Vrouwen die de Islam aannamen [C2]

✦

Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.

Carol

Hier is mijn "verhaal".

Zover ik me kan herinneren, ben ik nooit tevreden geweest met het christendom. Ik kon nooit hun geloof assimileren dat Jezus (alaihi Salaam) de "zoon van God" is (astaghfirullah). Ik dacht vroeger dat het een gebrek in mij was - dat ik van "zwak geloof" was. Toen ik nog een kind was, bad ik tot God om me te helpen te geloven dat Jezus (as) Zijn zoon was (astaghfirullah). Ik voelde niet dat God reageerde op mijn gebed om mijn geloof in de christelijke kerk te versterken.

Ik had een kleine joodse vriendin in de 3e klas. Ik herinner me dat ik gefascineerd was door haar religie. Ik vroeg haar waarom ze het woord God schreef als "G'd", en ze antwoordde dat in haar religie zelfs HET WOORD God te heilig voor hen was om uit te schrijven. Ik was verbaasd over de opperste macht van onze wederzijdse God!

Ik bleef er gedurende de hele basisschool, tot de middelbare school en de universiteit zeer geïnteresseerd in, terwijl ik het bleef onderzoeken en bestuderen. Ik besloot dat het het dichtstbijzijnde was wat ik tot nu toe had gevonden bij wat ik geloofde over God. Tijdens de universiteit sloot ik me aan bij de Jewish Students Organization, begon ik Hebreeuws en religieuze studie te volgen en begon ik plannen te maken voor mijn formele bekering tot het jodendom. Ik contacteerde één rabbijn bij een conservatieve synagoge, en hij ontmoedigde me snel en doelbewust over de hoeveelheid werk en inspanning die ik zou moeten leveren. Toen ik volhield, en zei dat ik bereid was hard te werken voor iets dat zo belangrijk voor me was als religie, zei hij "we doen hier echt geen bekeringen". Dat was het einde van DAT gesprek! Ik was enigszins ontmoedigd, maar besloot het een paar dagen later opnieuw te proberen bij een andere synagoge met een andere rabbijn. Deze vertelde me dat ik "kan bekeren als ik wil", maar dat ik "nooit als een jood door andere joden beschouwd zou worden".

Met deze "warme" ontvangst was ik eindelijk ontmoedigd, en besloot ik andere geloven te onderzoeken. Ik onderzocht het katholicisme, het boeddhisme en zelfs Native American Spirituality, en ik kwam nergens! Ik besloot uiteindelijk dat ik mijn eigen overtuigingen (van een opperste en almachtige God) zou geloven en "mijn eigen weg zou gaan".

Ik had zelfs nooit aan de islam gedacht totdat ik de man ontmoette die later mijn echtgenoot zou worden. Ik had de islam voorheen altijd afgedaan als een gewelddadige religie, vol met bloedvergieten, "heilige oorlogen" en mannen die vrouwen misbruikten en onderdrukten. Dit was VOLLEDIG te danken aan de grove misrepresentatie van de islam door de westerse media - de enige blootstelling die de meeste westerlingen, inclusief ikzelf, ooit aan de islam hebben, helaas. Toen ik erachter kwam (via een informeel gesprek) dat de man die ik had ontmoet moslim was, was ik enigszins verrast. Hij was zo lief en warm en zorgzaam, en hij had een geweldige zin voor humor! (Een moslim met een gevoel voor humor???? Onmogelijk!!!) Ik vond het erg leuk als persoon. Ik dacht misschien dat ik de islam zelf wat meer moest onderzoeken, omdat ik zojuist een moslim had ontmoet die alle negatieve stereotypen die ik in mijn hoofd had over de islam en moslims tartte.

Naarmate de maanden voorbijgingen, en naarmate ik steeds dieper ging studeren over de Islam, begon mijn overtuiging gestaag te groeien dat dit de ware religie was. Het kwam in zoveel opzichten overeen met wat ik ALREEDS geloofde! Toen, op een dag, tijdens een wekelijkse les voor vrouwen over de Islam waar ik aan deelnam (zelfs al was ik nog geen moslima), las een van de zusters een vers van de Koran dat me echt raakte. Het ging over de joden en hun ondervragen van Gods geboden bij het offeren van het rund in Al-Baqarah. Dit vers raakte me plotseling zo, dat ik, tot mijn verbijstering, midden in de les begon te huilen. De zuster die las, troostte me door te zeggen dat de Koran - het woord van Allah (swt) - mensen vaak op deze manier raakt. Die avond thuis, terwijl ik me voor het slapengaan klaarmaakte, volgde ik mijn gebruikelijke routine van het willekeurig openen van de Heilige Koran en Allah vragen een passage voor me te selecteren om te lezen. Het vers waarop mijn ogen vielen toen ik het boek opende, luidde als volgt:

"En wanneer zij luisteren naar de openbaring die de Boodschapper ontvangt, dan zie je hun ogen overstromen van tranen, omdat zij de waarheid herkennen: Zij smeken: 'Onze Heer! Wij geloven; schrijf ons op onder de getuigen. Wat kan ons beletten om in Allah te geloven en de waarheid die tot ons is gekomen, aangezien wij verlangen dat onze Heer ons toelaat tot de gemeenschap van de rechtvaardigen?' En voor dit hun gebed heeft Allah hen beloond met Tuinen, met rivieren die eronder stromen - hun eeuwig huis. Zo is de beloning van hen die goed doen."

Heilige Koran 5:83-85

Dit was de laatste boodschap AAN MIJ van Allah subhana wa ta'ala om tot de Islam te bekeren! Ik was sprakeloos. Hij SPIEK tot me door de heerlijke Koran. Hij TOONDE me het rechte pad - de WAARHEID. Ik zei Shahada kort daarna, Alhamdulillah. Shahada was een terugkeer naar huis voor me - ik voelde dat mijn ziel was bevrijd! Ook, in direct contrast met het minder dan vriendelijke "welkom" van de joden toen ik een verlangen uitte om me te bekeren, zeiden alle moslims: Allahu Akbar! Alhamdulilah.! Masha'Allah! Subhana Allah! Ahlan wa Sahlan! Mabrouk! Asalaamu Aleikum! Niemand heeft OOIT gezegd dat ik "nooit als een moslima zou worden beschouwd". Tot op de dag van vandaag, en altijd, verwarmt het mijn hart en ziel om naar een bijeenkomst van mijn zusters en broers in de Islam te gaan en het stille gemompel van "Asalaamu Aleikum" te horen, en de warme glimlachen, knuffels en handdrukken te zien, en de gastvrij uitgestoken armen van mijn Ummah! Ik zal nooit stoppen met Allah te danken voor het leiden naar het licht van de Islam!

Mevrouw Cecilia Mahmuda Cannolly (Australië)

Waarom ik de Islam heb aangenomen?

Ten eerste zou ik zeggen dat het fundamenteel omdat ik altijd al een moslima ben geweest zonder me dat te realiseren.

Vroeg in mijn leven had ik het geloof in het christendom verloren om vele redenen, de belangrijkste was dat wanneer ik een christen bevroeg, of het nu ging om iemand die behoorde tot de zogenaamde Heilige Orde of een leek, over enig punt dat me verwarde met betrekking tot de leer van de Kerk, ik onvermijdelijk het monotone antwoord kreeg: `Je mag de leer van de Kerk niet in twijfel trekken; je moet geloof hebben.' Ik had in die dagen niet de moed om te zeggen: `Ik kan niet geloven in iets dat ik niet begrijp', en, naar mijn ervaring, doen de meeste mensen die zich christenen noemen ook niet. Wat ik wel deed, was de Kerk (Rooms-Katholiek) en haar leer verlaten en mijn geloof plaatsen in de ene ware God, in wie het veel gemakkelijker was om te geloven, dan in de drie goden van de Kerk. In tegenstelling tot de mysteries en wonderen van de christelijke leer, kreeg het leven een nieuwe en bredere betekenis, niet langer opgesloten in dogma en ritueel. Overal keek ik om heen, kon ik Gods werk zien. En hoewel, in overeenstemming met grotere geesten dan de mijne, ik de wonderen niet kon begrijpen die voor mijn ogen gebeurden, kon ik staan en me verwonderen over het wonder van het geheel --- de bomen, bloemen, vogels en dieren. Zelfs een pasgeboren baby werd een prachtig wonder, niet hetzelfde als wat de Kerk me had geleerd te geloven. Ik herinnerde me hoe, toen ik een kind was, ik naar pasgeboren baby's staarde en dacht: 'Het is allemaal bedekt met zwarte zonde', ik geloofde niet langer in lelijkheid; alles werd mooi.

Toen, op een dag, bracht mijn dochter een boek over de Islam mee naar huis. We raakten er zo in geïnteresseerd dat we het opvolgden met veel andere boeken over de Islam. We realiseerden ons al snel dat dit echt was wat we geloofden. Tijdens de tijd dat ik geloofde in het christendom, was ik erin gelaten te geloven dat de Islam slechts iets was om over te spotten. Dus was alles wat ik toen las een openbaring voor me. Na een tijdje zocht ik enkele moslims op en bevroeg ze over enkele punten die me niet helemaal duidelijk waren. Hier was weer een andere openbaring. Mijn vragen werden allemaal snel en bondig beantwoord, zo anders dan de frustratie die ik had ervaren toen ik het christendom bevroeg. Na veel lezen en bestuderen van de religie van de Islam besloten zowel mijn dochter als ik om moslims te worden, waarbij we de namen Rashida en Mahmuda aannamen respectievelijk.

Als men me zou vragen wat me het meest indruk maakte in de religie van de Islam, zou ik waarschijnlijk de gebeden noemen, omdat gebeden in het christendom geheel worden gebruikt om God (door Jezus) te smeken om wereldlijke gunsten te verlenen, terwijl ze in de Islam worden gebruikt om God de Almachtige te loven en te danken voor al Zijn zegeningen, aangezien Hij weet wat noodzakelijk is voor ons welzijn en ons geeft wat we nodig hebben zonder dat we erom hoeven te vragen.
Uit "Islam, Our Choice"

Celine

Salam Alekhum.

Ik ben bijna drie jaar geleden moslim geworden, kort na de Ramadan tussen de twee Eids.

Mijn spirituele zoektocht duurde meer dan dertig jaar. Ik werd geboren als katholiek en vond veel dingen waar ik het niet mee eens was: ik geloof in Jezus, maar geloofde niet dat hij de zoon van God was, noch dat hij God was. Ik concludeerde op eigen houtsnede dat hij een rabbijn was, aangezien hij een geleerde Jood en een leraar was. Daardoor ging ik studeren onder rabbijnen en leerde ik de Tanakh, de Thora en enkele van de wetten van het Jodendom. Ik leerde de Kosher wetten en de juiste manier van koken, en de regels voor het zijn van een vrouw. Het werd natuurlijk dat mannen en vrouwen gescheiden prevelden, aangezien de vrouwen samen waren. Hoewel het Jodendom niet het antwoord voor me was, kreeg ik een begrip van zijn religieuze en spirituele manieren.

Ik begon toen onderzoek te doen naar de spiritualiteit van vrouwen, maar ontdekte dat er iets ontbrak, het was niet altijd monotheïstisch in de praktijk, omdat ze in een Godin geloofden en veel leerstellingen ontzegden door een nieuwe manier van leven te herschrijven. Ik had veel problemen met het idee dat God een vrouw was, omdat ik niet geloofde dat Hij een man was. Ik hield van de Joodse manier waarop God onzichtbaar en onbekend was. Daardoor kon ik hun leerstellingen niet begrijpen, maar ik was het wel eens met de gelijkheid van mannen en vrouwen. Daarom respecteer ik hun zoektocht, maar hun methoden spraken mij niet aan.

In 1990 leerde ik over de spiritualiteit van de inheemse bevolking. Hoewel ze in de Schepper en de eenheid van de wereld geloven, kon ik geen inheemse worden - ik moest mijn eigen spiritualiteit vinden. Ik was geschokt toen mijn land Canada in 1990 oorlog voerde tegen de Mohawk. Ik vocht ongeveer vijf jaar lang zij aan zij met hen. Ik werkte, maar op dat moment kreeg ik een keuze aangeboden, ik zag twee paden voor me: één het pad van God, de ander het pad van de mens. Ik maakte een bewuste toewijding aan God, dat ik Hem zou dienen en mijn talenten zou gebruiken om Zijn woord en Zijn boodschap te verspreiden, namelijk een boodschap van Vrede en Rechtvaardigheid door middel van Zijn wetten.

Ik koos het pad van God in plaats van dat van "de mens" - in dit geval de mens. Toen de crisis na vijf jaar voorbij was, leidde God me terug naar mijn spirituele wortels.

Het grootste deel van mijn leven had ik vrienden uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Ze waren Joods, Christelijk en Moslim, maar of ze hun religie in acht namen of niet, dat maakte voor mij weinig uit, omdat ik niet geloofde in georganiseerde religie. Ik heb mijn hele leven sterk geloofd dat ik rechtstreeks met God moet praten en vragen wat ik nodig heb en Hem danken voor wat Hij me heeft gegeven. Ik geloof ook sterk in de gelijkheid van mannen en vrouwen, en de gelijkheid van alle rassen voor God en voor mensen. Het Christendom leerde me over Jezus, in wie ik geloofde. Het Jodendom liet me zien dat ik rechtstreeks met God kon praten, dat mannen en vrouwen apart moesten aanbidden, en dat God dieetwetten had. De Mohawk lieten me zien dat mannen en vrouwen gelijkwaardig waren, hoewel ze verschillende verplichtingen hadden. Waar kon ik dit allemaal vinden? Geen religie, geen leerstellingen konden mij dit allemaal bieden, maar Allah was er om me te leiden.

Toen ik vijfentwintig jaar oud was, ontmoette ik een jonge man en werd verliefd op hem. Hij was Iraaks van geboorte, Joods van religie en woonde vele jaren in Israël. Hij kwam in de jaren zeventig naar Canada, en wij ontmoetten elkaar en werden verliefd. Toen was er een oorlog tussen Israël en Libanon. We zouden gaan trouwen en hij besloot terug te gaan om in het leger te vechten. Helaas werd hij gedood. Jarenlang hield ik de pijn opgesloten in mijn hart. Maar Allah beschermde mijn hart en gaf me een groot geschenk. Ik ontmoette een Libanese vrouw, zij was Shia Moslim. Ze was niet erg religieus, maar ze was trots om Moslim te zijn. We spraken en ik vertelde haar wat er was gebeurd, ze keek me met tranen in haar ogen aan en vertelde me dat ze haar broer tijdens diezelfde oorlog had verloren. Tot op de dag van vandaag weten we niet of haar broer mijn vriend heeft gedood of omgekeerd, misschien hebben ze elkaar niet gedood, dat is ook een mogelijkheid. Wat eruit kwam, na de tranen en de pijn, is dat we heel goede vrienden werden en ze hielp me mijn gebroken hart te helen. Ik zag ook de verschrikkingen van de oorlog en de kwaadaardigheid ervan, hoe mensen gewond raken.

In 1995 was er een controverse in Montreal over vrouwen die een Hijab droegen, dus besloot ik dit zelf te documenteren en te zoeken naar interviews, aangezien ik ongeveer 4 jaar lang een programma op de radio had, waarin ik nieuws uitheemse, Noord-Afrikaanse en Midden-Oosterse landen behandelde. Via een vriend ontmoette ik deze uiterst vriendelijke vrouw, zij is Iraaks - Allah werkt op ongebruikelijke manieren - die sprak over het belang van het dragen van een Hijab en wat het voor haar betekende. Wat me opviel aan haar was haar diepe toewijding aan God, die ze Allah noemde. Ik was onder de indruk van haar eerlijkheid en haar vriendelijkheid van hart.

Ze legde me uit wat Islam is. Ze vertelde me dat "Er is geen andere GOD dan GOD". Mannen en vrouwen zijn gelijk, alle rassen zijn gelijk voor GOD, Jezus is een Profeet, geen rabbijn, dat Maryam, zijn moeder, een groot voorbeeld was, en dat de dieetwetten minder streng waren dan in het Jodendom. Tot mijn verbazing is dit wat ik geloof. Ik begon vrienden met haar en binnen een maand werd ik, net als zij, moslim. Ik reciteerde mijn Shahada met haar.

Dit was drie jaar geleden. Ik draag nu een Hijab en ben erg blij. Ik ben terug naar de Universiteit gegaan en studeer religies. Mijn vakgebied is Islam, en ik zou graag doorgaan tot een doctoraat en gespecialiseerd worden in wetgeving voor vrouwen en hadith. Ik ben momenteel een boek aan het schrijven over vrouwen en Islam in de 7e eeuw in het Engels. Ik heb nu een radioprogramma dat ik samen met mijn vriend produceer, via wie ik moslim werd. Het duurt een half uur. We praten met vrouwen van over de hele wereld en uit verschillende religieuze denominaties. Ik probeer met behulp van leraren en religieuze leiders de mystiek rond Islam weg te nemen en de boodschap van Islam te verduidelijken. Ik probeer ook in film het leven van moslimvrouwen en hun rol in de samenleving te documenteren.

Allah leidde me en gaf me wat ik zocht door Islam. Daarom probeer ik mijn pen en de ether te gebruiken om een breed beeld te geven van alle facetten van Islam en de eenheid te zien in de diversiteit die Islam is.

Mijn moslim naam is Um-Khalthum, zoals de dochter van de Profeet Mohammed. Zij heeft me geïnspireerd om een goede moslim te zijn, aangezien zij ook een bekeerling of terugkeerster naar Islam is.

Dit is mijn verhaal. Mijn eerste liefde was voor een Iraakse Joodse jongeman, die domweg in een oorlog stierf, mijn hart was gebroken. Ik werd achtergelaten in stukken in Libanon, maar een Libanese moslimvrouw begon het herstelproces. Maar mijn hart werd genezen door een andere Iraak, deze keer een moslimvrouw, omdat zij me aan Islam introduceerde en uitnodigde om moslim te worden. Uit de pijn van verlies, de vreugde van het vinden van een levenswijze die me dichter bij Allah brengt.

Moge Allah allegenen die een gebroken hart hebben leiden. En onthoud dat de boodschap van Islam die van vrede en harmonie is. Voordat we genezen, moeten we over de pijn praten, en Allah geneest onze harten door mensen in ons pad te zetten die er zijn om ons te leiden naar HIM.

Ma Salam

Um-Khalthum (Celine)

Constance Mcdonald

Voormalig Amerikaans Model Overweldigd door Moslim Pelgrimstocht
(Bron: http://www.akhbar.com/article/0,1690,ArabiaLife-15822,00.html)

Maart 15, 2000, 12:40 PM

ARAFAT, Saoedi-Arabië (Reuters) - Voormalig Amerikaans mode model Constance Mcdonald zat woensdag op een kamp op Mount Arafat in Saoedi-Arabië te luisteren naar een moslim prediker die de rituelen van de hajj pelgrimstocht uitlegde.

Gekleed in traditionele witte kleding van top tot teen, met alleen haar gezicht en handen zichtbaar, zat ze aandachtig te luisteren naar de preek die in het Engels en Arabisch werd gehouden, met een Engels exemplaar van de Koran in de hand.

Maar voor de bekeerde moslim is het een heel ander verhaal dan toen ze parades op de catwalks gaf en poseerde voor fotoshoots.

Begrijpelijk leek ze overweldigd door de ervaring om tussen 2,1 miljoen andere moslims te zijn die de pelgrimstocht naar Mekka uitvoeren.

"Ik kan gewoon niet uitleggen hoe ik me voel, er zijn gemengde gevoelens," vertelde Mcdonald aan Reuters in een wooncomplex met 1.200 Amerikaanse pelgrims toen ze werd gevraagd naar de hadj. "Er zijn verschillende spiritueel ontroerende momenten geweest, maar het is ook enigszins verwarrend en frustrerend geweest.

"Ik vind de taal- en culturele verschillen moeilijk te verwerken," zei ze, en voegde eraan toe dat dit haar eerste reis naar het buitenland was. "Het is als een droom, als we terug naar huis gaan, zou ik niet weten of het daadwerkelijk is gebeurd of niet."

Brede kring van bekeerlingen

Mcdonald, een 38-jarige vrouw uit Lake Orion, Michigan, zei dat ze in 1990 bekeerde tot de Islam om Carl Karoub te kunnen trouwen, een Amerikaanse staatsburger wiens grootouders Libanees waren.

"In het begin was de bekeerling slechts uit gemak," zei haar echtgenoot, een medisch personeelslid bij William Beaumont Hospital, Royal Oak, Michigan, die geboren is in een moslimgezin. "Maar een paar jaar later realiseerde ze zich dat dit is waar ze naar op zoek was en begon ze (Islam) te beoefenen.

"Er was geen druk van Carl," zei ze. "Ik was al 10 jaar op zoek naar de waarheid, en nadat ik de Koran las en er aandachtig naar keek, wist ik dat dit de waarheid is, net als Yousef al-Islam (zanger Cat Stevens)."

Mcdonald zei dat haar geloof verder werd versterkt toen haar drie kleine meisjes begonnen naar een moslimschool te gaan en ze veel andere vrouwen ontmoette die zich tot de Islam hadden bekeerd en getrouwd waren met moslim echtgenoten.

Ze zei dat ze twee jaar geleden begon haar haar te bedekken in overeenstemming met de islamitische leer.

Haar echtgenoot zei dat hij $10.000 betaalde voor de kosten van de hadj voor zijn vrouw en zichzelf. De meeste van de Amerikaanse pelgrims in het complex waren van Midden-Oosterse of Aziatische afkomst.

Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen

← Terug naar de Hoofdpagina