Vrouwen die de Islam aannamen [M]
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Malaak
Ik ben een nieuwe moslima uit Richmond, VA. Ik had nog nooit zelfs maar moslims ontmoet tot vorig jaar, en had geen idee dat er een islamitisch centrum in mijn eigen stad was. Echter, op dat moment was ik erg geïnteresseerd in de Islam, maar ik kon niets vinden om te lezen. Ik las encyclopedieën en elk boek dat ik in mijn handen kon krijgen, maar ze waren allemaal geschreven door niet-moslims. Ze zeiden dat Mohammed (saws) de Koran in de 7e eeuw schreef, dat moslims de zwarte steen aanbaden, en dat de Islam haat tegen vrouwen voortbracht. Ze zeiden ook dat Mohammed (saws) de Bijbel kopieerde, dat de Islam werd verspreid met de Koran in de ene hand en het zwaard in de andere, en impliceerden (zo niet direct zeiden) dat alle moslims Arabisch waren. Een boek zei zelfs dat het woord "Allah" afkomstig was van al-lot, de god van de maan van de heidense Arabieren. Dit zijn slechts enkele van de leugens die ik las.
Toen, op een dag, kwamen twee Pakistaanse moslima vrouwen (die ook muhajjabas [een hijab droegen -red.] waren) naar mijn college. Ik bevriende me met hen, en toen begon ik hen allerlei vragen te stellen. Ik had al de christendom verlaten toen ik 12 was, dus ik voelde geen uitdaging voor mijn persoonlijke overtuigingen. Ik was een biologie student en had in principe geen religie. Ik was verbaasd over wat ze me vertelden, en ik realiseerde me dat al mijn eerdere kennis leugens was.
Toen kwam ik voor de zomer naar huis. Ik huurde mijn eigen appartement en begon te werken bij 7-11. Terwijl ik werkte, kwam een zwarte muhajjaba de winkel binnen. Ik vroeg haar waar ze aanbad en toen ze me vertelde dat er een islamitisch centrum op dezelfde straat was waar ik werkte, was ik verbaasd.
Ik ging de volgende dag, maar er was niemand. Dus ik ging de dag erna (die toevallig vrijdag was) en vond daar wat mensen. Een man zei me om de volgende week om het middaguur te komen, zodat ik enkele dames kon ontmoeten. Maar toen hij "middag" zei, bedoelde hij "dhuhr," niet 12 uur. Ik wist dat niet. Dus ik kwam de volgende week om 12 uur, maar er was niemand. Om de een of andere reden besloot ik te wachten, Subhan-Allah. En wachten deed ik, een uur en een half (jumaa' [Vrijdaggebed -red.] is om 2 uur), en uiteindelijk ontmoette ik wat mensen. Een dame daar gaf me een exemplaar van Maurice Bucaille's De Bijbel, de Koran en de wetenschap. Toen ik het las, wist ik dat ik moslim wilde worden. Nou, ik was een biologie student. Ik wist dat de dingen in de Koran van Allah (swt) moesten zijn, en niet van een ongeletterde, ongeschoolde man. Dus ik ging de volgende week en deed de shahaada [d.w.z. verklaarde en aanvaardde het geloof van de Islam -red.].
Toen mijn vader het ontdekte, raakte hij in een razernij. Hij kwam naar mijn appartement en scheurde alles erin kapot, inclusief mijn Koran. Ik belde de politie, en ze kwamen er. Maar ze weigerden te helpen. Ze zeiden "Denk je niet dat hij gelijk heeft?" en zo voort. Dus ik vluchtte naar Nashville, TN.
Ik blijf echter praten met mijn vader, omdat de Koran zegt dat je je ouders moet eren (het maakt geen onderscheid tussen Kaafir en moslim ouders), en omdat ik me de geschiedenis van Umar Ibn Al-Khattab (raa) herinner. Hij haatte de Islam zo erg dat hij zijn slavin sloeg totdat zijn arm moe werd. Al-Hamdu Lillah, Allah (swt) heeft me beloond voor mijn inspanningen. Ik zag mijn vader deze zomer voor het eerst in volle hijaab. Hij accepteerde het zonder al te veel commentaar. Ik denk dat hij nu realiseert dat hij me niet kan intimideren om de Islam te verloochenen.
Maryam Jameelah
Interview met Maryam Jameelah(voorheen Margaret Marcus) - Overgenomen uit The Islamic Bulletin, San Francisco, CA 94141-0186
V: Zou u zo vriendelijk willen zijn om ons te vertellen hoe uw interesse in de Islam is begonnen?
A: Ik was Margaret (Peggy) Marcus. Als klein kind had ik een scherp interesse in muziek en was ik bijzonder gehecht aan de klassieke opera's en symfonieën die als hoogwaardige cultuur in het Westen werden beschouwd. Muziek was mijn favoriete vak op school, waar ik altijd de hoogste cijfers behaalde. Door toeval hoorde ik via de radio Arabische muziek, wat me zozeer plezierde dat ik vastbesloten was om meer te horen. Ik liet mijn ouders niet met rust totdat mijn vader me uiteindelijk naar het Syrische gedeelte in New York City bracht, waar ik een stapel Arabische opnames kocht. Mijn ouders, familieleden en buren vonden Arabisch en zijn muziek vreselijk vreemd en zo storend voor hun oren dat ze eisten dat ik bij het afspelen van mijn opnames alle deuren en ramen in mijn kamer zou sluiten, zodat ze niet zouden worden gestoord! Nadat ik in 1961 de Islam had aangenomen, zat ik urenlang geboeid in de moskee in New York, luisterend naar tape-opnames van Tilawat (recitatie van de Koran) voorgedragen door de gevierde Egyptische Qari (recitant), Abdul Basit. Maar op Jumha Salat (vrijdaggebed) draaide de imam de tapes niet af. We hadden die dag een speciale gast. Een korte, zeer dunne en slecht geklede zwarte jongeman, die zich aan ons voorstelde als een student uit Zanzibar, reciteerde soera ar-Rahman. Ik heb nog nooit zo glorieuze Tilawat gehoord, zelfs niet van Abdul Basit! Hij bezat zo'n gouden stem; zeker Hazrat Bilal moet ook zo hebben geklonken!
Ik traceerde het begin van mijn interesse in de Islam terug naar de leeftijd van tien jaar. Tijdens het bijwonen van een gereformeerde Joodse zondagsschool raakte ik gefascineerd door de historische relatie tussen de joden en de Arabieren. Uit mijn Joodse leerboeken leerde ik dat Abraham de vader was van zowel de Arabieren als de joden. Ik las hoe eeuwen later, in middeleeuws Europa, de christelijke vervolging hun leven ondraaglijk maakte, de joden werden verwelkomd in het islamitische Spanje en dat het de weldadigheid van dezezelfde Arabische islamitische beschaving was die de Hebreeuwse cultuur stimuleerde om haar hoogste hoogtepunt van prestaties te bereiken.
Volledig onwetend van de ware aard van het zionisme, dacht ik naïef dat de joden terugkeerden naar Palestina om hun nauwe banden van familie en cultuur met hun semitische neven te versterken. Samen geloofde ik dat de joden en de Arabieren zouden samenwerken om een nieuwe Gouden Eeuw van cultuur in het Midden-Oosten te bereiken.
Ondanks mijn fascinatie voor de studie van de Joodse geschiedenis, was ik uiterst ongelukkig op de zondagsschool. Op dit moment identificeerde ik me sterk met het Joodse volk in Europa, dat toen een vreselijk lot onderging onder de nazi's, en ik was geschokt dat geen van mijn klasgenoten noch hun ouders hun religie serieus namen. Tijdens de diensten in de synagoge gebruikten de kinderen strips uit hun gebedenboeken en lachten ze de rituelen uit. De kinderen waren zo luidruchtig en ongeordend dat de leraren hen niet konden disciplineren en het erg moeilijk vonden om de lessen te geven.
Thuis was de sfeer voor religieuze observantie nauwelijks aangenamer. Mijn oudere zus haatte de zondagsschool zo erg dat mijn moeder haar er letterlijk 's ochtends uit bed moest sleuren, en het ging altijd gepaard met een worsteling van tranen en boze woorden. Uiteindelijk waren mijn ouders uitgeput en lieten ze haar ermee stoppen. Op de Joodse Hohelieddagen werden mijn zus en ik in plaats van naar de synagoge te gaan en te vasten op Yom Kippoer, uit school gehaald om familiepicknick's en feesten in chique restaurants te bezoeken. Toen mijn zus en ik onze ouders ervan overtuigden hoe ellendig we ons beiden op de zondagsschool voelden, sloten ze zich aan bij een agnostische, humanistische organisatie die bekend stond als de Ethical Culture Movement.
De Ethische Cultuur Beweging werd aan het einde van de 19e eeuw opgericht door Felix Alder. Terwijl hij zich voorbereidde op het rabbinaat, raakte Felix Alder ervan overtuigd dat toewijding aan ethische waarden als relatief en door de mens gemaakt, waarbij elke bovennatuurlijkheid of theologie als irrelevant werd beschouwd, de enige religie vormde die geschikt was voor de moderne wereld. Ik woonde elke week de Ethische Cultuur Zondagsschool bij vanaf de leeftijd van elf jaar tot ik afstudeerde op vijftienjarige leeftijd. Hier groeide ik volledig in overeenstemming met de ideeën van de beweging en beschouwde ik alle traditionele, georganiseerde religies met minachting.
Toen ik achttien jaar oud was, werd ik lid van de lokale Zionistische jongerenbeweging, bekend als de Mizrachi Hatzair. Maar toen ik erachter kwam wat de aard van het Zionisme was, wat de vijandigheid tussen Joden en Arabieren onverzoenlijk maakte, verliet ik enkele maanden later in disgust. Toen ik twintig was en student aan de New York University, was een van mijn keuzevakken getiteld Jodendom in de Islam. Mijn professor, Rabbi Abraham Isaac Katsh, de hoofddocent van de afdeling Hebreeuwse Studies daar, spaarde geen moeite om zijn studenten - allemaal Joden, waarvan velen ambieerden om rabbijnen te worden - te overtuigen dat de Islam was afgeleid van het Jodendom. Ons leerboek, geschreven door hem, volgde elke vers uit de Koran, en traceerde moeizaam deze naar zijn vermeende Joodse bron. Hoewel zijn echte doel was om aan zijn studenten te bewijzen dat het Jodendom superieur was aan de Islam, overtuigde hij mij diametraal van het tegenovergestelde.
Ik ontdekte al snel dat het Zionisme slechts een combinatie was van de racistische, stammenaspecten van het Jodendom. Modern seculier nationalistisch Zionisme werd verder in diskrediet gebracht in mijn ogen toen ik leerde dat weinig, zo niet geen, van de leiders van het Zionisme observant Joden waren en dat misschien nergens Orthodoxe, traditionele Jodendom met zo'n intense minachting wordt beschouwd als in Israël. Toen ik ontdekte dat bijna alle belangrijke Joodse leiders in Amerika supporters waren voor het Zionisme, die niet de minste twijfel voelden vanwege de vreselijke onrechtvaardigheid die de Palestijnse Arabieren werd aangedaan, kon ik mezelf niet langer als Jood in hart en nieren beschouwen.
Op een ochtend in november 1954, tijdens zijn lezing, betoogde professor Katsh met onweerlegbare logica dat het monotheïsme dat door Mozes (vrede zij met hem) werd onderwezen en de Goddelijke Wetten die aan hem werden geopenbaard, onmisbaar waren als basis voor alle hogere ethische waarden. Als moraal puur door de mens was gemaakt, zoals de Ethische Cultuur en andere agnostische en atheïstische filosofieën leerden, dan kon deze naar wens worden veranderd, volgens louter caprice, gemak of omstandigheid. Het resultaat zou totale chaos zijn die zou leiden tot individuele en collectieve ruïne. Geloof in het Hiernamaals, zoals de Rabbijnen in de Talmud leerden, betoogde professor Katsh, was niet louter wensdenken, maar een morele noodzaak. Alleen degenen, zei hij, die er stevig in geloofden dat ieder van ons door God zal worden opgeroepen op de Dag des Oordeels om verantwoording af te leggen over ons leven op aarde en dienovereenkomstig beloond of gestraft zal worden, zullen de zelfdiscipline bezitten om vluchtig genot op te offeren en tegenspoed te verdragen en offers te brengen om een duurzaam goed te bereiken.
Het was in Professor Katsh's klas dat ik Zenita ontmoette, het meest ongewone en fascinerende meisje dat ik ooit heb ontmoet. De eerste keer dat ik Professor Katsh's klas binnenstapte, terwijl ik de kamer afzocht naar een lege tafel om op te zitten, zag ik twee lege stoelen, op de arm van de ene, drie grote, prachtig gebonden banden van Yusuf Ali's Engelse vertaling en commentaar op de Heilige Koran. Ik ging daar meteen zitten, brandend van nieuwsgierigheid om te weten aan wie deze banden toebehoorden. Net voordat Rabbi Katsh's lezing zou beginnen, zat een lange, zeer slanke vrouw met een bleke huid omlijst door dik, auburn haar, naast me. Haar verschijning was zo kenmerkend, ik dacht dat ze een buitenlandse studente uit Turkije, Syrië of een ander land uit het Midden-Oosten moest zijn. De meeste van de andere studenten waren jonge mannen die de zwarte hoed van de Orthodoxe Jodendom droegen, die rabbijnen wilden worden. Wij twee waren de enige meisjes in de klas. Toen we die late middag de bibliotheek verlieten, stelde ze zich aan mij voor. Geboren in een Orthodox Joodse familie, waren haar ouders een paar jaar voor de Oktober Revolutie van 1917 vanuit Rusland naar Amerika gemigreerd om vervolging te ontvluchten. Ik merkte op dat mijn nieuwe vriendin Engels sprak met de precieze zorg van een buitenlander. Ze bevestigde deze speculaties, en vertelde me dat haar familie en hun vrienden alleen Jiddisch onderling spreken, en ze pas na het bezoeken van de openbare school Engels had geleerd. Ze vertelde me dat haar naam Zenita Liebermann was, maar dat haar ouders onlangs, in een poging om te amerikaniseren, hun naam van "Liebermann" naar "Lane" hadden veranderd. Naast het feit dat ze grondig onderwezen was in Hebreeuws door haar vader tijdens haar jeugd en ook op school, zei ze dat ze nu al haar vrije tijd besteedde aan het bestuderen van Arabisch. Echter, zonder enige waarschuwing, stopte Zenita met de klas en hoewel ik alle lezingen van hem tot het einde van de cursus bleef bijwonen, kwam Zenita niet meer terug. Maanden gingen voorbij en ik was Zenita bijna vergeten toen ze plotseling belde en me smeekte haar bij het Metropolitan Museum te ontmoeten en met haar de speciale tentoonstelling van prachtige Arabische kalligrafie en oude geïllumineerde manuscripten van de Koran te bekijken. Tijdens onze rondleiding door het museum vertelde Zenita me hoe ze de Islam had aangenomen met twee van haar Palestijnse vrienden als getuigen.
Ik vroeg: "Waarom heb je besloten moslim te worden?" Toen vertelde ze me dat ze Professor Katsh's klas had verlaten toen ze ziek werd van een ernstige nierinfectie. Haar toestand was zo kritiek, vertelde ze me, dat haar moeder en vader niet verwachtten dat ze zou overleven. "Een middag, terwijl ik koortsig brandde, reikte ik naar mijn Heilige Koran op de tafel naast mijn bed en begon te lezen en terwijl ik de verzen reciteerde, raakte het me zo diep dat ik begon te huilen en toen wist ik dat ik zou herstellen. Zodra ik sterk genoeg was om mijn bed te verlaten, riep ik twee van mijn moslimvriendinnen en nam de eed van de "Shahadah" of Bekentenis van Geloof."
Zenita en ik aten onze maaltijden in Syrische restaurants waar ik een scherp smaakgevoel ontwikkelde voor deze smakelijke keuken. Wanneer we geld hadden om uit te geven, bestelden we Couscous, gebraden lamsvlees met rijst of een hele soepbord vol heerlijke kleine gehaktballetjes in jus, opgeschept met broden van on gezuurd Arabisch brood. En wanneer we weinig geld hadden, aten we linzen en rijst, op Arabische wijze, of het Egyptische nationale gerecht van zwarte vlokkenbonen met veel knoflook en uien, genaamd "Ful".
Terwijl Professor Katsh aldus doceerde, vergelijk ik in mijn gedachten wat ik in het Oude Testament en de Talmud had gelezen met wat in de Koran en Hadith werd onderwezen en ontdekte ik dat het Jodendom zo tekortschoot, dat ik bekeerd werd tot de Islam.
Vraag: Had je angst dat je niet geaccepteerd zou worden door de moslims?
A: Mijn toenemende sympathie voor de Islam en islamitische idealen zette de andere joden die ik kende tegen mij, die mij beschouwden als iemand die hen op de meest mogelijke manier had verraden. Ze vertelden me dat zo'n reputatie alleen voort kon komen uit schaamte voor mijn voorouderlijke erfgoed en een intense haat voor mijn volk. Ze waarschuwden me dat zelfs als ik zou proberen moslim te worden, ik nooit geaccepteerd zou worden. Deze angsten bleken totaal ongegrond, aangezien ik nooit gestigmatiseerd ben geweest door een moslim vanwege mijn joodse afkomst. Zodra ik zelf moslim werd, werd ik juist heel enthousiast door alle moslims verwelkomd als een van hen.
Ik omarmde de Islam niet uit haat voor mijn voorouderlijke erfgoed of mijn volk. Het was niet zozeer een verlangen om te verwerpen als om te vervullen. Voor mij betekende het een overgang van een lokale naar een dynamische en revolutionaire geloof.
V: Heeft uw familie bezwaar gemaakt tegen uw studie van de Islam?
A: Hoewel ik al in 1954 moslim wilde worden, wist mijn familie me ervan te weerhouden. Ik werd gewaarschuwd dat de Islam mijn leven zou compliceren omdat het niet, zoals het jodendom en het christendom, deel uitmaakt van het Amerikaanse leven. Ik kreeg te horen dat de Islam me zou vervreemden van mijn familie en me zou isoleren van de gemeenschap. Op dat moment was mijn geloof niet sterk genoeg om deze druk te weerstaan. Deels als gevolg van deze innerlijke onrust werd ik zo ziek dat ik de universiteit moest verlaten lang voordat het tijd was om af te studeren. De volgende twee jaar bleef ik thuis onder privé medische zorg, gestaag erger wordend. Uit wanhoop van 1957 - 1959 werden mijn ouders door mij in zowel particuliere als publieke ziekenhuizen opgenomen, waar ik zwoer dat als ik ooit voldoende hersteld zou zijn om te worden ontslagen, ik de Islam zou omarmen.
Nadat ik weer thuis mocht komen, onderzocht ik alle mogelijkheden om moslims te ontmoeten in New York City. Het was mijn geluk om enkele van de beste mannen en vrouwen te ontmoeten die men zich maar kan wensen. Ik begon ook artikelen te schrijven voor islamitische tijdschriften.
V: Hoe was de houding van uw ouders en vrienden nadat u moslim werd?
A: Toen ik de Islam omarmde, beschouwden mijn ouders, verwanten en hun vrienden me bijna als een fanatieke, omdat ik met niets anders kon denken en praten. Voor hen is religie een puur privé bezorgdheid die hoogstens misschien gekweekt kan worden als een amateur hobby onder andere hobby's. Maar zodra ik de Heilige Koran las, wist ik dat de Islam geen hobby was, maar het leven zelf!
V: Op welke manier had de Heilige Koran invloed op uw leven?
A: Op een avond voelde ik me bijzonder uitgeput en slaperig, kwam Moeder mijn kamer binnen en zei dat ze naar de Larchmont Public Library zou gaan en vroeg me of er een boek was dat ik wilde? Ik vroeg haar om te kijken of de bibliotheek een exemplaar had van een Engelse vertaling van de Heilige Koran. Denk er eens over na, jarenlange gepassioneerde interesse in de Arabieren en het lezen van elk boek in de bibliotheek over hen dat ik in mijn handen kon krijgen, maar tot nu toe heb ik nooit gedacht om te zien wat er in de Heilige Koran stond! Moeder kwam terug met een exemplaar voor me. Ik was zo enthousiast, ik greep het letterlijk uit haar handen en las de hele nacht. Daar vond ik ook alle vertrouwde bijbelverhalen uit mijn jeugd.
In mijn acht jaar basisschool, vier jaar middelbare school en één jaar college, leerde ik over Engelse grammatica en compositie, Frans, Spaans, Latijn en Grieks in actief gebruik, Rekenkunde, Meetkunde, Algebra, Europese en Amerikaanse geschiedenis, elementaire wetenschappen, Biologie, muziek en kunst--maar ik had nog nooit iets geleerd over God! Kun je je voorstellen dat ik zo onwetend was over God dat ik aan mijn pen-friend, een Pakistaanse advocaat, schreef en hem bekende dat de reden waarom ik een atheïst was, was omdat ik niet kon geloven dat God echt een oude man met een lange witte baard was die op Zijn troon in de Hemel zat. Toen hij me vroeg waar ik deze schandalige zaak had geleerd, vertelde ik hem van de reproducties uit de Sixtijnse Kapel die ik in "Life" Magazine had gezien van Michelangelo's "Schepping" en "Oorspronkelijke Zonde." Ik beschreef alle voorstellingen van God als een oude man met een lange witte baard en de vele kruisigingen van Christus die ik met Paula in het Metropolitan Museum of Art had gezien. Maar in de Heilige Koran, las ik:
"Allah! Er is geen god dan Hij, de Levende, de Zelfvoorzienende, de Steun van alles. Geen slaperigheid kan Hem overvallen, noch slaap. Hem toebehoren alle dingen in de hemelen en op aarde. Wie kan er in Zijn aanwezigheid bemiddelen, behalve als Hij daartoe toestaat? Hij weet wat (aan Zijn schepselen verschijnt als) voor of achter of achter hen is. En zij zullen geen deel van Zijn kennis omvatten, behalve wat Hij wil. Zijn Troon strekt zich uit over de hemelen en de aarde, en Hij voelt geen vermoeidheid in het bewaken en behouden ervan, want Hij is de Allerhoogste, de Opperste (in glorie)." (Koran S.2:255)
"Maar de ongelovigen – hun daden zijn als een mirage in zanderige woestijnen, die de man, uitgeput door dorst, verdrinkt voor water; totdat hij erbij komt, vindt hij Allah daar, en Allah zal hem Zijn rekening betalen: en Allah is snel in het nemen van verantwoording. Of (de staat van de ongelovigen) is als de diepten van duisternis in een uitgestrekte oceaan, overweldigd door golf boven golf, bekroond door (donkere) wolken: diepten van duisternis, de ene boven de andere: als een man zijn hand uitstrekt, kan hij hem nauwelijks zien! Voor ieder die Allah geen licht geeft, is er geen licht!" (Koran S.24: 39-40)
Mijn eerste gedachte toen ik de Heilige Koran las - dit is de enige ware religie - absoluut oprecht, eerlijk, niet toegevend aan goedkope compromissen of hypocrisie.
In 1959 bracht ik veel van mijn vrije tijd door met het lezen van boeken over de Islam in de New York Public Library. Daar ontdekte ik vier omvangrijke banden van een Engelse vertaling van Mishkat ul- Masabih. Toen leerde ik dat een goed en gedetailleerd begrip van de Heilige Koran niet mogelijk is zonder enige kennis van de relevante hadith. Want hoe kan de heilige tekst correct worden geïnterpreteerd, behalve door de Profeet aan wie hij werd geopenbaard?
Zodra ik de Mishkat had bestudeerd, begon ik de Heilige Koran te accepteren als een goddelijke openbaring. Wat me ervan overtuigde dat de Koran van God moet zijn en niet door Mohammed (vrede zij met hem) is samengesteld, waren de bevredigende en overtuigende antwoorden op alle belangrijkste vragen van het leven die ik nergens anders kon vinden.
Als kind was ik zo doodsbang voor de dood, met name de gedachte aan mijn eigen dood, dat ik na nachtmerries daarover soms midden in de nacht mijn ouders wakker maakte. Toen ik hen vroeg waarom ik moest sterven en wat er met mij zou gebeuren na de dood, konden ze me alleen maar vertellen dat ik het onvermijdelijke moest accepteren; maar dat lag nog ver weg en omdat de medische wetenschap voortdurend vooruitgang boekte, zou ik misschien wel honderd jaar oud worden! Mijn ouders, familie en al onze vrienden wezen elke gedachte aan het Hiernamaals als bijgeloof af, en beschouwden de Dag des Oordeels, de beloning in het Paradijs of de straf in de Hel als verouderde concepten van voorbije tijden. Tevergeefs zocht ik in alle hoofdstukken van het Oude Testament naar een helder en ondubbelzinnig concept van het Hiernamaals. De profeten, patriarchen en wijzen van de Bijbel ontvangen allemaal hun beloningen of straffen in deze wereld. Typisch is het verhaal van Job (Hazrat Ayub). God vernietigde al zijn geliefden, zijn bezittingen en trof hem met een afschuwelijke ziekte om zijn geloof te testen. Job klaagt treurig bij God waarom Hij een rechtvaardige man zou laten lijden. Aan het einde van het verhaal herstelt God al zijn aardse verliezen, maar er wordt zelfs niets genoemd over mogelijke gevolgen in het Hiernamaals.
Hoewel ik het Hiernamaals wel in het Nieuwe Testament aantrof, is het vergeleken met dat van de Heilige Koran vaag en dubbelzinnig. Ik vond geen antwoord op de vraag naar de dood in het Orthodoxe Jodendom, want de Talmud predikt dat zelfs het slechtste leven beter is dan de dood. De filosofie van mijn ouders was dat men de gedachte aan de dood moet vermijden en gewoon zo goed mogelijk moet genieten van de genoegens die het leven op dat moment te bieden heeft. Volgens hen is het doel van het leven genot en plezier, bereikt door zelfexpressie van iemands talenten, de liefde voor familie, het gezellig gezelschap van vrienden, gecombineerd met comfortabel leven en het zich laten verwennen met de verscheidenheid aan amusements die welvarend Amerika in zo'n overvloed biedt. Ze cultiveerden deze oppervlakkige benadering van het leven opzettelijk, alsof het een garantie was voor hun voortdurend geluk en voorspoed. Door bittere ervaring ontdekte ik dat zelfverwenning alleen tot ellende leidt en dat niets groots of zelfs de moeite waard ooit wordt bereikt zonder strijd door tegenspoed en zelfopoffering. Van mijn vroegste jeugd af aan heb ik altijd het verlangen gehad om belangrijke en betekenisvolle dingen te bereiken. Boven alles wilde ik, voordat ik stierf, de zekerheid dat ik het leven niet had verspild aan zonden of nutteloze bezigheden. Mijn leven lang ben ik intens serieus ingesteld. Ik heb altijd de frivoliteit gehaat die het dominante kenmerk is van de moderne cultuur. Mijn vader stoorde me eens met zijn verontrustende overtuiging dat er niets van blijvende waarde is en dat omdat alles in deze moderne tijd de heersende trends onvermijdelijk zijn, we ons daaraan moeten aanpassen. Ik was echter dorstig om iets te bereiken dat voor altijd zou bestaan. Het was uit de Heilige Koran dat ik leerde dat deze aspiratie mogelijk was. Geen enkele goede daad, in de hoop de welbehagen van God te zoeken, gaat verloren of verloren. Zelfs als de betrokken persoon geen wereldwijde erkenning bereikt, is zijn beloning zeker in het Hiernamaals. Omgekeerd vertelt de Koran ons dat degenen die worden geleid door geen morele overwegingen anders dan opportunisme of sociale conformiteit en hunkeren naar de vrijheid om te doen wat ze willen, hoe succesvol en welvarend ze ook zijn en hoe intens ze in staat zijn om de korte duur van hun aardse leven te waarderen, als verliezers op de Dag des Oordeels gedoemd zullen zijn. De Islam leert ons dat we om ons exclusief aandacht moeten wijden aan het vervullen van onze plichten tegenover God en onze medemensen, alle ijdele en nutteloze activiteiten moeten opgeven die ons van dit doel afleiden. Deze leerstellingen van de Heilige Koran, nog explicieter gemaakt door de hadith, waren volledig in overeenstemming met mijn temperament.
V: Wat is uw mening over de Arabieren nadat u moslim bent geworden?
A: Naarmate de jaren verstreken, werd het me geleidelijk duidelijk dat het niet de Arabieren waren die de Islam groot maakten, maar dat de Islam juist de Arabieren groot had gemaakt. Zonder de Heilige Profeet Mohammed (PBUH) zouden de Arabieren vandaag de dag een onbeduidend volk zijn. En zonder de Heilige Koran zou de Arabische taal eveneens onbeduidend, zo niet uitgestorven zijn.
V: Zag u enige overeenkomsten tussen het Jodendom en de Islam?
A: De verwantschap tussen het Jodendom en de Islam is zelfs sterker dan tussen de Islam en het Christendom. Zowel het Jodendom als de Islam hebben gemeen het mismoedige monotheïsme, het cruciale belang van strikte gehoorzaamheid aan de Goddelijke Wet als bewijs van onze onderwerping aan en liefde voor de Schepper, de afwijzing van het priesterschap, het celibaat en het monnikenleven en de opvallende gelijkenis tussen de Hebreeuwse en Arabische taal.
In het Jodendom is de religie zo verweven met het nationalisme, dat men de twee nauwelijks van elkaar kan onderscheiden. De naam "Jodendom" is afgeleid van Juda – een stam. Een Jood is een lid van de stam Juda. Zelfs de naam van deze religie verraadt geen universele spirituele boodschap. Een Jood is geen Jood vanwege zijn geloof in de eenheid van God, maar slechts omdat hij toevallig geboren is uit Joodse ouders. Zelfs als hij een uitgesproken atheïst wordt, is hij in de ogen van zijn medejoden niet minder "Joods".
Een dergelijke grondige corruptie met het nationalisme heeft deze religie in al haar aspecten spiritueel verarmd. God is niet de God van de hele mensheid, maar de God van Israël. De geschriften zijn niet Gods openbaring aan de gehele mensheid, maar primair een Joods geschiedenisboek. David en Salomo (vrede zij met hen) zijn niet volwaardige profeten van God, maar slechts Joodse koningen. Met uitzondering van Jom Kippoer (de Joodse Gedenkdag van Verzoening) zijn de feestdagen en festivals die door joden worden gevierd, zoals Chanuka, Poerim en Pesach, van veel groter nationaal dan religieus belang.
V: Heeft u ooit de gelegenheid gehad om met andere joden over de Islam te spreken?
A: Er is een bijzonder incident dat echt in mijn gedachten opkomt wanneer ik de kans kreeg om met een joodse heer over de Islam te discussiëren. Dr. Shoreibah, van het Islamitisch Centrum in New York, introduceerde me aan een zeer speciale gast. Na één Jumha salaat (gebed) ging ik naar zijn kantoor om hem enkele vragen over de Islam te stellen, maar voordat ik hem zelfs maar kon begroeten met "Assalamu Alaikum", was ik volkomen verbijsterd en verrast om te zien dat er voor hem een ultra-orthodox Chassidische Jood zat, compleet met earlocks, een breedgebrimmed zwarte hoed, een lange zwarte zijden kaftan en een volle stromende baard. Onder zijn arm had hij een exemplaar van de Jiddische krant "The Daily Forward". Hij vertelde ons dat zijn naam Samuel Kostelwitz was en dat hij in New York City werkte als een diamantbewerkster. Het grootste deel van zijn familie, zei hij, woonde in de Chassidische gemeenschap van Williamsburg in Brooklyn, maar hij had ook veel relatieve en vrienden in Israël. Geboren in een klein Roemeens stadje, was hij kort voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog met zijn ouders uit de Nazi-terreur naar Amerika gevlucht. Ik vroeg hem wat hem naar de moskee had gebracht? Hij vertelde ons dat hij sinds de dood van zijn moeder 5 jaar geleden ondragelijke rouw had. Hij had geprobeerd troost en verlichting voor zijn rouw in de synagoge te vinden, maar dat kon niet toen hij ontdekte dat veel van de joden, zelfs in de ultra-orthodoxe gemeenschap van Williamsburg, huichelaars waren. Zijn recente reis naar Israël had hem bitterder teleurgesteld dan ooit. Hij was geschokt door de godslloosheid die hij in Israël aantrof en hij vertelde ons dat bijna alle jonge sabra's (inheemse Israëliërs) militante atheïsten zijn. Toen hij grote kuddes varkens op een van de kibbutzim (collectieve boerderijen) zag die hij bezocht, kon hij alleen maar in horror uitroepen: "Varkens in een Joodse staat! Ik dacht nooit dat dat mogelijk was totdat ik hier kwam! Toen ik getuige was van de brute behandeling van onschuldige Arabieren in Israël, wist ik toen dat er geen verschil is tussen de Israëliërs en de Nazi's. Nooit, nooit in de naam van God, kon ik zulke vreselijke misdaden rechtvaardigen!" Toen draaide hij zich tot Dr. Shoreibah en vertelde hem dat hij graag moslim wilde worden, maar voordat hij de onomkeerbare stappen zette tot formele bekeerlingen, hij meer kennis over de Islam moest hebben. Hij zei dat hij van de Orientalia Bookshop enkele boeken over Arabische grammatica had gekocht en probeerde Arabisch te leren. Hij bood ons zijn excuses aan voor zijn gebrekkig Engels: Jiddisch was zijn moedertaal en Hebreeuws zijn tweede taal. Onderling sprak zijn familie en vrienden alleen Jiddisch. Aangezien zijn leesvaardigheid in het Engels uiterst slecht was, had hij geen toegang tot goede islamitische literatuur. Echter, met behulp van een Engels woordenboek, las hij moeizaam "Inleiding tot de Islam" van Mohammed Hamidullah van Parijs en prees dit als het beste boek dat hij ooit had gelezen. In aanwezigheid van Dr. Shoreibah bracht ik nog een uur door met de heer Kostelwitz, waarbij we de Bijbelverhalen van de patriarchs en profeten vergeleken met hun tegenhangers in de Heilige Koran. Ik wees op de inconsistenties en interpolaties van de Bijbel, waarbij ik mijn punt illustreerde met Noach's vermeende dronkenschap, Davids overspel en Salomo's afgodendienst (Allah verbiedt het) en hoe de Heilige Koran al deze patriarchs verheft tot de status van oprechte profeten van Allah en hen van al deze misdaden vrijspreekt. Ik wees er ook op waarom het Ismail was en niet Isaac die Allah Abraham beval als offer te brengen. In de Bijbel zegt Allah tegen Abraham: "Neem uw zoon, uw enige zoon die u liefhebt, en offer hem aan Mij als brandoffer." Nu werd Ismail 13 jaar vóór Isaac geboren, maar de Joodse Bijbelcommentatoren verklaren dat weg door Ismail's moeder, Hagar, te bagatelliseren als slechts een concubine en niet Abraham's echte vrouw, dus ze zeggen dat Isaac de enige legitieme zoon was. Islamitische tradities verheffen echter Hagar tot de status van een volwaardige vrouw, gelijk in elk opzicht aan Sarah. De heer Kostelwitz drukte zijn diepe dankbaarheid uit voor de tijd die ik had genomen om die waarheden aan hem uit te leggen. Om deze dankbaarheid te betuigen, drong hij erop aan om Dr. Shoreibah en mij uit te nodigen voor de lunch in het Kosher Joodse delicatessen waar hij altijd gaat om zijn lunch te eten. De heer Kostelwitz vertelde ons dat hij meer dan iets anders wenste om de Islam te omarmen, maar hij vreesde dat hij de vervolging niet zou kunnen weerstaan die hij van zijn familie en vrienden zou moeten doorstaan. Ik zei tegen hem om te bidden tot Allah om hulp en kracht en hij beloofde dat hij dat zou doen. Toen hij ons verliet, voelde ik me bevoorrecht om met zo'n zachtaardig en vriendelijk persoon te hebben gesproken.
V: Wat was de impact van de Islam op uw leven?
A: In de Islam werd mijn zoektocht naar absolute waarden bevredigd. In de Islam vond ik alles wat waar, goed en mooi is en dat wat betekenis en richting geeft aan het menselijk leven (en de dood); terwijl in andere religies de Waarheid vervormd, verdraaid, beperkt en fragmentarisch is. Als iemand me vraagt hoe ik dit heb ontdekt, kan ik alleen maar antwoorden dat mijn persoonlijke ervaring voldoende was om me ervan te overtuigen. Mijn aanhang bij de Islamitische geloof is dus een kalme, koele maar zeer intense overtuiging. Ik geloof dat ik altijd, door mijn temperament, een moslima ben geweest, zelfs voordat ik wist dat er zoiets bestond als de Islam. Mijn bekering was voornamelijk een formaliteit, waarbij geen radicale verandering in mijn hart plaatsvond, maar slechts het officieel maken van wat ik al vele jaren dacht en verlangde.
Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen