstellair Materiaal

Het basisproces bij de vorming van het Universum lag dus in de condensatie van materiaal in de primaire nevel, gevolgd door zijn deling in fragmenten die oorspronkelijk de galactische massa's vormden. Deze laatste splitsten zich op hun beurt in sterren die het nevenproduct van het proces opleverden, d.w.z. de planeten. Deze opeenvolgende scheidingen lieten tussen de groepen van principelementen wat men misschien wel 'resten' zou kunnen noemen achter. Hun meer wetenschappelijke naam is 'interstellair galactisch materiaal'. Het is op verschillende manieren beschreven; er zijn heldere nevels die het licht reflecteren dat van andere sterren komt en misschien bestaan uit 'stof' of 'rook', om de terminologie van experts in de astrofysica te gebruiken, en dan zijn er de donkere nevels die minder dicht zijn, bestaande uit interstellair materiaal dat nog bescheidener is, bekend om hun neiging om te interfereren met fotometrische metingen in de astronomie. Er bestaat geen twijfel over het bestaan van 'bruggen' van materiaal tussen de sterrenstelsels zelf. Hoewel deze gassen zeer ijzerdun kunnen zijn, kan het feit dat ze zo'n kolossale ruimte innemen, gezien de grote afstand die de sterrenstelsels van elkaar scheidt, betekenen dat ze overeenkomen met een massa die mogelijk groter is dan de totale massa van de sterrenstelsels, ondanks de lage dichtheid van de eerste. A. Boichot beschouwt de aanwezigheid van deze intergalactische massa's als van primair belang, wat "de ideeën over de evolutie van het Universum aanzienlijk zou kunnen veranderen."

We moeten nu terugkeren naar de basisideeën over de Schepping van het Universum die uit de Koran zijn afgeleid en deze in het licht van moderne wetenschappelijke gegevens bekijken.

 

Confrontatie met de gegevens in de Koran betreffende de schepping

We zullen de vijf hoofdpunten onderzoeken waarin de Koran informatie geeft over de Schepping.

  1. De zes perioden van de Schepping van de Hemelen en de Aarde omvatten, volgens de Koran, de vorming van de hemellichamen en de Aarde, en de ontwikkeling van de laatste totdat (met zijn 'onderhoud') deze bewoonbaar werd voor de mens. In het geval van de Aarde vonden de gebeurtenissen die in de Koran worden beschreven plaats over vier perioden. Men zou er misschien de vier geologische perioden kunnen zien die door de moderne wetenschap worden beschreven, waarbij het optreden van de mens, zoals we al weten, plaatsvindt in het kwartaire tijdperk. Dit is puur een hypothese, aangezien niemand een antwoord heeft op deze vraag.

    Het moet echter worden opgemerkt dat de vorming van de hemellichamen en de Aarde, zoals beschreven in verzen 9 tot en met 12, soera 41 (zie pagina 136), twee fasen vereiste. Als we de Zon en haar subproduct de Aarde als voorbeeld nemen (de enige die voor ons toegankelijk is), dan meldt de wetenschap ons dat hun vorming plaatsvond door een proces van condensatie van de primaire nevel en vervolgens hun scheiding. Dit is precies wat de Koran heel duidelijk uitdrukt wanneer hij verwijst naar de processen die een fusie en een latere scheiding voortbrachten, beginnend vanuit een hemelse 'rook'. Daarom is er een volledige overeenkomst tussen de feiten van de Koran en de feiten van de wetenschap.

  2. De wetenschap heeft de onderlinge verbondenheid van de twee fasen in de vorming van een ster (zoals de Zon) en zijn satelliet (zoals de Aarde) aangetoond. Deze onderlinge verbondenheid is zeker heel duidelijk aanwezig in de tekst van de Koran die we hebben onderzocht.

  3. Het bestaan in een vroeg stadium van het Universum van de 'rook' waarnaar in de Koran wordt verwezen, dat wil zeggen de overwegend gasvormige toestand van het materiaal waaruit het bestaat, komt uiteraard overeen met het concept van de primaire nevel dat door de moderne wetenschap wordt naar voren gebracht.

  4. De veelheid van de hemels, uitgedrukt in de Koran door het getal 7, wiens betekenis we hebben besproken, wordt bevestigd door de moderne wetenschap door de observaties die experts in de astrofysica hebben gemaakt op het gebied van sterrenstelsels en hun zeer grote aantal. Aan de andere kant is de veelheid van aarden die op de onze lijken (vanuit bepaalde punten van bezien op zijn minst) een idee dat in de tekst van de Koran naar voren komt, maar dat nog niet door de wetenschap als waar is aangetoond; niettemin beschouwen specialisten dit als zeer haalbaar.

  5. Het bestaan van een tussenliggende schepping tussen 'de Hemelen' en 'de Aarde', uitgedrukt in de Koran, kan vergeleken worden met de ontdekking van die bruggen van materiaal die aanwezig zijn buiten georganiseerde astronomische systemen.

Hoewel niet alle vragen die door de beschrijvingen in de Koran worden opgeworpen, volledig zijn bevestigd door wetenschappelijke gegevens, is er in ieder geval absoluut geen tegenstelling tussen de gegevens in de Koran over de Schepping en de moderne kennis over de vorming van het Universum. Dit feit verdient de nadruk voor de Koranische Openbaring, terwijl het heel duidelijk is dat de huidige tekst van het Oude Testament gegevens bevat over dezelfde gebeurtenissen die vanuit wetenschappelijk oogpunt onaanvaardbaar zijn. Het is nauwelijks te verwonderen, aangezien de beschrijving van de Schepping in de Sacerdotale versie van de Bijbel [ Deze tekst overschaduwt volledig de weinige regels die in de Jahwistische versie staan. Deze laatste is te kort en te vaag voor de wetenschapper om er rekening mee te houden.] werd geschreven door priesters ten tijde van de deportatie naar Babylon die de al eerder beschreven legalistische bedoelingen hadden en daarom een beschrijving samenstelden die aansloot bij hun theologische opvattingen. Het bestaan van zo'n enorm verschil tussen de Bijbelse beschrijving en de gegevens in de Koran betreffende de Schepping verdient nogmaals de nadruk, gezien de volstrekt ongegronde beschuldigingen die sinds het begin van de islam tegen Mohammed zijn geuit, ten bewijs dat hij de Bijbelse beschrijvingen heeft gekopieerd. Voor zover de Schepping betreft, is deze beschuldiging volstrekt ongegrond. Hoe had een man die veertienhonderd jaar geleden leefde, de bestaande beschrijving zozeer kunnen corrigeren dat hij wetenschappelijk onjuist materiaal elimineerde en, uit eigen beweging, verklaringen deed die de wetenschap pas thans in staat is te verifiëren? Deze hypothese is volstrekt onhoudbaar. De beschrijving van de Schepping die in de Koran wordt gegeven, wijkt aanzienlijk af van die in de Bijbel.

 

Antwoorden op bepaalde bezwaren

Onbetwistbaar bestaan er overeenkomsten tussen verhalen die betrekking hebben op andere onderwerpen, met name religieuze geschiedenis, in de Bijbel en in de Koran. Het is bovendien interessant om vanuit dit oogpunt te noteren dat niemand Jezus ervan beschuldigt dezelfde soort feiten en Bijbelse leerstellingen over te nemen. Dit weerhoudt de mensen in het Westen er uiteraard niet van om Mohammed ervan te beschuldigen dergelijke feiten in zijn onderwijs te noemen met de suggestie dat hij een oplichter is omdat hij ze presenteert als een Openbaring. Voor zover het bewijs dat Mohammed in de Koran heeft gereproduceerd wat hem door de rabbijnen was verteld of gedicteerd, evenveel inhoud heeft als de bewering dat een christelijke monnik hem een goede religieuze opleiding heeft gegeven. Men zou het goed doen om te herlezen wat R. Blach're in zijn boek, Het probleem van Mohammed (Le Probl'me de Mahomet) [ Pub. Presses Universitaires de France, Parijs, 1952.], te zeggen heeft over deze 'fabel'.

Een hint van een overeenkomst wordt ook aangevoerd tussen andere uitspraken in de Koran en overtuigingen die teruggaan tot een zeer lange periode, waarschijnlijk veel langer dan de Bijbel.

Algemener gezegd zijn er sporen gezocht van bepaalde kosmogonische mythen in de Heilige Schrift; bijvoorbeeld het geloof van de Polynesiërs in het bestaan van oerwateren die bedekt waren met duisternis totdat ze scheidden toen licht verscheen; aldus werden Hemel en Aarde gevormd. Deze mythe wordt vergeleken met de beschrijving van de Schepping in de Bijbel, waar onmiskenbaar een overeenkomst is. Het zou echter oppervlakkig zijn om dan de Bijbel ervan te beschuldigen dat deze van de kosmogonische mythe heeft overgenomen.

Eveneens oppervlakkig is het om het Koranische concept van de deling van het oer materiaal dat de Universele heelheid in haar aanvankelijke fase vormt - een concept dat door de moderne wetenschap wordt aangehangen - te zien als iets dat afkomstig is van verschillende kosmogonische mythen in één of andere vorm die er iets dat op lijkt, mee uitdrukt.

Het is de moeite waard om deze mythische overtuigingen en beschrijvingen nader te analyseren. Vaak verschijnt er een eerste idee onder hen dat op zichzelf redelijk is, en in sommige gevallen wordt dit bevestigd door wat we vandaag de dag weten (of denken te weten) als waar, behalve dat er fantastische beschrijvingen aan de mythe worden toegevoegd. Dit is het geval bij het vrij alomtegenwoordige concept van de Hemel en de Aarde die oorspronkelijk verenigd waren en vervolgens gescheiden werden. Wanneer, zoals in Japan, de afbeelding van het ei plus een uiting van chaos aan de bovenstaande wordt toegevoegd met het idee van een zaadje binnen het ei (zoals voor alle eieren), dan maakt de fantasierijke toevoeging dat het concept alle gelijkenis met serieusheid verliest. In andere landen wordt het idee van een plant ermee geassocieerd; de plant groeit en verheft daardoor de hemel en scheidt de Hemel van de Aarde. Ook hier geeft de fantasievolle kwaliteit van de toegevoegde details de mythe zijn zeer kenmerkende karakter. Desondanks blijft een gemeenschappelijk kenmerk bestaan, namelijk de notie van een enkele massa aan het begin van het evolutionaire proces dat leidt tot de vorming van het Universum, dat vervolgens verdeeld werd om de verschillende 'werelden' te vormen die we vandaag de dag kennen.

De reden waarom deze kosmogonische mythen hier worden genoemd, is om te benadrukken hoe ze zijn verfraaid door de verbeelding van de mens en om het fundamentele verschil tussen hen en de uitspraken in de Koran over hetzelfde onderwerp te laten zien. De laatste zijn vrij van enige van de grillige details die deze overtuigingen begeleiden; integendeel, ze worden gekenmerkt door de sobere kwaliteit van de woorden waarin ze worden gemaakt en hun overeenstemming met wetenschappelijke gegevens.

Zulk soort uitspraken in de Koran betreffende de Schepping, die bijna veertien eeuwen geleden verschenen, lenen zich uiteraard niet tot een menselijke verklaring.

 

 
 

[ ] [  ] [  ]  
← Terug naar Inhoudsopgave