Vrouwen die de Islam aannamen [K]
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Kaci Starbuck
Mijn eerste besef van het christelijke idee van redding kwam nadat ik op jonge leeftijd gedoopt was in een Southern Baptist kerk. Ik werd in de zondagsschool geleerd dat "als je niet gedoopt bent, dan ga je naar de hel".
Mijn eigen doop had plaatsgevonden omdat ik mensen wilde plezieren. Mijn moeder was op een avond mijn kamer binnengekomen en ik vroeg haar over de doop. Ze moedigde me aan om het te doen. Dus de volgende zondag besloot ik naar voren te lopen in de kerk. Tijdens
een gezang aan het einde van de preek, liep ik naar voren om de jongerenpastor te ontmoeten. Hij had een glimlach op zijn gezicht, begroette me, en ging naast me zitten op een bank. Hij stelde een vraag: "Waarom wil je dit doen?"... Ik pauzeerde, en zei: "omdat ik Jezus liefheb en ik weet dat hij mij liefheeft". Nadat ik die uitspraak had gedaan, kwamen de leden van de kerk naar me toe en knuffelden me... in afwachting van de ceremoniële onderdompeling in water slechts een paar weken later.
Tijdens mijn vroege jaren in de kerk, zelfs al in de kleuterklas, herinner ik me dat ik een spraakzame deelnemer was aan de zondagsschoollessen. Later, in mijn vroege tienerjaren, was ik lid van de meisjesgroep die bij de kerk bijeenkwam voor wekelijkse activiteiten en jaarlijkse retraites naar een kamp. Tijdens mijn jeugd ging ik met een kamp met oudere leden van de jongerengroep. Hoewel ik daarvoor niet veel tijd met hen had doorgebracht, herkenden ze me als "de dochter van een jeugdcoördinator" of "het meisje dat piano speelt bij speciale gelegenheden in de kerk". Op een avond op dit kamp sprak een man over zijn huwelijk. Hij vertelde het verhaal over het ontmoeten van zijn vrouw. Hij was opgegroeid in de VS waar dating normaal was, maar in de cultuur van het meisje kon hij alleen met haar omgaan als ze een voogd bij zich hadden. Omdat hij haar leuk vond, besloot hij haar te blijven zien. Een andere voorwaarde was dat ze elkaar niet mochten aanraken totdat ze een beloftekring had gekregen. Zodra hij haar ten huwelijk vroeg, mochten ze hand in hand lopen. -Dit verbaasde me, maar hield me ook in verbazing. Het was mooi om te bedenken dat zo'n ontdekking van een ander persoon tot stand kon komen totdat een
toewijding was gemaakt. Hoewel ik het verhaal leuk vond, heb ik nooit gedacht dat hetzelfde incident zich nog eens zou voordoen.
Een paar jaar later scheidden mijn ouders en de rol van religie veranderde in mijn leven. Ik had mijn familie altijd gezien door de ogen van een kind - ze waren perfect. Mijn vader was een diaken in de kerk, werd hoog aangeschreven en was door iedereen bekend. Mijn moeder was actief met jongerengroepen. Toen mijn moeder wegging, nam ik de rol van verzorger van mijn vader en twee broers op me. We bleven naar de kerk gaan, maar toen we mijn moeder in de weekends bezochten, werden de bezoeken aan kerken minder frequent. Wanneer we bij het huis van mijn vader waren, verzamelden we 's avonds elke avond om 1 Korintiërs 1:13 te lezen (dat over liefde/chariteit spreekt). Mijn broers, vader en ik herhaalden dit zo vaak dat ik het uit mijn hoofd leerde. Het was een bron van steun voor mijn vader, hoewel ik niet kon begrijpen waarom.
Gedurende een periode van drie aaneensluitende jaren verhuisden mijn oudere broer, jongere broer en ik naar het huis van mijn moeder. Op dat moment gingen mijn broers niet meer naar de kerk, dus vonden ze kerkbezoek minder belangrijk. Aangezien ik tijdens mijn derde jaar op de middelbare school naar het huis van mijn moeder verhuisde, zou ik nieuwe vrienden ontdekken en een andere manier van leven. De eerste schooldag ontmoette ik een meisje dat erg vriendelijk was. De tweede schooldag nodigde ze me uit naar haar huis voor het weekend - om haar familie te ontmoeten en haar kerk te bezoeken. Ik werd automatisch "aangenomen" in haar familie als een "goed kind" en "goede invloed" voor haar. Ook was ik verrassend geschokt door de gemeenschap die haar kerk bezocht. Hoewel ik een vreemdeling was, begroetten alle vrouwen en mannen me met knuffels en kusjes en maakten me me welkom.
Na urenlang tijd met het gezin door te hebben gebracht en in het weekend naar de kerk te zijn gegaan, begonnen ze me te vertellen over specifieke geloofsovertuigingen in hun Church of Christ. Deze groep hield zich aan het Nieuwe Testament (letterlijke interpretatie van Paulus' geschriften). Er waren geen muziekinstrumenten tijdens kerkdiensten - alleen vocaal zingen; er waren geen betaalde predikanten, maar oudsten die elke zondag preken gaven. Vrouwen mochten niet spreken in de kerk. Kerstmis, Pasen en andere feestdagen werden niet gevierd, er werd elke zondag wijn en on gezuurd brood als communie genomen, en doopsel werd gezien als onmiddellijk noodzakelijk op het moment dat de zondaar besloot gelovige te worden. Hoewel ik al als christen werd beschouwd, geloofden leden van deze congregatie dat ik naar de hel zou gaan als ik me niet opnieuw zou laten dopen - in hun kerk, op hun manier. Dit was de eerste grote klap voor mijn geloofssysteem. Was ik opgegroeid in een kerk waar alles verkeerd gedaan werd? Moest ik me echt opnieuw laten dopen?
Op een bepaald moment had ik een discussie over geloof met mijn moeder. Ik vertelde haar over mijn verwarring en wilde gewoon dat iemand de dingen voor me zou verduidelijken. Ik werd kritisch op de preken in alle kerken omdat de predikanten alleen verhalen vertelden en zich niet op de Bijbel concentreerden. Ik kon het niet begrijpen: als de Bijbel zo belangrijk was, waarom werd deze dan niet (uitsluitend) in de kerkdienst gelezen?
Hoewel ik bijna twee jaar elke zondag aan doopsel dacht, kon ik niet naar voren lopen om gedoopt te worden. Ik zou tot God bidden om me naar voren te duwen als het de juiste zaak was - maar dat gebeurde nooit.
Het volgende jaar ging ik naar de universiteit en raakte ik als eerstejaars los van alle kerken. Sommige zondagen zou ik met vrienden kerken bezoeken - alleen om kritisch te zijn op de preken. Ik probeerde me aan te sluiten bij de baptist studentenvereniging, maar voelde dat daar ook dingen fout zaten. Ik was naar de universiteit gekomen in de overtuiging dat ik iets zou vinden dat leek op de Church of Christ, maar dat was niet het geval. Wanneer ik af en toe in het weekend naar het huis van mijn moeder terugkeerde, zou ik de kerk bezoeken om het onmiddellijke gevoel van gemeenschap en gastvrijheid terug te vinden.
In mijn tweede studiejaar bracht ik de zondagen door met zingen in het koor van de Wake Forest kerk, omdat ik er goed geld mee verdiende. Hoewel ik de geloofsovertuigingen van de kerk niet steunde, hield ik de preken vol om geld te verdienen. In oktober van mijn tweede studiejaar ontmoette ik een moslim die in mijn studentenhuis woonde. Hij was een vriendelijke jongen die altijd leek te peinzen over vragen of een diepe gedachte te hebben. Op een avond bracht ik de hele avond door met hem filosofische vragen over geloof en religie te stellen. Hij vertelde over zijn geloof als een Shia' Ismaili Imami moslim. Hoewel zijn gedachten niet volledig de representatie waren van deze sekte van de Islam (omdat hij ook verward en op zoek was naar antwoorden), maakten zijn eerste verklaringen me aan het twijfelen over mijn eigen geloof: worden we geboren in een religie, waardoor deze de juiste wordt? Dag na dag zou ik met hem afspreken en vragen stellen - in de wens om hetzelfde niveau van communicatie te bereiken als dat we bij onze eerste ontmoeting hadden bereikt - maar hij zou de vragen niet langer beantwoorden of aan de spirituele behoeften voldoen die ik had.
De volgende zomer werkte ik in een boekwinkel en pakte ik alle boeken over de Islam op die ik kon vinden. Ik maakte kennis met een andere moslim op de campus en begon hem vragen over de Islam te stellen. In plaats van naar hem op zoek te gaan naar antwoorden, werd ik naar de Koran verwezen. Elke keer dat ik algemene vragen over de Islam had, beantwoordde hij ze. Ik bezocht de lokale moskee twee keer tijdens dat jaar en was blij om weer een gevoel van gemeenschap te ervaren.
Nadat ik in de zomer over de Islam had gelezen, werd ik gevoeliger voor uitspraken over moslims. Tijdens een inleidende halve semester cursus over de Islam, voelde ik me gefrustreerd wanneer de professor een opmerking maakte die onjuist was, maar ik wist niet hoe ik hem kon corrigeren. Buiten mijn persoonlijke studie en universiteitscursus, werd ik een actieve medewerker en supporter van onze pas opkomende campus Islam Awareness Organization. Als enige vrouwelijke lid, werd ik door anderen geïdentificeerd als "de christin in de groep". Elke keer als een moslim dat zei, keek ik hem met verbazing aan - omdat ik dacht dat ik al deed wat zij deden - en dat ik ook een moslim was.
Ik had gestopt met het eten van varkensvlees en werd vegetariër, had nooit alcohol gemoord, en was begonnen met het vasten voor de maand Ramadhan. Maar, er was nog steeds een verschil...
Aan het einde van dat jaar (junior year) werden andere veranderingen doorgevoerd. Ik besloot mijn haar omhoog te dragen - verborgen voor mensen. Nogmaals, beschouwde ik dit als iets moois en had het idee dat alleen mijn man mijn haar zou mogen zien. Ik was nog niet eens op de hoogte van hijab... aangezien veel van de zusters in de moskee het niet droegen.
Die zomer zat ik op school internet te bekijken en op zoek naar sites over de Islam. Ik wilde e-mailadressen van moslims vinden, maar kon geen manier vinden. Uiteindelijk waagde ik me op een homepage die een huwelijkslink was. Ik las enkele advertenties door en probeerde mensen binnen mijn leeftijdscategorie te vinden om te schrijven over de Islam. Ik prefereerde mijn eerste brieven met "Ik zoek geen huwelijk - ik wil gewoon meer leren over de Islam". Binnen een paar dagen had ik antwoorden ontvangen van drie moslims - één uit Pakistan/India die in de VS studeerde, één uit India maar studeerde in het VK, en één die in de VAE woonde. Elke broer was op unieke manieren behulpzaam - maar ik begon het meest te corresponderen met degene uit de VS omdat we in dezelfde tijdzone zaten. Ik stuurde hem vragen en hij antwoordde met grondige, logische antwoorden. Op dit punt wist ik dat de Islam juist was - alle mensen waren gelijk ongeacht kleur, leeftijd, geslacht, ras, enzovoort; ik had antwoorden op lastige vragen gekregen door naar de Koran te gaan, ik voelde een gevoel van gemeenschap met moslims, en ik had een sterke, overweldigende behoefte om de shahada in een moskee uit te spreken. Ik had niet langer de "christelijke angst" om de claim van Jezus als God te verloochenen - ik geloofde dat er slechts één God was en dat er geen associaties met God mochten zijn. Donderdagavond in juli 1997 sprak ik met de broer aan de telefoon. Ik stelde meer vragen en ontving veel meer pertinente, logische antwoorden. Ik besloot dat de volgende dag ik naar de moskee zou gaan.
Ik ging naar de moskee met de moslimbroer uit Wake Forest en zijn nichtje (niet-moslim), maar vertelde hem niet mijn intenties. Ik zei dat ik met de imam wilde praten na de khutbah [religieuze toespraak]. De imam hield de khutbah, de moslims prevelden [wat het prijzen van Allah, het reciteren van de Koran en een reeks bewegingen omvat, waaronder buigen voor Allah] en daarna kwam hij om met mij te praten. Ik vroeg hem wat nodig was om moslim te worden. Hij antwoordde dat er basisbeginselen zijn om te begrijpen over de Islam, plus de shahada [er is geen god behalve Allah en Mohammed is de boodschapper van Allah]. Ik vertelde hem dat ik al meer dan een jaar over de Islam had geleerd en klaar was om moslim te worden. Ik reciteerde de kalimah... en werd moslim op 12 juli 1996, alhumdulillah [alle lof zij Allah].
Dat was de eerste grote stap. Na die tijd werden er veel deuren geopend - en blijven ze zich openen door de genade van Allah. Ik begon eerst het gebed te leren, bezocht toen een andere masjid in Winston-Salem, en begon twee weken later hijab te dragen.....
Tijdens mijn zomerbaantje had ik problemen met het dragen van de hijab. De bazen vonden het niet leuk en "ontslaan" me vroegtijdig voor de zomer. Ze dachten niet dat ik mijn baan kon "verrichten" van het verkopen van rugzakken omdat de kleding me zou beperken. Maar ik vond de hijab heel bevrijdend. Ik ontmoette moslims terwijl ze rondliepen in de mall... elke dag ontmoette ik iemand nieuws, alhumdulillah.
Naarmate mijn laatste jaar van de universiteit vorderde, nam ik de leiding van de moslimorganisatie op de campus omdat ik vond dat de broers niet erg actief waren. Omdat ik de broers aanmoedigde om dingen te doen en hen voortdurend herinnerde aan evenementen, kreeg ik de naam "moeder Kaci".
Tijdens de tweede helft van mijn laatste jaar nam ik keuzevakken: Islam, Christendom en Jodendom. Elk vak was goed omdat ik een minderheidsvertegenwoordiger was in elk. Mashallah, het was fijn om de Islam te vertegenwoordigen en mensen de waarheid te vertellen over moslims en Allah.Karima Slack Razi
Ik deed de Shahadah op 20 september 1991. Als je me 5 jaar geleden had verteld dat ik de Islam zou aannemen, zou ik je nooit hebben geloofd. Achteraf gezien was Allah's begeleiding zo subtiel maar consistent, dat ik nu mijn hele leven zie als leidend tot dat moment. Het is moeilijk om de exacte factoren te vatten die me naar de Islam brachten, omdat het een reis was, een proces, dat drie jaar duurde. Die drie jaar waren zowel opwindend als uitputtend. Mijn percepties van mezelf en de wereld veranderden drastisch. Sommige overtuigingen werden bevestigd; andere werden verwoest. Soms vreesde ik dat ik mezelf zou verliezen; op andere momenten wist ik dat dit pad mijn bestemming was en omarmde ik het. Gedurende die jaren intrigeerden verschillende aspecten van de Islam me. Langzaam en geleidelijk leidde mijn studie me naar de dag waarop ik de verklaring van geloof, de shahadah, uitsprak.
Vóór mijn introductie tot de Islam wist ik dat ik verlangde naar meer spirituele vervulling in mijn leven. Maar nog niets leek acceptabel of toegankelijk voor me. Ik was in wezen een seculier humanist opgevoed. Er werd nadruk gelegd op moraliteit, maar nooit toegeschreven aan een spiritueel of goddelijk wezen. De dominante religie van ons land, het Christendom, leek een persoon te belasten met te veel schuld. Ik was niet echt bekend met andere religies. Ik zou graag zeggen dat ik, in de wetenschap van mijn spirituele leegte, een spirituele zoektocht begon en verschillende religies in detail bestudeerde. Maar ik was er te comfortabel mee om dat te doen. Ik kom uit een liefdevolle en ondersteunende familie. Ik had veel interessante en ondersteunende vrienden. Ik genoot volop van mijn universitaire studies en ik was succesvol op de universiteit. In plaats daarvan was het de "toevallige" ontmoeting met verschillende moslims die mijn studie van de Islam instigieerde.
Sharif was een van de eerste moslims die me intrigeerde. Hij was een oudere man die werkte in een bijlesprogramma voor actieve maatregelen waar ik zojuist aan was begonnen. Hij legde uit dat hoewel zijn baan weinig monetaire beloning opleverde, het plezier dat hij haalde uit het onderwijzen van studenten hem alle beloning opleverde die hij nodig had. Hij sprak zacht en oprecht. Zijn houding viel me meer op dan zijn woorden, en ik dacht: "Ik hoop dat ik op zijn leeftijd zijn vrede van geest heb." Dat was in 1987.
Naarmate ik meer moslims ontmoette, werd ik niet alleen getroffen door hun innerlijke vrede, maar ook door de kracht van hun geloof. Deze zachte zielen stonden in contrast met het gewelddadige, seksistische beeld dat ik had van de Islam. Toen ontmoette ik Imran, een moslimvriend van mijn broer, die ik al snel realiseerde me dat het het type man was dat ik zou willen huwen. Hij was intelligent, oprecht, onafhankelijk en in vrede met zichzelf. Toen we er beiden over eens waren dat er potentieel was voor een huwelijk, begon ik mijn serieuze studie van de Islam. Aanvankelijk had ik geen intentie om moslim te worden; ik wilde alleen zijn religie begrijpen omdat hij had laten zien dat hij zijn kinderen als moslims zou willen opvoeden. Mijn antwoord was: "Als ze opgroeien als oprecht, vreedzaam en vriendelijk als hij is, dan heb ik er geen probleem mee. Maar ik voel me wel verplicht om de Islam beter te begrijpen."
Achteraf gezien realiseeer ik me dat ik aangetrokken werd tot deze vreedzame zielen omdat ik mijn eigen gebrek aan innerlijke rust en overtuiging voelde. Er was een innerlijk leegte die niet volledig werd bevredigd door academisch succes of menselijke relaties. Echter, op dat moment zou ik nooit hebben gezegd dat ik aangetrokken werd tot de Islam voor mezelf. Ik beschouwde het eerder als een intellectuele bezigheid. Deze perceptie was compatibel met mijn gecontroleerde, academische levensstijl.
Omdat ik mezelf een feministe noemde, richtte mijn vroege lectuur zich op vrouwen in de Islam. Ik dacht dat de Islam vrouwen onderdrukte. In mijn cursussen Vrouwenstudies had ik gelezen over moslimvrouwen die niet mochten hun huizen verlaten en gedwongen werden hun hoofden te bedekken. Natuurlijk zag ik hijab als een onderdrukkend instrument dat door mannen werd opgelegd, in plaats van als een uiting van zelfrespect en waardigheid. Wat ik in mijn lectuur ontdekte, verbaasde me. De Islam onderdrukt vrouwen niet alleen niet, maar bevrijdt ze daadwerkelijk, door hen in de 6e eeuw rechten te geven die we pas in deze eeuw in dit land hebben verworven: het recht om eigendom en vermogen te bezitten en dat in haar naam te behouden na het huwelijk; het recht om te stemmen; en het recht om te scheiden.
Deze realisatie kwam niet gemakkelijk tot stand.... Ik verzette me er bij elke stap tegen. Maar er waren altijd antwoorden op mijn vragen. Waarom is er polygamie? Het is alleen toegestaan als de man alle vier gelijk kan behandelen en zelfs dan wordt het ontmoedigd. Het stelt echter wel in staat voor die tijden in de geschiedenis waarin er meer vrouwen dan mannen zijn, vooral in tijden van oorlog, zodat sommige vrouwen niet worden onthouden van een relatie en kinderen. Bovendien is het superieur aan de minnaressenrelatie die hier zo wijdverbreid is, aangezien de vrouw een wettelijk recht heeft op steun als ze een kind heeft. Dit was slechts één van de vele vragen, waarvan de antwoorden me uiteindelijk bewijzen dat vrouwen in de Islam volledige rechten hebben als individuen in de samenleving.
Deze ontdekkingen namen echter niet alle angsten weg. Het volgende jaar was een periode van intense emotionele ontwrichting. Nadat ik in de lente van 1989 mijn cursussen voor mijn master in Latijns-Amerikaanse Studies had afgerond, besloot ik een jaar te gaan lesgeven als vervanger. Dit stelde me in staat om veel tijd te besteden aan het bestuderen van de Islam. Veel dingen die ik over de Islam las, gaven zin. Ze pasten echter niet in mijn perceptie van de wereld. Ik had religie altijd beschouwd als een crutch. Maar zou het kunnen dat het de waarheid was? Veroorzaken religies niet veel van de onderdrukking en oorlogen in de wereld? Hoe kon ik dan overwegen om te trouwen met een man die een van de belangrijkste religies ter wereld volgt? Elke week werd ik geconfronteerd met een nieuw verhaal in het nieuws, op de radio of in de krant over de onderdrukking van moslimvrouwen. Kon ik, als feministe, echt overwegen om te trouwen in die samenleving? Er werden wenkbrauwen gefronst. Mensen spraken in bezorgde toon over me achter mijn rug. Binnen enkele maanden werd mijn veilige wereld van 24 jaar op zijn kop gezet. Ik voelde niet langer dat ik wist wat juist of onjuist was. Wat zwart en wit was, was nu allemaal grijs.
Maar er was iets dat me in beweging hield. En het was meer dan mijn verlangen om te trouwen met Imran. Op elk moment had ik kunnen stoppen met mijn studie van de Islam en geaccepteerd kunnen worden in een kring van feministen, socialistische vrienden en in de liefdevolle armen van mijn familie. Hoewel deze mensen me nooit hebben verlaten, spookten ze me na met hun invloed. Ik maakte me zorgen over wat ze zouden zeggen of denken, vooral omdat ik mezelf altijd had beoordeeld door de ogen van anderen. Dus isoleerde ik mezelf. Ik sprak alleen met mijn familie en vrienden die me niet zouden veroordelen. En ik las.
Het was geen geïnteresseerde, niet-geïnteresseerde studie van de Islam meer. Het was een strijd voor mijn eigen identiteit. Tot dat moment had ik veel succesvolle term papers geschreven. Ik wist hoe je onderzoek doet en een stelling ondersteunt. Maar mijn karakter was nog nooit in het spel geweest. Voor het eerst realiseerde ik me dat ik altijd had geschreven om anderen te plezieren. Nu studeerde ik voor mijn eigen geest. Het was eng. Hoewel ik wist dat mijn vrienden en familie van me hielden, konden ze me de antwoorden niet geven. Ik wilde niet langer leunen op hun steun. Imran was er altijd om mijn vragen te beantwoorden. Hoewel ik zijn geduld en zijn geloof dat alles het beste zou uitpakken bewonderde, wilde ik niet te zwaar op hem leunen uit angst dat ik dit misschien alleen voor een man deed en niet voor mezelf. Ik voelde dat ik niets en niemand had om op te leunen. Alleen, bang en gevuld met zelf twijfel, ging ik verder met lezen.
Nadat ik mijn nieuwsgierigheid over vrouwen in de Islam had gestild en verrast was door de resultaten, begon ik over het leven van de Profeet Mohammed te lezen en de Qu'ran zelf te lezen. Toen ik over de Profeet Mohammed (PBUH) las, begon ik mijn eerste overtuiging in twijfel te trekken dat hij slechts een uitzonderlijke leider was. Zijn eerlijkheid vóór enige openbaringen, zijn vriendelijkheid, zijn inzicht, zijn blik op zijn heden en de toekomst - alles deed me mijn eerste premisse in twijfel trekken. Zijn volharding in tegenspoed en, later, zijn nederigheid in het aangezicht van verbazingwekkend succes leken menselijke natuur te verloochenen. Zelfs op het hoogtepunt van zijn succes, toen hij enorme rijkdom had kunnen genieten, weigerde hij meer te hebben dan zijn armste metgezellen in de Islam.
Langzaam dook ik steeds dieper in de Qu'ran. Ik vroeg me af: "Is een mens in staat tot zo'n subtiel, verstrekkend boek?" Bovendien zijn er delen die bedoeld zijn om de Profeet zelf te begeleiden, en hem ook te berispen. Ik vroeg me af of de Profeet zichzelf zou berispen.
Naarmate ik langzaam door de Qu'ran heen werkte, werd het steeds minder een intellectuele activiteit en steeds meer een persoonlijke strijd. Er waren dagen dat ik elk woord verwierp - een manier vond om het te veroordelen, het niet waar te laten zijn. Maar toen zou ik plotseling een zin tegenkomen die rechtstreeks tot me sprak. Dit gebeurde voor het eerst toen ik veel innerlijke onrust en twijfel begon te ervaren en ik enkele verzen aan het einde van hoofdstuk twee las: "Allah legt geen ziel meer op dan zij vermag" (2:286). Hoewel ik op dat moment niet zou hebben gezegd dat ik in Allah geloofde, was het alsof een last van mijn hart werd opgelicht toen ik deze woorden las.
Ik bleef veel angsten hebben terwijl ik de Islam bestudeerde. Zou ik nog steeds dicht bij mijn familie staan als ik moslim zou worden? Zou ik eindigen in een onderdrukkend huwelijk? Zou ik nog steeds "open-minded" zijn? Ik geloofde dat seculier humanisme de meest open-minded benadering van het leven was. Langzaam begon ik te beseffen dat seculier humanisme net zozeer een ideologie, een dogma, is als de Islam. Ik realiseerde me dat iedereen zijn ideologie had en dat ik de mijne bewust moest kiezen. Ik realiseerde me dat ik vertrouwen moest hebben in mijn eigen intellect en mijn eigen beslissingen moest nemen - dat ik niet beïnvloed moest worden door de negatieve reacties van mijn "open-minded," "progressieve" vrienden. Tijdens deze tijd, toen ik me meer terugtrok, werd ik intellectueel vrijer dan ooit in mijn leven.
Tweeënhalf jaar later had ik de Koran voltooid, was ik verheugd over haar beschrijvingen van de natuur en vaak gerustgesteld door haar wijsheid. Ik had geleerd over het buitengewone leven van de Profeet Mohammed (PBUH); ik was tevreden met de realisatie dat de Islam begrijpt dat mannen en vrouwen verschillend maar gelijk zijn; en ik ontdekte dat de Islam ware gelijkheid gaf niet alleen aan mannen en vrouwen, maar aan alle rassen en sociale klassen, en oordeelde alleen naar iemands niveau van vroomheid. En ik had vertrouwen in mezelf en mijn eigen beslissingen gekregen. Het was toen dat ik bij de uiteindelijke, cruciale vraag kwam: Geloof ik in één God? Dit is de basis van een moslim zijn. Nadat ik mijn nieuwsgierigheid over de regels en de historische opkomst van de Islam had gestild, kwam ik eindelijk bij deze cruciale vraag, de essentie van het moslim zijn. Het was alsof ik achteruit was gegaan: beginnend met de details voordat ik eindelijk de spirituele vraag bereikte. Ik moest door de technische details waden en mijn academische kant tevredenstellen voordat ik eindelijk de spirituele vraag kon aanpakken. Deden we.... Kon ik mijn vertrouwen plaatsen in een groter wezen? Kon ik mijn seculiere humanistische benadering van het leven opgeven?
Tweemaal besloot ik de shahadah uit te spreken en veranderde ik de volgende dag van gedachten. Op een middag knielde ik zelfs en raakte ik mijn voorhoofd op de vloer, zoals ik vaak had gezien dat moslims deden, en vroeg om leiding. Ik voelde zo'n vrede in die positie. Misschien was ik op dat moment een moslim in hart, maar toen ik opstond, was mijn geest er nog niet klaar voor om de shahadah officieel uit te spreken.
Na dat moment gingen nog een paar weken voorbij. Ik begon mijn nieuwe baan: lesgeven aan de middelbare school. De dagen begonnen heel snel voorbij te gaan, een opschudding van lesgeven, discipline en papers om te corrigeren. Terwijl mijn dagen zo snel voorbijgingen, drong de gedachte tot me door dat ik niet uit deze wereld wilde vertrekken zonder mijn geloof in Allah te hebben verklaard. Intellectueel begreep ik dat het bewijs aanwezig in het leven van de Profeet Mohammed (PBUH) en in de Koran te overtuigend was om te ontkennen. En op dat moment was ik ook in mijn hart klaar voor de Islam. Ik had mijn hele leven verlangd naar een waarheid waarin hart en geest compatibel zouden zijn, actie met gedachte, intellect met emotie. Ik vond die realiteit in de Islam. Met die realiteit kwam een echt zelfvertrouwen en intellectuele vrijheid. Een paar dagen nadat ik de shahadah had uitgesproken, schreef ik in mijn dagboek dat ik eindelijk in de Islam de validatie van mijn innerlijke gedachten en intuïtie heb gevonden. Door Allah te erkennen en te accepteren, heb ik de deur gevonden naar spirituele en intellectuele vrijheid.
Terug naar Verhalen over mensen die de Islam aannamen.