Vrouwen die de Islam aannamen [L-M]
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Lady Evelyn Zeinab Cobbold (Engeland)
Ik word vaak gevraagd wanneer en waarom ik moslim werd. Ik kan alleen antwoorden dat ik niet weet op welk precies moment de waarheid van de Islam mij duidelijk werd. Het lijkt alsof ik altijd al een moslim was. Dit is niet zo vreemd wanneer men bedenkt dat de Islam de natuurlijke religie is die een kind, indien men het met rust zou laten, zou ontwikkelen. Inderdaad, zoals een westerse criticus ooit beschreef: `De Islam is de religie van gezond verstand.'
Hoe meer ik las en hoe meer ik studeerde, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat de Islam de meest praktische religie was, en de religie die het meest berekend is om de vele verwarrende problemen van de wereld op te lossen, en om de mensheid vrede en geluk te brengen. Sindsdien heb ik nooit getwijfeld aan mijn geloof dat er slechts één God is; dat Mozes, Jezus, Mohammed en anderen vóór hen (vrede zij met hen allen) profeten waren, door God geïnspireerd, dat aan elke natie God een apostel heeft gezonden, dat we niet in de zonde zijn geboren, en dat we geen redding nodig hebben, dat we niemand nodig hebben om tussen ons en God te pleiten, Die we op elk moment kunnen benaderen, en dat niemand voor ons kan pleiten, zelfs niet Mohammed of Jezus [tenzij God het toestaat -ed.], en dat onze redding geheel afhankelijk is van onszelf en van onze daden.
Het woord `Islam' betekent overgave aan God. Het betekent ook vrede. Een moslim is iemand die `in harmonie is met de decreten van de auteur van deze wereld', iemand die vrede heeft gesloten met God en Zijn schepselen.
De Islam is gebaseerd op twee fundamentele waarheden: (a) de Eenheid van God en (b) de Broederschap van de Mensheid, en is geheel vrij van enige last van theologische dogma's. Boven alles is het een positief geloof.
De invloed van de hadj kan niet worden overdreven. Het is een lid van die enorme congregatie die bijeengekomen is vanuit de vier hoeken van de aarde, op deze heilige gelegenheid en op de heilige plaats, en om je met deze massa mensenheid, in alle nederigheid, te voegen in de verheerlijking van God, om je bewustzijn te laten indrukken door de volledige betekenis van het islamitische ideaal, om het voorrecht te hebben om deel te nemen aan een van de meest zielversterkende ervaringen die ooit aan mensen zijn geschonken. Om de geboorteplaats van de Islam te bezoeken, om de heilige grond van de strijd van de profeet te betreden om de dwalende mensheid terug te brengen tot God, is om de verheerlijkte herinneringen van Mohammeds lange arbeid en lijden in glorieuze jaren van opoffering en martelaarschap te herbeleven, om je ziel te laten ontvlammen door dat hemelse vuur dat de hele aarde verlichtte. Maar dit is niet alles. De hadj, boven alles, zorgt voor eenheid onder moslims. Als er iets is dat de verspreide krachten van de Islam verenigt en hen met wederzijds mededogen doordringt, dan is het de pelgrimstocht. Het biedt hen een centraal punt waar ze zich van alle hoeken van de aarde naar toe verzamelen. Het creëert voor hen jaarlijks een gelegenheid om elkaar te ontmoeten en elkaar te leren kennen, om ideeën uit te wisselen en ervaringen te vergelijken en hun verschillende inspanningen te verenigen voor het gemeenschappelijke goed. Afstanden worden uitgewist. Verschillen in sektes worden terzijde geschoven. Divergenties van ras en kleur verdwijnen in deze broederschap van geloof die alle moslims verenigt in één grote broederschap en hen bewust maakt van de glorieuze erfenis die hen toebehoort.
Uit "Islam, Our Choice"
Lara
De Islam ontdekken: het verhaal van een Canadese moslima
April 25, 1996
As-Salamu Alaikum wa Rahmahtullahi wa Barakatu (Moge de vrede, de barmhartigheid en de zegeningen van Allah op u rusten).
Ik ben Canadees geboren met Scandinavische en andere afkomst, en ik ben in Canada opgegroeid. Ik ben een moslima sinds februari 1993 toen ik 23 was. Tijdens het opgroeien was ik nooit verbonden met een religie, noch was ik een atheïst. Toen ik in mijn tienerjaren zat, begon ik enigszins over religie na te denken en op dat moment geloofde ik in de Eenheid van God (tawhied). Het christendom interesseerde me nooit.
Mijn eerste contact met moslims kwam er toen ik in 1988 enkele moslim internationale studenten werd voorgesteld. Door hen leerde ik een beetje over de Islam, zoals het vasten tijdens de Ramadan. Maar het was pas echt in 1992 dat ik interesse kreeg in de Islam. In de zomer van dat jaar publiceerde een Canadese krant een reeks artikelen die de Islam aanviel door voorbeelden te gebruiken van anti-islamitisch gedrag van sommige moslims in een poging de Islam zelf te diskrediteren. Moslims beoordelen de Islam vaak op basis van het gedrag (dat niet noodzakelijk islamitisch is) van moslims. Ik was nog geen Muslima, maar de artikelen waren zo schandalig dat ik een brief naar de redactie stuurde om de Islam te verdedigen. Nu was ik nieuwsgierig naar de Islam. Ik herlas enkele artikelen die ik enkele maanden eerder had opgepikt van de MSA Islam Awareness Week display op mijn universiteit. Een daarvan ging over 'Isa (Alaihe Salam) [Jezus] als een Profeet van de Islam. Ook vroeg ik een moslim om me enkele boeken over de Islam te bezorgen; ze behandelden de algehele ideologie van de Islam en waren geschreven door twee bekende moslim auteurs. Geïmponeerd dacht ik: "Dit is de Islam? Het lijkt zo juist." In de maanden die volgden, in mijn vrije tijd terwijl ik de universiteit bezocht, bleef ik leren over de Islam uit authentieke islamitische boeken, bijvoorbeeld Het Leven van Mohammed (Salallahu Alaihe wa Salam) van Dr. Muhammad Haykal. Je leert de waarheid over de Islam zeker niet uit de massamedia! Ook moeten nieuwkomers in de Islam vooral oppassen voor de geschriften van afwijkende groepen die beweren banden te hebben met de Islam, zodat ze niet misleid worden. En alleen al omdat de auteur een Arabische naam heeft, betekent dat niet noodzakelijk dat hij of zij een deskundige moslim is, of zelfs moslim is. Ook leerde ik over de Islam van enkele vriendelijke, deskundige moslims en Muslimas die me niet onder druk zetten. Ondertussen was ik begonnen mijn gedrag te islamiseren, wat geen grote veranderingen vereiste. Ik vermeed al het consumeren van alcohol en varkensvlees. Ook gaf ik altijd de voorkeur aan conservatieve/bescheiden kleding en droeg ik geen make-up, parfum of sieraden buiten mijn huis. Ik begon alleen nog islamitisch geslacht vlees te eten. Ook bezocht ik tijdens deze periode voor het eerst een masjid (moskee) in mijn stad.
Totdat ik de Islam ontdekte, wist ik er bijna niets over. Ik zeg ontdekte omdat de "Islam" die ik altijd via de massamedia had gehoord, geen ware Islam is. Ik had altijd aangenomen dat de Islam slechts een andere door de mens gemaakte religie is, zonder te weten dat het de Waarheid is. Ik had ook aangenomen dat een persoon als moslim moet worden opgevoed om er een te zijn. Ik was me niet bewust van het feit dat alle mensen geboren worden als moslim (in een staat van Islam - onderworpen aan de Schepper). Net als veel "westerlingen" associeerde ik de Islam met het "Oosten" en wist ik niet dat de Islam universeel is, zowel in tijd als in plaats. Echter, ik had nooit negatieve gevoelens over de Islam, al-Hamdulillah. Hoe meer kennis ik over de Islam verwierf, hoe meer ik het gevoel had dat ik ook daadwerkelijk moslim kon zijn, omdat ik ontdekte dat veel van de overtuigingen die ik al had, daadwerkelijk islamitisch waren, niet slechts "gezond verstand."
Dus nadat ik me vertrouwd had gemaakt met waar de Islam in essentie over gaat en wat de plichten en het juiste gedrag zijn van een moslim, en nadat ik had nagedacht en gereflecteerd, voelde ik me klaar om de Islam te accepteren en te leven als een Muslima. Op een dag terwijl ik thuis was, sprak ik de Shahada (geloofsbelijdenis) uit en begon ik de vijf dagelijkse salawat (gebeden) te verrichten, al-Hamdulillah. Dat was in februari 1993, enkele dagen voordat de vastenmaand Ramadan begon. Ik wilde deze vasten absoluut niet missen! Ik vond het vasten veel gemakkelijker dan ik had verwacht; voor ik vastte had ik me zorgen gemaakt dat ik misschien zou flauwvallen. In het begin was er een beetje een aanpassingsperiode om te wennen aan de nieuwe routine van het verrichten van salah en het vasten, en ik maakte enkele fouten, maar het was spannend en niet moeilijk.
Ik begon de Koran (de vertaling van Abdullah Yusuf Ali) te lezen toen ik er kort na mijn bekering tot de Islam een kreeg. Daarvoor had ik alleen fragmenten ervan in andere boeken gelezen. Ook in het begin vond ik Het toegestane en het verboden in de Islam van Dr. Yusuf al-Qaradawi een nuttig hulpmiddel.
In januari 1996 (tijdens de Ramadan) begon ik de islamitische hoofddoek (hijab) te dragen. Ik realiseerde me dat ik me niet volledig kon onderwerpen aan Allah (SWT), wat het wezen van moslim zijn is, zonder deze te dragen. De Islam moet in zijn geheel worden aanvaard en beoefend; het is geen "op maat maken" religie. Sinds ik een Muslima was, was ik me ervan bewust dat de hoofddoek van moslimvrouwen wordt vereist en ik had de bedoeling gehad deze uiteindelijk te dragen. Ik had hem direct na mijn bekering tot de Islam moeten dragen, maar voor veel Muslimas (zelfs uit moslimfamilies) is het niet gemakkelijk om die stap te zetten en hem aan te trekken in een niet-moslim samenleving. Het is belachelijk hoe veel mensen zich opwinden over een stuk stof! Het is ook interessant op te merken dat christelijke nonnen nooit worden bekritiseerd voor het bedekken van hun hoofden. In mijn leven heb ik nooit negatieve gevoelens gehad tegenover muhajjabas (vrouwen die een hijab dragen) wanneer ik ze zag. Wat me aarzelde om hem aan te trekken, was de angst om slechte behandeling van anderen te ontvangen, vooral van familie. Maar we moeten alleen Allah (SWT) vrezen, niet anderen. In de paar maanden voorafgaand aan het permanent aantrekken van de hijab begon ik te "oefenen" met het dragen ervan. Ik droeg hem wanneer ik reisde tussen mijn huis en de lokale moskee op vrijdag, toen ik begon deel te nemen aan de jum'a salah (vrijdag collectieve gebed). (Natuurlijk droeg ik sinds ik moslim was altijd een hijab tijdens elk gebed). Een paar weken eerder begon ik in du'a Allah (SWT) te vragen om het me gemakkelijk te maken om hem te dragen.
De dag dat ik hem uiteindelijk permanent aantrok, was ik op het punt gekomen waarop ik voelde dat ik niet langer met een kaal hoofd naar buiten kon gaan, en
ik dacht "tough bananas" als anderen het niet leuk vinden dat ik hem draag, aangezien ik alleen verantwoordelijk ben voor mijn daden en verplicht ben mijn islamitische plichten te vervullen, en ik kon toch niet iedereen behagen. Soms is de oppositie tegen de hijab een controlekwestie: sommige mensen vinden het gewoon niet leuk als mensen vastberaden en onafhankelijk zijn, vooral als het om hun kind gaat.
Toen ik hem droeg, voelde ik me meteen beschermd en was ik eindelijk in staat om naar buiten te gaan en niet langer het doelwit te zijn van blikken/opmerkingen van mannen. In het begin voelde ik me een beetje onzeker, maar na enkele weken voelde ik me er volledig aan gewend om een hijab te dragen. Soms kijken andere mensen verbaasd/verward, denk ik omdat ze niet gewend zijn om bleekharige, blauwogige Muslimas te zien! Trouwens, het dragen van een hijab is op een bepaalde manier da'wah, omdat het de aandacht vestigt op de Islam.
Sinds mijn bekering tot de Islam blijf ik kennis vergaren over de Deen (religie), wat een levenslange plicht is voor alle moslims - man en vrouw. Momenteel ben ik Arabisch aan het leren en hoop ik insha'Allah binnenkort de Koran in het Arabisch te kunnen lezen. Lezen, discussiëren over de Islam met andere moslims en de vrijdagse jum'a khutba zijn allemaal educatief. Streven naar zo vroom mogelijk te zijn en vechten tegen de eigen slechte trekken (jihad al-nafs) kost moeite en is continu en nooit eindigend voor moslims.
Ik vind de Islam steeds fascinerender en ik geniet ervan om als Muslima te leven.
Madonna Johnson
Gebaseerd op Waarom we de Islam aannamen, Boeken 9 & 10. Bewerkt door Dr. Arafat El-Ashi (1419H/1998), Toronto, Canada
Terugblikkend op mijn verleden zeg ik dat het keerpunt in mijn leven zonder twijfel de geboorte van mijn dochter was.
Voordat ze werd geboren, bracht ik mijn leven dagelijks door, waarbij ik mijn tijd en aandacht concentreerde op elke crisis die ik kon vinden. Als er geen was, dan creëerde ik er een.
Toen ik zwanger werd, wist ik dat ik mijn kind alleen zou opvoeden. Als het niet was voor de liefde, toewijding en vastberadenheid van mijn moeder, zouden de dingen anders zijn geweest.
Toen mijn dochter 5 maanden oud was, stierf ze aan "Plotselinge Kinderdoodsyndroom"(SIDS), wat een medische term is voor
"Geen bekende oorzaak".
Ik had nog nooit zo'n pijn, paniek en complete leegte ervaren. Echter, tijdens de begrafenis was ik andere mensen aan het troosten, en zei ik dat ik met heel mijn hart geloofde dat Allah mij geen pijn zou doen als Hij niet iets ongelooflijks voor mij in de toekomst had klaarstaan; ik hoefde alleen maar op het juiste pad te blijven, en Allah zou me laten zien wanneer ik er klaar voor was.
Vrienden zouden zeggen: "Je zult haar ooit weer zien." Ik stelde hen openlijk vragen; hoe weet iemand dat ik naar de hemel ga? Het feit dat ik een christen was, was geen garantie, omdat ik er niet in slaagde om het hele christendom te accepteren. Er waren te veel onbeantwoorde vragen.
Zo begon mijn zoektocht naar de "Ene Ware Religie" uit een verlangen om te verzekeren dat ik inderdaad mijn dochter weer zou zien.
Ik heb alle christelijke religies ijverig doorlopen. Omdat ik mijn hele leven al christen was, vond ik het erg moeilijk om buiten de kerk te kijken, ook al was mijn hart niet helemaal christelijk.
Mensen zouden dingen tegen me zeggen als: "Jezus sprak vandaag met me," of "Jezus is bij je, je hoeft alleen maar hem in je hart uit te nodigen en je zult je dochter in de hemel zien."
Ik begon te denken dat ik gedoemd was. Ik keek naar Tarotkaarten, kristallen, en overwoog zelfs de gedachte dat alle religies je naar de hemel zouden brengen, als je hun geloof volgde.
Uiteindelijk zette ik mijn zoektocht even op pauze en kreeg een baan in een bar in Indianapolis. Daar ontmoette ik een meisje, die later een goede vriendin bleek te zijn. Ze runde drie of vier bedrijven vanuit haar huis, waarvan er geen een echt goed ging, en sommige twijfelachtig waren.
Op een dag vroeg ze me of ik naar Maleisië wilde gaan. Ze zei dat ze me wilde laten wat Maleisische kleding kopen, foto's van hen laten maken, en een import-export handelaar vinden om het bedrijf te runnen. Zonder nadenken zei ik: "Ik ben erbij!"
Ik arriveerde in Kuala Lumpur midden in de Ramadan. Ik had nog nooit van de Islam gehoord, en had geen idee dat Maleisië een islamitisch land was. Bijna elke vrouw die ik zag droeg een sjaal op haar hoofd in een hitte van 35 graden Celsius!
Ik merkte ook dat mensen er alles aan deden om aardig tegen me te zijn. Het kostte een heel speciale vriend (plus, hij was een van de weinigen die redelijk goed Engels sprak) om uit te leggen dat Maleisië een islamitisch land was, en dat moslims geloven dat wanneer we iets aardigs doen voor iemand voor het welbehagen van Allah (SWT), we dan voor die daad op de Dag des Oordeels beloond zullen worden, Insha Allah.
Echter, het enige wat ik kon zien waren de negatieve aspecten van de Islam, dezelfde dingen die anderen zien, die onwetend zijn over de Islam; zo
kocht ik enkele islamitische boeken (waaronder een Koran) en begon de Islam te bestuderen.
Ik stelde veel vragen, zoals waarom bedekken vrouwen hun hele lichaam, behalve het gezicht en de handen? Waarom zijn alle mensen zo blij en bereid om de hele dag te vasten? Hoe kan iemand blij zijn met zichzelf te verhongeren? Het leek plotseling dat niemand goed genoeg Engels sprak om me te bevredigen, dus keerde ik me tot de Koran.
Sinds ik me kan herinneren, heb ik me misplaatst gevoeld in het christendom, alsof ik de enige in de hele kerk was die niet wist dat de grap voor me was.
Hoe meer ik over de Islam studeerde, hoe meer ik me begon af te vragen of dit het pad naar mijn dochter was; zou deze religie me naar de Hemel brengen?
Hoewel mijn grootste obstakel het islamitische concept van Jezus (PBUH) was, en hoe zou ik dit aan iedereen thuis kunnen uitleggen,
vond ik antwoorden op enkele van mijn vragen en realiseerde me dat de Islam was waar ik naar op zoek was.
Maar ik had een probleem, zou ik de uitdaging aangaan... moslim worden en de rechte weg naar de hemel bewandelen? Of de Waarheid verloochenen
Ik wist in mijn hart, uit angst voor afkeuring en vervolging door familie en vrienden... alleen om voor altijd in de hellevuur te verblijven?
Ik droeg voortdurend een gevoel van ondergang en angst met me mee. Dit was mijn gemoedstoestand elke dag terwijl ik besloot of
ik terug zou keren naar de Islam of niet.
Voor mij was deze beslissing niet zo eenvoudig. De Islam is geen religie voor de vrije tijd; een ware moslim beoefent de Islam niet één dag per week. De Islam is een fulltime uitdaging met enorme worstelingen, evenals voordelen. Hoe meer je leert en begrijpt, hoe meer je beseft dat je nog maar net het oppervlak hebt gekrabd, wat je ertoe aanzet om nog harder te leren.
Op een dag werd ik wakker met de woorden: "OK, ik geloof, ik ga terugkeren naar de Islam", en vanaf dat moment was al mijn onrust en angst verdwenen Alhamdulillah.
Alle pijn die ik had gevoeld door mijn ervaringen uit het verleden, inclusief de dood van mijn dochter, was verdwenen. De nachtmerries stopten, en
ik voelde de meest ongelooflijke vrede.
Ik ging naar PERKIM, de Maleisische Moslim Welzijnsorganisatie, en deed mijn Shahadah, waardoor mijn leven werd gevuld met de vrede en liefde van Allah (SWT), Alhamdulillah.
Achterom kijkend, kan ik zeggen dat alle dingen die ik heb ervaren op mijn pad naar de Islam de moeite en pijn meer dan waard waren, omdat ik nu, Insha'Allah, mijn dochter weer zal kunnen zien en vasthouden, als ik op het juiste pad kan blijven.
Natuurlijk heb ik nog steeds uitdagingen, moslim zijn betekent niet dat ik geen problemen zal hebben. Maar moslim zijn betekent wel dat voor elke uitdaging die ik tegenkwam, de oplossing ligt in het volgen van het pad van de Waarheid. En aan het einde van dat pad ligt het Paradijs, mijn dochter en talloze andere genoegens die de menselijke geest niet kan beginnen te begrijpen.
Alle lof is aan Allah voor het leiden naar de Waarheid en voor Zijn genade in het tot moslim maken van mij.
Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen