Vrouwen die de Islam aannamen [J]
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Getuigenis van Jenny
Melbourne, Australië
Oktober, 1998
Vaak, wanneer mensen me vragen ‘Hoe bent u tot de Islam gekomen?’, haal ik diep adem en probeer ik ze de ‘verkorte versie’ te vertellen. Ik denk niet dat de Islam iets is waar ik plotseling toe kwam, ook al voelde het op dat moment zo, maar het was iets waar ik geleidelijk aan naartoe werd geleid door verschillende ervaringen. Door dit stuk te schrijven hoop ik dat iemand het leest, zich met sommige dingen kan identificeren en mogelijk wordt aangemoedigd om meer te leren over de echte Islam.
Ik werd geboren in 1978 in Australië, gedoopt en opgevoed als ‘Christen’. Als kind keek ik ernaar uit om naar de kerk te gaan en naar de zondagsschool. Hoewel ik me er nog steeds aan kan herinneren dat ik er naar uitkeek, kan ik me niet veel van het bezoek herinneren. Misschien was het wel het aantrekken van mijn mooiste kleren, misschien het zien van de andere kinderen, misschien de verhalen, of misschien was het gewoon dat ik naar uitkeek naar de beroemde zondagse lunch van mijn grootmoeder als ik thuis kwam. Mijn familie was helemaal niet streng met betrekking tot religie - de bijbel werd nooit buiten de kerk gelezen, naar wat ik wist, er werd nooit een gebed op gezegd voor het eten. Simpel gezegd, religie was gewoon geen groot probleem in ons leven. Ik kan me herinneren dat ik soms met mijn familie naar de kerk ging, en naarmate ik ouder werd, kan ik me herinneren dat ik geïrriteerd raakte wanneer de andere leden van mijn familie ervoor kozen om niet te komen. Dus de laatste paar jaar ging ik alleen naar de kerk.
Op het moment dat ik naar de basisschool ging, was ‘Religieuze Onderwijs’ een les die wekelijks werd gegeven. We leerden over ‘ware christelijke waarden’ en kregen exemplaren van de bijbel. Hoewel ik het op dat moment niet zou toegeven, keek ik ook naar die lessen uit. Het was iets interessants om over te leren, iets waarvan ik geloofde dat het een soort belangrijkheid had, alleen wist ik niet wat.
In mijn middelbare jaren ging ik naar een middelbare school voor alleen meisjes. Daar hadden we geen soort religieuze lessen, en ik denk dat ik dat tot op zekere hoogte miste, omdat ik toen begon de bijbel in mijn eigen tijd te lezen. Op dat moment las ik hem ‘uit interesse’. Ik geloofde dat God bestond, maar niet in de vorm die vaak in de kerk werd beschreven. Wat de Drie-eenheid betreft, hoopte ik dat ik dat misschien zou begrijpen naarmate ik ouder werd. Er waren veel dingen die me verwarden, vandaar dat er ‘religieuze’ tijden in mijn leven waren waarin ik de bijbel las en mijn best deed om hem te volgen, en toen raakte ik verward en dacht ik dat het allemaal te veel was om te begrijpen. Ik herinner me dat ik met een christelijk meisje in mijn wiskundeklas sprak. Dat gaf me misschien een reden om naar wiskunde uit te kijken. Ik vroeg haar over dingen die ik niet begreep, en hoewel ik sommige uitleg kon begrijpen, leken andere niet logisch genoeg om de christendom 100% te vertrouwen.
Ik kan niet zeggen dat ik me ooit comfortabel heb gevoeld met veel aspecten van de Australische cultuur. Ik begreep bijvoorbeeld niet waarom men alcohol dronk of meerdere boyfriends had. Ik voelde altijd dat er veel druk was en soms huilde ik bij de gedachte aan ‘opgroeien’ vanwege wat ‘opgroeien’ betekende in deze cultuur. Mijn familie reisde behoorlijk vaak naar het buitenland en ik dacht altijd dat ik door te reizen misschien een land kon vinden waar ik een comfortabel leven kon leiden en me niet onder druk hoefde te voelen zoals ik deed. Na drie weken doorgebracht te hebben in Japan op een studentenuitwisselingsprogramma, besloot ik dat ik weer terug wilde gaan voor een langdurige uitwisseling. In mijn laatste jaar van de middelbare school werd ik geaccepteerd om een jaar lang naar een middelbare school in Japan te gaan.
Voordat ik Australië verliet om een jaar in het buitenland door te brengen, ging ik door een van mijn ‘religieuze fases’. Ik probeerde deze fases vaak voor mijn ouders te verbergen. Om de een of andere reden dacht ik dat ze me zouden uitlachen als ik de bijbel las. De nacht voordat ik naar Japan vloog, was mijn koffer al gepakt, maar ik bleef op tot mijn ouders naar bed waren gegaan, zodat ik de bijbel ook kon pakken. Ik wilde niet dat mijn ouders wisten dat ik hem meenam.
Mijn jaar in Japan was op geen enkele manier de meest plezierige ervaring van mijn leven. Ik stuitte op probleem na probleem. Op dat moment was het moeilijk. Ik was 17 jaar oud toen ik daarheen ging en ik denk dat ik dat jaar veel waardevolle lessen heb geleerd. Een daarvan was ‘de dingen zijn niet altijd wat ze lijken’. Op een bepaald moment voelde ik me alsof ik alles kwijt was - mijn Japanse schoolvrienden (vrienden waren altijd erg belangrijk voor me, zelfs in Australië), mijn Japanse families, en toen kreeg ik een telefoontje waarin stond dat ik een paar maanden te vroeg naar Australië zou worden teruggestuurd. Ik had ‘alles kwijt’ - inclusief de droom die ik al zo lang koesterde. De nacht dat ik dat telefoontje kreeg, pakte ik mijn bijbel erbij. Ik dacht dat ik er misschien wat troost in kon vinden, en ik wist dat, wat er ook gebeurde, God de waarheid kende over alles wat iedereen doet en dat geen enkele roddel en leugen dat zou kunnen veranderen. Ik had altijd geloofd dat moeilijke tijden ons nooit worden gegeven om ‘ons te stoppen’, maar om ons te helpen groeien. Met dat in gedachten was ik vastbesloten om in Japan te blijven voor het hele jaar en op de een of andere manier te proberen de belachelijke geruchten te stoppen. Alhamdulillah was ik in staat om dat te doen.
Uit dat jaar begreep ik dat niet alleen elke cultuur anders is, maar dat ze allebei goede en slechte punten hebben. Ik kwam tot het besef dat ik niet op zoek was naar een cultuur... maar naar iets anders.
Ik ging naar een katholieke meisjesschool in Japan. We hadden elke week een bijeenkomst waar we baden, liedjes zongen en naar de hoofdprijs luisterden die ons lange toespraken gaf. In het begin voelde ik me niet op mijn gemak bij deze bijeenkomsten. Ik kreeg een exemplaar van het liedboek mee, samen met de kralen die je over je handen doet als je bidt. Ik probeerde in het begin te voorkomen dat ik erheen ging, maar besloot toen dat ik dingen niet dezelfde betekenis hoefde te geven als anderen. Toen ik bad, bad ik tot dezelfde God tot wie ik altijd had gebeden - de Ene en Alleen God. Ik kan niet zeggen dat ik het boeddhisme echt begrijp. Telkens als ik probeerde meer te weten te komen, liep ik tegen doodlopende wegen aan. Ik vroeg zelfs een Japanse man die Engels gaf. Hij was vaak in Amerika geweest en zei dat hij in Japan boeddhist was en in Amerika christen. Er waren een paar dingen aan het boeddhisme die ik interessant vond, maar het was iets dat ik niet als een religie kon beschouwen.
Op veel manieren koos ik wat ik leuk vond uit religies en spirituele filosofieën en vormde ik wat ik mijn ‘Jenny Religie’ beschouwde. Ik verzamelde filosofische citaten na filosofische citaten in de middelbare school, verdiepte me in dingen zoals de Celestine Prophecy en Engelen toen ik terugkeerde naar Australië, en hield nog steeds vast aan de christelijke overtuigingen die voor mij logisch waren. Ik voelde me voortdurend op zoek naar de waarheid.
Toen ik terugkeerde naar Australië vanuit Japan was ik dichter bij een meisje gekomen waarmee ik naar de middelbare school was gegaan. Ze was altijd iemand die ik als een goede vriendin beschouwde, maar niet in ‘mijn vriendengroep’ zat, waar ik in de klas of tijdens de lunch mee zat. Sommige van de mensen in die groep heb ik sindsdien niet meer gehoord en niet meer gezien. Ik realiseerde me dat dit andere meisje en ik veel meer gemeen hadden dan ik in eerste instantie dacht. Misschien kwam dit doordat ik veel was veranderd in Japan, of misschien kwam het doordat ik had geleerd dat ‘sociaal acceptabel’ en populair zijn niet belangrijk was, omdat de mensen die die oordelen vellen niet altijd moreel juist zijn. Ik gaf er eigenlijk niet meer om wie mijn vriend was en wie niet, maar ik gaf er wel om dat ik trouw was aan mezelf en weigerde me aan te passen om anderen te plezieren. Ik voelde dat ik had ontdekt wie ik echt was door alles wat ik voorheen belangrijk had gevonden, te verliezen.
Het meisje waarmee ik dichter was gekomen was moslima, niet dat ik dat op dat moment realiseerde. Op een nacht zaten we in
McDonalds, gebruikmakend van hun ‘gratis bijvulf koffie’ aanbieding en praatten we over religie, voornamelijk over hoe we in God geloofden. Zij was degene die het meeste vragen stelde, over hoe ik God te ‘zijn’ dacht. Ik vond het gesprek leuk en voelde ergens dat ik haar wel degelijk kon overtuigen met mijn ‘Jenny Religie’. Toen we thuis waren, haalde ze de 40 hadith Qudsi erbij en las ze die zelf door. Ze las enkele ervan voor, wat mij natuurlijk interesse wekte. Ik vroeg haar om de boeken van haar te mogen lenen, zodat ik ze ook kon gaan zitten lezen, wat ik ook deed. Het lezen van de boeken was op sommige manieren beangstigend. Voor mij konden voorbeelden van de Islam te vinden zijn in tv-nieuwsberichten en in boeken zoals ‘Princess’ en ‘Not without my daughter’. Zeker dacht ik, de hadith waren slechts een goed deel ervan, maar het slechte deel was er ook.
Vanaf daar ging ik terug naar mijn universiteit voor de start van het semester en kon ik de boeken van mijn vriendin niet meer zomaar pakken, dus begon ik op het internet te zoeken. Ik had al ‘ontmoet’ met enkele moslims op de IRC, maar ik beschouwde hen ook als mijn vrienden en dat zij mij geen ‘waarheid’ over de Islam zouden vertellen. Ik dacht dat ze alleen de goede delen zouden vertellen. Ik stelde hen wel vragen en Masha’Allah, ze waren een grote hulp. Ik herinner me nog dat ik een moslim man vroeg of hij in engelen geloofde. Engelen waren een onderdeel van mijn ‘Jenny Religie’ en ik geloofde zeker niet dat een moslim man zou toegeven dat hij in het bestaan van engelen geloofde!! Mijn beperkt en onwetend begrip van een moslim man was iemand die zijn vrouw sloeg, baby meisjes doodde en een terrorist was in zijn vrije tijd. Zo’n persoon zou onmogelijk in engelen kunnen geloven, dacht ik... natuurlijk was ik geschokt toen hij zei ‘Natuurlijk geloof ik in engelen’. Vanaf dat moment was ik geïnteresseerd om te weten wat moslims nog meer geloofden.
Ik denk vaak dat ik aanvankelijk doorgaans doorbood met het lezen over de Islam via het internet om het tegendeel te bewijzen. Ik was altijd op zoek naar dat ‘slechte deel’. Niet iedereen kon zo’n slecht beeld van de Islam hebben als er geen reden voor was. Ik had altijd een slecht of een onlogisch deel gevonden in elke religie die ik had bestudeerd... dus waarom zou de Islam anders zijn? Ik herinner me dat ik voor het eerst een islamitische chat site vond en verwachtte dat ik onderdrukte vrouwen zou zien die slechts luisterden naar wat de mannen zeiden. Ik verwachtte dat ze geen mening zouden hebben, ik verwachtte ‘het typische moslim meisje’ waar ik altijd medelijden mee had gevoeld. Tot mijn verbazing zag ik meisjes vrolijk kletsen, met meningen die ze mochten uiten. Moslim meisjes die op de een of andere manier meer bevrijd waren dan ik me voelde.
Mijn leerproces over de Islam via het internet ging verder door te chatten met veel mensen en homepage na homepage af te drukken. Hoe meer ik leerde, hoe meer ik bang werd. Ik vertelde geen van mijn vrienden dat ik over de Islam las, zelfs niet mijn beste vriendin. In eerste instantie was dat omdat ik niet wilde dat ze me alleen de ‘goede delen’ zouden vertellen, en zelfs toen ik realiseerde dat ik geen van de slechte delen zou vinden, wilde ik niet dat ze hun hoop zouden stellen op mijn bekeerlijkheid tot de Islam. Ik wilde dat deze ‘beslissing’ een beslissing was die ik zelf maakte - zonder druk.
Deze ‘beslissing’ waar ik naar verwijs, was eigenlijk geen beslissing. Vaak wordt me gevraagd ‘Wat heeft je ertoe aangezet om moslim te worden?’, maar wanneer iets zo duidelijk en logisch als de Islam voor je wordt gepresenteerd, is er geen keuze. Dit betekent niet dat het makkelijker werd om de Shahadah uit te spreken. Er waren veel dingen die me in eerste instantie tegenhielden. Ten eerste dacht ik niet dat ik genoeg over de Islam wist... maar toen maakte het niet uit, want ik wist dat ik nooit iets onlogisch of ‘slecht’ zou vinden. Ik realiseerde me dat het uitspreken van de Shahadah niet de laatste stap is, maar de eerste. Insha-Allah zal ik gedurende mijn leven blijven leren. Het andere dat me aarzelend maakte, was het veranderen van de betekenis van het woord ‘Islam’ van alle slechte dingen die ik ermee had verbonden. Ik dacht altijd dat ik nooit moslim kon zijn!! Om toen te leren dat mijn ‘Jenny Religie’ en overtuigingen, bijvoorbeeld het idee van Allah als Eén, daadwerkelijk Islam waren, was in eerste instantie moeilijk. De Islam bracht alles samen, alles maakte zin. Voor mij was het vinden van de Islam als een grote busrit - ik was gestopt en had naar al de haltes gekeken, had er een beetje van elke halte meegenomen en was de reis voortgezet. Toen ik de Islam vond, wist ik dat het de ‘laatste halte’ was van mijn lange rit.
In oktober 1997 ging mijn beste vriendin met me mee om mijn Shahadah uit te spreken in een Islamitisch centrum in Melbourne (Jeffcott st). Ik was nog steeds bang op dat moment, maar nadat een van de zusters de artikelen van het geloof had doorgenomen en ik er een mentale vinkje naast had gezet, wist ik dat er niets anders overbleef dan het met mijn mond uit te spreken. Ik huil nog steeds als ik denk aan het moment dat ik ‘Ja.. ik zal het doen’ zei. Ik liet eindelijk de mentale muur die me tegenhield vallen. Ik moest in het Arabisch herhalen na de zuster. Bij haar eerste woord begon ik te huilen. Het is een gevoel dat ik niet kan uitleggen. Mijn vriendin zat naast me, maar een beetje achter me, ik realiseerde me het toen niet, maar ze was al aan het huilen. Ik voelde zoveel kracht om me heen en in de woorden, maar ik voelde zelf zo zwak.
Soms denk ik dat mijn familie zich afvraagt of dit een fase is waar ik doorheen ga... net als mijn andere fases. Ik was zelfs vegetariër totdat mijn moeder me vertelde wat er voor het avondeten stond - een gebraden gerecht. Er is nog zoveel voor mij om te leren, maar één ding dat ik mensen wil laten begrijpen, is dat ik Alhamdulillah weet dat de Islam een zegen voor de mensheid is. Hoe meer je leert, Insha-Allah, hoe meer schoonheid je zult zien in de Islam.
Uw zuster in de Islam,Jenny
Jewellee
Ik ben een nieuwe moslim. Ik schrijf om je te vertellen ‘waarom’ ik bekeerd ben naar de Islam, maar het zal meer lijken op ‘hoe.’
Vorig jaar, op de leeftijd van 23, probeerde ik een import/export bedrijf te openen om kinderboeken overzee te verkopen. Er werd veel nagedacht over mijn beslissing om met Saoedi-Arabië te werken boven elk ander land. Nadat ik de Saoedi-Arabische Commercial Office bij de Royal Embassy in Washington DC had benaderd, leerde ik dat alle contracten met mijn sponsor in het Arabisch moeten zijn om rechtsgeldig te zijn. Dat spoorde me aan om Arabisch te leren, zodat ik zou weten wat ik aan het tekenen was. Ik ging naar een lokale taalschool waar ik lessen volgde met
een privéleraar genaamd Suad. Ze was een van de aardigste mensen die ik ooit heb ontmoet, evenals een van de meest religieuze. Alle boeken, tapes en video's waaruit ik studeerde, draaiden om de Islam (Ifta Ya Sim Sim, enz.), dus zonder het te beseffen leerde ik de hele tijd over de Islam!
Ik ben niet opgegroeid met enige religieuze indoctrinatie. Ik kende de basis, maar ik was nooit naar de kerk geweest.
Tegelijkertijd als dit gebeurde, had ik de zwaarste tijd van mijn leven. Ik was aan de oostkust en mijn familie was aan de westkust, de vrienden die ik had, gedroegen zich niet als het 'goede' soort mensen waarmee ik wist dat ik om me heen moest hangen, en ik had echt moeilijke geldproblemen (wie heeft dat niet). Ik huilde bijna elke dag. Ik heb me nooit zo alleen gevoeld in mijn leven. Het had invloed op mijn baan en mijn Arabische lessen. Suad merkte het op, en ze was er altijd om te luisteren. Ze gaf het beste advies (Islamitisch), en ze had altijd gelijk. Ze vertelde me dat als ik me helemaal zou onderwerpen aan Allah, Hij al mijn pijn en eenzaamheid zou wegnemen. Dat was op een donderdag. Die nacht vroeg ik Allah om me te helpen, toen ik de volgende dag wakker werd, voelde ik me volledig verlicht van al mijn pijn. Ik kon hardop zeggen: "Allah zal er voor zorgen" en dat menen. Ik bracht dat weekend door met praten met Suad over de Islam en ik leerde dat ik meer over de Islam wist dan ik dacht! Op zondag deed ik mijn Shahada tijdens een bijeenkomst van een Islamitische Vrouwen Groep. De volgende vrijdag, 20 januari 1995, na het middaggebed, deed ik mijn openbare Shahada in de Masjid Dal Hijrah in Falls Church, Virginia. Ramadhan begon kort daarna, en ik ging naar Mekka voor Umrah aan het einde van Ramadhan (laatste 10 dagen). Het is het beste wat ik ooit in mijn leven heb gedaan en ik heb nooit teruggekeken.
Mijn ervaringen met de Islam hebben me geleerd dat als je Gods richting volgt (het is lastig om het een wet te noemen, omdat het er veel meer om draait) je alles zult hebben wat je nodig hebt en vaak wat je wilt, inshallah. Geloof in Allah is het beste voordeel dat iemand zichzelf kan geven!Jihadah
Ik ben opgegroeid in de Verenigde Staten, Philadelphia Pa. Ik ben opgevoed als een christen in de Baptist Church. Mijn moeder dwong me elke zondag naar de kerk te gaan en op die dag mocht er alleen Gospel muziek worden afgespeeld. Ik vond de kerk nooit zo leuk, het leek me altijd een plek voor een modeshow. Je moest je allerbeste outfit dragen en zitten en de outfits van de anderen bekijken terwijl ze binnenkwamen. Ik zag mensen elkaar stoten terwijl ze de mensen zagen binnenkomen en over hen roddelen of naar hen kijken met hun neus in de lucht. Ik merkte dat sommigen erg ongemakkelijk waren over wat ze droegen, omdat ze wisten dat ze daarna bekritiseerd zouden worden. Ik vond die sfeer nooit prettig.
Toen kwam de tijd voor de dienst, nu was het de beurt aan de prediker om zich te laten zien. Hij zou langzaam en rustig beginnen met de preek en het zou escaleren naarmate hij verder ging. Al snel zou hij de Bijbel pakken en beginnen te preken en op en neer te springen, overal zweet. De mensen zouden blij met hem worden en zouden gaan schreeuwen en zich overgeven. En het kwam nooit voor dat wanneer de mensen op die manier opgewonden raakten, ze de geldcontainer rond zouden geven, en dat ze, door zo opgewonden te zijn, alles zouden geven wat ze hadden zonder erover na te denken. Ik kon nooit begrijpen waarom, wanneer de prediker opgewonden raakte, zij dat ook waren. Het drong nooit tot me door, en ik vroeg me af waarom.
Dus ging ik naar huis en begon de Bijbel te lezen. Ik was er zeker van dat ik daar mijn antwoord zou vinden op de vraag waarom ik niet leek op de rest van de Heilige mensen. Ik dacht echt dat ik iets verkeerd deed. Maar toen ik de Bijbel las, merkte ik nooit dat een van hun mensen daar ooit omhoog sprong en blij werd. Ik herinner me dat ik las toen Jezus werd verraden door een van zijn discipelen genaamd Judas en hij (Jezus) achter een berg ging om te bidden. Ik kan me herinneren dat ik dacht: Wie is God (ASTAGHFIRULLAH) aan wie bidt? Ik wist toen dat er iets mis was. Dus vroeg ik dit aan mijn moeder en grootmoeder en zij zouden me vertellen dat hij tot de Vader bidt. Nou, dat gooide me in totale verwarring en ik ging op die manier door totdat ik een tiener was en concludeerde dat de kerk gewoon niet voor mij was. Dus ik was nooit een religieus persoon.
Ik merkte vroeger dat de moslimse zusters langs de weg of in de bus liepen, ze sprongen me in het oog, ik wilde weten waar ze allemaal mee bezig waren, maar ik wist niet hoe ik ze moest aanspreken. Ik had een vriendin en zij vertelde me om hen te begroeten met *assalaamu alaikum*. Dus zei ik de volgende keer dat ik een moslimse zuster zag, dat ik dat zou zeggen. Zij vertelde me dat de moslims een boek hebben dat de Heilige Koran heet en dat ze geen varkensvlees eten. Geen van ons begreep waarom ze zich zo bedekten, maar vonden het best wel leuk. Het zorgde ervoor dat ze opvielen, en ze gedroegen zich altijd zo goed.
Op een dag zat ik in de bus naar het centrum en een moslima stapte op de bus, en ik groette haar met *assalaamualaikum* en zij groette mij terug, dus vroeg ik haar waar ik een exemplaar van de Heilige Koran kon krijgen en zij vertelde het mij. De volgende dag ging ik meteen en haalde ik er een. Toen ik begon te lezen in dit boek, gaf het me een goed gevoel, ik kon het begrijpen en ik kon het niet neerleggen.
Ik besloot om in het leger te gaan en ik nam de Koran mee en bleef het lezen en vertelde mijn legermaatjes over wat erin stond. Dit ging door gedurende drie jaar en ik herhaalde mijn dienst voor nog twee jaar en ging naar Texas. Mijn kamergenoot was een boeddhist en ik zag haar wel eens haar ding doen bij een klein doosje en ze zou zingen en belletjes rinkelen voor kaarsen. Ik vertelde haar dat ik geïnteresseerd was in de Islam en over wat ik las. Op een dag ging ze weg en toen ze terugkwam, gaf ze me een vel papier en zei: Misschien ben je hierin geïnteresseerd. Het was over de Islam en waar ze elkaar op vrijdagdagen ontmoetten. Ik nam het en gooide het in mijn locker.
Ongeveer een dag of twee later besloot ik naar deze plek te gaan en te kijken waar Islam over ging. Ik ging en luisterde naar de *khutbah* en vond het erg leuk om te horen. Hij had het over de mensen en hun gedrag, en hoe de vrouwen zich kleedden, en seks voor het huwelijk. Het maakte een goede indruk op me en de zusters waren zo aardig voor me. Ze probeerden me niet te bekeren, maar ze nodigden me terug uit. Dus de volgende vrijdag ging ik terug en nogmaals ik hield van de *khutbah*, wat hij zei was een realiteit, het was waar. De zusters vertelden me dat ze een picknick in het park zouden hebben de volgende week en me graag wilden uitnodigen en ik accepteerde de uitnodiging.
De volgende week kwam eraan en we gingen naar het park. We kwamen in de middag aan en ik keek toe terwijl de broeders de grond bedekten met witte lakens. Ik dacht bij mezelf: hier zullen we zitten en eten. Terwijl de zusters en ik op een bank zaten, stond een broeder op, trok zijn schoenen uit en stond in het midden van de lakens, hief zijn handen naar zijn oren en begon te zingen (ten minste dat dacht ik) en ik zei tegen mezelf: Wat is hij toch aan het doen? Ik vroeg de zuster naast me wat hij aan het doen was en ze zei: dit is een oproep tot het gebed. Toen keek ik naar hen terwijl ze het gebed volgens de Soennah verrichtten. Terwijl de ene opstond, boog de andere zich en een ander had zijn gezicht op de grond. Ik zat en observeerde. Toen ze allemaal klaar waren, kwam een andere broeder en riep opnieuw tot het gebed, maar deze keer stonden alle mensen op en vormden lijnen zoals we dat in het leger deden. Een man stond vooraan, terwijl alle anderen erachter in rijen stonden, net zoals we dat in formatie deden. De vrouwen stonden achteraan, verder weg. En ze begonnen te bidden. Ik had nog nooit zoiets ongelooflijks in mijn hele leven gezien, ik was overweldigd toen ik dat zag.
Ik wist toen en daar dat ik moslim wilde worden. Toen de dag voorbij was, zei ik tegen hen dat ik de volgende week terug zou komen en dat deed ik, maar deze keer zei ik tegen de zuster dat ik moslim wilde worden en zij vertelden hun imam en ik sprak de shahadah uit. Dat was de gelukkigste dag van mijn leven. Alle zusters knuffelden me en feliciteerden me, ik voelde me alsof ik in een nieuwe wereld was opgetild en ik heb nooit enig verschil gevoeld tot op de huidige dag. Al-hamdu lillahi rabbil 'alamin.
Moge Allah (SWT) ons allen leiden om Zijn decreet te accepteren. Moge Allah (SWT) ons allen sterk maken in het volgen, beoefenen en accepteren van deze geweldige *deen* in zijn geheel, en moge Allah (SWT) ons de kracht, het geloof en de steun geven om onze verlangens te bestrijden. Ameen!!!
JihadahTerug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen