Vrouwen die de Islam aangenomen hebben [M-N]
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Miss Mas'udah Steinmann (Engeland)
Geen andere religie, belijfd door een grote gemeenschap, heb ik zo begrijpelijk en bemoedigend gevonden. Er lijkt geen betere manier te zijn naar mentale rust en levensgeluk, geen grotere belofte voor de toekomst na de dood.
De mens is deel van een geheel; de mens kan niet meer claimen dan slechts een deeltje van de schepping te zijn in zijn magnifieke perfectie. Als zodanig kan hij slechts zijn doel van het leven vervullen door zijn functie uit te voeren in relatie tot het geheel en tot andere levende delen. Het is de harmonieuze relatie tussen de delen en het geheel die het leven doelgericht maakt, die het het dichtst bij de perfectie kan brengen, die een mens helpt om voldoening en geluk te bereiken.
Welke plaats neemt religie in in deze relatie tussen Schepper en schepping? Hier zijn enkele meningen van mensen over religie.
"Een man's religie is het belangrijkste feit met betrekking tot hem; het is wat een man praktisch gelooft ... het is wat een man praktisch ter harte neemt en zeker weet over zijn vitale relaties tot dit Universum, zijn plicht en zijn bestemming daar ... dat is religie."
(Carlyle Heroes and Heroworship)
"Religie is het gevoel van de ultieme realiteit van wat een man betekenis vindt in zijn eigen bestaan of het bestaan van iets anders."
(G. K. Chesterton Kom eens even stil te staan)
"Religie, een dochter van hoop en angst, die de onwetendheid uitlegt over het Onkenbare."
(Ambrose Bierce Het Duivels Woordenboek)
"Het lichaam van alle ware religie bestaat er zeker in, in gehoorzaamheid aan de wil van de Soeverein van de wereld, in een vertrouwen in Zijn verklaringen en in nabootsing van Zijn perfectie."
(Edmund Burke, Reflexies over de Revolutie in Frankrijk)
"Alle religie heeft betrekking op het leven, en het leven van religie is om goed te doen."
(Swedenborg, Doctrine Of Life)
"Elke man, of het nu tot zijn terreur of troost is, heeft een gevoel van religie."
(James Harrington, Oceana)
Op een bepaald moment wordt elke mens geconfronteerd met het Onbekende, Onbegrijpelijke, met het doel van zijn bestaan. Door zichzelf te ondervragen creëert hij een geloof, een overtuiging --- `Religie' in de breedste zin van het woord.
Waarom beschouw ik de Islam als de meest perfecte religie?
In de eerste plaats maakt het ons vertrouwd met het Geheel, de Schepper: `In de naam van God, de Barmhartige, de Genadevolle; Zeg: Hij, God, is Eén, God is Hij waar iedereen afhankelijk is van; Hij verwekt niet, noch wordt Hij verwekt; en niemand is Hem gelijk' (Al-Qur'an, 112:1-4). "Tot God is uw terugkeer en Hij is Heerser over alle dingen" (Al-Qur'an, 11:4). "Ik, God, ben de beste Kenner" (Al-Qur'an, 2:1). Telkens weer wordt ons in de Koran herinnerd aan de Eenheid van de Schepper, "Ondelbaar", "Eeuwig", "Oneindig", "Almachtig", "Alwetend", de "Al Rechtvaardige", de "Helper", de "Barmhartige", de "Genadige". Zo wordt het Geheel een realiteit; telkens weer wordt ons gevraagd een bevredigende relatie tussen Hem en ons te vestigen; "Weet dat Allah leven aan de aarde geeft na haar dood (zo ook kan hij jullie harten weer leven geven!) Voorwaar, Wij hebben de tekenen voor jullie duidelijk gemaakt, als jullie het maar begrijpen. 57:17). "Zeg: Ik zoek toevlucht bij de Voedster van de mensheid" (Al-Qur'an, 114:1).
Men zou kunnen stellen dat het om God te leren kennen en in Hem te geloven en gelukkig in een gemeenschap te leven, noodzakelijk is om te geloven in goddelijke boodschappen. Leid een vader niet zijn kinderen? Organiseert hij niet het leven van zijn gezin zodat het harmonieus samen kan leven?
De Islam beweert de enige ware religie te zijn die de waarheid van zijn voorgangers reabiliteert. Het beweert dat de begeleiding die de Koran biedt duidelijk, begrijpelijk en redelijk is. Door onze weg te begeleiden naar het bereiken van een bevredigende relatie tussen de Schepper en de geschapen, brengt het een samenwerking teweeg tussen fysieke en spirituele krachten, waardoor we interne en externe krachten kunnen gelijkwaardig maken om vrede te vinden in onszelf --- het belangrijkste factor om een harmonieuze toestand te vestigen tussen een levend deel en een ander en een belangrijke voorwaarde voor onze streven naar perfectie.
Het christendom benadrukt de spirituele kant van het leven; het leert een liefde die een zware last van verantwoordelijkheid oplegt aan elke christen. De perfecte liefde is gedoemd te mislukken als haar verwezenlijking niet binnen het bereik van de menselijke natuur ligt en in strijd is met rede en begrip. Alleen iemand die een diepe kennis heeft van menselijke conflicten en dit combineert met sympathie, begrip en een gevoel van verantwoordelijkheid kan in de buurt komen van de perfectie van het christelijke principe --- en zelfs dan zal hij zijn rede met zijn liefde moeten begraven. S. T. Coleridge zegt in zijn Aids To Reflection: "Hij die begint met het liefhebben van het christendom beter dan de Waarheid, zal verder gaan met het liefhebben van zijn eigen sekte of kerk beter dan het christendom, en eindigen met het liefhebben van zichzelf beter dan alles."
De Islam leert ons God te respecteren, ons te onderwerpen aan Zijn wetten, en moedigt ons aan om onze rede evenals onze emoties van liefde en begrip te gebruiken. De geboden van de Koran, de boodschap van God voor Zijn schepselen, ongeacht ras, natie of sociale standaarden.
"Zeg: O mensen, de Waarheid is inderdaad tot jullie gekomen van jullie Heer; dus wie de juiste weg bewandelt, bewandelt die slechts voor het goede van zijn eigen ziel; en wie dwaalt, dwaalt slechts tegen die ziel. En ik ben geen voogd over jullie."
(Al-Qur'an, 10:108).
Geen andere religie, belijfd door een grote gemeenschap, heb ik zo begrijpelijk en bemoedigend gevonden. Er lijkt geen betere manier te zijn naar rust en tevredenheid in het leven, geen grotere belofte voor de toekomst na de dood.
Uit "Islam, Our Choice"
Mavis B. Jolly (Engeland)
Ik werd geboren in een christelijke omgeving, gedoopt in de Anglicaanse Kerk, en bezocht een kerkelijke school waar ik op jonge leeftijd het verhaal van Jezus leerde zoals het in de Evangeliën staat beschreven. Het maakte een grote emotionele indruk op mij, evenals frequente bezoeken aan de kerk, het hoogaltaar met brandende kaarsen, het wierook, de in gewaden zijnde priesters en het mysterieuze zingen van gebeden...
Ik vermoed dat ik die paar jaren een vurige christen was. Toen, met de toename van het onderwijs en het voortdurende contact met de Bijbel en alles wat christelijk was, kreeg ik de mogelijkheid om over wat ik had gelezen en waargenomen, geoefend en geloofd, na te denken. Al snel begon ik ontevreden te zijn met veel dingen.
Toen ik de school verliet, was ik een complete atheïst. Toen begon ik de andere belangrijkste religies ter wereld te bestuderen. Ik begon met het boeddhisme. Ik bestudeerde met interesse de achtvoudige pad en voelde dat het goede doelen bevatte, maar een gebrek aan richting en details.
In het hindoeïsme werd ik geconfronteerd met niet drie, maar honderden goden, wier verhalen te fantastisch en afstotelijk waren voor mij om te accepteren.
Ik las wat over het jodendom, maar ik had al genoeg van het Oude Testament gezien om te beseffen dat het mijn tests niet wist te doorstaan van wat
een religie moet zijn. Een vriend van mij overtuigde me om spiritualisme te bestuderen en om te gaan zitten om gecontroleerd te worden door de discarnate geesten. Ik zette deze praktijk niet veel langer voort, omdat ik er al overtuigd was, in ieder geval in mijn geval, dat het puur
een kwestie van zelfhypnose was en dat het gevaarlijk zou zijn om verder te experimenteren.
De oorlog eindigde. Ik ging werken in een kantoor in Londen, maar mijn gedachten dwaalden nooit ver van de religieuze zoektocht. Een brief verscheen in de lokale krant, waarop ik een antwoord schreef waarin ik de goddelijkheid van Christus vanuit het Bijbelse standpunt weerlegde. Dit bracht me in contact met een aantal mensen, waarvan er één een moslim was. Ik begon met deze nieuwe bekenden over de Islam te discussiëren. Bij elk punt faalde mijn verlangen om de Islam te weerstaan. Hoewel ik het onmogelijk had geacht, moest ik erkennen dat een perfecte openbaring was gekomen door een gewone mens, aangezien de beste regeringen van de twintigste eeuw niet konden verbeteren op die openbaring, en zelf voortdurend leenden van het Islamitische systeem.
Op dit moment ontmoette ik een aantal andere moslims en enkele van de Engelse bekeerlingmeisjes probeerden me te helpen, met niet weinig succes, omdat ze, komend uit dezelfde achtergrond, sommige van mijn moeilijkheden beter begrepen. Ik las een aantal boeken, waaronder De religie van de Islam, Mohammed en Christus en De bron van het christendom, waarbij de laatste me enorm indruk maakte door de verbazingwekkende overeenkomsten tussen het christendom en de oude heidense mythen. Vooral de Heilige Koran las ik. In eerste instantie leek het vooral herhaling. Ik was nooit helemaal zeker of ik het wel begreep of niet, maar de Koran, zo ontdekte ik, werkt stil op de geest. Nacht na nacht kon ik het niet neerleggen. Toch vroeg ik me vaak af hoe perfecte leiding voor de mens via onvolmaakte menselijke kanalen kon komen. Moslims deden geen claim voor Mohammed dat hij supermenselijk was. Ik leerde dat in de Islam profeten mannen zijn die zondeloos zijn gebleven, en dat openbaring geen nieuwigheid was. De Joodse profeten van weleer ontvingen het. Jezus, ook, was
een profeet. Toch verbaasde het me waarom het niet meer gebeurde in de twintigste eeuw. Ik werd gevraagd te kijken naar wat de Koran zei: "Mohammed is de Boodschapper van God en de laatste van de Profeten." En natuurlijk was dat ook volkomen redelijk. Hoe konden er nog andere profeten komen als de Heilige Koran het boek was ... dat alle dingen uitlegt en bevestigt wat bij u is en als het in de wereld onveranderd zou blijven, zoals in de Koran gegarandeerd staat, en tot nu toe perfect bewaard is? "Voorwaar, Wij hebben de herinnering (d.w.z. de Koran) neergelegd en voorwaar, Wij zijn de Bewaarder ervan." In dat geval zou er geen behoefte meer zijn aan verdere profeten of boeken. Toch bleef ik nadenken. Ik las dat de Koran een leidraad is voor hen die nadenken (XVI: 65) en dat twijfelaars werden gevraagd te proberen een hoofdstuk zoals dit te produceren (II: 23). Zeker, dacht ik, zou het mogelijk moeten zijn om in 1954 een beter levensplan te produceren dan dit, dat teruggaat op een man die in het jaar 570 n.Chr. werd geboren? Ik ging aan de slag, maar overal faalde ik.
Ongetwijfeld, beïnvloed door de gebruikelijke veroordeling van de Islam door christelijke predikanten over het onderwerp, koos ik voor polygamie. Eindelijk
dacht ik dat ik iets had; uiteraard was westerse monogamie een verbetering ten opzichte van dit oude systeem. Ik sprak erover met mijn moslimvriend. Hij illustreerde met behulp van krantenartikelen hoeveel ware monogamie er in Engeland was, en overtuigde me ervan dat een beperkte polygamie het antwoord was op de geheime huwelijken die steeds vaker voorkomen in het Westen. Mijn eigen gezond verstand kon dat zien, vooral na een oorlog, wanneer vrouwen van een bepaalde leeftijd in de meerderheid zijn en een percentage van hen gedoemd is om alleenstaand te blijven. Heeft God hen het leven gegeven voor dat doel? Ik herinner me dat in het radio-programma dat `Dear Sir` heette, een ongetrouwd Engels meisje had opgeroepen tot wettelijke polygamie, stellend dat ze een gedeeld huwelijksleven zou prefereren boven de eenzaamheid waar ze naar het zich leek te bestemmen. In de Islam wordt niemand gedwongen tot een polygame huwelijk, maar in een perfecte religie moet de mogelijkheid bestaan om die gevallen te ondervangen waarin dat noodzakelijk is.
Toen over rituele gebeden dacht ik dat ik een punt had. Zeker worden gebeden die vijf keer per dag worden herhaald, slechts een betekenisloos gewoontedeling? Mijn vriend had een snel en verhelderend antwoord. `Wat dacht u van uw muziekpraktijk, vroeg hij, waar u dagelijks een half uur lang toonladders oefent, ongeacht of u zich er zinvol bij voelt? Natuurlijk is het niet goed als het een dode gewoonte wordt --- om na te denken over wat er gedaan wordt, zal meer voordeel opleveren --- maar zelfs toonladders die zonder nadenken worden gedaan, zijn beter dan ze helemaal niet te doen, en zo is het met gebeden.' Elke muziekstudent zal het punt inzien, vooral als hij bedenkt dat in de Islam gebeden niet voor God worden gezegd, Die boven het nodig hebben daarvan staat, maar voor ons eigen voordeel als een spirituele oefening, naast andere toepassingen.
Zo werd ik geleidelijk overtuigd van de waarheid in de leerstellingen van de Islam, en formeel de geloofsovertuiging aangenomen. Ik deed dit met grote voldoening, omdat ik volledig kon beseffen dat het geen emotionele grillen van het moment waren, maar een lang proces van redeneren, dat bijna twee jaar duurde, waar ik doorheen ging ondanks mijn emoties die me zo sterk de andere kant op trokken.
Uit "Islam, Our Choice"
Michelle
As-salaamu-alaikum,
Ik kom uit een Joodse familie in New York. Mijn moeder was afkomstig uit S. A. maar ook Joods. Ze was nooit comfortabel met het idee dat iemand wist dat. Toen mijn vader stierf, hertrouwde ze met een Katholiek en werd ze zelf ook Katholiek. En zo bracht ze ons op. Vanaf de leeftijd van 5 werd ik verteld dat Jezus ook God was...? Ik voelde me er nooit comfortabel bij.
We verhuisden naar de Filippijnen - dat is waar mijn stiefvader vandaan kwam. En het leven daar was ondraaglijk. Mijn stiefvader, om het zacht uit te drukken, was misbruikend tegen mij en mijn 2 broers. Het effect van dat harde leven: mijn spelling is slecht, een van mijn broers is nu een drinker, en de ander heeft een laag zelfbeeld.
Toen ik volwassen werd en we terugkeerden naar de VS, verliet ik het huis. Ik zorgde voor mezelf door hard te werken. Ik had nooit tijd voor God, wie Hij ook was. Ik voelde niet dat God me op de een of andere manier hielp, dus waarom me er druk over maken? Ik probeerde wel terug te keren naar mijn roots, maar het Jodendom maakte geen zin, dus liet ik dat los. Ik kwam af en toe Moslims tegen, maar het effect was: hoe doen ze dat met hun kleding, en waarom lijken ze anders? In de loop van de tijd kwam het idee van de Islam steeds terug naar me toe, dus probeerde ik meer te weten te komen. Ik las de geschiedenis en het leven van Mohammed (saas). Dat raakte me: zo'n vriendelijkheid en *sabr* (geduld) in het aangezicht van tegenspoed.
Het leek me dat mijn leven geen richting had, dus ging ik meer leren. Nadat ik soera Al-Fatihah had gelezen, wist ik dat ik naar huis was gekomen - dit is waar ik wilde zijn! Ik werd een Moslim en heb het nooit betreurd. Ik wist altijd dat er slechts ÉÉN God is - ALLAH - en dingen zijn niet altijd gemakkelijk voor me geweest. Mijn moeder stierf aan kanker kort nadat ik Moslim werd. Maar het geloof dat ik heb, heeft me geholpen om dit te doorstaan. Alleen al het feit dat ik naar ALLAH kon gaan met al mijn pijn was zo'n opluchting. Het is de enige ware levensstijl die de mensheid kent, en het is de waarheid en de laatste kans voor ons. Ik wens heel de mensheid te leren kennen de waarheid (*haqq*) van de Islam, en zijn vrede en schoonheid!
Natassia M. Kelly
Ik ben opgevoed met het geloof in God vanaf de kindertijd. Ik ging bijna elke zondag naar de kerk, ging naar Bijbelschool en zong in het koor. Toch was religie nooit echt een groot onderdeel van mijn leven.
Er waren tijden dat ik me dicht bij God voelde. Ik bad vaak tot Hem om leiding en kracht in tijden van wanhoop of voor een wens in tijden van behoefte. Maar ik realiseerde me al snel dat dit gevoel van nabijheid verdween zodra ik niet langer God om iets vroeg. Ik realiseerde me dat, ook al geloofde ik, ik geen geloof had.
Ik zag de wereld als een spel waarin God af en toe meespeelde. Hij inspireerde mensen om een Bijbel te schrijven en op de een of andere manier waren mensen in staat om geloof te vinden in deze Bijbel.
Naarmate ik ouder werd en me meer bewust werd van de wereld, geloofde ik meer in God. Ik geloofde dat er een God moest zijn om enige orde te scheppen in de chaotische wereld. Als er geen God was, geloofde ik dat de wereld duizenden jaren geleden al in totale anarchie zou zijn geëindigd. Het was een troost voor me om te geloven dat er een bovennatuurlijke kracht was die de mensheid leidde en beschermde.
Kinderen nemen meestal de religie over van hun ouders. Ik was niet anders. Op de leeftijd van 12 begon ik diep na te denken over mijn spiritualiteit. Ik realiseerde me dat er een leegte in mijn leven was waar een geloof zou moeten zijn. Wanneer ik in nood of wanhoop verkeerde, bad ik simpelweg tot iemand die ik Heer noemde. Maar wie was deze Heer eigenlijk? Ik vroeg eens aan mijn moeder tot wie ik moest bidden, Jezus of God. Omdat ik mijn moeder geloofde, bad ik tot Jezus en aan hem schreef ik alle goede dingen.
Ik heb gehoord dat over religie niet kan worden gediscussieerd. Mijn vrienden en ik probeerden dit vele malen te doen. Ik had vaak debatten met mijn vrienden over het protestantisme, katholicisme en het jodendom. Door deze debatten zocht ik steeds meer binnen mezelf en besloot ik iets te doen aan mijn leegte. En zo begon ik, op de leeftijd van 13, aan mijn zoektocht naar de waarheid.
De mensheid is voortdurend op zoek naar kennis of de waarheid. Mijn zoektocht naar de waarheid kon niet worden beschouwd als een actieve zoektocht naar kennis. Ik bleef de debatten voeren en ik las meer in de Bijbel. Maar het ging er niet veel verder van. Tijdens deze periode van tijd merkte mijn moeder mijn gedrag op en vanaf dat moment ben ik in een "religieuze fase" beland. Mijn gedrag was verre van een fase. Ik deelde simpelweg mijn nieuw verworven kennis met mijn familie. Ik leerde over de geloofsovertuigingen, praktijken en doctrines binnen het christendom en minimale geloofsovertuigingen en praktijken binnen het jodendom.
Een paar maanden na het begin van mijn zoektocht realiseerde ik me dat als ik in het christendom geloofde, ik mezelf veroordeelde tot Hel. Zelfs zonder rekening te houden met de zonden uit mijn verleden, was ik op een "eenrichtingsweg naar Hel" zoals zuidelijke predikanten zeggen. Ik kon niet in alle leerstellingen binnen het christendom geloven. Toch heb ik het geprobeerd.
Ik kan me vele malen herinneren dat ik in de kerk zat en met mezelf vocht tijdens de Roep tot Discipeschap. Ik werd verteld dat ik door simpelweg te bekennen dat Jezus mijn Heer en Verlosser was, eeuwige leven in de Hemel zou worden gegarandeerd. Ik ben nooit naar voren gegaan om de hand van de predikant te schudden, en mijn aarzeling vergrootte zelfs mijn angsten om naar Hel te gaan. Tijdens deze tijd was ik ongerust. Ik had vaak alarmerende nachtmerries en ik voelde me erg alleen in de wereld.
Maar niet alleen ontbrak het me aan geloof, ik had ook veel vragen die ik aan elke bekende christen stelde die ik kon vinden en nooit echt een bevredigend antwoord kreeg. Ik werd simpelweg dingen verteld die me nog meer verwarden. Ik werd verteld dat ik probeerde logica toe te passen op God en dat als ik geloof had, ik simpelweg kon geloven en naar de Hemel kon gaan. Nou, dat was het probleem: ik had geen geloof. Ik geloofde niet.
Ik geloofde eigenlijk in niets. Ik geloofde dat er een God was en dat Jezus zijn zoon was, gezonden om de mensheid te redden. Dat was alles. Mijn vragen en redeneringen overtroffen echter mijn geloof.
De vragen gingen door en door. Mijn verbazing nam toe. Mijn onzekerheid nam toe. Vijftien jaar lang had ik blindelings een geloof gevolgd, simpelweg omdat het het geloof van mijn ouders was.
Er gebeurde iets in mijn leven waardoor het beetje geloof dat ik had, tot vrijwel niets afnam. Mijn zoektocht kwam tot stilstand. Ik zocht niet langer binnen mezelf, de Bijbel of de kerk. Ik had er even de brui aan gegeven. Ik was een zeer bittere predikant totdat een vriend me een boek gaf. Het heette "The Muslim-Christian Dialogue."
Ik nam het boek en las het. Ik schaam me om te zeggen dat ik tijdens mijn zoektocht nooit eens een andere religie had overwogen. Het christendom was alles wat ik kende, en ik dacht er nooit aan om het te verlaten. Mijn kennis van de islam was zeer minimaal. Sterker nog, het was vooral gevuld met misvattingen en stereotypen. Het boek verbaasde me. Ik ontdekte dat ik niet de enige was die geloofde dat er simpelweg een God was. Ik vroeg om meer boeken. Ik ontving ze ook, evenals pamfletten.
Ik leerde over de Islam vanuit een intellectueel aspect. Ik had een goede vriendin die moslima was en ik vroeg haar vaak vragen over de praktijken. Nooit heb ik de Islam ooit beschouwd als mijn geloof. Veel dingen over de Islam stoten me af.
Na een paar maanden van lezen begon de maand Ramadan. Elke vrijdag kon ik, ik sloot me aan bij de lokale moslimgemeenschap voor het verbreken van de vasten en het reciteren van de Koran. Ik stelde vragen die ik misschien tegen was gekomen aan de moslimmeisjes. Ik was onder de indruk van hoe iemand zoveel zekerheid kon hebben in wat ze geloofde en volgde. Ik voelde me aangetrokken tot de religie die me afstootte.
Na zo lang te hebben geloofd dat ik alleen was, bracht de Islam me op veel manieren troost. De Islam werd gebracht als een herinnering aan de wereld. Het werd gebracht om de mensen terug te leiden naar het juiste pad.
Geloof was niet het enige belangrijke voor mij. Ik wilde een discipline om mijn leven naar te vormen. Ik wilde niet zomaar geloven dat iemand mijn redder was en dat ik daardoor een ticket naar het Paradijs had. Ik wilde weten hoe ik moest handelen om de goedkeuring van Allah te ontvangen. Ik wilde een nabijheid tot Allah. Ik wilde God-bewust zijn. Het allerbelangrijkste was dat ik een kans wilde voor het Paradijs. Ik begon te voelen dat het christendom dit niet gaf, maar de Islam wel.
Ik bleef meer leren. Ik ging naar het Eid-feest en de vrijdaggebeden en wekelijkse lessen met mijn vrienden.
Door religie ontvangt men een gemoedsrust. Een kalmte. Dit had ik af en toe gedurende ongeveer drie jaar. Tijdens de periodes waarin ik dat niet had, was ik vatbaarder voor de verleidingen van Satan. In vroege februari 1997 kwam ik tot de realisatie dat de Islam juist en waar was. Ik wilde echter geen overhaaste beslissingen nemen. Ik besloot te wachten.
Gedurende deze periode namen de verleidingen van Satan toe. Ik kan me twee dromen herinneren waarin hij een aanwezigheid was. Satan riep me tot zich. Na het ontwaken uit deze nachtmerries vond ik troost in de Islam. Ik vond mezelf de Shahadah herhalen. Deze dromen brachten me bijna aan het twijfelen. Ik vertelde ze aan mijn moslimvriendin. Ze stelde voor dat Satan misschien daar was om me van de waarheid af te leiden. Ik had er nooit zo over nagedacht.
Op 19 maart 1997, na terugkomst van een wekelijkse les, reciteerde ik de Shahadah tegen mezelf. Toen, op 26 maart, reciteerde ik hem voor getuigen en werd ik een officiële moslima.
Ik kan de vreugde die ik voelde niet uiten. Ik kan het gewicht dat van mijn schouders werd genomen niet uiten. Ik had eindelijk mijn gemoedsrust ontvangen....
Het is ongeveer vijf maanden geleden dat ik de Shahadah reciteerde. De Islam heeft me een beter mens gemaakt. Ik ben nu sterker en begrijp dingen meer. Mijn leven is aanzienlijk veranderd. Ik heb nu een doel. Mijn doel is om mezelf waardig te bewijzen voor eeuwig leven in Jannah. Ik heb mijn lang gezochte geloof. Religie is altijd een deel van me. Ik streef er elke dag naar om de best mogelijke moslima te worden.
Mensen zijn vaak verbaasd over hoe een vijftienjarige zo'n belangrijke beslissing in het leven kan nemen. Ik ben dankbaar dat Allah me met mijn gemoedstoestand heeft gezegend dat ik het zo jong kon vinden.
Streven naar een goede moslima in een door christenen gedomineerde samenleving is moeilijk. Samenleven met een christelijk gezin is zelfs moeilijker. Ik probeer me echter niet te laten ontmoedigen. Ik wil niet staren naar mijn huidige situatie, maar ik geloof dat mijn *jihad* me simpelweg sterker maakt. Iemand vertelde me eens dat ik beter af ben dan sommige mensen die geboren werden in de Islam, doordat ik de grootsheid en barmhartigheid van Allah moest vinden, ervaren en realiseren. Ik heb de redenering verworven dat zeventig jaar leven op aarde niets is vergeleken met eeuwig leven in het Paradijs.
Ik moet toegeven dat ik het vermogen mis om de grootsheid, barmhartigheid en glorie van Allah uit te drukken. Ik hoop dat mijn verslag anderen heeft geholpen die zich op dezelfde manier voelen of worstelen zoals ik worstelde.
as-salamu 'alaykum wa rahmatullahi wa barakatuhu,
Natassia M. KellyTerug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen