Authenticiteit van de Koran
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (tr. Alastair D. Pannell and Maurice Bucaille); niet nagekeken. Engels origineel.
In deze context zijn de verschillen die de Koran scheiden van de Bijbel op geen enkele manier te wijten aan vragen die in essentie betrekking hebben op de datum. Dergelijke vragen worden voortdurend naar voren gebracht door bepaalde mensen zonder rekening te houden met de omstandigheden die heersten toen de Joods-Christelijke en de Korantische Openbaringen werden geschreven; ze hebben een even grote minachting voor de omstandigheden rond de overdracht van de Koran aan de Profeet. Er wordt voorgesteld dat een zevende-eeuwse tekst meer kans had om ons onveranderd te bereiken dan andere teksten die tot vijftien eeuwen ouder zijn. Deze opmerking, hoewel correct, vormt geen voldoende reden; deze wordt meer gedaan om de wijzigingen te rechtvaardigen die in de Joods-Christelijke teksten in de loop van de eeuwen zijn aangebracht dan om de notie te benadrukken dat de tekst van de Koran, die recenter was, minder te vrezen had van menselijke modificatie.
In het geval van het Oude Testament vormen het enorme aantal auteurs die dezelfde verhaal vertellen, plus alle revisies die op de tekst van bepaalde boeken uit de voorchristelijke periode zijn uitgevoerd, evenveel redenen voor onnauwkeurigheid en contradictie. Wat de Evangeliën betreft, kan niemand beweren dat ze onfeilbare verslagen bevatten van de woorden van Jezus of een beschrijving van zijn daden die strikt in overeenstemming zijn met de realiteit. We hebben gezien hoe opeenvolgende versies van de teksten een gebrek aan definitieve authenticiteit lieten zien en bovendien dat hun auteurs geen getuigen waren.
Ook te benadrukken is het onderscheid dat moet worden gemaakt tussen de Koran, een boek van geschreven Openbaring, en de *hadiths*, verzamelingen van verklaringen over de daden en uitspraken van Mohammed. Sommige van de metgezellen van de Profeet begonnen ze direct na zijn dood op te schrijven. Aangezien er een element van menselijke fouten in kon zijn geslopen, moest de verzameling later worden hervat en onderworpen worden aan strenge kritiek, zodat in de praktijk het meeste krediet wordt toegekend aan documenten die na Mohammed verschenen. Hun authenticiteit varieert, net als die van de Evangeliën. Geen enkel Evangelie werd opgetekend ten tijde van Jezus (ze werden allemaal lang nadat zijn aardse missie ten einde was geschreven), en geen enkele verzameling *hadiths* werd samengesteld tijdens de tijd van de Profeet.
De situatie is heel anders voor de Koran. Naarmate de Openbaring vorderde, reciteerden de Profeet en de gelovigen die hem volgden de tekst uit hun hoofd en werd deze ook opgeschreven door de schrijvers in zijn kielzog. Het begint dus met twee elementen van authenticiteit die de Evangeliën niet bezitten. Dit ging door tot aan de dood van de Profeet. In een tijd waarin niet iedereen kon schrijven, maar wel iedereen kon reciteren, bood het reciteren een aanzienlijk voordeel vanwege de dubbele controle die mogelijk was bij het samenstellen van de definitieve tekst.
De Korantische Openbaring werd door de aartsengel Gabriël (Djibriel) aan Mohammed geopenbaard. Dit vond plaats gedurende een periode van meer dan twintig jaar van het leven van de Profeet, beginnend met de eerste verzen van Soera 96, vervolgens hervattend na een onderbreking van drie jaar voor een lange periode van twintig jaar tot aan de dood van de Profeet in 632 A.D., d.w.z. tien jaar voor de Hegira en tien jaar na de Hegira. [Mohammeds vertrek uit Mekka naar Medina, 622 A.D.]
Het volgende was de eerste Openbaring (soera 96, verzen 1 tot 5) [ Mohammed was totaal overweldigd door deze woorden. We zullen terugkeren naar een interpretatie ervan, vooral met betrekking tot het feit dat Mohammed noch kon lezen, noch schrijven.].
"Lees: In de naam van uw Heer, Die heeft geschapen,
Die de mens schiep uit iets dat hecht,
Lees! Uw Heer is de meest Nobele
Die onderwees door de pen
Die de mens onderwees wat hij niet wist."
Professor Hamidullah merkt in de Inleiding tot zijn Franse vertaling van de Koran op dat een van de thema's van deze eerste Openbaring de 'prijzing van de pen was als middel tot menselijke kennis' die 'de bezorgdheid van de Profeet voor het behoud van de Koran in schrift zou verklaren.'
Teksten bewijzen formeel dat lang voordat de Profeet Mekka verliet voor Medina (d.w.z. lang voordat de Hegira), de tot dan toe geopenbaarde Koranische tekst al was opgeschreven. We zullen zien hoe de Koran op deze manier authentiek is. We weten dat Mohammed en de gelovigen die hem omringden gewend waren de geopenbaarde tekst uit hun hoofd op te reciteren. Het is daarom ondenkbaar dat de Koran verwijst naar feiten die niet overeenkwamen met de werkelijkheid, omdat deze gemakkelijk konden worden gecontroleerd bij mensen in de Profeet’s gevolg, door de auteurs van de transcriptie te vragen.
Vier soera's daterend van een periode vóór de Hegira verwijzen naar het neerschrijven van de Koran voordat de Profeet Mekka verliet in 622 (soera 80, verzen 11 tot 16):
"Bij geen wijze! Voorwaar, het is een boodschap van onderwijs
Daarom zou wie wil, het zich herinneren
Op bladeren die in ere gehouden worden
Verheven, zuiver
In de handen van schrijvers
Edele en vrome."
Yusuf Ali schreef in de commentaar bij zijn vertaling, 1934, dat toen de openbaring van deze soera plaatsvond, veertig of achtenveertig andere al waren geschreven en bewaard werden door moslims in Mekka (van een totaal van 114).
--Soera 85, verzen 21 en 22:
"Nee, dit is een glorieuze lezing [In de tekst: Koran, wat ook ‘lezing’ betekent.]
Op een bewaard tablet"
--Soera 56, verzen 77 tot 80:
"Dit is een glorieuze lezing
In een boek goed bewaard, dat door geen anders dan de zuiveren wordt onderwezen.
Dit is een openbaring van de Heer der Werelden."
--Soera 25, vers 5:
"Zij zeiden: Verhalen van de oudheid, die hij heeft laten opschrijven, en die hem 's ochtends en 's avonds worden voorgelezen." Hier hebben we een verwijzing naar de beschuldigingen die door de vijanden van de Profeet werden gemaakt, die hem als een oplichter behandelden. Ze verspreidden het gerucht dat verhalen van de oudheid hem werden voorgelezen en hij schreef ze op of liet ze opschrijven (de betekenis van het woord is discutabel, maar men moet bedenken dat Mohammed laaggeletterd was). Hoe dan ook, het vers verwijst naar deze daad van het maken van een schriftelijk verslag, die wordt aangegeven door de vijanden van Mohammed zelf.
Een soera die na de Hegira kwam, maakt nog één laatste vermelding van de bladeren waarop deze goddelijke instructies waren geschreven:
--Soera 98, verzen 2 en 3:
"Een (bode) van God reciteert bladeren
Bewaard, zuiver, waar de decreten recht en rechtvaardig zijn."
De Koran zelf geeft dus aanwijzingen dat deze in de tijd van de Profeet op schrift is gesteld. Het is een bekend feit dat er verschillende schrijvers in zijn gevolg waren, waarvan Zaid Ibn Th'bit de beroemdste was, die zijn naam aan de nageslacht heeft nagelaten.
In de inleiding bij zijn Franse vertaling van de Koran (1971) geeft Professor Hamidullah een uitstekende beschrijving van de omstandigheden die heersten toen de tekst van de Koran werd geschreven, tot aan de dood van de Profeet:
"Alle bronnen zijn het erover eens dat telkens wanneer een fragment van de Koran werd geopenbaard, de Profeet een van zijn geletterde metgezellen riep en het hem dicteerde, en tegelijkertijd de exacte positie van het nieuwe fragment in de reeds ontvangen stof aangaf . . . Beschrijvingen vermelden dat Mohammed de schrijver vroeg om te herlezen wat was gedicteerd, zodat hij eventuele tekortkomingen kon corrigeren . . . Een ander beroemd verhaal vertelt hoe de Profeet elke jaar in de maand Ramadan de gehele Koran (tot dan toe geopenbaard) voor Gabriël reciteerde . . ., dat in de Ramadan voorafgaand aan Mohammed’s dood hij het twee keer had gereciteerd . . . Het is bekend hoe moslims sinds de tijd van de Profeet de gewoonte hebben ontwikkeld om tijdens de Ramadan waakzaam te zijn en de gehele Koran te reciteren, naast de gebruikelijke gebeden die van hen worden verwacht. Meerdere bronnen voegen toe dat Zaid, de schrijver van Mohammed, aanwezig was bij deze laatste samenvoeging van de teksten. Elders worden talloze andere persoonlijkheden genoemd."
Uiterst diverse materialen werden gebruikt voor dit eerste verslag: perkament, leer, houten tabletten, schapenvachten van kameel, zacht gesteente voor inscripties, enzovoort.
Tegelijkertijd adviseerde Mohammed echter de gelovigen om de Koran uit het hoofd te leren. Dit deden ze voor een deel, zo niet voor de gehele tekst die tijdens de gebeden werd voorgelezen. Er waren dus Hafizun die de gehele Koran uit het hoofd kenden en deze verspreidden. De methode van dubbele bewaring van de tekst, zowel in schrift als door uit het hoofd te leren, bleek uiterst kostbaar te zijn.
Kort na de dood van de Profeet (632) vroeg zijn opvolger Abu Bakr, de eerste Calief van de Islam, Mohammeds voormalige hoofdschrijver, Zaid Ibn Th'bit, om een kopie te maken. Dit deed hij. Op initiatief van Omar (de toekomstige tweede Calief) raadpleegde Zaid alle informatie die hij kon verzamelen in Medina: het getuigenis van de Hafizun, kopieën van de Boek geschreven op verschillende materialen die toebehoorden aan particulieren, allemaal met als doel mogelijke fouten bij het overschrijven te vermijden. Zo werd een uiterst getrouwe kopie van de Boek verkregen.
De bronnen vertellen ons dat Calief Omar, Abu Bakrs opvolger in 634, vervolgens een enkel band (mushaf) maakte die hij bewaarde en bij zijn dood aan zijn dochter Hafsa, de weduwe van de Profeet, gaf.
De derde Calief van de Islam, Uthman, die het califaat bekleedde van 644 tot 655, vertrouwde een commissie van experts toe met de voorbereiding van de grote revisie die naar hem is genoemd. Deze controleerde de authenticiteit van het document dat onder Abu Bakr was geproduceerd en dat tot die tijd in Hafsa's bezit was gebleven. De commissie raadpleegde moslims die de tekst uit het hoofd kenden. De kritische analyse van de authenticiteit van de tekst werd zeer rigoureus uitgevoerd. De overeenstemming van de getuigen werd noodzakelijk geacht voordat de kleinste vers met twijfelachtig materiaal werd behouden. Het is inderdaad bekend dat sommige verzen van de Koran andere verzen corrigeren in het geval van voorschriften: dit kan gemakkelijk worden verklaard als men bedenkt dat de periode van apostolische activiteit van de Profeet zich over twintig jaar uitstrekte (globaal gezien). Het resultaat is een tekst die een volgorde van soera's bevat die de volgorde weerspiegelt die door de Profeet werd gevolgd in zijn volledige recitatie van de Koran tijdens de Ramadan, zoals hierboven vermeld.
Men zou zich misschien kunnen afvragen wat de motieven waren die de eerste drie Caliefen, vooral Uthman, ertoe brachten collecties en revisies van de tekst in opdracht te geven. De redenen zijn in feite zeer eenvoudig: de uitbreiding van de Islam in de eerste decennia na de dood van Mohammed was zeer snel en vond plaats onder volkeren wier moedertaal niet Arabisch was. Het was absoluut noodzakelijk om de verspreiding van een tekst te waarborgen die zijn oorspronkelijke zuiverheid behield. De revisie van Uthman had dit als doel.
Uthman stuurde kopieën van de tekst van de revisie naar de centra van het Islamitische Rijk en dat is waarom, volgens Professor Hamidullah, kopieën die aan Uthman worden toegeschreven bestaan in Tasjkent en Istanbul. Behalve één of twee mogelijke fouten bij het kopiëren, zijn de oudste bekende documenten tot op heden, die overal in de Islamitische wereld te vinden zijn, identiek; hetzelfde geldt voor documenten die in Europa bewaard worden (er zijn fragmenten in de Biblioth'que Nationale in Parijs die, volgens de experts, uit de Achtste en Negenste eeuwen A.D. stammen, d.w.z. de Tweede en Derde Hegiriaanse eeuwen). De talloze oude teksten die bekend zijn, zijn het allemaal eens, behalve voor zeer kleine variaties die de algemene betekenis van de tekst niet veranderen. Als de context soms meer dan één interpretatie toelaat, kan dit wellicht te maken hebben met het feit dat oud schrift eenvoudiger was dan dat van de huidige tijd. [ Het ontbreken van diakritische tekens, bijvoorbeeld, kon een werkwoord zowel actief als passief maken en in sommige gevallen, mannelijk of vrouwelijk. Meestal was dit echter nauwelijks van groot belang, omdat de context de betekenis in veel gevallen aangaf.]
De 114 soera's werden gerangschikt in aflopende volgorde van lengte; er waren niettemin uitzonderingen. De chronologische volgorde van de Openbaring werd niet gevolgd. In de meeste gevallen is deze volgorde echter bekend. Een groot aantal beschrijvingen worden op verschillende punten in de tekst genoemd, wat soms tot herhalingen leidt. Zeer frequent zal een passage details toevoegen aan een beschrijving die elders in een onvolledige vorm verschijnt. Alles wat verband houdt met moderne wetenschap is, zoals vele onderwerpen die in de Koran worden behandeld, verspreid over het boek zonder enige vorm van classificatie.
* Het is belangrijk te zeggen dat de Koran verzameld werd tijdens het leven van de Profeet. De Profeet, en voor zijn dood, toonde de verzameling Koran-rollen vele malen aan Djibriel (Gabriël). Dus, wat er wordt gezegd over het verzamelen van de Koran tijdens de heerschappij van de kaliefs na de Profeet, betekent het kopiëren van dezelfde originele kopie die geschreven werd in het leven van de Profeet en later naar verschillende landen werd gestuurd, en het betekent niet het vastleggen of schrijven van de Koran uit orale bronnen zoals men misschien denkt. Toch hebben veel van de metgezellen de Koran exact tijdens het leven van de Profeet geschreven. Een daarvan was de kopie van Imam Ali. Hij, vanwege zijn nauwe relatie met de Profeet, zijn lange gezelschap, verzamelde niet alleen de verspreide rollen van de Koran, maar kon deze ook vergezellen van een opmerkelijke Tafsir, waarin de gelegenheid van de neerdaling van elk vers werd vermeld, en werd beschouwd als de eerste Tafsir van de Koran sinds het begin van de islamitische missie. Ibn Abi Al-Hadeed zegt: "Alle geleerden zijn het erover eens dat Imam Ali de eerste was die de Koran verzamelde," (zie Sharhul Nahj, 271). Een andere, Kittani, zegt dat Imam Ali de Koran kon ordenen volgens de volgorde van neerdaling van elke soera, (zie Strategic Administration, 461). Ibn Sireen Tabe'ee vertelt vanuit 'Ikrimeh, die zei dat 'lmam Ali de Koran kon verzamelen op een manier dat als alle mensenheid en djinn dat zouden proberen, ze dat helemaal niet zouden kunnen,' (zie al-Itqan 1157-58). Ibn Jizzi Kalbi vertelt ook: "Als we maar de Koran zouden hebben die door Ali is verzameld, dan zouden we veel kennis kunnen vergaren," (zie al-Tasheel, 114). Dat was slechts een korte notitie over de voordelen van Imam Ali's Mus'haf, zoals Ibn Sireen verklaarde: "Ik heb zo lang gezocht naar Imam Ali's Mus'haf en ik correspondeerde met Medina, maar al mijn inspanningen waren tevergeefs." (zie al-Itqan, 1/58, al-Tabaqat,2/338). Aldus; wordt het zeker dat de Koran verzameld is door Imam Ali zonder eenvoudige verschillen tussen deze en andere bekende kopieën, behalve in de aantekeningen die Hij vermeldde, waardoor deze de meest uitstekende kopie is die ooit is bekend. Helaas, de ongemakkelijke politieke omstandigheden die zich na de dood van de Profeet voordeden, (d.w.z. na het boze probleem van Saqeefah) waren een belangrijk obstakel om te profiteren van die opmerkelijke kopie van de Koran.
|
← Terug naar Inhoudsopgave |