Algemene conclusies
Onofficiële machinevertaling van de Engelse uitgave (tr. Alastair D. Pannell and Maurice Bucaille); niet nagekeken. Engels origineel.
Het Oude Testament vertegenwoordigt een groot aantal literaire werken geschreven over een periode van ongeveer negenhonderd jaar. Het vormt een zeer heterogeen mozaïek waarvan de stukken in de loop der eeuwen door de mens zijn veranderd. Sommige delen werden toegevoegd aan wat er al bestond, zodat het tegenwoordig soms erg moeilijk is om te identificeren waar ze oorspronkelijk vandaan kwamen.
Door een verslag van Jezus' woorden en daden waren de Evangeliën bedoeld om de mensen de leerstellingen die hij wenste achter te laten na voltooiing van zijn aardse missie, kenbaar te maken. Helaas waren de auteurs van de Evangeliën geen ooggetuigen van de gegevens die ze noteerden. Ze waren woordvoerders die gegevens uitdrukten die simpelweg de informatie waren die was bewaard gebleven door de verschillende Joods-christelijke gemeenschappen over Jezus' openbare leven, doorgegeven via mondelinge tradities of geschriften die tegenwoordig niet meer bestaan, en die een tussenliggende fase vormden tussen de mondelinge traditie en de definitieve teksten.
Dit is de licht waarin de Joods-christelijke Schriftteksten vandaag de dag moeten worden beschouwd, en - om objectief te zijn - men zou de klassieke concepten moeten opgeven die door experts in exegese worden aangehangen.
Het onvermijdelijke gevolg van de veelvoud aan bronnen is het bestaan van tegenstrijdigheden en opposities: er zijn vele voorbeelden van deze gegeven. De auteurs van de Evangeliën hadden (bij het spreken over Jezus) dezelfde neiging om bepaalde feiten te vergroten als de dichters van de Franse Middeleeuwse literatuur in hun verhalende gedichten. Het gevolg hiervan was dat gebeurtenissen werden gepresenteerd vanuit het standpunt van elke individuele verteller en de authenticiteit van de gerapporteerde feiten bleek in veel gevallen uiterst dubieus. Gezien dit feit zouden de weinige verklaringen in de Joods-christelijke Schriftteksten die iets met moderne kennis te maken kunnen hebben, altijd met de voorzichtigheid moeten worden onderzocht die de twijfelachtige aard van hun authenticiteit vereist.
Tegenstrijdigheden, onwaarschijnlijkheden en incompatibiliteiten met moderne wetenschappelijke gegevens kunnen gemakkelijk worden verklaard in termen van wat hierboven is gezegd. Christenen zijn niettemin zeer verrast wanneer ze dit realiseren, gezien de voortdurende en verreikende inspanningen die tot nu toe door velen officiële commentatoren zijn geleverd om de zeer voor de hand liggende resultaten van moderne studies te verbergen, onder vindingrijke dialectische acrobatiek georkestreerd door apologetisch lyrisme. Een voorbeeld hiervan zijn de genealogieën van Jezus die in Matteüs en Lucas worden gegeven, die tegenstrijdig en wetenschappelijk onaanvaardbaar waren. Er zijn voorbeelden gegeven die deze houding heel duidelijk onthullen. Het Evangelie van Johannes heeft bijzondere aandacht gekregen omdat er zeer belangrijke verschillen zijn tussen dit evangelie en de andere drie Evangeliën, vooral met betrekking tot het feit dat zijn evangelie de instelling van het Heilig Avondmaal niet beschrijft: dit is niet algemeen bekend.
De Koranische Openbaring heeft een geschiedenis die fundamenteel verschilt van de andere twee. Het omvatte een periode van ongeveer twintig jaar en, zodra het aan Mohammed werd overgebracht door de Aartsengel Gabriël, leerden gelovigen het uit hun hoofd. Het werd ook tijdens Mohammeds leven opgeschreven. De laatste herzieningen van de Koran werden uitgevoerd onder de Calief Uthman, beginnend ongeveer twaalf jaar na de dood van de Profeet en eindigend vierentwintig jaar daarna. Ze hadden het voordeel dat ze werden gecontroleerd door mensen die de tekst al uit hun hoofd kenden, want ze hadden deze geleerd ten tijde van de Openbaring zelf en hadden sindsdien constant voorgelezen. Aangezien we weten dat de tekst sindsdien zorgvuldig is bewaard gebleven. Het geeft geen problemen van authenticiteit.
De Koran vloeit voort uit de twee Openbaringen die eraan voorafgingen en is niet alleen vrij van tegenstrijdigheden in zijn verhalen, het teken van de verschillende menselijke manipulaties die in de Evangeliën te vinden zijn, maar biedt een kwaliteit die geheel op zich staand is voor degenen die het objectief en in het licht van de wetenschap onderzoeken, d.w.z. zijn volledige overeenstemming met moderne wetenschappelijke gegevens. Wat er meer is, er zijn verklaringen in te vinden (zoals is aangetoond) die verband houden met de wetenschap: en toch is het ondenkbaar dat een man uit Mohammeds tijd de auteur ervan zou zijn geweest. Moderne wetenschappelijke kennis stelt ons daarom in staat om bepaalde verzen van de Koran te begrijpen die tot nu toe onmogelijk te interpreteren waren.
De vergelijking van verschillende Bijbelse en Koranische verhalen over hetzelfde onderwerp toont de aanwezigheid van fundamentele verschillen tussen de stellingen in de eerste, die wetenschappelijk onaanvaardbaar zijn, en de verklaringen in de laatste, die in perfecte overeenstemming zijn met moderne gegevens: dit was het geval bij de Schepping en de Zondvloed, bijvoorbeeld. Een uiterst belangrijk complement voor de Bijbel werd gevonden in de tekst van de Koran over het onderwerp van de geschiedenis van de Exodus, waar de twee teksten zeer veel overeenkwamen met archeologische vondsten, in de datering van de tijd van Mozes. Bovendien zijn er belangrijke verschillen tussen de Koran en de Bijbel over de andere onderwerpen: ze dienen om te ontkrachten al wat er - zonder enig bewijs - is beweerd over de bewering dat Mohammed de Bijbel zou hebben gekopieerd om de tekst van de Koran te produceren.
Wanneer een vergelijkende studie wordt gemaakt tussen de stellingen die verband houden met wetenschap in de verzameling hadiths, die aan Mohammed worden toegeschreven maar vaak van dubieuze authenticiteit zijn (hoewel ze de overtuigingen van de periode weerspiegelen), en de gegevens van een vergelijkbare aard in de Koran, wordt het verschil zo voor de hand liggend dat elke notie van een gemeenschappelijke oorsprong wordt uitgesloten.
Gezien het niveau van kennis in de tijd van Mohammed, is het ondenkbaar dat veel van de stellingen in de Koran die verband houden met wetenschap het werk van een mens konden zijn. Het is bovendien volkomen legitiem om de Koran niet alleen te beschouwen als de expressie van een Openbaring, maar ook om hem een zeer speciale plaats toe te kennen, vanwege de garantie van authenticiteit die hij biedt en de aanwezigheid in hem van wetenschappelijke stellingen die, wanneer ze vandaag worden bestudeerd, verschijnen als een uitdaging om in menselijke termen te verklaren.
|
← Terug naar Inhoudsopgave |