Vrouwen die de Islam aannamen [R-Z]
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Rosalina Panganiban
Ik ben Rosalina Panganiban (Aisha), de oudste dochter onder acht kinderen van een jong stel. Ik kwam uit een arme familie, ik heb zelfs de luxe manier van leven niet eens geproefd, maar mijn ouders hebben me met een goed moreel karakter opgevoed. Ik voltooide mijn opleiding in een zeer moeilijke situatie, en ik had het geluk om daarna een stabiele baan te krijgen. Als oudste kind hielp ik mijn ouders, broers en zussen, omdat ik niet wilde dat ze de ontberingen zouden ervaren die ik heb geleden. Op een dag kwam het meest schokkende en eenzame moment in ons leven, mijn vader stierf. We waren zo arm dat we zelfs geen geld hadden voor de laatste dienst van mijn vader, maar dankzij de Almachtige God werd alles geregeld, ik wist dat het deel uitmaakte van Zijn beproeving.
In 1985 kwam ik in Koeweit. Het was zo vreemd, ik voelde spijt van mijn beslissing om het bedrijf te verlaten waar ik negen jaar had gewerkt. Toen probeerde mijn werkgever me te troosten, ze behandelden me als hun eigen familie. Ze besloten een kleine boetiek te openen en gaven me de opdracht om deze te beheren.
Op 2 augustus 1990 voelde ik de aarde op mijn hoofd vallen, toen Irak Koeweit binnenviel. Ik besloot Koeweit te verlaten. Ik reisde via Bagdad, waar ik ziek werd. Ik dacht dat het een eindeloos oordeel was. Dankzij de Almachtige God bereikte ik mijn land veilig en wel.
Het volgende jaar, op dezelfde datum, werd ons huis, dat we in vijf jaar hard werken in Koeweit hadden gebouwd, door de overheid gesloopt. Elk stuk van ons huis werd met de grond gelijk gemaakt. Het was pijnlijk om te zien dat in één seconde alles verdwenen was, en ze betaalden geen compensatie.
In januari 1992 had ik het geluk om terug te keren naar Koeweit onder dezelfde werkgever. Alles verliep soepel, en ik besloot mijn verlangen te vervullen, dat ik al sinds 1985 koesterde: om de Islam te omarmen, de ware religie van Allah, de religie die de Almachtige God aan de laatste profeet Mohammed (vrede zij met hem) heeft geopenbaard. De religie die mijn aandacht trok toen ik voor het eerst in dit moslimland aankwam. Op de eerste dag van mijn aankomst hier observeerde ik de broederlijke relaties onder landgenoten, hun hulp en bezorgdheid voor hun broeders buiten, de gelijkheid onder moslims ongeacht hun rassen, nationaliteit, sociale status enzovoort, de zuiverheid van de Islamitische wet, en toen ik naar de programma's van Sheikh Salah -Al-Rasheid luisterde op "Begrip van de Islam", werd mijn verlangen groter. Ik vond mijn bron, het IPC, om alle informatie en brochures te krijgen over de Islam. Dankzij de Almachtige God ben ik nu in Zijn ware religie. Ik ben nu op het juiste pad van het leven, en ik geloof dat bij het omarmen van de Islam, mijn eerste en belangrijkste plicht tegenover de Almachtige God is om met anderen te delen, vooral met niet-moslims, wat ik hier bij I.P.C. heb geleerd, en om de Islam diepgaand te bestuderen, omdat onze profeet Mohammed (v.z.w.p.) zei: "Een gelovige moet kennis zoeken van de wieg tot aan het graf". Moge Allah ons allen zegenen.
Shannon
Ik ben mijn hele leven een christen geweest en dacht altijd dat iedereen hetzelfde was. Toen ik ouder werd, begon ik andere religies en hun praktijken te observeren. Ik denk dat de Islam de meest zuivere praktijken heeft en Gods liefde en genade in alles toont. Ik heb niet besloten om moslim te worden totdat ik de Koran had gelezen en me vertrouwd had gemaakt met verschillende onderwerpen in de Islam, hoewel ik nog veel te leren heb. Ik had altijd problemen met de "drievoudigheid". Ik kon niet begrijpen waarom Allah een zoon zou hebben om hier te komen. Voor mij maakt het feit dat moslims Jezus zien als een profeet niet alleen veel meer zin, maar beantwoordt het ook mijn twijfels. Alle twijfels die ik zelfs nu heb, worden altijd beantwoord met duidelijke en overtuigende redenen. Vaak werd ik in mijn christelijke leven geleerd om gewoon geloof te hebben. Ik houd van Allah en ben enthousiast om me in mijn nieuwe geloof vrede te voelen.
Wasalaam... Shannon
Pas goed op jezelf en moge Allah je de hele dag zegenen.
Shariffa Carlo
Het verhaal over hoe ik bekeerd ben naar al Islam is een verhaal over plannen. Ik maakte plannen, de groep waarmee ik was, maakte plannen, en Allah maakte plannen. En Allah is de Beste Planner. Toen ik een tiener was, kwam ik onder de aandacht van een groep mensen met een zeer sinister agenda. Zij waren en zijn waarschijnlijk nog steeds een losse associatie van individuen die in overheidsfuncties werken maar een speciale agenda hebben - om de Islam te vernietigen. Het is geen overheidsgroep waarvan ik op de hoogte ben, ze gebruiken simpelweg hun posities in de Amerikaanse overheid om hun zaak te bevorderen.
Een lid van deze groep benaderde mij omdat hij zag dat ik welsprekend, gemotiveerd was en een groot voorstander van vrouwenrechten. Hij vertelde me dat als ik Internationale Betrekkingen zou studeren met een specialisatie in het Midden-Oosten, hij mij een baan bij de Amerikaanse Ambassade in Egypte zou garanderen. Hij wilde dat ik uiteindelijk daarheen zou gaan om mijn positie in het land te gebruiken om met moslimvrouwen te praten en de opkomende vrouwenrechtenbeweging aan te moedigen. Ik vond dit een geweldig idee. Ik had de moslimvrouwen op TV gezien; ik wist dat ze een arme, onderdrukte groep waren, en ik wilde hen leiden naar het licht van de 20e-eeuwse vrijheid.
Met deze intentie ging ik naar de universiteit en begon ik mijn opleiding. Ik studeerde Quraan, hadith en islamitische geschiedenis. Ik studeerde ook de manieren waarop ik deze informatie kon gebruiken. Ik leerde hoe ik de woorden kon verdraaien om te zeggen wat ik wilde dat ze zouden zeggen. Het was een waardevol instrument. Zodra ik begon te leren, begon ik echter geïntrigeerd te raken door deze boodschap. Het maakte zin. Dat was heel eng. Daarom begon ik, om dit effect tegen te werken, lessen in het christendom te volgen. Ik koos ervoor om lessen te volgen bij deze ene professor op de campus omdat hij een goede reputatie had en hij een Ph.D. in Theologie van Harvard University had. Ik voelde me in goede handen. Dat was zo, maar niet om de redenen die ik dacht. Het bleek dat deze professor een Unitair Christen was. Hij geloofde niet in de Drie-eenheid of de goddelijkheid van Jezus. In werkelijkheid geloofde hij dat Jezus een profeet was.
Hij bleek dit te bewijzen door de Bijbel terug te voeren op zijn bronnen in het Grieks, Hebreeuws en Aramaëisch en te laten zien waar ze veranderd waren. Terwijl hij dit deed, liet hij de historische gebeurtenissen zien die deze veranderingen vormden en volgden. Toen ik deze les had afgerond, was mijn deen vernietigd, maar ik was nog steeds niet klaar om de Islam te accepteren. Naarmate de tijd verstreek, bleef ik studeren, voor mezelf en voor mijn toekomstige carrière. Dit duurde ongeveer drie jaar. Gedurende deze tijd zou ik moslims ondervragen over hun geloof. Een van de individuen die ik ondervroeg, was een moslimbroeder met de MSA. Alhamdulillah, hij zag mijn interesse in de deen en maakte het tot een persoonlijke inspanning om me te onderwijzen over de Islam. Moge Allah zijn beloning vergroten. Hij zou me dawaa geven bij elke gelegenheid die zich voordeed.
Op een dag neemt deze man contact met me op, en hij vertelt me over een groep moslims die op bezoek waren in de stad. Hij wilde dat ik hen zou ontmoeten. Ik stemde ermee in. Ik ging hen ontmoeten na de ishaa-gebed. Ik werd naar een kamer geleid met minstens 20 mannen erin. Ze maakten allemaal plaats voor me om te zitten, en ik werd oog in oog geplaatst met een oudere Pakistaanse heer. Mashallah, deze broer was een zeer deskundige man in zaken van het christendom. Hij en ik bespraken en argumenteerden over de verschillende delen van de bijbel en de Koran tot de fajr. Op dit punt, nadat ik naar deze wijze man had geluisterd die me vertelde wat ik al wist, op basis van de les die ik had gevolgd in het christendom, deed hij wat niemand anders ooit had gedaan. Hij nodigde me uit om moslim te worden. In de drie jaar dat ik zocht en onderzoek deed, had niemand me ooit uitgenodigd. Ik was onderwezen, betwist en zelfs beledigd, maar nooit uitgenodigd. Moge Allah ons allen leiden. Dus toen hij me uitnodigde, klikte het. Ik realiseerde me dat dit de tijd was. Ik wist dat het de waarheid was, en ik moest een beslissing nemen. Alhamdulillah, Allah opende mijn hart, en ik zei: "Ja. Ik wil moslim worden." Met dat zei, leidde de man me in de shahadah - in het Engels en in het Arabisch. Ik zweer bij Allah dat toen ik de shahadah aannam, ik het vreemdste gevoel had. Ik voelde alsof een enorme, fysieke last zojuist van mijn borst was afgehaald; ik hijgde naar adem alsof ik voor het eerst in mijn leven ademde. Alhamdulillah, Allah had me een nieuw leven gegeven - een schone lei - een kans voor Jennah, en ik bid dat ik de rest van mijn dagen leef en sterf als een moslim. Ameen.
Shariffa a Carlo (Al-Andalus)
Erin/Sumaya Fannoun
April 12, 1998.
Bismillah Arahman Araheem
Mijn intentie om mijn verhaal te schrijven is dat, om Allah's wil, ik iemand kan helpen die op zoek is naar de Waarheid, om te realiseren dat ze het heeft gevonden in Al Islam. Ik begon dit te schrijven op Pasen, op de een of andere manier passend, denk ik. Ik ben nu zeven jaar moslim, Alhamdu Lillah (alle lof is voor Allah, [God]). Ik leerde voor het eerst over de Islam terwijl ik Universiteit bezocht, van een moslimvriend van mij. Ik was erin geslaagd een zeer goede, college-prep middelbare school te verlaten, in de overtuiging dat de Koran een Joods boek was, en dat moslims afgoden aanhingen. Ik was niet geïnteresseerd in het leren over een nieuwe religie. Ik hield de etnocentrische opvatting dat als de VS "#1" is, we de beste van alles moeten hebben, inclusief religie. Ik wist dat het christendom niet perfect was, maar geloofde dat het het beste was dat er was. Ik had al lang de mening dat hoewel de Bijbel het woord van God bevatte, het ook het woord van de gewone man bevatte, die het opschreef. Zoals Allah het wilde, elke keer dat ik de Bijbel in mijn leven had opgepakt, kwam ik echt vreemde en daadwerkelijk vuile passages tegen. Ik kon niet begrijpen waarom de Profeten van God zulke afschuwelijke dingen zouden doen wanneer er genoeg gemiddelde mensen zijn die hun hele leven leven zonder te denken aan het doen van zulke walgelijke en immorele dingen, zoals die worden toegeschreven aan Profeten David, Salomo en Lot, (vrede zij met hen allen), om er maar een paar te noemen. Ik herinner me dat ik in de kerk hoorde dat omdat deze Profeten zulke zonden begaan, hoe kunnen de gewone mensen dan beter zijn dan zij? En zo werd gezegd, Jezus moest worden opgeofferd voor onze zonden, omdat we onszelf gewoon niet konden helpen, omdat "het vlees zwak is".
Dus, ik worstelde met het idee van de drie-eenheid, en probeerde te begrijpen hoe mijn God niet één, maar drie zou zijn. Eén die de aarde schiep, één wiens bloed werd vergoten voor onze zonden, en toen was er nog de vraag van de Heilige Geest, en toch allemaal één en hetzelfde!? Wanneer ik tot God bad, had ik een bepaald beeld in mijn gedachten van een wijze oude man in een vloeiende robe, hoog in de wolken. Wanneer ik tot Jezus bad, stelde ik me een jonge blanke man voor met lang goudkleurig haar, baard en blauwe ogen. Wat de Heilige Geest betreft, nou, ik kon slechts een mistig wezen oproepen wiens doel ik niet zeker wist. Het voelde echt niet alsof ik tot één God bad. Ik ontdekte echter dat wanneer ik echt in een moeilijke situatie zat, ik automatisch rechtstreeks op God zou aanroepen. Ik wist instinctief dat rechtstreeks naar God gaan de beste gok was.
Toen ik begon met het bestuderen en onderzoeken van de Islam, had ik geen probleem met rechtstreeks tot God bidden; het leek het natuurlijkste vanzelfsprekend. Echter, ik vreesde om Jezus te verlaten, en besteedde veel tijd aan het overdenken van het onderwerp. Ik begon de christelijke geschiedenis te bestuderen, op zoek naar de waarheid. Hoe meer ik erin dook, hoe meer ik de parallel zag tussen de goddelijkverklaring en het offer van Jezus, en de verhalen uit de Griekse mythologie die ik in de middelbare school had geleerd, waar een god en een menselijke vrouw een kind voortbrachten dat een halfgod zou zijn, met enkele goddelijke eigenschappen. Ik leerde hoe belangrijk het voor "St. Paulus" was geweest om deze religie te laten accepteren door de Grieken aan wie hij predikte, en hoe sommige van de discipelen het oneens waren met zijn methoden. Het leek zeer waarschijnlijk dat dit een aantrekkelijkere vorm van aanbidding voor de Grieken kon zijn dan het strikte monotheïsme van het Oude Testament. En alleen Allah weet het.
Ik begon bepaalde moeilijkheden te ondervinden met christelijke gedachten terwijl ik nog op de middelbare school zat. Twee dingen dwongen me zeer tot nadenken. De eerste was de directe contradictie tussen de materialen in het Oude en Nieuwe Testament. Ik had altijd gedacht dat de Tien Geboden heel direct en eenvoudig waren, eenvoudige regels die God ons duidelijk wilde laten volgen. Toch was het aanbidden van Christus een totale en volledige overtreding van het eerste gebod, door een partner met God te associëren. Ik kon niet begrijpen waarom een alwetende God Zijn mening zou veranderen, zo te zeggen. Dan is er nog de kwestie van boetvaarding. In het Oude Testament wordt mensen verteld om te boeteken voor hun zonden; maar in het Nieuwe Testament is het niet langer nodig, omdat Christus is geofferd voor de zonden van het volk. "Paulus riep zijn toehoorders niet op om zich af te keren van specifieke zonden, maar kondigde Gods overwinning over alle zonde aan het kruis van Christus aan. De radicale aard van Gods macht wordt bevestigd in Paulus' nadruk dat God in de dood van Christus de goddeloze heeft rechtgezet (zie Romeinen 4:5). Mensen worden niet opgeroepen om goede werken te doen zodat God hen kan rechtzetten." Welke stimulans hadden we dan zelfs om goed te zijn, wanneer slecht besturen een hoop plezier kon opleveren? De maatschappij heeft geantwoord door goed en kwaad te herdefiniëren. Elke opvoeddeskundige zal je vertellen dat kinderen moeten leren dat hun daden gevolgen hebben, en ouders worden aangemoedigd om hen de natuurlijke gevolgen van hun daden te laten ervaren. Toch zijn er in het christendom geen gevolgen, dus zijn mensen begonnen te doen alsof ze verwend zijn. Eist het recht om te doen wat ze willen, eist Gods en mensen' onvoorwaardelijke liefde en acceptatie van zelfs gruwelijke gedragingen. Het is geen wonder dat onze gevangenissen overvol zijn, en dat ouders radeloos zijn om hun kinderen te beheersen. Dat wil niet zeggen dat we in de Islam geloven dat we op basis van onze daden naar het paradijs gaan, integendeel, de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) vertelde ons dat we alleen door Gods Barmhartigheid het paradijs zullen betreden, zoals blijkt uit de volgende hadith.
Overgeleverd door 'Aisha:
De Profeet zei: "Verricht goede daden op de juiste manier, oprecht en met matiging, en ontvang goede tijding, want iemands goede daden zullen hem niet doen binnengaan in het Paradijs." Ze vroegen: "Zelfs u, o Boodschapper van Allah?" Hij zei: "Zelfs ik, tenzij en totdat Allah Zijn vergiffenis en Zijn barmhartigheid over mij uitstort."
In werkelijkheid wist ik zelfs niet wie God was. Als Jezus geen aparte god was, maar echt deel van God, aan wie werd hij dan geofferd? En tot wie bad hij in de Tuin van Gethsemane? Als hij afgescheiden was in aard van God, dan heb je de sfeer van monotheïsme verlaten, wat ook in directe tegenspraak is met de leerstellingen van het Oude Testament. Het was zo verwarrend, dat ik het liever niet wilde bedenken, en ik begon er grondig een hekel aan te hebben dat ik mijn eigen religie niet kon begrijpen. Dat punt werd duidelijk toen ik met mijn toekomstige echtgenoot op de college ging praten over religie. Hij vroeg me de Drie-eenheid uit te leggen. Na verschillende mislukte pogingen om hem het te laten begrijpen, gooide ik mijn handen in de lucht van frustratie, en beweerde ik dat ik het niet goed kon uitleggen omdat: "Ik ben geen geleerde!" Waarop hij kalm antwoordde: "Moet je een geleerde zijn om de basis van je religie te begrijpen?" Oei!, dat deed pijn; maar de waarheid doet soms pijn. Op dat moment was ik moe van de mentale acrobatiek die nodig was om te contempleren tot wie ik eigenlijk aan het bidden was. Ik luisterde met tegenzin terwijl hij me vertelde over de Eenheid van God, en dat Hij zijn gedachten niet had veranderd, maar zijn boodschap aan de mensheid had voltooid door de Profeet Mohammed, van Allah zijn vrede en zegeningen. Ik moest toegeven, het maakte zin. Allah had profeten in successie naar de mensheid gestuurd gedurende eeuwen, omdat ze blijkbaar steeds weer van het rechte pad afdwaalden en begeleiding nodig hadden. Zelfs op dat moment zei ik tegen hem dat hij me over zijn religie kon vertellen, puur voor mijn algemene informatie. "Maar probeer me niet te bekeren", zei ik tegen hem, "want dat lukt je nooit!" "Nee", zei hij, "ik wil je alleen laten weten waar ik vandaan kom en het is mijn plicht als een moslim om het je te vertellen." En natuurlijk bekeerde hij me niet; maar Allah leidde me naar Zijn Waarheid. Alhamdu Lillah.
Ongeveer tegelijkertijd gaf een vriend van me een "vertaling" van de Koran in het Engels die ze in een boekwinkel had gevonden. Ze had geen mogelijkheid om te weten dat dit boek eigenlijk was geschreven door een Iraakse Jood met het doel mensen weg te drijven van de Islam, niet om hen te helpen het te begrijpen. Het was erg verwarrend. Ik cirkelde en markeerde alle passages die ik aan mijn moslimvriend wilde vragen en toen hij terugkeerde van zijn reis in het buitenland, viel ik hem met mijn vragen aan, met het boek in mijn hand. Hij kon aan de vertaling niet zien dat het de Koran moest zijn, en informeerde me geduldig over de ware betekenis van de verzen en de omstandigheden waaronder ze werden geopenbaard. Hij vond een goede vertaling van de betekenis van de Koran voor me om te lezen, wat ik ook deed. Ik herinner me nog dat ik alleen zat, het las, op zoek naar fouten, en twijfelde. Hoe meer ik las, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat dit boek slechts één bron kon hebben, God. Ik las over van Allahs barmhartigheid en Zijn bereidheid om elke zonde te vergeven, behalve de zonde van het toevoegen van partners aan Hem; en ik begon te huilen. Ik weende uit de diepte van mijn ziel. Ik weende om mijn vroegere onwetendheid en in vreugde omdat ik eindelijk de waarheid had gevonden. Ik wist dat ik voorgoed veranderd was. Ik was verbaasd over de wetenschappelijke kennis in de Koran, die niet afkomstig is uit de Bijbel, zoals sommigen je willen laten geloven. Ik was op dat moment mijn diploma in microbiologie aan het behalen, en was vooral onder de indruk van de beschrijving van het embryologische proces, en nog veel meer. Zodra ik er zeker van was dat dit boek werkelijk van God was, besloot ik de Islam te accepteren als mijn religie. Ik wist dat het niet gemakkelijk zou zijn, maar niets waardevols is dat.
Ik heb geleerd dat de eerste en belangrijkste stap om moslim te worden, is om te geloven in "La illaha il Allah, wa Muhammad arasool Allah", wat betekent dat er geen god is die aanbidding waardig is behalve Allah, en dat Mohammed de boodschapper van Allah is. Nadat ik begreep dat Jezus was gezonden als een profeet, om de joden te laten zien dat ze van het rechte pad afdwaalden, en hen terug te brengen naar het pad van Allah, had ik geen problemen met het concept van het alleen aanbidden van Allah. Maar ik wist niet wie Mohammed was, en begreep niet wat het echt betekende om hem te volgen. Moge Allah alle mensen zegenen die me de afgelopen zeven jaar hebben geholpen om het leven van de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) te begrijpen en te waarderen. Ik heb geleerd dat Allah hem als een voorbeeld naar de mensheid stuurde. Een voorbeeld om door ons allen in ons dagelijks leven te volgen en te imiteren. In zijn gedrag was hij de belichaming van de Koran. Moge Allah ons allen leiden om te leven zoals hij ons heeft geleerd.
Tena
Zowel mijn man als ik hebben zich bekeerd tot de Islam. Ik bekeerde me tijdens de Ramadan vorig jaar en mijn man kort daarna. Hetgeen me tot de Islam aantrok, was de hijab en de loszittende kleding van de moslimvrouwen. We hebben allebei onderzoek gedaan via het internet en vervolgens ahadith gelezen.
Ik was totaal overtuigd. Ik ging voor de eerste keer naar een moskee. Een zuster daar begroette me en gaf me mijn eerste hijab, die ik altijd zal koesteren. Ik keek toe hoe anderen baden... te bang dat ik, als ik zou deelnemen, iemand zou beledigen... maar zonder te beseffen dat ze al snel mijn broers en zusters in de Islam zouden worden, alhamdulillah.
Na mijn bekeerling droeg ik niet meteen een hijab. Pas een jaar later deed ik dat. Ik vond de juiste die op mijn hoofd paste en ook de juiste plek in mijn hart om hem te dragen. Nu ga ik er niet zonder de deur uit.
Mijn man las de Koran en bekeerde zich kort daarna. Ik kom uit een Canadese Anglicaanse achtergrond en mijn man is nooit lid geworden van zijn Christelijke kerk (Presbyteriaans). Onze ouders zijn er langzaam aan gewend aan.
Ik heb nooit een slechte ervaring gehad bij mijn bekeerling tot de Islam. Ik hoop dat ik door het dragen van een hijab iemand zal aanmoedigen om het ook te onderzoeken. Ik heb prachtige mensen ontmoet op mijn pad in de Islam en zal blijven bidden tot Allah voor het wonderlijke geschenk dat hij ons heeft geschonken!! Alhamdulillah.
Vrede,
Zuster Tena
Themise Cruz
Als iemand me zou vragen wanneer ik moslim werd, zou ik gokken dat het enige haalbare antwoord is dat ik moslim ben geboren, maar het niet wist. We worden allemaal in een staat van Islam geboren, maar het trieste is dat veel mensen dit feit nooit erkennen en verloren raken in andere kringen van religie en levensstijlen. Ik was vreselijk verloren, en ik denk dat dit een goede zaak was, omdat Allah mijn lijden voelde en naar me toe reikte. (al humd dulilah)
Mijn eerste kennismaking met de Islam was via een cursus aan de Universiteit waar we tijdens de Ramadan werden uitgenodigd voor de Juma-gebed. Het was hier waar ik een prachtige moslimzuster ontmoette die me uitnodigde naar haar huis voor studie en eten. Ik weigerde toen, omdat het me te vreemd leek. Ik had zoveel stereotypen opgebouwd dat ik niet bereid was mijn geest te openen voor iets rondom de Islam, zelfs geen uitnodiging voor kennis. De volgende boodschap die Allah me stuurde kwam via mijn vriendschap met verschillende Arabische moslims aan een van de Technische Colleges in de buurt van mijn huis. Hier werd ik blootgesteld aan de Islamitische levensstijl. Ik was verbaasd over het feit dat ze uitnodigingen voor wilde feesten en het drinken van alcohol weigerden. Hoe konden ze zoveel keer per dag zitten te bidden. En een hele maand vasten, wat was er met deze mensen aan de hand? Vanaf dat moment dacht ik dat ik de Amerikaanse autoriteit was op het gebied van de Islam. Maar in werkelijkheid wist ik niets. De hoogte van mijn verwarring kwam op dit punt. Ik was een toeschouwer, maar had nooit enig begrip van wat het allemaal betekende.
So, toen ik moslima werd, was het alsof Allah mij vond en mij de antwoorden gaf op alle verwarring die om in mijn hoofd spookte. Het is zo verbijsterend voor mij dat ik me onbewust was van het feit dat ik zo ongelukkig was. Ik was succesvol in de materiële aspecten van het leven, maar mijn geest en hart waren onrustig. Ik was zo zwak van geest dat ik mezelf voor de gek hield door te geloven dat de materiële dingen die aan mijn voeten lagen, voldoende waren om elke pijnlijke klap die het leven me toebracht, te verzachten. Ik had het mis. Mijn moeder stierf toen ik 23 was, en al het geld, mijn huis, mijn opleiding, de auto's, sieraden, ze betekenden allemaal niets. Ik probeerde door te gaan met het leven alsof haar dood slechts een ander gebeurtenis was. Maar op dit punt kon ik Allah niet langer negeren. Als ik door zou gaan in mijn huidige gemoedstoestand, dan was het leven van mijn moeder tevergeefs geweest. Welk doel diende ze hier op aarde? Welke grotere betekenis had haar leven in deze wereld? Ik kon niet geloven dat ze zo weinig betekende. Op dit punt begon ik te hunkeren naar deze kennis, en ik opende mezelf volledig voor Allah.
Het is bijna te moeilijk om te beschrijven hoe het is voor iemand die begint te voelen dat Allah in hun hart is. Islam betekent zoveel meer dan rituelen, taal, cultuur of land. Islam is een heerlijke staat van zijn, en het is een fundamenteel andere ervaring dan wat ik voorheen had geleerd. Mijn man heeft me veel van wat ik vandaag over Islam weet geleerd. Terwijl ik observeerde, luisterde en mijn hart opende, begon ik langzaam te begrijpen. Allah presenteert zich aan mensen op verschillende manieren, en Allah beïnvloedt ieders leven anders. Ik moest tot een begrip komen van wat Allah voor mij betekende, en waarom het noodzakelijk was dat ik deze levensweg volgde. Ik begon de betekenis en het belang achter de rituelen te leren die ik voorheen slechts op een primitief niveau had waargenomen. Ik begon urenlang de Koran te lezen. Allah begon naar me toe te reiken en de enorme leegte in mijn hart te vullen. Want wanneer een individu niet de weg van Allah volgt, zijn ze in een constante zoektocht naar dat ontbrekende element. En zodra ik stopte met het weigeren van de kennis van Islam en mijn hart opende voor mijn medemoslims en de leerstellingen van de Koran, was de overgang zo gemakkelijk als het eten van een stuk pecantaart.
Sindsdien heb ik contact gehad met de originele moslimzuster die ik ontmoette in mijn universiteitsklas. Veel van de moslimzusters komen elkaar eens per maand samen voor studie, gebed en informatieve sessies. Ik bezoek ook de Masghed tijdens Juma-gebeden en op elk ander moment dat mijn schema het toelaat. Natuurlijk bestuderen mijn man en ik de Koran en Hadith, en zijn we op een constante zoektocht naar kennis. Wanneer je moslim wordt, is het het begin van een nieuw pad, een nieuwe manier van leven. Elke dag onthult Allah zich aan mij op de een of andere manier. Soms is het met een nieuwe kennis, of misschien geeft hij me geduld of begrip, en sommige dagen is het doorzettingsvermogen of een rustige gemoedstoestand. Hoe dan ook, ik ben altijd me bewust van de zegeningen die Allah me geeft, en ik werk voortdurend aan het leven op de manier waarop hij ons als mensen bedoeld heeft te leven, in onderwerping aan zijn wil.
Ik heb ook tijdens dit onderzoek te maken gehad met worstelingen. Mijn familie accepteert mijn nieuwe levenswijze niet, en ze accepteren mijn man ook niet. Een collega vroeg me eens: "Hoe kun je Jezus verlaten, ik houd van Jezus?" Ik ben er zeker van dat mijn antwoord haar verwarde. Ik legde eenvoudigweg uit dat we in de Islam niemand verlaten. En in feite kan ik nu pas de ware betekenis van Jezus lezen en begrijpen. De Islam stelt de volgeling in staat om de boodschappen te bestuderen die Allah door de eeuwen heen heeft gezonden, door de leerstellingen van Jezus, Abraham en Mohammed. (Vrede en zegeningen zij met hen). Vanwege dit feit zijn kennis voor ons, als moslims, nooit verborgen, en we zijn vrij in onze zoektocht naar waarheid en nabijheid tot Allah.
Mijn worsteling is nog lang niet voorbij. De westerse cultuur accepteert of begrijpt de Islam niet, en dit is grotendeels te wijten aan onwetendheid. Ze denken dat we fundamentalisten of terroristen zijn, of een andere vorm van monster dat hier is om chaos te veroorzaken in een vredige christelijke wereld. De manier waarop ik de onvriendelijke opmerkingen en blikken bestrijd, is door middel van vriendelijkheid en begrip. Ik herinner me een moment waarop mijn begrip zo laag was dat ik mijn geest en hart sloot voor alles wat de moslimgemeenschap te zeggen had. En te bedenken dat ze me hadden kunnen afwijzen vanwege mijn onwetendheid, dan zou ik niet zijn waar ik vandaag ben. Dus het is aan alle moslims om geduld en compassie te hebben voor degenen die onze manier van leven niet begrijpen. Uiteindelijk onthult Allah zichzelf aan degenen die oprecht kennis en begrip zoeken.
Februari 27, 1997
Um Kalthum
As Salaamu alaikum,
Ik wil graag met de andere zusters delen hoe ik moslima ben geworden. Het was vanwege de Hijab. Ik maakte een paar jaar geleden reportages op de radio (Radio McGill), en iedereen sprak over vrouwen die een hijab droegen. De kranten stonden vol denigrerende opmerkingen over moslimvrouwen. Ik besloot iemand te vinden die een hijab droeg en te leren wat het voor haar betekende. Na het interview werden we vrienden, en binnen een maand had ik besloten dat ik moslima wilde worden. Het dragen van een hijab herinnert me aan die speciale dag.
Maar ik kan begrijpen hoe je je voelt over het dragen van een hijab op de eerste dag. Het is moeilijk om een hijab te dragen in het begin-- mensen kijken je op een andere manier aan. Toen ik er voor het eerst mee begon nadat ik moslima was geworden, trok ik hem aan en weer uit. Ik was verlegen en bang dat mensen zouden lachen. Sommige vrouwen probeerden me te ontmoedigen en gaven me het gevoel dat ik, nu ik bedekt was, een deel van mijn intelligentie en mijn hersenen had verloren, dat ik niet langer vrij was en was geworden onderdanig. Alle vooroordelen over vrouwen die een hijab dragen kwamen naar boven toen ze me zagen. Maar na een of twee maanden toonden dezelfde mensen die me uitlachten respect voor me. Ik draag nu mijn hijab overal en niemand laat me me slecht voelen.
Een meisje vorige termijn op de universiteit, vertelde me dat ik ouderwets was en hoopte dat ik moderner zou worden. "Hoe moderner kan ik worden?", vroeg ik haar! Ik ben op het internet, zij niet, ik ben mijn diploma aan het afronden, zij niet. Ik weet van het laatste nieuws, zij niet. De Islam stond me bij in de gelijkheid tussen mannen en vrouwen en zij is nog steeds bezig om gelijk te zijn met mannen.
Als moslim is geen enkele ras superieur aan de andere en we zijn allemaal gelijk voor Allah. Hoe moderner kunnen we zijn, we lopen op veel manieren vooruit, en het bedekken versterkt die idealen van de Islam.
Maak je dus geen zorgen, loop rechtop en trots en onthoud dat je mooi bent van binnen en van buiten. Dat was wat me ervan overtuigde om moslima te worden, de zuiverheid van hart en de schoonheid die gepaard gaat met het dragen van een hijab. Allah helpt ons met deze twijfels en uiteindelijk worden we sterker.
WaSalam
Um-Khalthum
Zehra
Asalamu Alaikum, zuster,
Mijn naam is Zehra. Ik bekeerde me naar de Islam ruim 7 jaar geleden. Alhamdullilah! Mijn echtgenoot overtuigde me van de waarheid in de Islam vóór het huwelijk.
Ik ben altijd diep religieus geweest toen ik een christin was. Ik heb altijd gedacht dat religie erg belangrijk was. Het enige was dat geen enkele kerk me echt bevredigde, hart en ziel. Ik voelde altijd dat er iets ontbrak. Dat iets was niet helemaal juist. Dus ik ging van kerk naar kerk, om die leegte die ik voelde te vullen. Niets werkte.
Toen ontmoette ik mijn echtgenoot. In het begin zei hij niet veel over zijn religie, maar geleidelijk wel. Hij begon me over de Islam te vertellen, en ik raakte meer geïnteresseerd. Nu moet u begrijpen, dat mijn moeder me altijd heeft geleerd om tolerant te zijn tegenover andere religies, en om een open geest te hebben. Dus ik denk dat dat veel hielp. Hoe dan ook, naarmate ik meer over de Islam leerde, en mijn echtgenoot de Koran las, samen met andere leerstellingen, begonnen de puzzelstukjes op hun plaats te vallen. Ik begon me heel en gelukkig te voelen in mijn ziel. Ik was eindelijk thuisgekomen. Ik was zo opgewonden. Alles maakte perfecte zin. Allah had de perfecte religie geschapen, en ik had die gevonden. Lof aan Allah!
Moge Allah altijd mijn echtgenoot zegenen voor dit. Mijn doel in het leven nu, is om iemand anders te helpen de Islam te vinden, zelfs maar één persoon. Inshallah, zal ik dat doen.
Uw zuster in de Islam,
Zehra
Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen