Vrouwen die de Islam aannamen [H-J]
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Helena
Opgegroeid in een zogenaamd christelijk, maar in feite niet-religieus gezin, heb ik nooit de naam van God gehoord worden, nooit iemand bidden zien en ik leerde vroeg dat de enige reden om dingen te doen was om jezelf te bevoordelen. We vierden Kerstmis, Pasen, Midzomer en Allerheiligen en hoewel ik nooit wist waarom, heb ik het nooit in twijfel getrokken. Het hoorde bij het Zweeds zijn. Als christen (protestant) kun je iets doorlopen dat bevestiging heet wanneer je ongeveer 15 jaar oud bent. Dit is bedoeld als een les om je religie te leren kennen en dan je geloof te bevestigen. Ik wilde dit doen om meer te leren over het christendom, dus werd ik ingeschreven voor dit 3-weken durende kamp, dat een gecombineerd golf- en bevestigingskamp was. In de ochtenden hadden we lessen met een seniele priester en onze gedachten dwaalden af naar het aankomende potje golf. Ik heb niets geleerd.
Ik ging met gemak door de middelbare school. Ik voelde dat er niets kon kwaad doen. Mijn cijfers waren de best mogelijke en mijn zelfvertrouwen was op de top. Religie kwam nooit in mijn gedachten. Ik ging prima. Iedereen die ik kende die "religieus" was, had "het licht" gevonden nadat ze ofwel depressief of erg ziek waren geweest en ze zeiden dat ze Jezus in hun leven nodig hadden om te kunnen leven. Ik voelde dat ik alles kon doen wat ik me voorstelde en dat religie slechts een excuus was om de werkelijkheid te ontvluchten.
Op de college, begon ik na te denken over de betekenis van het leven. Ik had moeite met het accepteren van elke religie vanwege al de oorlogen en problemen die ermee verband hielden. Ik bedacht mijn eigen filosofie. Ik was ervan overtuigd dat een vorm van macht alles had geschapen, maar ik kon niet zeggen dat het God was. God voor mij was het christelijke beeld van een oude man met een lange witte baard en ik wist dat een oude man het universum niet had kunnen scheppen! Ik geloofde in een leven na de dood omdat ik gewoon niet kon geloven dat er geen gerechtigheid zou worden gedaan. Ik geloofde ook dat alles een reden had. Vanwege mijn achtergrond en opleiding werd ik misleid om te geloven in Darwin's theorie, aangezien deze als een feit wordt onderwezen. Hoe meer ik nadacht over de betekenis van het leven, hoe depressiever ik werd, en ik voelde dat dit leven als een gevangenis was. Ik verloor het grootste deel van mijn eetlust voor het leven.
Ik wist veel over het boeddhisme en het hindoeïsme, omdat ik er op school interesse in had. We leerden in detail over hun manier van denken en aanbidden. Ik wist niets over de Islam. Ik herinner me het religieboek van de middelbare school dat liet zien hoe moslims bidden. Het was als een strip om de bewegingen te laten zien, maar ik leerde niets over het geloof. Ik werd gevoed met alle propaganda via de massamedia en ik was ervan overtuigd dat alle moslimmannen hun vrouwen onderdrukten en hun kinderen sloegen. Ze waren allemaal gewelddadig en aarzelden niet om te doden.
In mijn laatste jaar van de college had ik een grote passie voor wetenschap en ik was er klaar voor om aan het werk te gaan. Een internationale carrière of op zijn minst enige internationale ervaring was nodig om mijn Engels te verbeteren en een voordeel te behalen ten opzichte van medische sollicitanten. Ik belandde in Boston en kwam voor vier moslims te staan. Op dat moment wist ik niet wie Mohammed was en wist ik niet dat Allah dezelfde god was als "God". Ik begon vragen te stellen en boeken te lezen, maar het belangrijkste was dat ik begon om te gaan met moslims. Ik had voorheen nooit vrienden uit een ander land gehad (laat staan uit een andere religie). Alle mensen die ik kende waren Zweeds. De moslims die ik ontmoette waren geweldige mensen. Ze accepteerden me meteen en ze dwongen me nooit iets op. Ze waren genereuzer tegen me dan mijn eigen familie. De Islam leek een goed systeem van het leven te zijn en ik erkende de structuur en stabiliteit die het bood, maar ik was er niet van overtuigd dat het iets voor mij was.
Een van mijn problemen was dat de wetenschap in strijd was met de religie (althans, vanuit wat ik wist over het christendom). Ik las het boek "The Bible, The Quran and Science" van Maurice Bucaille en al mijn wetenschappelijke vragen werden beantwoord! Hier was een religie die in lijn was met de moderne wetenschap. Ik voelde me opgewonden, maar het was nog niet in mijn hart.
Ik had een periode van brainstormen toen ik over alle nieuwe dingen die ik had geleerd nadacht. Ik voelde mijn hart verzachten en probeerde me een leven als moslima voor te stellen. Ik zag een nederig leven vol eerlijkheid, vrijgevigheid, stabiliteit, vrede, respect en vriendelijkheid. Het belangrijkste was dat ik een leven met een BETEKENIS zag. Ik wist dat ik mijn ego moest loslaten en me moest vernederen voor iets veel machtigers dan mezelf.
Tweemaal werd me de vraag gesteld: "Wat houdt je tegen om moslima te worden?". De eerste keer raakte ik in paniek en was mijn hersen blokkeerde. De tweede keer dacht ik even na om een excuus te verzinnen. Er was geen, dus zei ik de shahada, Al-Hamdulillah.
Liefs,
Helena
Iman*
Assalamu Alaikum,
Ik wist niet veel van de Islam toen ik mijn moslimman huwde. Maar vroeg in de relatie leerde ik de basis en had ik er respect voor. Ik groeide op in een religieus lutherse conservatieve thuis met praktiserende ouders die ons vanaf de geboorte naar de kerk brachten. Op de universiteit verliet ik onze kerk en voelde ik me vreemd om een andere kerk te vinden, aangezien sommige kerken (zelfs de lutherse) behoorlijk verschilden in de manier waarop ze diensten hielden, enzovoort. Ik was altijd geleerd dat er één God was, zelfs als christen. Maar toen leerden we over Jezus en ze vertelden ons dat Jezus de redder was en raakten we de drie-eenheid aan in de zondagsschool, maar het was meestal gewoon iets wat we als geloof accepteerden en niet veel in twijfel trokken. Ik heb altijd geloofd dat er maar één God is. Zag Jezus niet als een god. Had moeite om "Jezus als mijn redder te accepteren". Kon niet begrijpen hoe ik naar Jezus moest bidden als ik tot God sprak.
De drie-eenheid is verwarrend en als ik erover nadenk, geloven de meeste christenen niet dat ze partners aan God toeschrijven, hoewel de drie-eenheid dat lijkt te zeggen. Het is moeilijk om het echt uit te leggen. De christenen zeggen dat Jezus in de afbeelding van God is gemaakt, maar misschien beseffen ze niet dat dat hem een partner van God maakt. Ze geloven ook dat Jezus ook mens was (God in menselijke vorm???). Het is heel gemakkelijk voor de meeste mensen om het gewoon te accepteren en niet in twijfel te trekken. Het kostte niet lang voordat ik bekeerde toen ik echt serieus naar de Islam te gaan keek. Het was slechts een maand. De grootste stap voor mij was het feit dat ik het geloof over Jezus zou verwerpen, en als dit fout was, hoewel ik toen niet zo'n sterk geloof had in de christelijke manier van denken. Ik was ook zo verbaasd over hoeveel overeenkomsten er waren tussen de Islam en het christendom. Wat me deed geloven was het feit dat ER MAAR ÉÉN GOD IS.
Ik kan me in een andere zuster vinden die zei dat ze niet helemaal gelukkig was toen ze bekeerde. Voor mij was het iets wat ik MOEST doen, MOEST beslissen. Het was geen "levensveranderende" ervaring op dat moment. Het is een proces geweest. En nog steeds is. Moslim zijn zit zoveel in onze daden. Natuurlijk had ik eerst het geloof. Daarna kwamen de daden erbij. En ik ben nog steeds bezig om mezelf te perfectioneren, wat natuurlijk nooit zal gebeuren. Wat ik nu mooi vind, is af en toe meer leren over de schoonheid van de Islam terwijl ik verderga op mijn levenspad.
*Echte naam ter beschermingJemima Goldsmith
KOPIE: Waarom ik voor de Islam koos, door bruid Jemima Goldsmith
Sunday Telegraph, Mei 28, 1995
Toen Jemima Goldsmith, de 21-jarige dochter van de miljardair Sir James, trouwde met Imran Khan, omarmde ze niet alleen de meest knappe sportman ter wereld, maar ook de Islamitische geloofsovertuiging, en nam de naam Haiqa aan. Hier, in een exclusief verslag, vertelt ze hoe ze reisde van de glamoureuze society van Londen naar de sobere religie van Lahore.
DE media presenteren me als een naïeve, verliefde 21-jarige die een overhaaste beslissing heeft genomen zonder echt de gevolgen te overwegen - en haar daardoor effectief veroordeelt tot een leven van eindeloze onderwerping, ellende en isolatie. Hoewel ik moet bekennen dat ik de verschillende weergaven van een gesluierde en ongelukkige "Haiqa Khan" die in ketenen zit, nogal heb kunnen waarderen, is de realiteit enigszins anders. In tegenstelling tot de huidige opinie was mijn beslissing om me te bekeren tot de Islam volledig mijn eigen keuze en op geen enkele manier gehaast. Hoewel de daad van bekeren zelf verrassend snel gaat - waarbij eenvoudigweg wordt verklaard dat "er slechts één God is en Mohammed Zijn Profeet is" - is de voorbereiding niet noodzakelijk zo'n snel proces. In mijn geval begon dit afgelopen juli, terwijl de daadwerkelijke bekeren plaatsvond in vroege februari - drie maanden voor de Nikkah in Parijs.
Gedurende die tijd heb ik in de diepte bestudeerd zowel de Koran als de werken van verschillende Islamitische geleerden (Gai Eaton, de Bosnische president Alia Izetbegovic, Mohammed Asad), waardoor ik voldoende tijd had om te reflecteren voordat ik mijn beslissing nam. Wat begon als intellectuele nieuwsgierigheid, groeide langzaam uit tot een ontluikend besef van de universele en eeuwige waarheid die de Islam is. In de verklaring die een week geleden werd uitgegeven, heb ik met name benadrukt dat ik me tot de Islam had bekeerd "volledig op basis van mijn eigen overtuigingen". Het belang hiervan is grotendeels door de pers genegeerd. Het punt is dat mijn bekeren niet was, zoals velen hebben aangenomen, een voorwaarde voor mijn huwelijk. Het was volledig mijn eigen keuze. Religieus gezien was er absoluut geen dwang voor mij om me te bekeren vóór mijn huwelijk. Zoals er expliciet in de Koran staat, mag een Moslim trouwen met "de Mensen van het Boek" - dat wil zeggen, of een Christen of een Jood. Sterker nog, de Soennah - die het leven van de Profeet beschrijft - laat zien dat de boodschapper van de Islam zelf zowel een Christin als een Jodin trouwde tijdens zijn leven.
Ik denk dat veel van deze vijandigheid tegenover mijn huwelijk en bekeren voortkomt uit wijdverspreide misvattingen over een vreemde cultuur en religie. Niet alleen is er een enorme kloof tussen het westerse beeld van de Islam en de realiteit, maar er is in sommige gevallen ook een aanzienlijk verschil tussen de Islam gebaseerd op de Koran en de Soennah en die beoefend wordt door sommige Islamitische samenlevingen. Gedurende het afgelopen jaar heb ik de gelegenheid gehad om Pakistan drie keer te bezoeken en heb ik het Islamitische gezinsleven in de praktijk waargenomen. Daardoor voel ik me tot op zekere hoogte in staat om zelf te oordelen over de ware rol en positie van vrouwen in de religie. In het risico om defensief over te komen, wil ik benadrukken dat de Islam niet een religie is die vrouwen onderwerpt terwijl mannen tot de status van mini-dictators in hun eigen huizen worden verheven.
Ik kon dit met eigen ogen zien toen ik Imran's zussen in Lahore ontmoette: ze zijn allemaal hoogopgeleide professionele vrouwen. Zijn oudste zus, Robina, is een alumni van de LSE en bekleedt een senior positie bij de Verenigde Naties in New York. Een andere zus, Aleema, heeft een masterdiploma in bedrijfskunde en runt een succesvol bedrijf; Uzma is een hooggekwalificeerde chirurg die in een Lahore ziekenhuis werkt, terwijl Rani een universiteitsafgestudeerde is die het vrijwilligerswerk coördineert. Ze kunnen moeilijk gezien worden als "vrouwen in ketenen" die worden gedomineerd door tirannieke echtgenoten. Integendeel, ze zijn sterke, onafhankelijke vrouwen - en toch blijven ze diep betrokken bij zowel hun families als hun religie. Zo kon ik - in theorie en in de praktijk - zien hoe de Islam het essentiële idee van de eenheid van de familie bevordert zonder haar vrouwelijke leden te onderwerpen.
Ik ben niettemin volledig meegaand dat vrouwen soms worden uitgebuit en onderdrukt in islamitische samenlevingen, zoals in andere delen van de wereld. Oordelen naar enkele artikelen die in de pers zijn verschenen, lijkt het erop dat het geluk van een westerse vrouw grotendeels afhangt van haar toegang tot nachtclubs, alcohol en onthullende kleding; en het ontbreken van zo'n voor de hand liggende vrijheid en luxe in islamitische samenlevingen wordt gezien als een inbreuk op haar fundamentele rechten. Echter, zoals we allemaal weten, hebben dergelijke oppervlakkigheden heel weinig te maken met echt geluk. Bovendien, zonder op welke manier de cultuur van de westerse wereld, waarin ik ben geboren, te denigreren, ben ik meer dan bereid de vluchtige genoegens af te zweren die voortkomen uit alcohol en nachtclubs; en wat betreft de kleding die ik zal dragen, vind ik de traditionele shalwar kameez (tuniek en broek) die door de meeste Pakistaanse vrouwen wordt gedragen veel eleganter en vrouwelijker dan iets in mijn garderobe.
Tot slot lijkt het zinloos om te speculeren over mijn kansen op een succesvol huwelijk. Huwelijk, zoals Imran's vader eens heeft gezegd, is inderdaad "een gok". Echter, wanneer ik zie dat in een samenleving gebaseerd op gezinsleven het scheidingspercentage slechts een fractie is van dat in Europese of Amerikaanse samenlevingen, kan ik niet zien dat mijn kansen op succes minder zijn dan wanneer ik had gekozen om een westerling te huwen. Ik ben me terdege bewust van de enorme taak om me aan te passen aan een nieuwe en radicaal andere cultuur. Maar met de liefde van mijn echtgenoot en de steun van zijn familie kijk ik met enthousiasme uit naar de uitdaging en zou ik graag willen dat mensen het mij goed wensen. Hoewel ik de oprechte bezorgdheid van velen waardeer, moet ik bekennen dat ik me enigszins verbijsterd voel door alle opschudding.
Erkenningen: Deze pagina is gedownload van The Imperial College Islaamic Society, UK
Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen