Vrouwen die de Islam aannamen [C1]

✦

Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.

C. Huda Dodge

Mijn pad naar de Islam

[Dit document verscheen oorspronkelijk in een Usenet nieuwsgroep in 1992 -red.]

Salaam alaykum wa rahmatullah.

Sinds ik een paar maanden geleden begon met lezen en posten in deze nieuwsgroep, heb ik een grote belangstelling opgemerkt voor bekeerlingen (teruggekeerden) tot de Islam: hoe worden mensen er mee in aanraking gebracht, wat trekt mensen tot deze geloof aan, hoe verandert hun leven wanneer ze de Islam aannemen, enzovoort. Ik heb veel e-mail ontvangen van mensen die me deze vragen stellen. In deze post hoop ik insha'Allah te bespreken hoe, wanneer en waarom een Amerikaan zoals ik de Islam heeft aangenomen.

Het is lang, en daarvoor bied ik mijn excuses aan, maar ik denk niet dat je dit proces volledig kunt begrijpen in een paar alinea's. Ik heb geprobeerd niet te veel te zwetsen of van het onderwerp af te dwalen. Soms is het verhaal gedetailleerd, omdat ik denk dat het helpt om echt te begrijpen hoe mijn pad naar de Islam zich heeft ontwikkeld. Natuurlijk heb ik veel weg gelaten (ik probeer je niet mijn hele levensverhaal te vertellen - alleen de relevante zaken).

Het is interessant om terug te kijken op mijn leven en te zien hoe het allemaal samenkomt - hoe Allah dit voor mij heeft gepland, al die tijd. Als ik erover nadenk, kan ik niet anders dan `Subhannallah' zeggen en Allah danken dat Hij me naar waar ik vandaag ben heeft gebracht. Soms voel ik me verdrietig dat ik niet in de Islam ben geboren en [daardoor] mijn hele leven moslim had kunnen zijn. Hoewel ik degenen die dat wel waren bewonder, voel ik me soms medelijdend tegenover hen, omdat ze soms deze zegen niet echt waarderen.

Insha'Allah, het lezen hiervan kan je helpen te begrijpen hoe ik, op zijn minst, moslim ben geworden. Of het je ideeën geeft voor da'wah, of je gewoon wat inspiratie geeft in je eigen geloof, ik hoop dat het de moeite waard is om het te lezen, insha'Allah. Het is mijn verhaal, maar ik denk dat veel anderen zich erin kunnen herkennen.

Ik ben geboren in San Francisco, Californië, en opgegroeid in een buitenwijk van de Bay Area. Mijn kleine stadje (San Anselmo, ongeveer 14.000 inwoners, de laatste keer dat ik het controleerde) was een overwegend blanke, boven-middelklasse, christelijke gemeenschap. Het is een prachtig gebied - net ten noorden van San Francisco (over de Golden Gate Bridge), verscholen in een vallei nabij de heuvels (Mount Tamalpais) en de Stille Oceaan. Ik kende al mijn buren, speelde honkbal in de straat, ving kikkers in de beekjes, reed paard in de heuvels en klom in bomen in mijn voortuin.

Mijn vader is Presbyterian, en mijn moeder is Katholiek. Mijn vader was nooit echt actief in een kerk, maar mijn moeder probeerde ons als Katholieken op te voeden. Ze nam ons soms mee naar de kerk, maar we wisten niet wat er aan de hand was. Mensen staan op, gaan zitten, knielen, gaan weer zitten, staan op en reciteren dingen na de priester. Elke bank had een boekje - een soort `richtingsboek' - en we moesten erin meelezen om te weten wat we als volgende moesten doen (als we niet eerst in slaap vielen). Ik werd in deze kerk gedoopt en ontving mijn Eerste Communie rond mijn 8e jaar (ik heb foto's, maar ik herinner me het niet veel). Daarna gingen we slechts ongeveer één keer per jaar.

Ik woonde in een doodlopende straat met ongeveer 15 huizen. Mijn basisschool was aan het einde van de straat (4 huizen verderop), naast een kleine Presbyterianse kerk. Toen ik ongeveer 10 was, nodigden de mensen van deze kerk me uit om deel te nemen aan hun kerstspel voor kinderen. Elke zondagochtend liep ik vanaf toen alleen naar de kerk (niemand anders in mijn gezin was geïnteresseerd om mee te gaan). De hele gemeente bestond slechts uit ongeveer 30 oudere mensen (voorbij hun 50e), maar ze waren aardig en maakten me me nooit ongemakkelijk. Er waren ongeveer 3 jongere stellen met kinderen die jonger waren dan ik.

Ik werd een zeer actief lid van deze kerk om de hoek. Toen ik in de 6e klas zat, begon ik voor de jongere kinderen te zorgen tijdens de dienst. Tegen de 9e klas hielp ik de vrouw van de predikant met het geven van zondagsschool. In de middelbare school begon ik een jeugdgroep van de kerk door 4 van mijn vrienden te rekruteren om zich aan te sluiten. Het was een kleine groep: ik, mijn vrienden, en een jong koppel met kinderen, maar we vonden het prima zo. De grote Presbyterian kerk in de stad had ongeveer 100 kinderen in hun jeugdgroep en maakte reizen naar Mexico, enzovoort. Maar onze groep was tevreden met elkaar om te komen studeren bijbel, over God te praten en geld in te zamelen voor goede doelen.

Deze vrienden en ik zouden samen zitten en praten over spirituele kwesties. We debatteerden over vragen in onze gedachten: wat gebeurt er met de mensen die leefden voordat Jezus kwam (gaan naar de hemel of de hel); waarom gaan sommige zeer rechtvaardige mensen automatisch naar de hel alleen omdat ze niet in Jezus geloven (we dachten aan Gandhi); aan de andere kant, waarom krijgen nogal verschrikkelijke mensen (zoals de gewelddadige vader van mijn vriend) een beloning met de hemel alleen omdat ze christen zijn; waarom vereist een liefhebbende en barmhartige God een bloedoffer (Jezus) om de zonden van mensen te vergeven; waarom zijn wij schuldig aan Adams oorspronkelijke zonde; waarom is het Woord van God (Bijbel) het oneens met wetenschappelijke feiten; hoe kan Jezus God zijn; hoe kan Eén God 3 verschillende dingen zijn; enzovoort. We debatteerden over deze dingen, maar kwamen nooit met goede antwoorden. De kerk kon ons ook geen goede antwoorden geven; ze vertelden ons alleen om "geloof te hebben."

De mensen bij de kerk vertelden me over een Presbyterian zomerkamp in Noord-Californië. Ik ging er voor het eerst toen ik 10 was. De volgende 7 jaar ging ik elke zomer. Hoewel ik blij was met de kleine kerk waar ik naartoe ging, was dit waar ik echt me verbonden voelde met God, zonder verwarring. Het was hier dat ik mijn zeer diepe geloof in God ontwikkelde. We brachten veel van onze tijd buiten door, spelletjes speelden, knutselden, zwommen, enzovoort. Het was leuk, maar elke dag namen we ook de tijd om te bidden, de bijbel te bestuderen, geestelijke liederen te zingen en `rustige tijd` te hebben. Het is deze rustige tijd die voor mij echt veel betekende, en waar ik de beste herinneringen aan heb. De regel was dat je alleen moest zitten - overal op de 200 prachtige acres van het kamp. Ik ging vaak naar een weide, of zat op een brug met uitzicht op de beek, en dacht gewoon na. Ik keek om me heen, naar de beek, de bomen, de wolken, de insecten :) - luisterde naar het water, de liederen van de vogels, het gekrijs van de sprinkhanen. Deze plek liet me me echt vrede voelen, en ik bewonderde en dankte God voor Zijn prachtige schepping. Aan het einde van elke zomer, toen ik terug naar huis ging, bleef dit gevoel bij me. Ik hield ervan om tijd buiten door te brengen, alleen, om na te denken over God, het leven en mijn plaats daarin. Ik ontwikkelde mijn persoonlijke begrip van Jezus' rol als leraar en voorbeeld, en liet alle verwarrende kerkelijke leerstellingen achter me.

Ik geloofde (en geloof nog steeds) in de leer “Behandel je naaste zoals jijzelf,” volledig geven aan anderen zonder iets terug te verwachten, anderen behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden. Ik streefde ernaar iedereen te helpen die ik kon. Toen ik veertien was, kreeg ik mijn eerste baan, in een ijssalon. Wanneer ik elke maand mijn loon kreeg (het was niet veel), stuurde ik de eerste $25 naar een programma genaamd `Foster Parents Plan' (ze hebben de naam nu veranderd). Dit was een liefdadigheidsorganisatie die behoeftige kinderen in het buitenland koppelde aan Amerikaanse sponsors. Gedurende mijn 4 jaar van de middelbare school was ik sponsor van een jonge Egyptenaar genaamd Sherif. Ik stuurde hem een deel van mijn loon elke maand, en we wisselden brieven uit. (Zijn brieven waren in het Arabisch, en als ik ze nu bekijk, lijkt het erop dat hij geloofde dat hij schreef aan een volwassen man, niet aan een meisje dat 5 jaar ouder was dan hem.) Hij was 9 jaar oud, zijn vader was overleden, en zijn moeder was ziek en kon niet werken. Hij had 2 jongere broers en een zus die mijn leeftijd had. Ik herinner me een brief van hem te krijgen toen ik 16 was - hij was opgewonden omdat zijn zus verloofd was. Ik dacht, "Ze is even oud als ik, en ze is verloofd!!!" Het leek me zo vreemd. Dit was mijn eerste contact met moslims.

Naast dit was ik ook betrokken bij andere activiteiten op de middelbare school. Ik gaf Central-Amerikaanse studenten op mijn school bijles in Engels. In een groep genaamd "Students for Social Responsibility" hielp ik liefdadigheidsorganisaties voor schoolkinderen in Nicaragua en dorpelingen in Kenia. We campagneerden tegen kernwapens (de grootste angst die we allemaal hadden op dat moment was een nucleaire oorlog).

Ik nodigde uitwisselingsstudenten uit Frankrijk uit in mijn huis, en ik had penpals van over de hele wereld (Frankrijk, Duitsland, Zweden, enz.). In mijn derde jaar van de middelbare school ontvingen we een groep genaamd `Children of War' - een groep jonge mensen uit Zuid-Afrika, de Gazastrook, Guatemala en andere door oorlog verscheurde landen, die door het land toerden en hun verhalen en hun wensen voor vrede vertelden. Twee van hen bleven in mijn huis - de begeleider uit Nicaragua en een jonge zwarte Zuid-Afrikan. De zomer na mijn derde jaar van de middelbare school nam ik een vrijwilligersbaan in San Francisco (de Tenderloin district), waar ik Engels aan vluchtelingen vrouwen gaf. In mijn klas zaten Fatimah en Maysoon, 2 Chinese moslim weduwen uit Vietnam. Dit waren de volgende moslims die ik ontmoette, hoewel we niet veel konden praten (hun Engels was te minimaal). Alleen maar lachten ze.

Al deze ervaringen brachten me in contact met de buitenwereld, en brachten me ertoe mensen van alle soorten te waarderen. Gedurende mijn jeugd en middelbare school had ik twee zeer diepe interesses ontwikkeld: geloof in God, en interactie met mensen uit andere landen. Toen ik mijn ouderlijk huis verliet om naar de universiteit te gaan in Portland, Oregon, nam ik deze interesses mee.

Aan Lewis & Clark College begon ik als een student in vreemde talen (Frans & Spaans), met de gedachte ooit te kunnen werken met vluchtelingpopulaties, of Engels als Tweede Taal te kunnen onderwijzen. Toen ik naar school kwam, verhuisde ik naar een studentenkamer met nog twee anderen - een meisje uit Californië (die opgroeide slechts 10 minuten van waar ik woonde), en een 29-jarige Japanse vrouw (uitwisselingsstudent). Ik was 17.

Ik kende niemand anders op school, dus probeerde ik me te mengen in activiteiten om mensen te ontmoeten. In overeenstemming met mijn interesses koos ik ervoor om me te mengen met 2 groepen: Campus Crusade for Christ (uiteraard, een christelijke groep), en Conversation Groups (waar ze Amerikanen koppelen aan een groep internationale studenten om Engels te oefenen).

Ik ontmoette de Campus Crusade studenten tijdens mijn eerste semester op school. Een paar van de mensen die ik ontmoette waren erg aardige, zuivere mensen, maar de meerderheid was erg opschepperig. We kwamen elke week samen om naar "persoonlijke getuigenissen" te luisteren, liederen te zingen, enzovoort. Elke week bezochten we een andere kerk in het gebied van Portland. De meeste kerken waren anders dan alles waarmee ik ooit te maken had gehad. Een laatste bezoek aan een kerk in het Zuidoostelijke gebied maakte me zo erg bang dat ik stopte met bijwonen van de Crusade bijeenkomsten. In deze kerk was een rockband met elektrische gitaren, en mensen zwaaiden met hun handen in de lucht (boven hun hoofd, met hun ogen gesloten) en zongen "hallelujah." Ik had nooit zoiets gezien! Ik zie dingen als dit nu op TV, maar komend van een erg kleine Presbyterian kerk, was ik verstoord. Anderen in Campus Crusade vonden deze kerk geweldig, en ze bleven ernaartoe gaan. De sfeer leek zo ver verwijderd van de aanbidding van God, en ik voelde me niet comfortabel om terug te keren.

Ik voelde me altijd het dichtst bij God als ik in een rustige omgeving was en/of buiten was. Ik begon wandelingen te maken rond de campus (Lewis & Clark College heeft een prachtige campus!), te zitten op bankjes, naar het uitzicht op Mount Hood te kijken, naar de bomen te kijken die van kleur veranderden. Op een dag dwaalde ik de campuskapel binnen - een klein, rond gebouw verscholen in de bomen. Het was prachtig eenvoudig. De banken vormden een cirkel rond het midden van de kamer, en een enorm pijporgel hing aan het plafond in het midden. Geen altaar, geen kruizen, geen beelden - niets. Gewoon een paar simpele houten banken en een pijporgel. Tijdens de rest van het jaar bracht ik veel tijd in dit gebouw door, naar de organist luisteren oefenen, of gewoon alleen zitten in de stilte om na te denken. Ik voelde me comfortabeler en dichter bij God daar dan in welke kerk dan ook waar ik ooit naar toe ben gegaan.

Tijdens deze tijd ontmoette ik ook een groep internationale studenten als onderdeel van het Conversation Group programma. We hadden 5 mensen in onze groep: ik, een Japanse man en vrouw, een Italiaanse man en een Palestijnse man. We ontmoetten twee keer per week tijdens de lunch, om Engelse gespreksvaardigheden te oefenen. We spraken over onze families, onze studies, onze jeugd, culturele verschillen, enzovoort. Terwijl ik naar de Palestijnse man (Faris) luisterde over zijn leven, zijn familie, zijn geloof, enzovoort, raakte het een zenuw in me. Ik herinnerde me Sherif, Fatima en Maysoon, de enige andere moslims die ik ooit had gekend. Voorheen had ik hun overtuigingen en manier van leven gezien als vreemd, iets dat vreemd was voor mijn cultuur. Ik heb me nooit bezig gehouden met het leren over hun geloof vanwege deze culturele barrière. Maar hoe meer ik over de Islam leerde, hoe meer ik erin geïnteresseerd raakte als een mogelijkheid voor mijn eigen leven.

Tijdens mijn tweede trimester op school, viel de gespreksgroep uiteen en verplaatsten de internationale studenten zich naar andere scholen. De discussies die we hadden, bleven echter voorop in mijn gedachten. Het volgende trimester schreef ik me in voor een cursus aan de afdeling religie-studies: Introductie tot de Islam. Deze cursus bracht al mijn zorgen terug die ik had over het christendom. Toen ik meer over de Islam leerde, werden al mijn vragen beantwoord. Wij zijn allemaal niet gestraft voor Adams oorspronkelijke zonde. Adam vroeg God om vergeving en onze Barmhartige en Liefhebbende God vergaf hem. God vereist geen bloedoffer als betaling voor zonde. We moeten oprecht vragen om vergeving en onze manier van leven verbeteren. Jezus was geen God, hij was een profeet, zoals al de andere profeten, die allemaal dezelfde boodschap onderwezen: Geloof in de Ene ware God; aanbid en onderwerp je aan Hem alleen; en leef een rechtvaardig leven volgens de leiding die Hij heeft gezonden. Dit beantwoordde al mijn vragen over de drie-eenheid en de aard van Jezus (volledig God, volledig mens, of een combinatie). God is een Perfecte en Eerlijke Rechter, die ons zal belonen of straffen op basis van ons geloof en onze rechtvaardigheid. Ik vond een leer die alles in de juiste context plaatste, en aansprak mijn hart en mijn intellect. Het leek natuurlijk. Het was niet verwarrend. Ik had gezocht, en ik had een plek gevonden om mijn geloof te laten rusten.

Die zomer keerde ik terug naar huis naar de Bay Area en zette ik mijn studie van de Islam voort. Ik haalde boeken uit de bibliotheek en sprak met mijn vrienden. Zij waren net zo diep spiritueel als ik, en waren ook op zoek (de meesten van hen zochten naar oosterse religies, met name het boeddhisme). Ze begrepen mijn zoektocht, en waren blij dat ik iets te geloven kon vinden. Ze stelden wel vragen over hoe de Islam mijn leven zou beïnvloeden: als vrouw, als liberale Californiër :), met mijn familie, enzovoort. Ik bleef studeren, bidden en mijn ziel onderzoeken om te zien hoe comfortabel ik me er echt bij voelde. Ik zocht naar islamitische centra in mijn omgeving, maar het dichtstbijzijnde was in San Francisco, en ik kwam er nooit om te bezoeken (geen auto, en de busdienst paste niet bij mijn werkschema). Dus ik bleef op eigen houtje zoeken. Wanneer het in gesprek opkwam, sprak ik met mijn familie erover. Ik herinner me een keer in het bijzonder, toen we allemaal naar een programma op de publieke televisie keken over de Eskimo's. Ze zeiden dat de Eskimo's meer dan 200 woorden hebben voor `sneeuw', omdat sneeuw zo'n groot onderdeel is van hun leven. Later die nacht spraken we over hoe verschillende talen veel woorden hebben voor dingen die belangrijk voor hen zijn. Mijn vader maakte een opmerking over alle verschillende woorden die Amerikanen gebruiken voor `geld' (money, dough, bread, enz.). Ik merkte op: "Weet je, de moslims hebben 99 namen voor God - ik denk dat dat belangrijk voor hen is."

Aan het einde van de zomer keerde ik terug naar Lewis & Clark. Het eerste wat ik deed was contact opnemen met de moskee in het zuidwesten van Portland. Ik vroeg om de naam van een vrouw met wie ik kon praten, en ze gaven me het nummer van een Amerikaanse moslima zuster. Die week bezocht ik haar thuis. Nadat we een tijdje hadden gepraat, realiseerde ze zich dat ik al een gelovige was. Ik vertelde haar dat ik op zoek was naar vrouwen die me konden begeleiden in de praktische aspecten van wat het betekent om moslim te zijn. Bijvoorbeeld, hoe ik moest bidden. Ik had het in boeken gelezen, maar ik kon niet uitvogelen hoe ik het alleen uit boeken moest doen. Ik deed pogingen en bad in het Engels, maar ik wist dat ik het niet goed deed. De zuster nodigde me die nacht uit voor een aqiqa (diner na de geboorte van een baby). Ze haalde me die nacht op en we gingen. Ik voelde me zo comfortabel met de moslima zusters daar, en ze waren die nacht erg vriendelijk tegen me. Ik sprak mijn shahaada uit, getuige van een paar zusters. Ze leerden me hoe ik moest bidden. Ze spraken met me over hun eigen geloof (veel van hen waren ook Amerikaanse). Ik vertrok die nacht met het gevoel dat ik een nieuw leven was begonnen.

Ik woonde nog steeds in een campus-studentenhuis en was vrij geïsoleerd van de moslimgemeenschap. Ik moest 2 bussen nemen om naar het gebied te gaan waar de moskee was (en waar de meeste vrouwen woonden). Ik verloor snel contact met de vrouwen die ik had ontmoet, en was overgelaten om mijn geloof op mijn eigen te volgen op school. Ik deed een paar pogingen om naar de moskee te gaan, maar was verward door de vergaderingstijden. Soms kwam ik opdagen om boeken uit de bibliotheek te lenen, en het hele gebouw was vol met mannen. Een andere keer besloot ik mijn eerste Jumah gebed bij te wonen, en ik kon om dezelfde reden niet naar binnen. Later werd me verteld dat vrouwen alleen op een bepaald tijdstip (zaterdagmiddag) bijeenkomen, en dat ik op andere tijden niet kon gaan. Ik was ontmoedigd en verward, maar ik bleef in geloof en leerde op mijn eigen.

Zes maanden na mijn shahaada observeerde ik mijn eerste Ramadan. Ik had de kwestie van hijab overwogen, maar was te bang om die stap te nemen. Ik was al begonnen om bescheidenere kleding te dragen, en droeg meestal een sjaal over mijn schouders (toen ik de zuster bezocht, zei ze tegen me "al wat je hoeft te doen is die sjaal van je schouders naar je hoofd te verplaatsen, en je bent islamitisch gekleed."). In het begin voelde ik me niet klaar om hijab te dragen, omdat ik me niet sterk genoeg voelde in mijn geloof. Ik begreep de reden erachter, was het er mee eens en bewonderde de vrouwen die het wel droegen. Ze zagen er zo vroom en nobel uit. Maar ik wist dat als ik het zou dragen, mensen me veel vragen zouden stellen, en ik voelde me niet klaar of sterk genoeg om daarmee om te gaan.

Dit veranderde toen Ramadan naderde, en op de eerste dag van Ramadan werd ik wakker en ging naar de les met hijab. Alhamdillah, ik heb het sindsdien niet meer afgedaan. Er was iets aan Ramadan dat me hielp om me sterk en trots te voelen om moslim te zijn. Ik voelde me klaar om iemands vragen te beantwoorden.

Echter, ik voelde me ook geïsoleerd en eenzaam tijdens die eerste Ramadan. Niemand van de moslimgemeenschap belde me zelfs. Ik had een dieetplan op school, dus ik moest regelen om speciale maaltijden te krijgen (de eetzaal was niet open tijdens de uren dat ik kon eten). De school stemde ermee in om me mijn maaltijden in lunchtassen te geven. Dus elke nacht, als de zonsondergang naderde, liep ik over de straat naar de keuken, ging achterin naar de enorme koelkasten en nam mijn 2 lunchtassen (één voor iftar, één voor suhoor). Ik bracht de tassen terug naar mijn studentenkamer en at alleen. Ze hadden altijd hetzelfde: yoghurt, een stuk fruit, koekjes en ofwel een tonijn- of eiersaladebroodje. Hetzelfde, voor beide maaltijden, voor de hele maand. Ik was eenzaam, maar tegelijkertijd heb ik me nooit meer in vrede met mezelf gevoeld.

Toen ik de Islam aannam, vertelde ik het mijn familie. Ze waren niet verrast. Ze hadden het een beetje zien aankomen, uit mijn daden en wat ik zei toen ik die zomer thuis was. Ze accepteerden mijn beslissing en wisten dat ik oprecht was. Zelfs daarvoor accepteerden mijn familie mijn activiteiten en mijn diepe geloof altijd, zelfs als ze het niet deelden. Ze waren echter niet zo open-minded toen ik begon met hijab te dragen. Ze maakten zich zorgen dat ik mezelf van de maatschappij afsloot, dat ik gediscrimineerd zou worden, dat het me zou ontmoedigen om mijn doelen te bereiken, en ze schaamden zich om met me gezien te worden. Ze vonden het te radicaal. Ze hadden er geen bezwaar tegen dat ik een andere geloofsovertuiging had, maar ze vonden het niet leuk dat het mijn leven op een uiterlijke manier beïnvloedde.

Ze waren meer boos toen ik besloot te gaan trouwen. Tijdens deze tijd was ik weer in contact gekomen met Faris, de Palestijnse moslim broer van mijn gespreksgroep, degene die aanvankelijk mijn interesse in de Islam opwekte. Hij woonde nog steeds in de omgeving van Portland, en bezocht de community college. We begonnen elkaar weer te ontmoeten, over de lunch, in de bibliotheek, bij het huis van zijn broer, enzovoort. We trouwden de volgende zomer (na mijn tweede jaar, een jaar na mijn shahaada). Mijn familie raakte in paniek. Ze waren nog niet helemaal over mijn hijab heen, en voelden dat ik weer iets anders op hun afgooide. Ze stelden dat ik te jong was en maakten zich zorgen dat ik mijn doelen zou opgeven, de school zou verlaten, een jonge moeder zou worden en mijn leven zou ruïneren. Ze vonden mijn echtgenoot wel aardig, maar vertrouwden hem in eerste instantie niet (ze dachten aan een `green card scam'). Mijn familie en ik vochten hierover gedurende enkele maanden, en ik vreesde dat onze relatie nooit hersteld zou worden.

Dat was 3 jaar geleden, en er is veel veranderd. Faris en ik zijn verhuisd naar Corvallis, Oregon, de thuisbasis van Oregon State University. We wonen in een zeer sterke en hechte moslimgemeenschap. Ik ben vorig jaar cum laude afgestudeerd, met een graad in kinderontwikkeling. Ik heb verschillende banen gehad, van secretaresse tot peuterleidster, zonder problemen met betrekking tot mijn hijab. Ik ben actief in de gemeenschap en doe nog steeds vrijwilligerswerk. Mijn man, insha'Allah, zal dit jaar zijn diploma in Elektrotechniek halen. We bezoeken mijn familie een paar keer per jaar. Ik ontmoette Faris' ouders voor het eerst deze zomer, en we hebben het erg gezellig met elkaar. Ik voeg langzaam maar zeker Arabisch toe aan de lijst met talen die ik spreek.

Mijn familie heeft dit allemaal gezien en heeft erkend dat ik mijn leven niet heb verwoest. Ze zien dat de Islam me gelukkig heeft gemaakt, niet pijn en verdriet. Ze zijn trots op mijn prestaties en kunnen zien dat ik echt gelukkig en in vrede ben. Onze relatie is weer normaal en ze kijken uit naar ons bezoek volgende maand, insha'Allah.

Terugkijkend op al dit, voel ik me er echt dankbaar voor dat Allah me heeft geleid naar waar ik vandaag ben. Ik voel me echt gezegend. Het lijkt erop dat alle stukjes van mijn leven samenvallen in een patroon - een pad naar de Islam.

Alhamdillillahi rabi al'amin.

Uw zuster in de geloof, C. Huda Dodge

"...Zeg: Alleen Allah's leiding is de ware leiding, en Wij zijn er toe bevolen ons te onderwerpen aan de Heer der Werelden..." Koran 6:71

Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen

← Terug naar de Hoofdpagina