Vrouwen die de Islam aangenomen hebben
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Afrah Alshaibani
2 mei 1996. Al sinds ik me kan herinneren, bezocht mijn familie een niet-denominatieve conservatieve Christelijke kerk (Church of Christ). Ik ben opgegroeid in de kerk, heb bijbel school gegeven en gezongen in het koor. Als jonge tiener begon ik vragen te stellen (zoals ik denk dat iedereen op een bepaald moment in zijn leven doet): Waarom was ik lid van de Church of Christ en niet bijvoorbeeld Lutheran, Katholiek of Methodisch? Als verschillende kerken tegenstrijdige doctrines onderwijzen, hoe weten we welke er juist is? Zijn ze allemaal juist? Leiden `alle paden naar God' zoals ik wel eens had gehoord? Anderen zeggen dat het niet uitmaakt wat je gelooft, zolang je maar een goed mens bent - is dat waar?
Na wat introspectie besloot ik dat ik wel geloofde dat er een ultieme waarheid was en in een poging die waarheid te vinden, begon ik een vergelijkende studie van verschillende kerken. Ik besloot dat ik geloofde in de Bijbel en zou de kerk kiezen die het best de Bijbel volgde. Na een lange studie besloot ik bij de Church of Christ te blijven, ervan overtuigd dat haar doctrines bijbels gebaseerd waren (niet wetend op dit moment dat er verschillende interpretaties van de Bijbel konden zijn).
Ik bracht een jaar door aan de Michigan Christian College, een kleine college verbonden aan de Churches of Christ, maar werd er niet academisch uitgedaagd en verplaatste me daarom naar de Western Michigan University. Omdat ik me laat had aangemeld voor studentenhuisvesting, werd ik geplaatst in de internationale slaapzaal. Hoewel mijn kamergenote Amerikaans was, voelde ik me omringd door vreemde mensen van vreemde plaatsen. Het was in feite mijn eerste echte ervaring met culturele diversiteit en dat maakte me bang (opgegroeid in een witte, middenklasse, Christelijke gemeenschap). Ik wilde van slaapzaal wisselen, maar er was niets beschikbaar. Ik vond mijn kamergenote erg aardig en besloot de semester uit te zitten.
Mijn kamergenote raakte zeer betrokken bij de activiteiten in de slaapzaal en leerde de meeste mensen in de slaapzaal kennen. Ik daarentegen trad op met de marching band en bracht de meeste tijd door met mensen uit de band. Het marching seizoen eindigde al snel en met tijd over besloot ik mee te doen aan de avonturen van mijn kamergenote rond de slaapzaal. Het bleek een geweldige, fascinerende ervaring te zijn! Er woonden een groot aantal Arabische mannen in de slaapzaal. Ze waren charmant, knap en gezellig om mee om te gaan. Mijn kamergenote begon met een van hen te daten en we brachten het grootste deel van onze tijd door met de Arabieren. Ik denk dat ik wist dat ze moslims waren (hoewel heel weinig van hen praktiseerden). We bespraken nooit echt religie, we hadden gewoon lol.
Het jaar ging voorbij en ik had inmiddels een relatie met een van de Arabieren. Ook hier genoten we gewoon elkaars gezelschap en bespraken we nooit onze religieuze verschillen. Geen van ons praktiseerde op dat moment, dus het werd geen probleem voor ons. Ik voelde wel, diep van binnen, een schuldgevoel omdat ik niet naar de kerk ging, maar duwde het op de achtergrond. Ik had te veel lol.
Nog een jaar ging voorbij en ik was thuis voor de zomervakantie toen mijn kamergenote me belde met nieuws dat me zeer verontrustte: ze was een moslima geworden!! Ik was geschokt. Ze vertelde me niet waarom ze bekeerd was, alleen dat ze veel tijd had doorgebracht met het praten met de broer van haar vriendje en dat het allemaal voor haar logisch was. Nadat we ophingen, schreef ik haar meteen een lange brief waarin ik uitlegde dat ze haar leven verpestte en dat ze het Christendom nog een kans moest geven. Diezelfde zomer verplaatste mijn vriendje zich naar Azusa Pacific University in Californië. We besloten te trouwen en samen naar Californië te verhuizen. Ook hier was religie niet aan de orde, aangezien geen van ons praktiseerde.
In het geheim begon ik boeken over de Islam te lezen. Echter, ik las boeken die geschreven waren door niet-moslims. Een van de boeken die ik las was Islam Revealed van Anis Sorosh. Ik voelde me schuldig over de bekering van mijn vriendin. Ik voelde dat als ik een betere christen was geweest, ze zich tot de kerk zou hebben gewend in plaats van de Islam. De Islam was een door de mens gemaakte religie, geloofde ik, en vol met tegenstrijdigheden. Na het lezen van Sorosh's boek, dacht ik dat ik mijn vriendin en mijn man tot het christendom kon bekeren.
Bij APU was mijn man verplicht een paar vakken over religie te volgen. Op een dag kwam hij van de les en zei: "Hoe meer ik leer over het christendom, hoe sterker mijn geloof in de Islam wordt." Ongeveer op hetzelfde moment begon hij tekenen te vertonen dat hij zijn religie weer wilde gaan praktiseren. Onze problemen begonnen. We begonnen over religie te praten en te discussiëren over onze verschillende overtuigingen. Hij vertelde me dat ik over de Islam moest leren en ik vertelde hem dat ik al alles wist wat ik nodig had om te weten. Ik haalde Sorosh's boek erbij en vertelde hem dat ik nooit in de Islam zou kunnen geloven. Mijn man is geen geleerde in de ruimste zin van het woord, maar hij had een antwoord op alles wat ik in Sorosh's boek aantoonde. Ik was onder de indruk van zijn kennis. Hij vertelde me dat als ik de Islam echt wilde leren, het dan via islamitische bronnen moest. Hij kocht een paar boeken voor me bij een islamitische boekwinkel en ik begon lessen te volgen bij een lokale moskee. Wat een verschil de Islam die ik leerde van moslimbronnen vergeleken met de Islam die ik leerde van niet-moslims!
Het was zo moeilijk toen ik daadwerkelijk besloot om me te bekeren. Mijn trots stond er een tijdje in de weg. Hoe kon ik mijn man en mijn vriendin toegeven dat ze gelijk hadden? Ik voelde me vernederd, beschaamd. Al snel kon ik de waarheid echter niet langer ontkennen, slikte mijn trots, en alhamdulilah, bekeerde ik me tot de Islam - de beste beslissing die ik ooit heb gemaakt.
Een paar dingen die ik aan de niet-moslim lezer wil vertellen:
-
Toen ik oorspronkelijk mijn zoektocht naar de waarheid begon, al die jaren geleden, maakte ik een paar verkeerde aannames. Ten eerste ging ik ervan uit dat de waarheid alleen in het christendom te vinden was. Het viel me toen niet in te zien om buiten het christendom te kijken. Ten tweede ging ik ervan uit dat de Bijbel het ware Woord van Allah was. Dit waren slechte aannames omdat ze me ervan weerhielden om naar dingen objectief te kijken. Toen ik mijn oprechte studie van de Islam begon, moest ik helemaal opnieuw beginnen, zonder vooroordelen. Ik was geen christen die naar de Islam keek; ik keek naar zowel de Islam als het christendom (en vele andere religies) vanuit het perspectief van een buitenstaander. Mijn advies aan u is om een kritische denker en een kritische lezer te zijn.
-
Een andere fout die veel mensen maken bij het praten over de Islam is dat ze een bepaalde leer selecteren en de hele Islam op dat ene punt beoordelen. Zo zeggen veel mensen dat de Islam bevooroordeeld is tegen vrouwen omdat de islamitische erfrechten de man tweemaal zoveel toekennen als de vrouw. Wat ze echter niet leren, is dat mannen in de Islam financiële verantwoordelijkheden hebben die vrouwen niet hebben. Het is alsof je een puzzel in elkaar zet: totdat je alle stukjes op de juiste plaats hebt, kun je geen uitspraak doen over het plaatje; je kunt niet naar één klein stukje van de puzzel kijken en het hele plaatje beoordelen.
-
Veel mensen zeiden dat de enige reden dat ik me bekeerde, was vanwege mijn man. Het is waar dat ik de Islam studeerde omdat hij me dat vroeg - maar ik bekeerde me tot de Islam omdat het de waarheid is. Mijn man en ik zijn momenteel gescheiden en zullen insha' Allah in juni scheiden. Mijn geloof in de Islam is nu sterker dan ooit. Ik kijk ernaar uit om een praktiserende moslim echtgenoot te vinden, insha' Allah, en te groeien in mijn geloof en praktijk. Een goede moslim zijn is mijn nummer één prioriteit.
Moge Allah ons allen dichter bij de waarheid leiden.
Amal
Als een jong meisje geboren in het noordwesten van de VS, was mijn droom om non te worden. Opgegroeid als Romeinse Katholiek, zag ik de nonnen een spirituele aanwezigheid hebben die me aantrok totdat ik de leeftijd van 14 bereikte. Toen begon ik twijfels te krijgen over de katholieke leer, dus neigde ik naar de protestantse geloven. De Drie-eenheid was een aanhoudende zorg voor mij. Ik probeerde vaak maar "geloof te hebben", maar mijn eigen logica overruled dit, dus beschouwden velen me "niet serieus genoeg om spiritueel te zijn". Op de leeftijd van 20 begon ik over religie te praten met een taxichauffeur, en hoorde ik de term Islam voor het eerst van een echte persoon. Het nieuws sprak over Islam en Moslims - zeker, ze werden terroristen genoemd. Ik presenteerde dit aan mijn chauffeur, die Alhamdulillah zachtjes lachte en me voorstelde om Al-Koran te lezen. Ik heb eigenlijk eerst een paar boeken over Islam gelezen, en toen de Koran. Toen wist ik dat ik zowel mijn geloof als mijn logica kon hebben, en Alhamdulillah ontdekte ik dat ik niet gek was. Het duurde nog twee jaar voordat ik de Shahada aflegde, en nog twee jaar voordat de hijab.
Alhamdullah nu op 29-jarige leeftijd, heb ik mijn geloof, gezondheid, oh, en een fantastische echtgenoot ook (dit is een van mijn eerste gebeden of *duas* beantwoord!). Mijn verhaal is niet ongebruikelijk, best saai als je het niet bent, maar ik raak er nooit op uitgekeken om anderen mijn verhaal te vertellen. Ik zou over mijn familie kunnen vertellen, dat zou ongebruikelijk zijn. Ze zijn nog nooit zo blij met me geweest, hoewel mijn zus mijn hijab nog steeds niet leuk vindt, zijn alle leden het erover eens dat ik gelukkiger, meer gecentreerd ben, en bovenal heb ik vrede waar voorheen chaos en verwarring was. Het gebeurde niet van de ene op de andere dag, ik heb eraan gewerkt en werk er nog aan, je "bekeert" je niet en dat is het, elke dag komt de strijd om te leren, alleen nu verwelkom ik de strijd. Inshallah, God Willing, heeft mijn verhaal iemand geïnspireerd, in ieder geval bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Moge Allah hen leiden die Zoeken.
Jul. 29th, 1999
Mevrouw Amina Mosler (Duitsland)
Op een dag, in het jaar 1928, zei mijn zoon met tranen in zijn ogen: `Ik wil geen christen meer zijn; ik wil moslim worden; en jij ook, mijn moeder, zou deze nieuwe geloof met mij moeten omarmen.' Dat was de eerste keer dat ik me verbonden voelde met Islam. Jaren gingen voorbij voordat ik in contact kwam met de imam van de Berlijnse moskee, die me aan Islam introduceerde. Ik kwam tot de erkenning dat Islam de ware religie voor mij was. Geloof in de Drie-eenheid van de christelijke geloof was voor mij onmogelijk, zelfs op mijn jonge leeftijd van twintig. Na het bestuderen van Islam verwierp ik ook biecht, de heiligheid en erkenning van de opperste macht van de Paus, doopsel, enzovoort, en zo werd ik een moslima.
Mijn voorouders waren allemaal oprechte gelovigen en vrome personen. Ik ben opgegroeid in een klooster en heb daardoor een religieuze levenshouding geërfd. Dit eiste dat ik me zou verbinden met een of ander religieus systeem. Ik was inderdaad zeer gelukkig en gerustgesteld toen ik besloot om de religie van Islam te omarmen.
Vandaag ben ik een zeer gelukkige grootmoeder, omdat ik kan zeggen dat zelfs mijn kleinkind een geboren moslim is.
"Allah leidt wie Hij wil tot het rechte pad."
Uit "Islam, Our Choice"
Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen