Vrouwen die de Islam aangenomen hebben [D-F]

✦

Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.

D. Beatty

Mijn Reis naar de Islam

Mijn naam is Diana Beatty, sommigen noemen me Masooma Amtullah maar de meesten niet. Ik ben bijna 23 en bekeerd bijna 3 jaar geleden. Ik ben een studente en studeer natuurkunde en word opgeleid tot lerares. Ik ben een inwoonster van Colorado, VS. Mijn vader en broer zijn elektriciens. Ik heb maar één broer, die 27 is en getrouwd is met twee jonge kinderen. Hij woont slechts twee huizen verderop bij mijn ouders. Mijn moeder is juridisch secretaresse voor het kantoor van de districtsadvocaat. Voor mij is niemand in mijn familie naar de universiteit gegaan. Mijn vader is alcoholist en rookt veel en zijn gewoonten maken het huishouden soms erg stressvol en ongelukkig, omdat hij de neiging heeft om erg egoïstisch en boos te zijn. Hij is als een levende dode man. Mijn moeder is vaak bitter over hem en leeft, denk ik, in een liefdeloos huwelijk. Maar voor de buitenwereld zijn ze een ideaal gezin. Ze houden honden in huis, en dat, samen met de alcohol, maakt het moeilijk om te bezoeken, maar ik probeer te gaan wanneer ik kan. Mijn moeder zegt dat ik nooit genoeg thuis kom, mede omdat ze weinig vrienden heeft, omdat mijn vader dat liever heeft. Het gezin heeft de afgelopen jaren veel meegemaakt en we zijn in ieder geval tot het punt gekomen dat we elkaar niet verlaten, ook al zijn de dingen niet ideaal. Ik heb zelf nog geen kinderen, en heb niet van plan om dat meteen te doen, maar uiteindelijk wel.

Toen ik naar de universiteit ging, ontmoette ik voor het eerst een moslim. Pas nadat ik enkele moslims had ontmoet, realiseerde ik me langzaam hoe onwetend ik was over de Islam en moslims; een groot deel van wat ik tijdens mijn opvoeding had geleerd, was behoorlijk onjuist, maar voor de meeste tijd heb ik er helemaal niets over gehoord. Ik raakte nieuwsgierig naar de religie omdat de goede manieren van de moslims die ik ontmoette me aanspraken, evenals het oprechtheid en het aspect van aanbidding van het moslimgebed. Het idee van een religie die ons in elk aspect van het leven leidde, was iets waar ik naar op zoek was. Ik ben opgegroeid als christen en op het moment dat ik de moslims ontmoette, was ik behoorlijk religieus en bestudeerde ik de bijbel serieus. Maar de vragen die de bijbel voor mij onbeantwoord liet, werden door de Koran beantwoord. In eerste instantie vond ik het niet leuk om de Koran te lezen vanwege wat erin stond over Jezus die niet de Zoon van God is en de vermelding van oorlogen.
die in mijn gedachten weerklonken met wat ik had gehoord over moslimterrorisme en geweld. Maar de moslims die ik kende, nam ik als voorbeeld van wat een moslim is en zag dat het stereotype waarmee ik was opgegroeid gewoon niet paste. Ik vroeg me af hoe ik wist dat de bijbel juist was en de Koran fout, vooral omdat er zoveel overeenkomsten waren tussen hen, en ze leken afkomstig te zijn van dezelfde bron. Ik kon mijn bijbelstudie docent niet geloven toen hij zei dat de Koran van Satan was en vergelijkbaar gemaakt was om een betere misleiding te zijn. Ook kon ik niet geloven dat deze moslims, die over het algemeen veel religieuzer en godvrezender waren dan christenen, zeker naar de hel zouden gaan, zoals me werd geleerd. Toen ik mijn studie voortzette, was ik in staat om de bijbel in een
nieuw licht en zie tegenstrijdigheden en zelfs fouten en wetenschappelijke drogredenen die ik voorheen had afgedaan als gevolg van mijn onvermogen om het Woord van Allah te begrijpen. Maar deze fouten en tegenstrijdigheden ontbraken in de Koran. En wat de Koran zei over Allah en ons doel en al deze dingen vond ik logischer en gemakkelijker te begrijpen, en ik wist dat ik geloofde dat Allah ons zou voorzien van een religie die we konden begrijpen en die eerlijk was. Het was een moeilijke tijd, maar over een periode van enkele maanden heb ik de twee religies bestudeerd en de Islam kwam als overwinnaar uit de bus, ik werd ervan overtuigd dat het de ware religie was die Allah voor ons had gezonden en dus bekeerde ik me. Op dat moment was ik nog niet zeker van alles, ik was nog niet zeker van de hijab in het bijzonder, en ik wist niets over hoe ik moest bidden, enzovoort, maar in de loop van de tijd begon ik te leren.

Het was erg moeilijk om te concluderen dat iedereen die ik ooit heb gekend, mijn leraren, mijn ouders, mijn grootouders, mijn vrienden, mijn predikanten, allemaal verkeerd zaten. Het was moeilijk om te besluiten om tegen mijn familie in te gaan en iets te doen waarvan ik wist dat ze het zouden haten en niet zouden begrijpen. Ik was doodsbang om de verkeerde keuze te maken, maar het christendom leert dat als je niet gelooft dat Jezus (pbuh) voor je zonden is gestorven, dan ga je naar de hel (tenminste zo vertelden de religieuze leiders me), dus ik was bang om misleid te worden. Ik was bang dat mijn leeftijdsgenoten, collega's en bazen negatief zouden reageren en zelfs dat ik door mijn familie zou worden verstoten. Mijn familie haatte de keuze, maar verstootte me niet. Onze relatie veranderde voorgoed. Wanneer ik met mijn moeder praat, klaagt ze over mijn islamitische kleding, dat lijkt hen meer te storen dan wat dan ook, en ze stuurt christelijke religieuze literatuur naar me, enzovoort. Toen ik voor het eerst de hijab aantrok, huilde ze letterlijk een week lang en was ze zo gekwetst, ze schreef me een brief waarin stond dat het een klap in het gezicht was en dat ik afstand nam van hoe ze me grootgebracht hadden en probeerde een Arabier te zijn. Ze overtuigden zichzelf ervan dat ik het alleen voor mijn moslimman deed (uiteindelijk trouwde ik met een moslimman) en dus vonden ze hem niet leuk en wensten ze het einde van onze relatie. Ik werd door familielieden verteld dat ik naar de hel zou gaan. Het was niet moeilijk om de niet-halal voedingsmiddelen, de alcohol op te geven, om te beginnen met bidden, om de hijab te dragen (na enige initiële moeilijkheid), het enige dat echt moeilijk was, was het kwetsen van mijn familie en voortdurend door hen worden gepusht.

In dit proces heb ik een paar verloren die de verandering gewoon niet aankonden, maar de meeste van mijn vrienden vonden het niet erg. Ook had ik geen problemen om meerdere banen naar mijn keuze in de hijab te bemachtigen. Ik word over het algemeen helemaal niet gediscrimineerd op de college campus, hoewel je er wel aan moet wennen om naar je te staren en een formelere relatie met collega's te hebben. Ik vind dat de meesten me enorm respecteren
voor het doen van wat ik geloof. Het zijn alleen mijn familieleden die er grote moeite mee hebben, omdat het HUN dochter is. Nou, en mannen weten nooit wat ze ervan moeten denken als ik weiger hun hand te schudden.

Het is moeilijk om iemand die het nooit heeft ervaren te beschrijven hoe Islam iemands leven kan veranderen en verbeteren. Maar Islam heeft mij totaal veranderd. Ik heb nu geen twijfel meer over ons doel in deze wereld en dat ik het juiste pad volg, ik heb een zekerheid die ik nooit eerder kende, en een vrede die daarbij hoort. Gods plan maakt veel meer zin voor mij en ik voel dat ik een idee heb waar ik thuishoort. Bovendien is het door Islam zelden een dubbelzinnige vraag of iets juist of onjuist is, in tegenstelling tot mijn christelijke vrienden die vaak twijfelen of ze de juiste dingen doen. Ik heb eindelijk grip op de dingen die er echt toe doen en ben niet langer verloren. Ik wist niet eens echt dat ik verloren was voordat ik Islam vond en er toen op terugkeek, maar het was zo duidelijk voor me dat ik jarenlang had gezocht. Alhumdoeleluh werd ik geleid. Islam heeft ook mijn leven als vrouw verbeterd, doordat ik vind dat goede moslimmannen vrouwen veel meer respecteren dan in de Amerikaanse samenleving waarin ik ben opgegroeid. Ik voel me speciaal om een vrouw te zijn, voorheen was ik altijd een beetje ongemakkelijk als vrouw omdat ik het gevoel had dat mijn leven makkelijker zou zijn als ik een man was geweest, omdat ik als vrouw geconfronteerd werd met een ongelooflijke verantwoordelijkheid om fulltime te werken en een gezin groot te brengen en te koken en schoon te maken en nooit volledig in een van die rollen te passen. Als moslima voel ik me vrijer om naar mezelf te kijken en het pad te kiezen dat echt bij mijn natuur past en dat anderen accepteren, en ik voel me als een vrouw en het voelt goed; als thuiskomen. Terugkeren naar
Islam voelt als thuiskomen.

Miss Fatima Kazue (Japan)

Al sinds de Tweede Wereldoorlog kijk ik met rusteloosheid toe dat ons geloof in onze religie snel verzwakte. We waren begonnen de Amerikaanse manier van leven te accepteren en ik voelde diep dat er iets ontbrak. In eerste instantie kon ik niet begrijpen wat er ontbrak. Het was de kreet van mijn ziel om een antwoord te vinden op deze rusteloosheid.

Ik had het geluk iemand te kennen die Muslim was en enige tijd in Tokio had verbleven. Zijn gedrag en zijn manier van aanbidden maakten me nieuwsgierig en ik stelde veel vragen. Zijn antwoorden waren zeer verhelderend en gaven me veel rust van geest en ziel. Hij leerde me hoe men zijn leven moet leiden zoals God wil dat we leven. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat de hele kijk op het leven zo plotseling kon veranderen, zoals bij mij het geval was door als moslim te leven en een soort eenheid met de Schepper Zelf te voelen.

Kijk naar de groet van een moslim. Je zegt "Assalamo-'Alaikum Wa-Rahamatullah Wa-barakatoho": `Moge je vrede hebben van God en blij zijn voor altijd. Dit is heel anders dan `goede morgen' en `goede middag' die simpelweg betekenen dat je ochtend goed is en je middag goed is. Het klinkt allemaal materialistisch. Er is geen eeuwige wens, geen gebed om Gods zegeningen in te roepen.

Door die moslimvriend van mij heb ik veel geleerd waar een moslim in gelooft en beoefent. Ik vind de moslimwijze van leven puur, eenvoudig en in essentie vredig. Ik ben ervan overtuigd dat alleen Islam vrede kan brengen in iemands leven, evenals in het collectieve leven van de mens. Islam alleen kan echte vrede geven aan de mensheid - een vrede waar de mensheid naar hunkert. Ik ben blij dat ik deze vrede heb verworven en zou Islam graag zoveel mogelijk willen verspreiden onder mijn volk.

[Een betere vertaling van "Assalamo-'Alaikum Wa-Rahamatullah Wa-barakatoho" zou zijn "Moge Allah's vrede, barmhartigheid en zegeningen op u rusten". -red.]
Uit "Islam, Our Choice"

Fathima Lienberg

Mijn Leven als Nieuw-Moslima

Ik ben Fathima Liebenberg, een blanke moslima vrouw die zich in 1995 tot de Islam bekeerde. Ik zeg dat met trots! Ik ben een moslima, maar als het niet voor mijn zoon was, zou ik nooit moslima zijn geweest. Voor mij was het een moeilijke en lange strijd, omdat het me mijn baan, vrienden en familie kostte.

Mijn leven vóór de Islam

Ik was een zeer vrome christen die naar de Pinksterkerken ging. Ik gebruikte om straatkinderen te verzamelen en hen mee te nemen naar de kerk en zondagsschool. Mijn leven bestond alleen uit het lezen en bestuderen van de bijbel, totdat mijn zoon me vertelde over de Islam.
Mijn zoon kwam een dag thuis en zei: "Mama! Waarom word je geen moslima?" Ik was geschokt door het idee en zei: "Nooit".

Hij zei: "Mama! De Islam is zo'n pure en schone religie, ze bidden vijf keer per dag."

Dat was toen ik besloot de boeken en de vertaling van de Edele Koran te lezen. Hoe meer ik de Koran las, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat de Islam voor mij was. Ik keerde me tot Allah en vond uiteindelijk vrede en rust. Ik hield het verborgen voor mijn familie totdat ik op een dag besloot mijn broer te bellen en hem te vertellen dat ik nu een moslima was.

Mijn broer was zo geschokt, omdat we zeer toegewijde en vrome christenen waren, en ik was de enige die zich tot de Islam had bekeerd. Mijn familie belde me ongeveer een jaar geleden en zei dat ik nooit meer contact met hen op moest nemen, omdat ik nu niet langer hun zus was. Ik hou heel veel van mijn familie en mis hen, maar ik weet dat we elkaar op een dag weer zullen ontmoeten. Insha Allah.

Ik was zo blij toen ik mijn 'Muslim Identiteitskaart' ontving, dat ik het gevoel had op de daken te staan en naar de wereld te schreeuwen dat ik een moslima ben. Ik heb mijn familie verloren, maar een nieuwe familie gevonden in de Islam. Mijn nieuwe familie, de moslims, waren zo wonderbaarlijk, ik kan het niet uiten. Ik wil in het bijzonder speciale vermelding maken van mijn waardering voor de Fakrodeen familie van Prince Edward St. Ik hou van jullie die me behandelden alsof ik deel uitmaakte van de familie, moge Allah jullie allemaal belonen.

Appa Tasneem Jazakallah, wanneer ik in jouw Madrasah ben met alle kleintjes, voelt het alsof ik in Jannah ben, omringd door kleine engelen. Ik ben zo blij dat Allah Taala mij heeft gekozen om een moslima te zijn.

Ik draag de Hijaab sinds ik een moslima ben geworden en zal hem nooit afdoen. Mijn enige wens is om naar Macca te gaan, ook al twijfel ik eraan dat het mogelijk zal zijn, maar Insha Allah, op een dag zal Allah mij de middelen verschaffen om daar te komen. Elke keer dat ik dichter bij Allah wil zijn, lees ik de Sunnats van onze Geliefde Profeet (SAW).

Papier is niet genoeg voor alles wat ik je over de Islam wil vertellen. Ik wil ook Jazakumullah zeggen tegen de Kazi familie, en ik wil onze Ulamas van de Jamiatul Ulama (KZN) bedanken. En aan onze broer Ahmad Deedat die zo ziek is. Moge Allah Taala je genezen en je terugbrengen naar ons allen.

De Islam is een manier van leven. De Islam betekent vrede en een moslim is iemand die streeft naar vrede door zijn onderwerping aan Allah Taala. De eerste plicht van een moslim is tegenover Allah de Almachtige en het is uit je diepe liefde voor Allah dat je plichten worden tot daden van toewijding.

Het is geen gemakkelijke taak voor mij als een blanke moslima vrouw, die leeft tussen christenen, maar ik houd mijn hoofd omhoog en ik ben zo trots om een moslima te zijn. Dus, mijn beste broeders en zusters, als je geboren bent als moslim, maar niet een plichtsgetrouwe bent, dan is het nog niet te laat. Als je nog niet begonnen bent, kun je morgen of zelfs vanavond beginnen. Broeders en zusters, als moslims, houd jullie hoofd omhoog en laat de wereld zien dat jullie er trots op zijn om moslims te zijn.

Jouw Zuster-in-de-Islam, Fathima Lienberg

Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen

← Terug naar de Hoofdpagina