Priesters die de Islam aangenomen hebben
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Voormalige christelijke priesters en zendelingen die de Islam hebben aangenomen
Samengesteld door de Ware Religie
Waarlijk, je vindt de sterkste onder de mensen vijandig tegen de gelovigen, de joden en de heidenen en jullie vinden de dichtstbijzijnde in liefde voor de gelovigen onder degenen die zeggen: “Wij zijn christenen.” Dit is omdat onder hen priesters en monniken zijn en zij zijn niet hoogmoedig.
En als zij luisteren naar datgene wat aan de boodschapper neer is gezonden, zien jullie dat hun ogen met tranen gevuld zijn, vanwege de waarheid die zij herkend hebben. Zij zeggen: “Onze Heer! Wij geloven, noteer ons onder de getuigen. 5:82-83]
- Abdullah al-Faruq - Voorheen Kenneth L. Jenkins, minister en ouderling van de Pinksterkerk
- Viacheslav Polosin - Voormalig Archipriester van de Russisch-Orthodoxe Kerk
- Khadijah 'Sue' Watson - Voormalig predikant, zendeling, professor. Masterdiploma in Theologie
- Ibrahim Khalil - Voormalig Egyptische Koptische priester
- Anonieme vrouwelijke zendeling - Voormalige katholieke zendeling
- Martin John Mwaipopo - Voormalig lutherse aartsbisschop
- George Anthony - Voormalig katholieke priester
- Raphael - Voormalig getuige van Jehovah predikant
- Anselm Tormeeda - 14eeuwse christelijke geleerde en priester
Abdullah al-Faruq - Voorheen Kenneth L. Jenkins, minister en ouderling van de Pinksterkerk

Voorwoord
Als voormalig minister en ouderling van de christelijke kerk is het mij geworden duidelijk dat ik degenen die in duisternis blijven wandelen, moet verlichten. Nadat ik de Islam had aangenomen, voelde ik een dringende behoefte om degenen te helpen die nog niet gezegend zijn om het licht van de Islam te ervaren.
Ik dank de Almachtige God, Allah, voor Zijn barmhartigheid jegens mij, waardoor ik de schoonheid van de Islam heb leren kennen zoals onderwezen door de Profeet Mohammed en zijn rechtgeleide volgelingen. Het is slechts door de barmhartigheid van Allah dat we ware leiding ontvangen en de mogelijkheid om de rechte weg te volgen, die leidt tot succes in dit leven en het Hiernamaals.
Lof zij Allah voor de vriendelijkheid die mij werd getoond door Shaykh 'Abdullah bin 'Abdul-'Azeez bin Baz bij mijn aannemen van de Islam. Ik koester en zal de kennis die ik van elke ontmoeting met hem heb verkregen, doorgeven. Er zijn velen anderen die mij op de een of andere manier hebben geholpen door middel van aanmoediging en kennis, maar uit angst om iemand te missen, zal ik het vermijden om te proberen hen op te noemen. Voldoende is te zeggen dat ik de Almachtige God, Allah, dank voor elke broer en zuster die Hij mij heeft toegestaan een rol te spelen in mijn groei en ontwikkeling als moslim.
Ik bid dat dit korte werk van nut zal zijn voor allen. Ik hoop dat christenen zullen vinden dat er nog hoop is voor de verkeerde omstandigheden die heersen over het grootste deel van het christendom. De antwoorden op de problemen van christenen zijn niet bij de christenen zelf te vinden, want zij zijn in de meeste gevallen de oorzaak van hun eigen problemen. In plaats daarvan is de Islam de oplossing voor de problemen die de wereld van het christendom teisteren, evenals de problemen waar de zogenaamde wereld van religie als geheel mee wordt geconfronteerd. Moge Allah ons allen leiden en ons belonen volgens de allerbeste van onze daden en intenties.
Abdullah Muhammad al-Faruque at-Ta'if, Koninkrijk Saoedi-Arabië

Beginnende
Als jongen ben ik opgegroeid met een diepe angst voor God. Omdat ik deels was opgevoed door een grootmoeder die een Pinksterfundamentalist was, werd de kerk al op zeer jonge leeftijd een integraal onderdeel van mijn leven. Toen ik de leeftijd van zes jaar had bereikt, wist ik maar al te goed welke voordelen me in de Hemel zouden verwachten voor het zijn van een braaf jongetje en welke straf me in de Hel zou verwachten voor jongetjes die stout zijn. Ik werd door mijn grootmoeder geleerd dat alle leugenaars gedoemd waren om naar de Hel te gaan, waar ze voor altijd en eeuwig zouden branden.
Mijn moeder werkte twee fulltime banen en herinnerde me voortdurend aan de leerstellingen die aan mij waren gegeven door haar moeder. Mijn jongere broer en oudere zus leken de waarschuwingen van onze grootmoeder over het Hiernamaals niet zo serieus te nemen als ik. Ik herinner me dat ik de volle maan zag wanneer deze een diepe roodachtige tint aanneemt, en ik begon te huilen omdat ik was geleerd dat een van de tekenen van het einde van de wereld zou zijn dat de maan rood zou worden als bloed. Als een achtjarig kind begon ik zo'n angst te ontwikkelen voor wat ik dacht dat tekenen waren in de hemel en op aarde van de Dag des Oordeels dat ik daadwerkelijk nachtmerries kreeg over hoe de Dag des Oordeels zou zijn. Ons huis lag dicht bij een stel spoorwegen, en treinen passeerden regelmatig. Ik kan me herinneren dat ik wakker werd uit mijn slaap door het afschuwelijke geluid van de locomotiefhoorn en dacht dat ik was gestorven en herboren werd na het horen van het geluid van de trompet. Deze leerstellingen werden in mijn jonge geest ingeprent door een combinatie van mondelinge overdracht en het lezen van een reeks kinderboeken die bekend staan als de Bijbel Stoly.
Elke zondag zouden we in ons zondagsbest gekleed naar de kerk gaan. Mijn grootvader was ons vervoermiddel. De kerkdienst duurde naar mijn mening uren. We kwamen rond elf 's ochtends aan en vertrokken soms pas rond drie 's middags. Ik herinner me dat ik op veel gelegenheden in de schoot van mijn grootmoeder in slaap viel. Een tijdlang mochten mijn broer en ik de kerk verlaten tussen het einde van de zondagsschool en de ochtenddienst om met onze grootvader op het treinstation te zitten en de treinen voorbij te kijken. Hij was geen kerkganger, maar hij zorgde ervoor dat mijn familie er elke zondag kwam. Soms later kreeg hij een beroerte, waardoor hij gedeeltelijk verlamd raakte, en daardoor konden we de kerk niet meer op regelmatige basis bezoeken. Deze periode zou een van de meest cruciale fasen van mijn ontwikkeling worden.
Wederopbouw
Ik was op een bepaalde manier opgelucht dat ik niet meer naar de kerk kon gaan, maar af en toe voelde ik de drang om er zelf heen te gaan. Op zestienjarige leeftijd begon ik de kerk van een vriend te bezoeken, wiens vader de predikant was. Het was een kleine winkelpandkerk met alleen de familie van mijn vriend, ikzelf en nog een schoolgenoot als leden. Dit ging slechts enkele maanden door voordat de kerk werd gesloten. Na het afstuderen van de middelbare school en het beginnen aan de universiteit ontdekte ik opnieuw mijn religieuze toewijding en raakte ik volledig ondergedompeld in de Pinksterleraren. Ik werd gedoopt en "gevuld met de Heilige Geest", zoals die ervaring toen heette. Als student werd ik snel de trots van de kerk. Iedereen had hoge verwachtingen van me, en ik was blij om weer "op weg naar de redding" te zijn.
Ik bezocht de kerk telkens wanneer de deuren open gingen. Ik bestudeerde de Bijbel dagen en weken achter elkaar. Ik woonde lezingen bij die door de christelijke geleerden van mijn tijd werden gegeven, en ik erkende mijn roeping tot het ambt op de leeftijd van 20. Ik begon te prediken en werd heel snel bekend. Ik was uiterst dogmatisch en geloofde dat niemand redding kon ontvangen tenzij ze van mijn kerkgroep waren. Ik veroordeelde categorisch iedereen die God niet had leren kennen zoals ik Hem had leren kennen. Ik werd geleerd dat Jezus (vrede zij met hem) en de Almachtige God één en hetzelfde waren. Ik werd geleerd dat onze kerk niet geloofde in de Drievuldigheid, maar dat Jezus (vrede zij met hem) inderdaad de Vader, de Zoon en de Heilige Geest was. Ik probeerde het te begrijpen, zelfs hoewel ik moest toegeven dat ik het echt niet helemaal begreep. Voor zover ik kon zien, was het de enige doctrine die voor mij logisch was. Ik bewonderde de heilige kleding van de vrouwen en het vrome gedrag van de mannen. Ik hield ervan om een doctrine te beoefenen waarin vrouwen werden verplicht om zich in kleding te hullen die hen volledig bedekte, hun gezichten niet te schminken en zich te gedragen als ware ambassadeurs van Christus. Ik was er buiten kijf van overtuigd dat ik eindelijk de ware weg naar eeuwigdurend geluk had gevonden. Ik zou debatteren met iedereen van een andere kerk met andere overtuigingen en zou hen volledig tot zwijgen brengen met mijn kennis van de Bijbel. Ik had honderden Bijbelpassages uit het hoofd geleerd, en dit werd een kenmerk van mijn prediking. Toch, zelfs hoewel ik me verzekerd voelde van de juiste weg, was er een deel van mij dat nog steeds zocht. Ik voelde dat er een nog hogere waarheid te bereiken was.
Ik mediteerde terwijl ik alleen was en bad tot God om me naar de juiste religie te leiden en om mij te vergeven als wat ik deed verkeerd was. Ik had nooit contact gehad met moslims. De enige mensen die ik kende die de Islam als hun religie claimden, waren de volgelingen van Elijah Muhammad, die door velen werden aangeduid als de "Black Muslims" of de "Lost-Found Nation." Het was tijdens deze periode in de late jaren zeventig dat Minister Louis Farrakhan al goed bezig was met het herbouwen van wat "The Nation of Islam" werd genoemd. Ik ging naar Minister Farrakhan luisteren op uitnodiging van een collega en ontdekte dat het een ervaring was die mijn leven dramatisch zou veranderen. Ik had in mijn leven nog nooit een andere zwarte man zo horen spreken. Ik wilde onmiddellijk een ontmoeting met hem regelen om te proberen hem tot mijn religie te bekeren. Ik hield ervan om te evangeliseren, in de hoop verloren zielen te vinden om te redden van de Hellevuur - ongeacht wie ze waren.
Na het afstuderen begon ik fulltime te werken. Terwijl ik de top van mijn bediening bereikte, werden de volgelingen van Elijah Muhammad zichtbaarder, en ik waardeerde hun inspanningen om de zwarte gemeenschap te bevrijden van de kwalen die deze van binnenuit vernietigden. Ik begon hen in zekere zin te steunen door hun literatuur te kopen en zelfs met hen te ontmoeten voor een dialoog. Ik woonde hun studiecircels bij om precies te weten te komen wat ze geloofden. Zo oprecht als ik wist dat velen van hen waren, kon ik het idee niet accepteren dat God een zwarte man was. Ik was het oneens met hun gebruik van de Bijbel om hun positie over bepaalde kwesties te ondersteunen. Hier was een boek dat ik heel goed kende, en ik was diep verstoord door wat ik beschouwde als hun verkeerde interpretatie ervan. Ik had deelgenomen aan lokaal gesteunde Bijbelschool en was behoorlijk deskundig geworden in verschillende vakgebieden van Bijbelstudie.
Na ongeveer zes jaar verhuisde ik naar Texas en sloot me aan bij twee kerken. De eerste kerk werd geleid door een jonge pastor die onervaren en niet erg geleerd was. Mijn kennis van de christelijke schrifturen was op dit moment tot iets abnormaals uitgegroeid. Ik was geobsedeerd door Bijbelonderwijzingen. Ik begon dieper in de schrifturen te duiken en realiseerde me dat ik meer wist dan de huidige leider. Als blijk van respect vertrok ik en sloot me aan bij een andere kerk in een andere stad waar ik het gevoel had dat ik meer kon leren. De pastor van deze specifieke kerk was zeer geleerd. Hij was een uitstekende leraar, maar had enkele ideeën die niet de norm waren in onze kerkenorganisatie. Hij had enigszins liberale ideeën, maar ik genoot nog steeds van zijn indoctrinatie. Ik zou al snel de meest waardevolle les van mijn christelijke leven leren, namelijk "niet alles wat glinstert is goud." Ondanks zijn uiterlijke verschijning, waren er kwalen aan de gang die ik nooit voor mogelijk had gehouden in de Kerk. Deze kwalen brachten me ertoe diep na te denken, en ik begon de leerstelling in twijfel te trekken waaraan ik zo toegewijd was.
Welkom in de Echte Kerkenwereld
Ik ontdekte al snel dat er veel jaloezie heerste in de ministeriële hiërarchie. De dingen waren veranderd van wat ik gewend was. Vrouwen droegen kleding die ik schandalig vond. Mensen kleedden zich om aandacht te trekken, meestal van het andere geslacht. Ik ontdekte hoe groot een rol geld en hebzucht spelen bij de gang van zaken van kerkelijke activiteiten. Er waren veel kleine kerken die worstelden, en ze riepen ons op om bijeenkomsten te houden om geld voor hen in te zamelen. Ik kreeg te horen dat als een kerk niet een bepaald aantal leden had, ik daar mijn tijd niet moest verspillen, omdat ik geen ruime financiële compensatie zou ontvangen. Ik legde toen uit dat ik er niet voor het geld in zat en dat ik zou prediken, zelfs als er maar één lid aanwezig was... en dat ik het gratis zou doen! Dit veroorzaakte een verstoring. Ik begon vragen te stellen aan degenen die ik voor wijs hield, om te ontdekken dat ze een schouwspel opvoerden. Ik leerde dat geld, macht en positie belangrijker waren dan het onderwijzen van de waarheid over de Bijbel. Als Bijbelstudent wist ik heel goed dat er fouten, tegenstrijdigheden en fabricaties in zaten. Ik dacht dat mensen aan de waarheid over de Bijbel moesten worden blootgesteld. Het idee om de mensen aan dergelijke aspecten van de Bijbel bloot te stellen, was een gedachte die zogenaamd aan Satan toeschrijfbaar was. Maar ik begon tijdens Bijbelklassen openlijk vragen aan mijn leraren te stellen, vragen die ze niet konden beantwoorden. Geen enkele kon uitleggen hoe Jezus God was, en hoe hij tegelijkertijd de Vader, de Zoon en de Heilige Geest was, verpakt in één, en toch geen deel uitmaakte van de drie-eenheid. Verschillende predikanten moesten uiteindelijk toegeven dat ze het niet begrepen, maar dat we simpelweg moesten geloven.
Er waren gevallen van overspel en hoererij die onbestraft bleven. Sommige predikanten waren verslaafd aan drugs en hadden hun leven en het leven van hun families vernietigd. Leiders van sommige kerken bleken homoseksueel te zijn. Er waren zelfs predikanten die schuldig waren aan overspel met de jonge dochters van andere kerkenleden. Al deze zaken, gecombineerd met een falen om antwoorden te krijgen op wat ik geldige vragen vond, waren genoeg om me te doen zoeken naar een verandering. Die verandering kwam toen ik een baan aannam in het Koninkrijk Saoedi-Arabië.
Een Nieuw Begin
Het duurde niet lang nadat ik in Saoedi-Arabië was aangekomen, dat ik een direct verschil zag in de levensstijl van de moslims. Ze waren anders dan de volgers van Elijah Mohammed en Minister Louis Farrakhan, omdat ze van alle nationaliteiten, kleuren en talen waren. Ik uitte onmiddellijk de wens om meer te leren over deze bijzondere vorm van religie. Ik was verbaasd over het leven van de Profeet Mohammed en wilde meer weten. Ik vroeg boeken aan een van de broeders die actief bezig was om mensen tot de Islam te roepen. Ik kreeg alle boeken die ik maar kon wensen. Ik las ze allemaal. Daarna kreeg ik de Heilige Koran en las deze volledig meerdere keren binnen vier maanden. Ik stelde vraag na vraag en kreeg bevredigende antwoorden. Wat me aansprak was dat de broeders er niet op uit waren om indruk op me te maken met hun kennis. Als een broeder niet wist hoe hij een vraag moest beantwoorden, zei hij dat hij het simpelweg niet wist en dat hij dit met iemand moest controleren die het wel wist. De volgende dag bracht hij altijd het antwoord. Ik merkte hoe nederigheid zo'n grote rol speelde in het leven van deze mysterieuze mensen uit het Midden-Oosten.
Ik was verbaasd om te zien hoe de vrouwen zich van top tot teen bedekten. Ik zag geen religieuze hiërarchie. Niemand streefde naar een religieuze positie. Al dit was prachtig, maar hoe kon ik de gedachte entertainen om een leerstelling te verlaten die me sinds mijn jeugd had gevolgd? Wat over de Bijbel? Ik wist dat er enige waarheid in zat, zelfs al was deze talloze keren veranderd en herzien. Toen kreeg ik een videocassette van een debat tussen Shaykh Ahmed Deedat en Reverend Jimmy Swaggart. Na het zien van het debat werd ik onmiddellijk moslim. (Deze pagina had voorheen een link naar een opname van dat debat, wat RealPlayer vereiste.)
Ik werd naar het kantoor van Shaykh 'Abdullah bin 'Abdul-'Azeez bin Baz gebracht om officieel mijn acceptatie van de Islam te verklaren. Daar kreeg ik goed advies over hoe ik mezelf kon voorbereiden op de lange reis die voor me lag. Het was werkelijk een wedergeboorte uit duisternis in het licht. Ik vroeg me af wat mijn collega's van de Kerk zouden denken als ze zouden horen dat ik de Islam had aangenomen. Het duurde niet lang voordat ik het ontdekte. Ik ging op vakantie terug naar de Verenigde Staten en werd ernstig bekritiseerd voor mijn "gebrek aan geloof." Ik kreeg vele labels opgeplakt - van verrader tot verwerpeling. Mensen werden door zogenaamde kerkleiders verteld om me niet eens in gebed te herinneren. Zo vreemd als het misschien lijkt, werd ik er helemaal niet van overstuur. Ik was zo blij dat de Almachtige God, Allah, me had gekozen om me er juist op te leiden dat niets anders ertoe deed.
Nu wilde ik alleen zo toegewijd een moslim worden als ik een christen was. Dit betekende natuurlijk studie. Ik realiseerde me dat een persoon in de Islam zoveel als ze wilden kunnen groeien. Er is geen monopolie op kennis - het is vrij toegankelijk voor iedereen die van de gelegenheid wil gebruikmaken om te leren. Ik kreeg een set Saheeh Muslim als cadeau van mijn Koranleraar. Toen realiseerde ik me de noodzaak om meer te leren over het leven, de zeggingswijzen en de praktijken van de Profeet Mohammed. Ik las en bestudeerde zoveel mogelijk hadith-verzamelingen die in het Engels beschikbaar waren. Ik realiseerde me dat mijn kennis van de Bijbel een troef was die nu heel nuttig is bij het omgaan met mensen met een christelijke achtergrond. Het leven heeft voor mij een geheel nieuwe betekenis gekregen. Een van de meest ingrijpende houdingsveranderingen is het gevolg van de wetenschap dat dit leven eigenlijk moet worden doorgebracht in voorbereiding op het leven in het Hiernamaals. Het was ook een nieuwe ervaring om te weten dat we zelfs voor onze intenties worden beloond. Als je de intentie hebt om goed te doen, dan word je beloond. Dat was behoorlijk anders in de Kerk. De houding was dat "de weg naar Hel geplaveid is met goede intenties." Er was geen manier om te winnen. Als je zondigde, dan moest je biechten aan de pastor, vooral als het een ernstige zonde was, zoals overspel. Je werd streng beoordeeld op basis van je daden.
Het heden en de toekomst
Na een interview door de Al-Madinah krant werd ik gevraagd naar mijn huidige activiteiten en plannen voor de toekomst. Op dit moment is mijn doel om Arabisch te leren en verder te studeren om meer kennis over de Islam te vergaren. Ik ben momenteel bezig met da'wah en word gevraagd om lezingen te geven aan niet-moslims met een christelijke achtergrond. Als Allah, de Almachtige, me het leven geschonken houdt, hoop ik meer te schrijven over het onderwerp vergelijkende religie.
Het is de plicht van moslims over de hele wereld om te werken aan de verspreiding van de kennis van de Islam. Als iemand die zo lang als Bijbelleleraar heeft gewerkt, voel ik een bijzondere plichtsbesef om mensen te informeren over de fouten, tegenstrijdigheden en verzonnen verhalen van een boek dat geloofd wordt door miljoenen mensen. Een van de grootste vreugden is weten dat ik niet veel hoef te discussiëren met christenen, omdat ik een leraar was die de meeste discussietechnieken die zij gebruiken, heeft geleerd. Ik leerde ook hoe ik de Bijbel kon gebruiken om het christendom te verdedigen. En tegelijkertijd weet ik de tegenargumenten voor elk argument, die we als ministers verboden waren om te bespreken of te onthullen.
Het is mijn gebed dat Allah ons allen vergeeft van onze onwetendheid en ons leidt naar het pad dat leidt naar het Paradijs. Alle lof is voor Allah. Moge de vrede en zegeningen van Allah zijn met Zijn laatste boodschapper, de Profeet Mohammed, zijn familie, metgezellen en degenen die de ware leiding volgen. (Bron: Islam Online from Europe)
Viacheslav Polosin - Voormalig Archipriester van de Russisch-Orthodoxe Kerk
Archipriester Viacheslav Polosin bekeert zich tot de Islam
Nezavisimaia gazeta--religii, 2 Juni 1999
Bron: http://www.stetson.edu/~psteeves/relnews/
Archipriester Viacheslav Polosin, een priester van het Kaluga bisdom met verlof die nu de administratie leidt van het Comité voor Betrekkingen met Publieke Verenigingen en Religieuze Organisaties van de Staatsdoema van de Russische Federatie, is bekeerd tot de Islam. "Ik heb besloten om mijn sociale status in overeenstemming te brengen met mijn overtuigingen," verklaarde Viacheslav Polosin, "en publiekelijk te getuigen dat ik mij beschouw als een aanhanger van de grote traditie van de ware geloof van de profeten van het monotheïsme, beginnend met Abraham. En daardoor beschouw ik mij niet als een priester noch als een lid van enige Orthodoxe kerk."
Tegelijkertijd reciteerde Viacheslav Polosin de traditionele formule die zijn aanvaarding van de Islam getuigt: "Er is geen god behalve de Enige God Allah, en Mohammed is Zijn boodschapper." Viacheslav Polosin beschouwt dat de laatste openbaring op aarde het Heilige Koran is, gezonden naar de profeet Mohammed, en hij is categorisch oneens met degenen die "om de een of andere reden menen dat de Arabische tekst van het Heilige Koran vreemd is voor de Russische mentaliteit." In zijn interview met het tijdschrift Musulmane onderwierp Viacheslav Polosin de christelijke, en vooral de Orthodoxe, traditie aan scherpe kritiek. Naar zijn mening bevat het christendom een "assimilation van de Schepper God aan zijn schepping, de mens," wat anthropomorfisme is. "Gedurende eeuwen hebben er mediators, vaders en leraren bestaan, die hoewel geen profeten, in de naam van God spraken," zei Viacheslav Polosin over de christelijke cultus van
heiligen, "en deze praktijk is zo de norm in de kerk geworden dat het voor de leken moeilijk is om eraan te ontsnappen, en voor iemand in de positie van een priester het onmogelijk is." Volgens Viacheslav Polosin deelt zijn vrouw "volledig deze keuze van wereldbeeld."
Onder de moslims die invloed hadden op deze keuze identificeerde de voormalige Orthodoxe geestelijke Geidar Jemal en meldde dat de verhalen over de Heilige Ka'bah en de Hadj een grote indruk op hem hadden gemaakt. (tr. by PDS)
(geplaatst 3 Juni 1999)
- Vader Viacheslav: van kerk naar moskee
door Alexander Soldatov
Moskovskie novosti, 8-14 Juni 1999
Viacheslav Polosin, een voormalig priester van de Russisch-Orthodoxe kerk en voorzitter van het Comité van de Opperste Sovjet voor Vrijheid van Geweten, kondigde onlangs zijn bekeerlijkheid van het Orthodoxisme naar de Islam aan. Dit ongekende feit van de aanneming van de religie van de Profeet door een prominente Orthodoxe geestelijke kwam voor velen als een verrassing. De voormalige archipriester wordt verdacht van een psychische aandoening of van een subtiele politieke berekening. Maar hij spreekt zelf over zijn eigen vrije, spirituele, filosofische keuze.
--Zoals ik begrijp, is dit de tweede keer in uw leven dat u officieel een verandering in uw wereldbeeld aankondigt?
--Van kinds af aan geloofde ik in Allah, in mijn geest. Later, toen ik op de universiteit zat, kwam ik in aanraking met Orthodoxe literatuur en ging naar de kerk en vond daar iets wat ik niet had gezien in de filosofie colleges. Ik betreur dat niet; ik heb daar veel geleerd. Ik diende mijn documenten in bij het kerkelijk seminarie in 1979 en heb nu, na twintig jaar, een interview gegeven aan het tijdschrift "Musulmane"; dit zijn twee fasen in de ontwikkeling van mijn leven.
Interview met Musulmane
"Jarenlang intensief werk hebben mij tot de conclusie gebracht dat de Koran geen assimilatie van de Schepper God tot zijn schepping, de mensheid, bevat, wat antropomorfisme is, de essentie van het heidendom. Er is geen basis voor de rituele praktijk van het God behagen als een soort menselijke heerser. . . . Ik heb besloten mijn maatschappelijke positie in overeenstemming te brengen met mijn overtuigingen en openlijk getuigenis te dragen dat ik mij beschouw als een volgeling van de grote traditie van de juiste overtuiging en van de profeten van het monotheïsme, beginnend met Abraham, en dat ik mij derhalve niet langer beschouw als noch een geestelijke, noch een lid van enige Orthodoxe kerk. . . . Met betrekking tot mogelijke straffen, wij zijn allemaal sterfelijk en zullen allemaal vroeg of laat vertrekken uit dit leven, dus het is beter om er te vertrekken terwijl men in de Waarheid verblijft en niet in spirituele ambivalentie of in de dwalingen van menselijke fantasie. Met betrekking tot de
praktische moeilijkheden, waaronder de Arabische taal, moet ik mijn hoop stellen op hulp en medewerking van mijn nieuwe broeders. Mijn wil deelt voluit deze wereldbeeldkeuze."
--Hoe is uw geestelijke pad zich ontwikkeld?
--Binnen de kerkelijke kringen van Moskou was ik niet "mijn eigen persoon." Er waren ook gezinsomstandigheden die mij dwongen om een bediening in Centraal-Azië te vragen. Ik diende kort in Frunze en iets langer in Doesjanbe. Daar kwam ik voor het eerst in aanraking met de islamitische cultuur en de oosterse mentaliteit, wat een diepe indruk op mijn ziel maakte. Na een half jaar werd ik berispelijk ontnomen mijn registratie wegens ongehoorzaamheid aan seculiere autoriteiten, dat wil zeggen, aan de commissaris voor godsdienstzaken. Drie jaar lang werd ik nergens aangenomen en verkeerde ik in volledige diskrediet. In 1988, toen de perestrojka begon, werd mij een halfverwoeste kerk nabij Obninsk aangeboden. Van daaruit werd ik in 1990 verkozen tot lid van de sovjet van de RSFSR.
De positie van het Moskiewse patriarchaat
Voor het Moskiewse patriarchaat kwam de aankondiging van priester Viatsjeslav Polosin van zijn bekeringsproces tot een andere geloofsovertuiging als een complete verrassing. In de Afdeling voor Externe Kerkenrelaties wordt zijn actie verklaard als instabiliteit van karakter en overtuigingen en wordt een snelle "latere verandering" van religieuze opvattingen voorspeld. In het patriarchaat is men geneigd de zaak te laten rusten, vertrouwend op de beslissing van de regerende bisschop, aartsbisschop Kliment van Kaluga en Borovsk.
--Werd u ervan verdacht zich tot het protestantisme te bekeren?
--Amerikaanse protestanten, die in 1991 in overvloed in Rusland arriveerden en die ik ontving, stelden voor om onze bijeenkomst te beginnen met gebed. Maar daarop objecteerde ik categorisch, stellende dat dit een seculiere instelling was en dat ik de vrijheid van geweten beschermde en dat er dus hier geen gebed mag zijn. Ik was cordial met protestanten, maar waar die geruchten dat ik het protestantisme wilde overnemen vandaan komen, weet ik niet.
--Voor velen is het een raadsel wat uw werkelijke positie is ten aanzien van de nieuwe wet inzake de vrijheid van geweten van 1997. Sommigen beschouwen u als de auteur ervan en anderen herinneren eraan dat u de wet zelf vaak heeft bekritiseerd.
--Zolang ik een ambtenaar ben, kan ik de hele waarheid over deze wet niet bespreken. Ik heb me aangesloten bij het schrijven van deze wet als een van de vijftien leden van de werkgroep en ik had er weinig invloed op. Toen werd de wet aan de doema voorgelegd waar het werk daaraan verderging. Ik kan mezelf beschouwen als mede-auteur van wat uit dit werk voortkwam. Maar de demonisering van de wet was noodzakelijk voor die kringen en krachten die erop rekenden om een naam en geld te kunnen maken op basis van de negatieve gebeurtenissen die zich rond het land afspeelden. In werkelijkheid handhaafde de wet de principes van een seculiere staat en handhaafde de situatie.
--Is uw religieuze zoektocht uitgelokt door uw ontevredenheid over de formele Orthodoxie?
--Terwijl ik werkte in het staatstelsel, begon ik duidelijker te zien hoe verschillende activiteiten binnen de kerk of politiek het leven van de mensen beïnvloeden. Sommige mensen proberen het christendom zo te interpreteren dat de onverantwoordelijkheid van de overheid wordt gerechtvaardigd, waardoor deze een beeld krijgt van goddelijke aanstelling.
--Er zijn vergelijkbare voorbeelden in de geschiedenis van de islamitische wereld: khans, Turkse sultans, paleisinтриги van het Sublime Porte.
--In de Koran is het bekijken van de overheid als "Gods gezalfde" strikt verboden. Het wordt gezegd dat als iemand de macht usurpeert en een moslim dit tolereert, dan is hij een medeplichtige aan deze zonde. In het Ottomaanse rijk was er een stagnatie van de moslimcultuur--de cultus van het leger, geweld, slavernij. De Islam degradeerde daar. De Openbaring zelf is een ander verhaal.
--Wat is de reactie van uw nieuwe moslimbroeders op uw beslissing geweest?
--Mijn interview met het tijdschrift Musulmane wekte levendige belangstelling, zozeer zelfs dat het noodzakelijk was om een tweede druk uit te brengen.
--Wat is de reactie geweest van uw leiding in de doema?
--Sommigen zullen er natuurlijk ontevreden over zijn, maar ik wil niet iedereen plezieren. Ik denk dat er niets zal veranderen in mijn werk in de doema. Ik heb niet de intentie om het christendom te bekritiseren. Toen ik nog binnen de Orthodoxie was, heb ik het behoorlijk hard bekritiseerd. Nu doe ik dat niet. De Islam, zoals die in de Koran wordt gepresenteerd, is de meest democratische religie, omdat die een verbod op tirannie bevat; vis-à-vis de Schepper staat het volk, de maatschappij op aarde. Er zijn geen tussenpersonen van een priesterlijke kaste of gezalfde monarchen in de Koran.
Kantoor van Viacheslav Polosin
In de Staatsdoema bezet hij een kantoor samen met Murad Zaprishiev, een voormalig parlementslid en nu een medewerker van de staf van de doema-commissie voor relaties met openbare verenigingen en religieuze organisaties. Op een prominente plaats in het kantoor bevindt zich de Koran en de muren zijn versierd met Arabische inscripties. In dit kantoor verrichten Polosin en zijn collega soms hun gebeden, waarvoor ze een speciale mat gebruiken. Tegelijkertijd staat Viacheslav Sergeevich er tegen om een demonstratieve bekering tot de Islam te maken in zijn seculiere werk en vooral in overheidsdienst.
--Heeft u plannen om terug te keren naar een meer politiek leven?
--Voorlopig niet. Ik zou liever mijn beroep en kennis gebruiken voor sociaal nuttig werk binnen de grenzen van de Islam. Ik zie mezelf als een publieke en academische islamitische leider, maar niet als een politicus. Maar wat de toekomst zal brengen, weet alleen Allah. In 1990 was mijn verkiezing als parlementslid ook onverwacht.
INFORMATIE: Viacheslav Sergeevich Polosin werd geboren in 1956. In 1979 behaalde hij zijn diploma aan de Filosofische Faculteit van MGU en in 1984 aan het Moskouse Theologisch Seminarie. Hij werd ingewijd als priester en diende in parochies in de bisdommen Centraal-Azië en Kaluga van RPTs. In 1990 werd hij verheven tot de rang van archipriester. In hetzelfde jaar werd hij verkozen tot volksvertegenwoordiger van RSFSR uit de regio Kaluga en leidde hij de commissie van de Opperste Sovjet voor vrijheid van geweten. Tijdens zijn werk in de Opperste Sovjet behaalde hij zijn diploma aan de diplomatieke academie van het ministerie van buitenlandse zaken en verdedigde hij zijn dissertatie over het onderwerp: "De Russisch-Orthodoxe kerk en de staat in de USSR, 1971-1991." Vanaf 1993 is hij een medewerker van de staf van de Staatsdoema voor relaties met openbare verenigingen en religieuze organisaties. Hij was lid van de Russische Christelijke
Democratische Beweging en lid van de Raad van Christelijke Organisaties. In 1991 nam hij ontslag uit het bisdom Kaluga en heeft hij sinds 1995 geen liturgieën meer opgedragen. In zijn interview met het tijdschrift Musulmane noemde hij zichzelf officieel een moslim: "Ik beschouw dat de Koran de laatste Openbaring op aarde is, gezonden door de Profeet Mohammed. Er is geen God dan de Ene God, Allah, en Mohammed is zijn Boodschapper." Viacheslav Polosin is de auteur van vele wetenschappelijke werken over historische, politieke, religieuze en filosofische onderwerpen. In februari van dit jaar verdedigde hij een andere dissertatie over het onderwerp: "De dialectiek van mythe en politieke mythevorming." Zijn basisfilosofische ideeën worden gepresenteerd in zijn boek "Mythe, Religie en de Staat" (Moskou, 1999).
Vanuit het perspectief van islamitische theologen is het voldoende om, om zich tot de religie van de Profeet te bekeren, de bekende formule te reciteren die de geloofsbelijding in de ene God Allah en zijn profeet Mohammed bevat. Daarbij is het niet van belang welke taal wordt gebruikt voor het reciteren van de formule. Het is wel belangrijk dat de recitatie plaatsvindt voor twee getuigen die moslim zijn en schriftelijk bevestiging kunnen geven van het feit van de belijding van de Islam. Het ritueel van besnijdenis, dat velen beschouwen als analoog aan de doop in het Christendom, is niet verplicht voor het betreden van de moslims umma. (vert. door PDS)
"Russische islam" werft aanhangers uit de gelederen van orthodoxen
door Sergei Chapnin- Metaphrasis
--Viacheslav Sergeevich, u kondigde voor het eerst aan dat u de Islam had aangenomen in een interview in een klein tijdschrift, "Musulmane." Waar heeft dit betrekking op? Waarom heeft u niet eerst aangekondigd dat u de Orthodoxe priesterlijke stand verliet?
--Ik wilde geen politiek schouwspel of sensatie maken van mijn spirituele keuze. In de Islam is vereist dat men het monotheïsme belijdt in de aanwezigheid van getuigen, en het tijdschrift voor moslims, dat puur voor intern gebruik is, sluit daar volledig bij aan. Dus maakte ik de aankondiging in de aanwezigheid van getuigen, namelijk alle lezers van het tijdschrift. En de oplage van het tijdschrift, 7.000 exemplaren, is niet zo klein in onze tijd; het is bijvoorbeeld twee keer zo groot als die van de krant "NG-religii." En het gaat niet om het verlaten van de priesterlijke stand, maar om een complete breuk met de jurisdictie van een bepaalde kerk: het zou vreemd zijn om de Islam te belijden en zich te beschouwen als een Orthodoxe leek.
--De titel waaronder uw interview werd gepubliceerd is "De rechte pad." Weerspiegelt dat uw persoonlijke overtuiging dat uw pad naar de Islam echt recht was?
--De woorden "rechte pad" worden vaak gebruikt in de boeken van het Oude Testament. Wanneer de koning langs de rotsachtige kloven in de Palestijnse heuvels reed, ruimden zijn dienaars zijn pad vrij van stenen en maakten het recht. Toen de profeet Johannes de Voorloper opriep om de weg van de Heer recht te trekken, dat wil zeggen het pad voor Jezus de Verlosser, de spirituele Heer en Koning, had Johannes in gedachten de spirituele rechtzetting, het bevrijden van de ziel van heidense bijgeloof en het omarmen van de waarheid. In de Heilige Koran is "rechte pad" een van de centrale termen: het is het pad naar de Hoogste zonder tussenpersonen of priesters, zonder geloof in de onafhankelijke wonderbaarlijke werking van vervaardigde objecten. Immers, zelfs in het Nieuwe Testament riep Jezus Christus op tot deze, stellende dat zijn doel was dat
iedereen rechtstreeks naar God kon keren, naar "thou," "Abba, Vader." Dit was verbonden met Jezus' onvoorwaardelijk verbod om iemand op aarde zijn vader te noemen (Mt 23.9). Het rechte pad is de directe gemeenschap van de ziel met God door de enige tussenpersoon, de Geest van God, zijn handelen en energie. De Islam, monotheïsme, juist geloof – dit is de blootlegging van alle afwijkingen van de geboden van de voorgaande profeten, waaronder Jezus, en de bevestiging van de sociale leer van monotheïsme die eerder verloren was gegaan.
--Het is duidelijk dat uw besluit een enorme respons zal hebben in Rusland en in de hele christelijke wereld: voor het eerst in de geschiedenis omarmt een christelijke geestelijke bewust en niet onder druk van omstandigheden de Islam.
--Twintig jaar zijn verstreken sinds ik me Orthodox verklaarde. In 1979 was het niet gemakkelijk om de beslissing te nemen om de theologie in te gaan; dergelijke acties werden toen door de maatschappij veroordeeld en ik liep tegen veel obstakels aan. Strikt genomen is het onmogelijk om "te verlaten" naar de Islam. "Islam" in vertaling betekent overgave aan God, het toevertrouwen van je hele zelf aan God, of het kan worden vertaald als "resignation aan God." Van de wortel "sam" komt de wereld "salyam," of "shalom" of 'vrede.' Om de Islam te omarmen klinkt niet juist in het Russisch. Het gaat niet om een omarming, maar om een belijden van strikt monotheïsme. Mijn geloof in God is niet veranderd, maar juist sterker geworden, en ik heb mijn sociale status veranderd.
--Is uw vertrek uit de kerk te maken met het feit dat u de afgelopen tien jaar uitsluitend bezig bent geweest met politieke activiteiten en u actieve deelname aan het kerkhof heeft verworpen? Welke spirituele weg heeft u in die tijd bewandeld?
--Sinds 1993 ben ik slechts episodisch betrokken bij de politiek. Er kan gesproken worden over de invloed van wetgeving als een element van politiek, maar dit is geen publieke of onafhankelijke politiek. Dus er is hier geen politiek. Door deelname aan de staatsstructuren zag ik in de praktijk de gevolgen van beslissingen die worden genomen. Soms hebben ze zeer grote effecten in de maatschappij. Elke fout of misberekening van de publieke belangen leidt tot moeilijke en soms tragische gevolgen en brengt verstoring teweeg in de maatschappij. Dit dwong me om na te denken over hoe religieuze concepten kunnen worden toegepast op politiek en hoe mensen deze concepten gebruiken voor hun doelen die ver verwijderd zijn van religie, bijvoorbeeld voor usurpation van autoriteit. In de Islam zijn er geen dergelijke concepten dat alle autoriteit van God is. Integendeel, de macht van het volk wordt bevestigd en aanpassing aan tirannie en aan degene die de macht van het volk usurpeert, wordt als zonde beschouwd. Als we praten over de beslissing om zich te bekennen als een strikte monotheïst, laten we zeggen, binnen de grenzen van de Abrahamitische traditie, dan is dit geleidelijk gerijpt en is het slechts verbonden met mijn wereldbeeld zoektochten.
--Wat waren de mijlpalen onderweg? Waren er nieuwe spirituele ervaringen? Waren dit gesprekken met mensen, het lezen van boeken, of andere gebeurtenissen?
--Ja, primair waren het boeken en mensen.
--In het interview met het tijdschrift Musulmane noemt u Geidar Jemal. Welke invloed had hij op u en welke rol speelde hij in uw bekering?
--Zijn toespraken en preken in het programma "Nyne" [Nu] maakten een sterke indruk op me. Hij sprak vaak over de traditie van Abrahamitisch monotheïsme. Geidar Jemal is een gerespecteerd man die deelneemt aan politieke processen en politiek roept altijd een veelheid aan vragen op. Ik zou mij willen distantiëren van politieke activiteit op het gebied van de Islam, want ik heb er niet aan deelgenomen, maar zijn religieuze preken maakten vaak een indruk op me. Naast dit speelden ook mijn gesprekken met Murad Zargishiev een grote rol. Ik bestudeerde de geschiedenis van het christendom en de Islam en de theologische werken van verschillende schrijvers, waaronder de Franse filosoof Rene Genon die de Islam aannam. Het was een lang proces. Uiteindelijk was het hetzelfde als doorgaan met een masteropleiding na een bachelor. De Islam is voor mij niet een negatie van het voormalige pad noch een negatie van het christendom, inclusief
Orthodoxie. Het is een overgang naar een nieuwe kwaliteit die ik beschouw als de volgende fase voor mezelf.
--Betekent dat dat uw bekering tot de Islam persoonlijk niet betekent dat u Christus de Verlosser verloochent?
--De manier waarop hij in het Nieuwe Testament wordt beschreven is voor mij slechts gedeeltelijk aanvaardbaar, voor zover er vragen bestaan over de authenticiteit van de teksten, maar ik heb Jezus niet verloochend zoals hij wordt beschreven in de Allerheiligste Koran. Het wordt gezegd, ten eerste, dat hij een profeet is; ten tweede, een rechtvaardige man; ten derde, hij werd op een wonderbaarlijke manier ontvangen. Hij heeft echt mensen gered en is daarom in de Koran de Messias genoemd. De leer van de goddelijke essentie van Christus ontstond in de vierde eeuw en werd in de vijfde eeuw dogma. Gedurende eeuwenlang kwamen christenen goed zonder te belijden dat de Messias God was en er is geen basis om te beschouwen dat ze diepgaand verkeerd zaten.
--De beroemde Orthodoxe theoloog van de achtste eeuw Johannes van Damascus sprak over de Islam als een van de christelijke ketterijen. Het christelijke bewustzijn beschouwde de Islam in de periode van haar begin als een van de vele christelijke sekten.
--Ja, zo werd het beschouwd. En inderdaad waren er op dat moment veel christelijke sekten in het Oosten, zodat zelfs patriarchen als "ketters" werden beschouwd, evenals hele lokale kerken.
--Wat is uw mening hierover?
--Islam is geen afsplitsing van het christendom, maar een tweede en grote hervorming van het abrahamitische monotheïsme. Abraham geloofde in de ene God en was de eerste om dit publiekelijk te uiten. Hij kondigde het aan en bevestigde het voor zijn opvolgers, en werd de "vader" van alle gelovigen. Daarna leed deze traditie afwijkingen. Het is bekend dat alle profeten—overigens ook vaak "redders" genoemd—de mensen kritiseerden voor hun afdrijving naar heidendom. En de grootste profeet, Jezus, bekritiseerde ook de mensen voor heidendom. Daarenboven sprak hij zelf in gelijkenissen over zichzelf als door God gezonden met een speciale missie. Vóór deze tijd zeiden ze: "Profeten zijn zondaars zoals wij." Maar God zond een zondeloze Engel van God—in de bijbel worden engelen "zoons van God" genoemd (Job 38.7)—die werkelijk een pure profeet was, maar hij werd niet gehoorzaamd. Ze koesterden de wens hem te vernietigen. Hij bekritiseerde de overheersende tekortkomingen van de tijd en verspreidde het goede nieuws van de ene God voorbij de grenzen van een enkel volk, voor alle mensen; dit was een grote hervorming van het jodendom. Islam is de tweede hervorming, die het christendom van de zesde en zevende eeuw reinigt van de heidense toevoegingen die zich hadden gevormd in de periode van het verwerven van officiële status en verplichte massale acceptatie.
--Hoe verhoudt u het monotheïsme tot de leer van de Drievuldigheid? Toen u in de theologie studeerde en vooral toen u uw clerusgeloften aflegde, werd u verplicht geloof te belijden. Wat is er veranderd in uw begrip van de godheid?
--In de loop van het leven ontwikkelt een persoon zich. Ik kwam uit een ongelovige familie en de sovjetomgeving, een tijd waarin er een systeem was zonder religieuze opleiding. Ik wist niets van religie voor mijn achttiende. Er was alleen een innerlijke drang en een geloof in een onbekende God. Twintig jaar geleden kwam ik in de Orthodoxe kerk. Ik aanvaardde Orthodoxe leer, ervan uitgaande door een prisma van mijn persoonlijke begrip. In mijn geest geloofde ik altijd in de ene God en de leer over een veelheid van personen en hypostases begreep ik ongeveer zoals ik nu de leer over de veelheid van namen in de Meest Glorieuze Koran en het Oude Testament begrijp. Er kunnen veel namen zijn omdat een naam de essentie niet aanduidt, maar een activiteit van God in deze wereld. Als hij iemand duidelijk redt van gevaar, zeggen ze "God is barmhartig." "Barmhartig" is in dit geval zijn naam, maar het is niet de substantie van God en pretendeert dat niet te zijn. Bovendien staat er in christelijke dogmatische handboeken dat we niets weten over de substantie van God. Tegelijkertijd is er hier een paradox: we weten niets over de substantie, maar we onderscheiden verschillende personen binnen deze substantie.
--Bent u niet persoon en daad, hypostase en energie door elkaar aan het halen? Als er een veelheid van daden en een veelheid van namen is, betekent dit niet dat er een veelheid van personen is.
--Ik spreek dit uit zoals ik het begrijp. Wat de Grieken dachten bij het creëren van deze nieuwe leerstelling voor de kerk, die, opmerkelijk genoeg, niet eens genoemd werd in het geloofsvoorschrift van 381 n.Chr., dat weet ik niet. Overigens wordt Jezus in dit geloofsvoorschrift niet direct God genoemd. Enkele jaren geleden ben ik specifiek begonnen met het onderzoeken van dit onderwerp om dit allemaal voor mezelf theoretisch te bevestigen. In de Heilige Koran staat: "Je moet geen metgezellen aan God geven." Het spreekt niet over "hypostases," wat betekent dat het probleem is dat gelovigen niet twee of meer onderwerpen van activiteit moeten bedenken bij het bespreken van de Schepper. Als voor de christen een "hypostase van God" geen ander onderwerp is maar een "naam," dan schendt hij niet het gebod van God. In de term "hypostase van God" is Griekse invloed, waarin er veel sophisterij zit. Het product van deze Griekse gedachte waren verschillende leerstellige innovaties die vele eeuwen na de tijd verschenen dat het Nieuwe Testament al goed bekend was. Voor mij is dit voor de hand liggend, maar dat betekent niet dat ik het christendom als belijdenis bekritiseer, maar er bestaan al veel conjecturen over dit alles. Ik spreek van niveaus van begrip. In de praktijk weet ik niet hoe een specifieke babushka gelooft die naar de Orthodoxe kerk komt of een oudere Baptistse vrouw. Hebben zij een concept van een metgezel van God of is het slechts een abstractie voor haar, slechts een naam, of denken ze er helemaal niet over na? Misschien heeft ze gezegde eenvoud en God hoort en ontvangt haar gebeden. Het is niet belangrijk waar ze is, in een Orthodoxe kerk, of in een Baptistische gemeente, of in een Islamitische. Daarom worden christenen en joden in de Koran genoemd als broeders en "mensen van het Schrift," dat wil zeggen, erfgenamen van Abraham.
--Ik krijg de indruk dat je tot nu toe hebt gesproken als een historicus van religie die tot God is gekomen niet door persoonlijke spirituele ervaring, maar meer door analyse van de historische ontwikkeling van wereldreligies. Betekent dit dat wetenschappelijk onderzoek voor jou meer betekent dan persoonlijke ervaring? Of verdedig je je gewoon?
--Nee. In alles wat ik heb gezegd zit een innerlijke worsteling. Eerlijk gezegd, zelfs in clerusactiviteit waren er verschillende dingen die me stoorden. Bijvoorbeeld, een akathist wordt aangewezen en je opent het en daar staat, bijvoorbeeld, in een gebed tot Sint-Nicolaas: "Verlos ons van onze zonden." Natuurlijk ontstond hier verwarring omdat dit zelfs in strijd is met de leer van de Orthodoxe kerk. Wat is het nut van Jezus' missie als een andere persoon mensen van zonde kan verlossen? Natuurlijk zal er zonder theoretische kennis, zonder historisch onderzoek geen volledig beeld zijn.
--Als Orthodoxe priester, alhoewel in het verleden, ken je de Orthodoxe liturgie traditie goed. Verwarren kerkmuziek, hymnen en iconografie je echt? Is het echt gemakkelijk om al deze rijkdom te verloochenen?
--Het is niet gemakkelijk, maar dit is geen impulsief besluit en ik heb de esthetiek en de spirituele schoonheid niet verloochend. In de schoonheid van het zingen wordt de menselijke zoektocht naar God uitgedrukt en dit wekt ontzag. Gedurende enkele jaren heb ik geleidelijk aan een spirituele zuivering ondergaan. Er waren zowel twijfels als innerlijke worsteling. In de Orthodoxie wordt dit "spirituele groei" genoemd, en in de Islam wordt deze innerlijke strijd met gedachten en zelfanalyse de "grote jihad" genoemd. Al ongeveer vier jaar heb ik hierover voortdurend nagedacht en ongeveer een jaar geleden heb ik het eindelijk geregeld. Ik behandel de gevoelens van andere mensen die ontzag ervaren in het aangezicht van wat je hebt genoemd, staand in de kerk en alles wat verbonden is met gebed, met grote zorg en respect. Ik doe niet
bekritiseer dit in de geringste mate en ik bekritiseer mensen niet. Ik acht het in ieder geval onmogelijk om ze ergens naartoe te trekken, zelfs als ik meen dat een bepaalde vorm van religie beter is. Monotheïsme ligt ten grondslag van het christendom en zo kan, wanneer mensen zich tot God wenden, God de alziende en almachtige, hen horen, net als in de Islam. Pogingen om hen te winnen, brengen slechts schade. Het is een ander verhaal als een persoon ontevreden is en antwoorden zoekt op vragen. Met zo'n persoon kan men praten en hem bij zijn beweging helpen. Ik betreur dat de krant "NG-religii" schreef dat ik het christendom heb bekritiseerd. Dit is niet waar. - Metaphrasis
--Het is geen geheim dat uw relaties met het Moskouse patriarchaat de laatste jaren niet harmonieus zijn geweest. Speelde dit een rol bij uw bekering?
--Nee. De beslissing om de Islam te aannemen en monotheïsme te belijden was een diep interne beslissing en mijn relaties met het patriarchaat hadden hier geen plaats. In 1991 ben ik op eigen initiatief met verlof gegaan en begon ik seculiere kleding te dragen. Als ik was blijven geloven zoals ik was toen ik de theologische academie binnenkwam, zou ik in een parochie hebben gediend. Na de afschaffing van de Opperste Sovjet in 1993 bood het patriarchaat mij het rectoraat van een welvarende Moskouse kerk aan, maar ik weigerde. Metropoliet Kirill van Smolensk stelde in 1994 voor dat ik bij OVTSS zou werken, maar ik weigerde zelf en stemde alleen toe om er een externe consultant voor te zijn en ontving daarvoor de juiste officiële autorisatie met zijn handtekening. Dit was een duidelijke beweging in de richting waarover we nu spreken. Maar op dat moment was mijn beslissing nog niet geformuleerd en waren er slechts enkele bedenkingen
met betrekking tot concrete liturgische praktijk. Ik benadruk dat ik als priester oprecht diende en niemand misleidde toen ik de sacramenten, riten en rituelen verrichtte. Degenen die deelnamen aan deze diensten, mogen geen twijfel hebben. Er waren geen persoonlijke contacten tussen mij en de hiërarchie. Metropoliet Kirill beschouw ik als de de facto leider van de kerk en hij is ook een potentiële kandidaat voor president van Rusland. Als de "Regeneratie"-vereniging hem nomineert voor vicepresident van bijvoorbeeld de Moslims van Tatarstan, zal zijn populariteit dramatisch toenemen. Ik wens hem en pater Chaplin veel goeds!
--Het is onmogelijk om uw actie los te maken van de politieke context. Of u het nu wilt of niet, u staat aan de rand van zeer ernstige problemen. Aan de ene kant is de Islam in Rusland verdeeld in verschillende groeperingen. Aan de andere kant heeft de Russische Islam geen duidelijke figuren die echt tot de politieke elite behoren. Zullen de islamitische leiders niet elk proberen u te winnen?
--Ik weet het niet; niemand heeft mij voorstellen gedaan.
--Zou u het correctie "niemand heeft er voorlopig voor gedaan" accepteren?
--Nee. In 1990 werd ik, naar Gods wil, gekozen tot afgevaardigde van de Opperste Sovjet. Het is natuurlijk een geweldige zaak om te spreken over de wil van God zelf, maar de gebeurtenissen waren gevuld met toevalligheden. De onduidelijke positie van de synode in die jaren was als volgt: Aartsbisschop Platon, met de zegen van de synode, stelde zich verkiesbaar voor de Opperste Sovjet, maar lagere bisschoppen mochten priesters niet toestaan om zich kandidaat te stellen voor een zetel. Er werd een uitzondering gemaakt voor pater Aleksej Zlobin. Toen stelden sommige Kalugans mij voor om me kandidaat te stellen. Na worsteling met twijfels ging ik naar bisschop Ilian en vertelde hem dat mensen wilden dat ik me kandidaat stelde. Hij zei: "Ik wilde zelf voor dit district kandidaat zijn, maar de synode verbood mij dat en dus geef ik u mijn zegen en laten zij het probleem oplossen." Hij zegende mij. Ik spreek hierover om te laten zien dat dit niet een menselijk initiatief was van mijn kant. Alles gebeurde alsof het vanzelf ging. Ik ontmoette slechts drie keer kiezers en
het kiesdistrict was de hele provincie. Alles werkte uit.
Wat de toekomst zal brengen, weet ik niet. Ik probeer gehoorzaam te zijn. Het woord "Islam" betekent "gehoorzaamheid, onderwerping aan God." Indien dit de wil van God is, ben ik verplicht om me daaraan te onderwerpen. Indien niet, zal ik er zelf niet naar streven. Van nature ben ik een rustig, vredig man. Studie trekt me meer aan en ik zou terugkeren naar die. Boeken lezen, schrijven, betrokkenheid bij onderwijsactiviteiten onder mijn eigen volk, zodat alles rustig verloopt. Mijn wens is nu niet om terug te keren naar de politiek, laat staan naar de publieke politiek. In hedendaags Rusland zou dat onaangenaam zijn voor een ongelovige persoon en voorlopig heeft niemand de macht om dat te veranderen. Ik zie mezelf in het publieke onderwijsveld, maar het is niet mijn goeddunken om een pion te zijn in de handen van iemand anders.
--Nog een vraag over uw "voormalige" leven. In 1991 werd u priester met verlof. Hoe zien de recente bladzijden van uw spirituele leven eruit? Heeft u sindsdien diensten verricht; werd u aan een kerk toegewezen?
--Nee. Toen ik nog parlementslid was en een regeling met de patriarch trof voor het verlof, behield ik het recht om in het bisdom Kaluga te dienen. Echter, ik heb dat recht niet vaak uitgeoefend en sinds 1995 heb ik helemaal geen liturgie meer opgedragen.
--En wanneer was de laatste keer dat u gewaden droeg?
--Enkele jaren geleden.
--Wat zal het lot van de Orthodoxie en de Islam in Rusland worden? Zal er echte samenwerking tussen hen zijn?
--Mijn burgerlijke positie is niet veranderd. Vandaag, zoals in de tijd van de Opperste Sovjet, ben ik van mening dat er tussen het christendom en de Islam in Rusland een sociale unie moet zijn. Specifiek sociaal, bevestigd op overheidsniveau. Voor de revolutie waren zowel Orthodoxen als Moslims aanwezig bij officiële ceremonies. Natuurlijk waren Orthodoxe ceremonies overheidszaken, maar Moslims waren erbij aanwezig, hoewel ze niet direct deelnamen, maar ernaast stonden. Moslims hadden speciale gebeden voor de tsaar als hun aardse beschermheer.
Rusland is altijd een Euraziatisch land geweest, uitgestrekt en in wezen keizerlijk. Het rijk was geïntegreerd, hoewel er koloniale overnames waren en de unie van christenen en moslims complementair was. Bovendien moet de ideologie van de staat, als een seculier programma, gebaseerd zijn op waarden van monotheïsme, omdat dit de essentie is van wat er is. In de ideologie mogen geen vragen staan over of men iconen moet kussen of niet, of welke processies men moet houden of welke soort gewaden men moet dragen. De ideologie geeft alleen de meest algemene zaken weer die betrekking hebben op elke persoon. Dit is de morele basis en vervolgens zijn de wetten een weerspiegeling van de moraliteit. Als iemand wordt gestraft voor iets, is dit een moreel oordeel. Deze schaal van morele waarden van de samenleving moet gebaseerd zijn op monotheïsme, dat gemeenschappelijk is tussen christenen en moslims: niet doden, niet stelen, niet een ander kwaad toewensen,
hulp bieden aan de behoeftigen, barmhartigheid betrachten, enzovoort. De toekomstige ideologie van Rusland, indien Rusland bestemd is om te overleven en opnieuw groot te worden, is monotheïsme en concreet een sociale unie van Islam en Christendom.
--Als men spreekt over de Islam als een ideologie, dan is het duidelijk dat er verschillende stromingen zijn: fundamentalisme, "euro-islam" en dergelijke. Welke is het meest aantrekkelijk voor u?
--Het meest aantrekkelijke is simpelweg monotheïsme in zijn zuivere vorm om God niet op een onwaardige manier te denken. Ik vind het fijn als er geen tegenstrijdigheden zijn en er een logische consistentie is. De Glorieuze Koran zegt expliciet dat de waarheid niet tegenstrijdig is. Er is de leer van de transcendente God, de Schepper, de Almachtige, de Barmhartige en al het andere moet hiermee in overeenstemming zijn. Als er iets mee in strijd is, dan moet dat worden uitgebannen.
--Hoe verricht u de gebeden?
--Meestal is vijf keer per dag vereist.
--Dagelijks of alleen op vrijdag?
--Ik heb mijn aankondiging pas recent gedaan en daarvoor was het noodzakelijk om dit niet te publiciseren. Nu zal ik dat doen zoals vereist.
--Heeft u een gebedskleed?
--Ik doe. In overheidsdienst is het uiterst moeilijk om de gebeden te verrichten, maar alle regels zijn flexibel opgebouwd. Indien er zich naar aanleiding van omstandigheden een uitstel moet plaatsvinden, kan dit na werktijd. Overigens geldt dit hetzelfde in het christendom. (vert. door PDS)
(geplaatst 10 Juni 1999)
Khadijah 'Sue' Watson - Voormalig predikant, zendeling, professor. Masterdiploma in Theologie
"Wat is er met je gebeurd?" Dit was meestal de eerste reactie die ik ontmoette toen mijn voormalige klasgenoten, vrienden en mede-predikanten mij zagen nadat ik de Islam had aangenomen. Ik denk dat ik hen daar niet zo snel over kon klagen, ik was een uiterst onwaarschijnlijke persoon om van religie te veranderen. Voorheen was ik een professor, predikant, kerkgroeper en zendeling. Als iemand een radicale fundamentalist was, dan was ik dat.
Ik was zojuist afgestudeerd met mijn Masterdiploma Theologie van een elite seminarium vijf maanden voordat ik een dame ontmoette die in Saoedi-Arabië had gewerkt en de Islam had aangenomen. Natuurlijk vroeg ik haar naar de behandeling van vrouwen in de Islam. Ik was geschokt door haar antwoord, het was niet wat ik verwachtte, dus ik ging verder met het stellen van andere vragen over Allah en Mohammed (vrede zij met hem). Zij informeerde mij dat zij mij naar het Islamitisch Centrum zou brengen waar zij mij beter in staat zouden zijn om mijn vragen te beantwoorden.
Zegend met gebed, wat betekent - Jezus vragen om bescherming tegen demonische geesten, aangezien we geleerd hadden dat de Islam een demonische en satanische religie is. Na het hebben onderwezen van Evangelisatie was ik nogal geschokt door hun aanpak, het was direct en rechttoe rechtaan. Geen intimidatie, geen lastigvallen, geen psychologische manipulatie, geen subliminale invloed! Niets van dit alles, "laten we een studie van de Koran in uw huis houden", als een tegenhanger van de Bijbelstudie. Ik kon het niet geloven! Zij gaven mij enkele boeken en vertelden mij dat zij beschikbaar waren om mijn vragen te beantwoorden in het kantoor als ik vragen had. Die nacht las ik alle boeken die zij mij hadden gegeven. Het was de eerste keer dat ik ooit een boek over de Islam las geschreven door een moslim, we hadden alleen boeken over de Islam bestudeerd en gelezen die geschreven waren door christenen. De volgende dag bracht ik drie uur door in het kantoor om vragen te stellen. Dit ging elke dag door gedurende een week, waarna ik twaalf boeken had gelezen en wist waarom moslims de moeilijkste mensen ter wereld zijn om te bekeren tot het christendom. Waarom? Omdat er niets te bieden is voor hen!! (In de Islam) Er is een relatie met Allah, vergeving van zonden, redding en de belofte van eeuwig leven.
Natuurlijk stond mijn eerste vraag in het teken van de godheid van Allah. Wie is deze Allah die de moslims aanbidden? We waren als christenen geleerd dat dit een andere god is, een valse god. Terwijl Hij in werkelijkheid de Alwetende-Alle Wetende, Almachtige-Alle Machtige en Alomtegenwoordige-Alle Aanwezige God is. De Ene en Alleen zonder partners of gelijken. Het is interessant op te merken dat er tijdens de eerste driehonderd jaar van de Kerk bisschoppen waren die leerden, zoals de moslim gelooft, dat Jezus (vrede zij met hem) een profeet en leraar was!! Het was pas na de bekeerring van Keizer Constantijn dat hij degene was die de leer van de Drie-eenheid riep en introduceerde. Hij was een bekeerling tot het christendom die niets van deze religie wist, introduceerde een heidense concept dat teruggaat tot de Babyloniërs. Omdat de ruimte het niet toelaat om in detail op het onderwerp in te gaan, insha'Allah, een andere keer. Alleen moet ik opmerken dat het woord DRIE-EENHEID niet te vinden is in de Bijbel in een van zijn vele vertalingen, noch in de oorspronkelijke Griekse of Hebreeuwse talen!
Mijn andere belangrijke vraag ging over Mohammed (vrede zij met hem). Wie is deze Mohammed? Ik ontdekte dat moslims niet tot hem bidden zoals christenen tot Jezus bidden. Hij is geen tussenpersoon en het is zelfs verboden om tot hem te bidden. We vragen zegeningen over hem aan het einde van ons gebed, maar evenzo vragen we zegeningen voor Abraham. Hij is een Profeet en een Boodschapper, de laatste en laatste Profeet. Sterker nog, tot nu toe, duizenvierhonderd achttien jaar (1.418) later is er geen profeet meer na hem geweest. Zijn boodschap is voor de gehele Mensheid, in tegenstelling tot de boodschap van Jezus of Mozes (vrede zij met hen beiden) die naar de joden was gezonden. "Luister, o Israël" Maar de boodschap is dezelfde boodschap van Allah. "De Heer, uw God, is één God, en u zult geen andere goden aanbidden voor Mij." (Markus 12:29).
Omdat gebed een heel belangrijk onderdeel was van mijn christelijke leven, was ik zowel geïnteresseerd als nieuwsgierig naar wat moslims prevelden. Als christenen waren we net zo onwetend over dit aspect van het moslimgeloof als over de andere aspecten. We dachten en werden geleerd dat moslims zich boogden voor de Ka'bah (in Mekka), dat dat hun god was en het middelpunt van deze valse godheid. Opnieuw was ik geschokt om te leren dat de manier van bidden door God, Zelf, is voorgeschreven. De woorden van het gebed zijn van lof en verheerlijking. De benadering van het gebed (aflatten of wassen) in reinheid staat onder de leiding van Allah. Hij is een Heilige God en het is niet voor ons om ons op een willekeurige manier tot Hem te wenden, maar het is redelijk dat Hij ons vertelt hoe we ons tot Hem moeten wenden.
Aan het einde van die week, nadat ik acht (8) jaar formele theologische studies had gevolgd, wist ik cognitief (hoofd kennis) dat de islam de waarheid was. Maar ik omarmde de islam op dat moment niet, omdat ik het niet in mijn hart geloofde. Ik bleef bidden, de Bijbel lezen en lezingen bijwonen in het Islamitisch Centrum. Ik vroeg oprecht en zocht Gods leiding. Het is niet gemakkelijk om je religie te veranderen. Ik wilde mijn redding niet verliezen als er redding te verliezen was. Ik bleef geschokt en verbaasd over wat ik leerde, omdat het niet was wat ik was geleerd dat de islam geloofde. Op mijn Master-niveau was de professor die ik had gerespecteerd als een autoriteit op het gebied van de islam, maar zijn onderwijs en dat van het christendom in het algemeen is vol van Misverstanden. Hij en veel christenen zoals hij zijn oprecht, maar ze zijn oprecht verkeerd.
Twee maanden later, nadat ik opnieuw had gebeden en Gods leiding had gezocht, voelde ik iets in mijn wezen vallen! Ik zat rechtop en het was de eerste keer dat ik de naam van Allah zou gebruiken, en ik zei: "Allah, ik geloof dat U de Ene en Alleen Ware God bent." Er kwam vrede over me en vanaf die dag, vier jaar geleden, heb ik de islam nooit betreurd. Deze beslissing kwam niet zonder beproeving. Ik werd ontslagen van mijn baan, aangezien ik op dat moment lesgaf aan twee Bijbelcolleges, verstoten door mijn voormalige medestudenten, professoren en mede-voorgangers, verstoten door de familie van mijn echtgenoot, verkeerd begrepen door mijn volwassen kinderen en verdacht gemaakt door mijn eigen regering. Zonder het geloof dat de mens in staat stelt zich te verzetten tegen satanische krachten zou ik niet in staat zijn geweest om al dit te weerstaan. Ik ben zo dankbaar voor Allah dat ik moslim ben en moge ik leven en sterven als moslim.
"Voorwaar, mijn gebed, mijn dienst van offerande, mijn leven en mijn dood zijn allemaal voor Allah, de Onderzoeker van de Werelden. Hij heeft geen partner, zo word ik bevolen. En ik ben de eerste van hen die zich in de islam tot Allah buigt."
(Heilig 6:162-163 Koran)
Zuster Khadijah Watson
Zuster Khadijah Watson werkt momenteel als lerares voor vrouwen in een van de Da'wah (Uitnodiging) Centra in Jeddah, Saoedi-Arabië
Bron: http://www.islamicsupport.net/COCG/HTMLFiles/OasisOfIslam
Ibrahim Khalil - Voormalig Egyptische Koptische priester
Al-Haj Ibrahim Khalil Ahmad, voorheen Ibrahim Khalil Philobus, was een Egyptische Koptische priester die theologie studeerde en een hoge graad behaalde aan Princeton University. Hij bestudeerde de Islam om er gaten in te vinden om het aan te vallen; in plaats daarvan bekeerde hij zich tot de Islam met zijn vier kinderen, waarvan één nu een briljante professor is aan de Sorbonne Universiteit, Parijs Frankrijk. Op een interessante manier onthult hij zichzelf door te zeggen: "Ik werd geboren in Alexandrië op 13 januari 1919 en werd naar de American Mission scholen gestuurd totdat ik daar mijn middelbare school diploma behaalde. In 1942 behaalde ik mijn diploma van de Universiteit van Asiut en specialiseerde me vervolgens in religieuze studies als voorbereiding om de Faculteit Theologie te betreden. Het was geen gemakkelijke taak om de faculteit te betreden, aangezien geen kandidaat zich kon aansluiten tenzij hij een speciale aanbeveling van de kerk kreeg, en ook, nadat hij een aantal moeilijke examens had moeten doorstaan. Ik kreeg een aanbeveling van de Al-Attareen Kerk in Alexandrië en een andere van de Kerkenvergadering van Beneden-Egypte nadat ik vele tests had afgelegd om mijn kwalificaties te kennen om een man van geloof te worden. Toen kreeg ik een derde aanbeveling van de Snodus Kerkenvergadering die priesters uit Soedan en Egypte omvatte.
De Snodus keurde mijn toelating tot de Faculteit Theologie in 1944 goed als interne student. Daar studeerde ik onder de hoede van Amerikaanse en Egyptische docenten totdat ik in 1948 afstudeerde.
Ik zou, vervolgde hij, in Jeruzalem benoemd worden als het niet was voor de oorlog die datzelfde jaar in Palestina uitbrak, dus werd ik naar Asna in Boven-Egypte gestuurd. Datzelfde jaar schreef ik me in voor een scriptie aan de American University in Cairo. Het ging over de zendingsactiviteiten onder moslims. Mijn kennismaking met de Islam begon aan de Faculteit Theologie waar ik de Islam en alle methoden bestudeerde waarmee we het geloof van moslims konden ondermijnen en misverstanden in hun begrip van hun eigen religie konden zaaien.
In 1952 behaalde ik een M.A. aan Princeton University in de V.S.A. en werd benoemd als docent aan de Faculteit Theologie in Asiut. Ik gebruikte de faculteit om de Islam te onderwijzen, evenals de foutieve opvattingen die door haar vijanden en zendelingen ertegen werden verspreid. Tijdens die periode besloot ik mijn studie van de Islam uit te breiden, zodat ik niet alleen de boeken van de zendelingen erover las. Ik had zoveel vertrouwen in mezelf dat ik ervan overtuigd was om het andere standpunt te lezen. Dus begon ik boeken te lezen die door moslim auteurs waren geschreven. Ik besloot ook de Koran te lezen en zijn betekenissen te begrijpen. Dit werd geïmpliceerd door mijn liefde voor kennis en gedreven door mijn verlangen om meer bewijzen tegen de Islam toe te voegen. Het resultaat was echter precies het omgekeerde. Mijn positie begon te wankelen en ik begon een interne, sterke strijd te voelen en ontdekte de valsheid van alles wat ik had bestudeerd en aan de mensen had gepredikt. Maar ik kon mezelf niet dapper onder ogen komen en probeerde in plaats daarvan deze interne crisis te overwinnen en mijn werk voort te zetten.
In 1954, voegde meneer Khalil toe, werd ik naar Aswan gestuurd als secretaris-generaal van de German Swiss Mission. Dat was slechts mijn schijnbare positie, want mijn echte missie was om in Boven-Egypte, vooral onder moslims, tegen de Islam te prediken. Een zendingsconferentie werd op dat moment gehouden in het Cataract Hotel in Aswan en ik kreeg de vloer om te spreken. Die dag sprak ik te veel, waarbij ik alle herhaalde misverstanden tegen de Islam herhaalde; en aan het einde van mijn toespraak kwam de interne crisis opnieuw naar voren en begon ik mijn positie te herzien.
Tijdens zijn bespreking van de genoemde crisis zei de heer Khalil: <<Ik begon me af te vragen: waarom zou ik zeggen en doen al deze dingen waarvan ik zeker weet dat ik een leugenaar ben, aangezien dit niet de waarheid is? Ik nam mijn vertrek voordat het einde van de conferentie was en ging alleen naar mijn huis. Ik was volledig geschokt. Terwijl ik door de openbare tuin Firyal liep, hoorde ik een vers van de Koran op de radio. Het zei: <<Zeg: Er is mij geopenbaard dat een groep djinn naar de Koran hebben geluisterd. Zij zeiden: Wij hebben echt een wonderlijke recitatie gehoord! Het leidt tot het juiste, en daarin hebben wij geloofd: Wij zullen (in aanbidding) geen goden met onze Heer verenigen.>> (Koran S72v1-2) <<En wat ons betreft, sinds we naar de Leidraad hebben geluisterd, hebben we deze geaccepteerd: en wie in zijn Heer gelooft, heeft geen angst voor een korte (verantwoording) of voor enige onrechtvaardigheid.>>(Koran S.72 V.13)
Ik voelde die nacht een diep comfort en toen ik thuis kwam, bracht ik de hele nacht alleen door in mijn bibliotheek, de Koran lezend. Mijn vrouw vroeg me naar de reden dat ik de hele nacht wakker was en ik smeekte haar me met rust te laten. Ik stopte lange tijd met nadenken en mediteren over het vers; <<Hadden Wij deze Koran op een berg nedergezonden, zou u Zien dat deze zich nederig maakt en uit elkaar scheurt uit vrees voor Allah.>> (S.59 V.21) En het vers: <<Sterkste onder de mensen in vijandschap tot de gelovigen zul je de Joden en de Afgoden aan vinden, en het dichtst bij hen in liefde tot de gelovigen zul je vinden hen die zeggen: "Wij zijn christenen": Omdat onder hen geleerden zijn. En mannen die de wereld hebben verlaten, en zij zijn niet arrogant. En wanneer zij luisteren naar de openbaring die de Boodschapper heeft ontvangen, zult u hun ogen overstromen van tranen zien, want zij herkennen de waarheid: Zij bidden: "Onze Heer! Wij geloven, schrijf ons op onder de getuigen. Welke reden zou er zijn dat wij niet in Allah en de waarheid die tot ons is gekomen zouden geloven, aangezien wij verlangen dat onze Heer ons toelaat tot de gemeenschap van de rechtvaardigen?>> (Koran S.5 V.82-84)
De heer Khalil citeerde vervolgens een derde citaat uit de Heilige Koran, dat zegt: <<Zij die de Boodschapper volgen, de ongeletterde profeet, die zij in hun eigen (Schriften) vinden genoemd, in de Thora en in het Evangelie; want hij beveelt hen het rechtvaardige en verbiedt hen het kwade; hij staat hen toe als wettig wat goed (en rein) is en verbiedt hen wat slecht (en onrein) is: Hij bevrijdt hen van hun zware lasten en van de jukken die op hen liggen. Zo zijn zij die in hem geloven, hem eren, hem helpen en volgen het licht dat met hem is gezonden, zij zijn het die zullen bloeien." Zeg: "O mensen! Ik ben tot u allen gezonden, als de Boodschapper van Allah, Waarvan de heerschappij van de hemelen en de aarde is: er is geen god dan Hij: Hij is Hij die zowel leven als dood geeft. Dus geloof in Allah en Zijn Boodschapper. De ongeletterde profeet, die gelooft in Allah en Zijn Woorden: volg Hem, zodat u geleid wordt.>> (Koran S.7 V.157- 158)
Diezelfde nacht concludeerde de heer Khalil dramatisch: Ik heb mijn definitieve beslissing genomen. In de ochtend sprak ik met mijn vrouw, van wie ik drie zonen en één dochter heb. Maar nauwelijks had ze gevoeld dat ik geneigd was om de Islam te omarmen, of ze huilde en vroeg om hulp aan de hoofd van de missie. Zijn naam was Monsieur Shavits uit Zwitserland. Hij was een zeer sluwe man. Toen hij me vroeg naar mijn ware houding, vertelde ik hem eerlijk wat ik werkelijk wilde en toen zei hij: Beschouw jezelf als werkloos totdat we ontdekken wat er met je is gebeurd. Toen zei ik: Dit is mijn ontslag van mijn baan. Hij probeerde me te overtuigen om het uit te stellen, maar ik hield voet bij stuk. Dus verspreidde hij een gerucht onder de mensen dat ik gek was geworden. Zo leed ik een zeer ernstige beproeving en onderdrukking totdat ik Aswan definitief verliet en terugkeerde naar Caïro.
Toen hem naar de omstandigheden van zijn bekering werd gevraagd, antwoordde hij: <<In Caïro werd ik geïntroduceerd bij een respectabele professor die me hielp mijn ernstige beproeving te overwinnen, en dat deed hij zonder iets over mijn verhaal te weten. Hij behandelde me als een Moslim, want ik introduceerde mezelf aan hem als zodanig, hoewel ik tot dan toe de Islam niet officieel had aangenomen. Dat was Dr. Muhammad Abdul Moneim Al Jamal, destijds ondersecretaris van Financiën. Hij was zeer geïnteresseerd in de studie van de Islam en wilde een vertaling van de Heilige Koran laten publiceren in Amerika. Hij vroeg me om hem te helpen omdat ik vloeiend Engels sprak, aangezien ik mijn M.A. had behaald aan een Amerikaanse Universiteit. Hij wist ook dat ik een vergelijkende studie van de Koran, de Thora en de Bijbel voorbereidde. We werkten samen aan deze vergelijkende studie en aan de vertaling van de Koran.
Toen Dr. Jamal wist dat ik was afgetreden van mijn baan in Aswan en dat ik toen werkloos was, hielp hij me met een baan bij Standard Stationery Company in Caïro. Zo was ik na een korte tijd goed gevestigd. Ik vertelde mijn vrouw niet over mijn intentie om de Islam te omarmen, dus ze dacht dat ik de hele affaire was vergeten en dat het niets was dan een voorbijgaande crisis die niet langer bestond. Maar ik wist heel goed dat mijn officiële bekering tot de Islam lange, ingewikkelde maatregelen vereiste en het was in feite een strijd die ik prefereerde uit te stellen voor enige tijd totdat ik welgesteld was en nadat ik mijn vergelijkende studie had voltooid.
Toen vervolgde de heer Khalil: <<In 1955 voltooide ik mijn studie en werden mijn materiële en levensomstandigheden goed gevestigd. Ik trad af van het bedrijf en richtte een opleidingsbureau op voor de import van kantoorartikelen en schoolbenodigdheden. Het was een succesvol bedrijf waar ik veel meer geld mee verdiende dan ik nodig had. Dus besloot ik mijn officiële bekeerling tot de Islam te verklaren. Op 25 december 1959 stuurde ik een telegram naar Dr. Thompson, hoofd van de Amerikaanse Missie in Egypte, waarin ik hem informeerde dat ik de Islam had aangenomen. Toen ik mijn waar verhaal aan Dr. Jamal vertelde, was hij volkomen verbijsterd. Toen ik mijn bekeerling tot de Islam verklaarde, begonnen er nieuwe problemen. Zeven van mijn voormalige collega's in de missie hadden hun uiterste best gedaan om me te overtuigen mijn verklaring in te trekken, maar ik weigerde. Ze dreigden me van mijn vrouw te scheiden en ik zei: Zij is vrij om te doen wat ze wil. Ze dreigden me te vermoorden. Maar toen ze me koppig vonden, lieten ze me met rust en stuurden ze een oude vriend van mij die ook een collega van mij was in de missie. Hij was erg verdrietig voor me. Dus reciteerde ik voor hem de volgende verzen uit de Koran: <<En wanneer zij naar de openbaring luisteren die de Boodschapper heeft ontvangen, dan zie je hun ogen overstromen van tranen, omdat zij de waarheid herkennen: Zij bidden: "Onze Heer! Wij geloven, schrijf ons dan in onder de getuigen. Welke reden zou er zijn dat wij niet in Allah zouden geloven en de waarheid die tot ons is gekomen, terwijl wij verlangen dat onze Heer ons toelaat tot de gemeenschap van de rechtvaardigen?>>. (Koran S.5 V.84) Ik zei tegen hem: "Je had in vernedering tot God moeten weenen bij het horen van de Koran en in de waarheid moeten geloven die je kent, maar weigert. Hij stond op en verliet me, omdat hij geen nut meer zag. Mijn officiële bekeerling tot de Islam was in januari 1960.
De heer Khalil werd vervolgens gevraagd naar de houding van zijn vrouw en kinderen en hij antwoordde: Mijn vrouw verliet me op dat moment en nam al het meubilair van ons huis mee. Maar al mijn kinderen sloten zich bij me aan en bekeerden zich tot de Islam. De meest enthousiaste onder hen was mijn oudste zoon Isaac, die zijn naam veranderde in Osman, vervolgens mijn tweede zoon Jozef en mijn zoon Samuel, wiens naam Jamal is, en dochter Majida, die nu Najwa heet. Osman is nu een doctor in de filosofie en werkt als professor aan de Sorbonne Universiteit in Parijs, waar hij orientalistische studies en psychologie doceert. Hij schrijft ook in het tijdschrift <<Le Monde>>. Wat betreft mijn vrouw, zij verliet het huis voor zes jaar en stemde ermee in terug te komen in 1966, op voorwaarde dat zij haar religie behoudt. Ik accepteerde dit, omdat er in de Islam geen dwang is in de religie. Ik zei tegen haar: Ik wil niet dat je moslim wordt om mijnentwil, maar alleen nadat je ervan overtuigd bent. Zij voelt nu dat zij in de Islam gelooft, maar kan dit niet verklaren uit angst voor haar familie, maar wij behandelen haar als een moslimvrouw en zij vast in de Ramadan, omdat al mijn kinderen bidden en vasten. Mijn dochter Najwa is student aan de Faculteit Handel, Jozef is een doctor pharmeologist en Jamal is een ingenieur.
Gedurende deze periode, dat wil zeggen vanaf 1961 tot heden, ben ik in staat geweest een aantal boeken te publiceren over de Islam en de methoden van de missionarissen en de orientalisten daartegen. Ik ben nu een vergelijkende studie aan het voorbereiden over vrouwen in de drie Goddelijke religies met als doel de status van vrouwen in de Islam te belichten. In 1973 heb ik de hadj (pelgrimsocht naar Mekka) verricht en ik ben bezig met activiteiten om de Islam te prediken. Ik houd seminars op universiteiten en liefdadigheidsorganisaties. Ik ontving een uitnodiging uit Soedan in 1974, waar ik veel seminars hield. Mijn tijd wordt volledig gebruikt in de dienst van de Islam.
Ten slotte werd de heer Khalil gevraagd naar de belangrijkste kenmerken van de Islam die het meest zijn aandacht hebben getrokken. En hij antwoordde: "Mijn geloof in de Islam is tot stand gekomen door het lezen van de Heilige Koran en de biografie van de Profeet Mohammed, vrede en zegeningen van Allah zij met hem. Ik geloofde niet langer in de misvattingen over de Islam en ik word vooral aangetrokken door het concept van de eenheid van Allah, wat het belangrijkste kenmerk van de Islam is. Allah is slechts Eén. Niets is Hem gelijk. Dit geloof maakt mij de dienaar van Allah en van niemand anders. De eenheid van Allah bevrijdt de mens van de dienstbaarheid aan een ander menselijk wezen en dat is ware vrijheid."
Ik ben ook erg gecharmeerd van de regel van vergeving in de Islam en de directe relatie tussen Allah en Zijn dienaars.
<<Zeg: "O mijn dienaars die hun zielen hebben overtreden! Verlies de Barmhartigheid van Allah niet uit het oog: want Allah vergeeft alle zonden: want Hij is Alvrezend, Erbarmend. Keer tot uw Heer (in berouw) en onderwerpt u aan Hem voordat de bestraffing over u komt: Daarna zult u niet geholpen worden.">> (Koran S.39 V.53-54)
Bron: the Islamic Bulletin, San Francisco, CA 94141-0186
Anonieme vrouwelijke zendeling - Voormalige katholieke zendeling
De nonnen zagen er zo netjes en verzorgd uit in hun starre witte gewaden. Ze leken op de heiligen op de foto's die aan de muur van elke klaslokaal hingen, dat ik droomde van de dag dat ik op hen zou lijken. Ik was samen met twee andere meisjes die aan het einde van het schooljaar uitstekende cijfers haalden en we werden gevraagd of we religie wilden studeren. Ze dachten dat we voor onze leeftijd vroom waren omdat we graag eindeloze uren in de kerk doorbrachten. Ze realiseerden zich niet dat het interieur van de kerk schemerig en koud was en een welkome verlichting bood van de hete Afrikaanse zon.
Ik kon niet wachten om mijn vader te vertellen, die verrassend genoeg zei: "absoluut niet!" Hij wilde dat soort leven niet voor een van zijn dochters; zonder man en kinderen. Hij schreef me in voor een andere school, die voorheen alleen jongens toeliet.
Naast mij was er nog een meisje in de Rome Katholieke Zendingsschool in Burundi. De jaren die ik op deze school doorbracht, maakten me behoorlijk stoer, omdat ik alleen tegen jongens concurreerde. De nonnen gebruikten overmatig geweld bij disciplinaire maatregelen. Het feit dat we allemaal adolescenten waren, zou er wel eens veel mee te maken kunnen hebben. Toch leek het niet een heel christelijke zaak.
Ik was geïnteresseerd in religie en blinkte uit in de studie van talen en kreeg na het afstuderen van de middelbare school een volledige beurs voor een universiteit in Kameroen. Opnieuw, als enige vrouw, schreef ik me in voor de Theologische Faculteit. Ik was er niet zeker van waar ik het voor zou gebruiken, maar na een korte tijd diende de administratie een aanvraag in voor een beurs binnen dezelfde Theologische Faculteit, maar in België. Daar zou ik leren hoe ik een Pastor in de Rome Katholieke Kerk kon worden.
Mijn taalvaardigheid hielp me behoorlijk en mijn beheersing van enkele Afrikaanse dialecten trok hen aan als een goede kandidaat voor zendingswerk.
Naarmate de jaren verstreken, begon ik door de lagen theologie heen te kijken en ontdekte ik de oppervlakkigheid van hun leer. Ik was niet de enige die de vele tegenstrijdigheden in de Nieuwe en Oude Testamenten zag. Het was een verrassing om te leren dat de "Drievuldigheid" slechts één keer in het Nieuwe Testament wordt genoemd, maar toen ik leerde dat deze volledig was vastgesteld tijdens het Concilie van Nicea en dat het niet deel uitmaakte van wat Jezus onderwees, klikte er iets in mijn gedachten.
We werden bepaalde boeken getoond die de zogenaamde Gnostische Boeken heten, waar we werden verteld dat het verborgen leerstellingen waren. Ik begreep dat de kerk bedrieglijk was en dit was verontrustend. Hoe kon ik geloven dat dit was, zoals ze zeiden, het woord van Allah van A tot Z. "Het volk van het Boek weet dit zoals ze hun eigen zonen kennen; maar sommigen van hen verbergen de Waarheid die ze zelf kennen. De Waarheid is van uw Heer, dus wees in geen geval in twijfel." (Koran 2:146-147)
Nog steeds zette ik me in voor mijn studie in een poging om ooit mezelf en mijn volk te kunnen helpen. Waarlijk, degenen die hun godsdienst verdelen en het in sekten onderverdelen, (daar ben) jij niet verantwoordelijk over. Hun zaak ligt uitsluitend bij Allah, Die zal hen vertellen wat zij gedaan hebben. (6:159)
Na mijn afstuderen aan de Universiteit nam ik een positie in Nairobi, Kenia. De Kerk was erg bezorgd om een Afrikaan op een positie als deze te hebben. Ze hadden veel programma's voor vrouwen en ik was coördinator voor deze programma's onder de auspiciën van de Wereldraad van Kerken. Ik behandelde verschillende aspecten van tentoonstellingen, vrouwenprojecten, donateurs, workshops en conferenties.
Ik werd naar het regionale kantoor in Togo gestuurd omdat ze voornamelijk Franstalig zijn, wat ik vloeiend spreek, en het type projecten waar ik wist hoe ze te beheren, werden daar geïmplementeerd. Ik begon te zoeken naar de spirituele kracht die in mijn leven ontbrak en in Togo zocht ik door alle beoefende religies. Wanneer men op zoek is naar de waarheid, worden er veel dingen op iemands pad gegooid.
Dit deel van Afrika heeft veel mensen die hekserij beoefenen en die beweren kennis te hebben van het onzichtbare, en het was duidelijk dat ze gewoon mensen hun geld afpakten. Er is niemand met kennis van het onzichtbare behalve Allah.
Ik had te maken met veel middelmatigheid van de Kerk en tegelijkertijd had ik moslimvrienden die erg comfortabel waren in hun kennis van Allah, die vijf keer per dag prevelden en die veel deugden hadden. Ze geloofden in wat ze zeiden, in contrast met de Kerk waar je herhaalt wat je bent geleerd zonder erin te geloven.
Ik was nooit iets over de Islam geleerd behalve een oppervlakkige introductie, dus ik heb veel gelezen over de religie.
Ik kan niet zeggen dat het gemakkelijk was om zich tot de Islam te bekeren; het was erg moeilijk. Maar als men op zoek is naar de waarheid, is er geen manier om het te ontkennen.
De beslissing was ook moeilijk om economische redenen, omdat ik een van de best betaalde beroepen had met veel extra's.
Ik trad af van mijn positie en gaf mijn bekering als reden op en verloor onmiddellijk mijn baan en salaris, huisvesting en medische voordelen. Ik werd in één dag dakloos!
Mijn familie vindt mijn hijab niet leuk, maar ze bewonderen de morele aspecten van de Islam.
hielp mijn jongere broers en zussen groot te brengen, en nu om te zien hoeveel ze me haten, is bijna ondraaglijk.
Ze voelden de economische moeilijkheden onmiddellijk, zoals ik, en kunnen niet begrijpen waarom ik zoiets zou doen. Maar met de genade van Allah zullen zij ook de waarheid van de Islam vinden, Insha'allah.
Ik hoop en bid dat ik de kennis die de opleiding in de Kerk me heeft gegeven kan gebruiken voor de verspreiding van de Islam. Het spirituele klimaat van West-Afrika is rijp voor de Islam en er zijn veel projecten die gedaan moeten worden. Dit is waar ik voor ben opgeleid en dus is mijn pad nu recht en smal voor mij.
Bron: Saudi Gazette
Martin John Mwaipopo - Voormalig Lutheranus Aartsbisschop
Bron: http://mandla.co.za/al-qalam/sept97/bishop.htm
(Het was 23 december 1986, twee dagen voor Kerstmis, toen Aartsbisschop Martin John Mwaipopo aankondigde aan zijn congregatie dat hij het christendom zou verlaten voor de Islam. De congregatie was versteend van schok bij het horen van het nieuws, zozeer zelfs dat zijn administrator opstond van zijn stoel, de deur en ramen sloot, en aan de kerkgangers verklaarde dat de geest van de bisschop was ontaard, dat wil zeggen, dat hij gek was. Hoe kon hij anders denken en zeggen, toen de man slechts een paar minuten eerder zijn muziekinstrumenten had gepakt en zo ontroerend voor de kerkgangers had gezongen? Ze wisten niet dat in het hart van de bisschop een besluit lag dat hun verstand zou verbluffen, en dat het entertainment slechts een afscheidsfeest was. Maar de reactie van de congreganten was eveneens schokkend! Ze riepen de politie om de "gekke" man weg te halen. Hij werd in de cellen vastgehouden tot middernacht, toen Sheikh Ahmed Sheik, de man die hem tot de Islam had bekeerd, hem kwam bevrijden. Dat incident was slechts een milde aanloop van schokken die nog zouden komen. Al Qalam-verslaggever, Simphiwe Sesanti, sprak met de in Tanzania geboren voormalige lutherse Aartsbisschop Martin John Mwaipopo, die na zijn bekeerlijkheid tot de Islam bekend kwam te staan als Al Hajj Abu Bakr John Mwaipopo)
De eer moet naar de Zimbabwaanse broer, Sufyan Sabelo, voor het opwekken van de nieuwsgierigheid van deze schrijver, na het beluisteren van Mwaipopo's toespraak in het Wyebank Islamic Centre, Durban. Sufyan is niet sensationeel, maar die nacht moet hij iets gehoord hebben - hij kon er niet over ophouden te praten! Wie zou er niet aan vastgekleefd zijn na het horen dat een Aartsbisschop, die niet alleen een BA- en Masterdiploma had behaald, maar ook een doctoraat in Theologie, later tot de Islam was bekeerd? En aangezien buitenlandse kwalificaties zo veel betekenen voor u, een man die een diploma in Kerkadministratie in Engeland en de latere diploma's in Berlijn, Duitsland, had behaald! Een man, die, voordat hij moslim werd, de Algemene Secretaris was voor Oost-Afrika van de Wereldraad van Kerken - met dekking over Tanzania, Kenia, Oeganda, Burundi en delen van Ethiopië en Somalië. In de Raad van Kerken schuurde hij schouder aan schouder met de huidige voorzitter van de Zuid-Afrikaanse Mensenrechtencommissie, Barney Pityana, en de voorzitter van de Waarheids- en Verzoeningscommissie, bisschop Desmond Tutu.
Het is het verhaal van een man die 61 jaar geleden werd geboren, op 22 februari in Bukabo, een gebied dat zijn grenzen deelt met Oeganda. Twee jaar na zijn geboorte liet zijn familie hem dopen, en vijf jaar later zagen ze hem met trots als alter boy. Het zien van hem die de kerkminister assisteerde, het "lichaam en bloed" van Christus voorbereidde, vulde de Mwaipopos met trots, en vulde Mwaipopo Senior met ideeën voor de toekomst van zijn zoon.
"Toen ik op een kostschool zat, schreef mijn vader later naar me, stellende dat hij wilde dat ik priester zou worden. Dit stond in elke brief die hij schreef", herinnert Abu Bakr. Maar hij had zijn eigen ideeën over zijn leven, namelijk het toetreden tot de politie. Maar op de leeftijd van 25 gaf Mwaipopo toe aan de wil van zijn vader. In tegenstelling tot in Europa, waar kinderen na de leeftijd van 21 hun eigen gang kunnen gaan, worden kinderen in Afrika geleerd hun ouders' wil boven hun eigen te respecteren.
"Mijn zoon, voordat ik mijn ogen sluit (sterf), zou ik blij zijn als je priester zou worden", zo zei de vader tegen de zoon, en zo werd de zoon geroerd, een beweging die hem in 1964 naar Engeland bracht om een diploma in Kerkadministratie te halen, en een jaar later naar Duitsland om een B.A-diploma te halen. Bij terugkomst een jaar later werd hij benoemd tot waarnemend bisschop.
Later, hij ging terug om een Master te halen. "Al die tijd deed ik gewoon dingen, zonder er vragen over te stellen. Het was toen hij met zijn doctoraat begon, dat hij erover ging nadenken. "Ik begon me af te vragen... er is Christendom, Islam, Jodendom, Boeddhisme, elk een verschillende religie die beweert de ware religie te zijn. Wat is de waarheid? Ik wilde de waarheid," zegt Mwaipopo. Zo begon zijn zoektocht, totdat hij het terugbracht tot de "grote" vier religies. Hij schafte zich een exemplaar van de Koran aan, en raad eens?
"Toen ik de Koran opende, waren de eerste verzen die ik tegenkwam, ”Zeg: Hij is Allah, de Ene en Alleen; Allah, de Eeuwige, Absolute; Hij verwekt niet, noch wordt Hij verwekt; en er is niemand gelijk aan Hem?” (Soera Ikhlas)", herinnert hij zich. Dat was het moment waarop de zaden van de Islam, onbekend voor hem, voor het eerst werden gezaaid. Het was toen dat hij ontdekte dat de Koran het enige schriftboek was dat sinds de openbaring niet door mensen was veranderd. "En in de conclusie van mijn proefschrift zei ik dat. Ik gaf er niets om of ze me mijn doctoraat zouden geven of niet - dat was de waarheid, en ik was op zoek naar de waarheid."
Terwijl hij in die gemoedstoestand verkeerde, belde hij zijn "geliefde" Professor Van Burger.
"Ik sloot de deur, keek hem in de ogen en vroeg hem “van alle religies ter wereld, welke is waar”, vroeg ik.
"Islam", antwoordde hij.
"Waarom ben je dan geen moslim?", vroeg ik hem opnieuw.
Hij zei tegen mij "'Ten eerste, ik haat Arabieren, en ten tweede, zie je al deze luxe die ik heb? Denk je dat ik dat allemaal zou opgeven voor de Islam?”. Toen ik over zijn antwoord nadacht, dacht ik ook aan mijn eigen situatie", herinnert Mwaipopo zich. Zijn missie, zijn auto's - al deze kwamen in zijn verbeelding voorbij. Nee, hij kon de Islam niet aannemen, en een heel jaar lang duwde hij het van zijn gedachten. Maar toen werden hij geplaagd door dromen, de verzen van de Koran bleven verschijnen, mensen in het wit kwamen, "vooral op vrijdag", totdat hij het niet langer kon verdragen.
Dus, op 22 december, bekeerde hij zich officieel tot de Islam. Waren deze dromen die hem leidden niet te wijten aan de "bijgelovige" aard van de Afrikanen? "Nee, ik geloof niet dat alle dromen slecht zijn. Er zijn er die je in de goede richting leiden en er zijn er die dat niet doen, en deze in het bijzonder leidden me in de goede richting, naar de Islam", vertelt hij ons.
Hierdoor ontzegde de kerk hem zijn huis en zijn auto. Zijn vrouw kon het niet aan, ze pakte haar kleren, nam haar kinderen en vertrok, ondanks de verzekering van Mwaipopo dat ze niet verplicht was om moslima te worden. Toen hij naar zijn ouders ging, hadden zij ook het verhaal gehoord. "Mijn vader zei tegen me om de Islam te verloochenen en mijn moeder zei dat ze "geen onzin van me wilde horen", herinnert Mwaipopo zich. Hij stond er alleen voor! Vragen naar hoe hij zich nu voelt tegenover zijn ouders, zegt hij dat hij hen heeft vergeven, en zelfs de tijd heeft gevonden om te verzoenen met zijn vader voordat hij vertrok naar de andere wereld.
"Ze waren slechts oude mensen die niet wisten. Ze konden zelfs de Bijbel niet lezen...alles wat ze wisten was wat ze hadden gehoord dat de priester voorlas", stelt hij. Na gevraagd te hebben om één nacht te mogen blijven, begon hij de volgende dag aan zijn reis naar waar zijn familie oorspronkelijk vandaan kwam, Kyela, nabij de grenzen tussen Tanzania en Malawi. Zijn ouders waren zich in Kilosa, Morogoro gevestigd. Tijdens zijn reis raakte hij gestrand in Busale, bij een gezin dat zelfgebrouwen bier verkocht. Daar ontmoette hij zijn toekomstige vrouw, een Katholieke Non, genaamd Zuster Gertrude Kibweya, thans bekend als Zuster Zainab. Met haar reisde hij naar Kyela, waar de oude man, die hem de vorige nacht onderdak had geboden, hem vertelde dat hij daar andere Moslims zou vinden. Maar voordat dat gebeurde, had hij die ochtend van die dag de oproep tot gebed (azaan) gedaan, waardoor de dorpelingen naar buiten kwamen en zijn gast vroegen waarom hij een "gekke" man in huis had. "Het was de Non die uitlegde dat ik niet gek was, maar een Moslim", zegt hij. Het was dezelfde Non die later hielp Mwaipopo zijn medische kosten te betalen in het Anglicaanse Mission Hospital, toen hij vreselijk ziek was geworden, dankzij het gesprek dat hij met haar had gevoerd.
Het verhaal gaat dat hij haar had gevraagd waarom ze een rozenkrans droeg, waarop ze antwoordde dat het was omdat Christus eraan werd gehangen. "Maar, zeg eens, als iemand je vader met een geweer had vermoord, zou je dan rondlopen met een geweer op je borst?" Mmmhhh. Dat zette de Non aan het denken, haar geest "uitgedaagd", en toen de voormalige Bisschop haar later huwelijk voorstelde, was het antwoord "ja". In het geheim trouwden ze, en vier weken later schreef ze een brief aan haar autoriteiten, waarin ze hen informeerde over haar verlof. Toen de oude man die hem onderdak had geboden (de Non's oom) hoorde van het huwelijk, toen ze bij zijn huis aankwamen, werd hen geadviseerd het huis te verlaten, omdat "de oude man zijn geweer aan het laden was" en de Non's vader "wild was als een leeuw".
Van het Bisdom ging Mwaipopo wonen in een zelfgebouwd modderhuis. Van het verdienen van zijn levensonderhoud als Secretaris-Generaal voor Oost-Afrika van de Wereldraad van Kerken, begon hij zijn levensonderhoud te verdienen als houtkapper en het bewerken van land van verschillende mensen. Wanneer hij dat niet deed, predikte hij openlijk de Islam. Dit leidde tot een reeks kortstondige gevangenisstraffen voor het prediken van godslastering tegen het christendom.
Tijdens zijn hadj in 1988 sloeg het noodlot toe. Zijn huis werd gebombardeerd, en daardoor werden zijn drielingbabies gedood. "Een bisschop, wiens moeder en mijn eigen moeder kinderen van dezelfde vader waren, was betrokken bij het complot”, herinnert Mwaipopo zich. Hij zegt dat het hem in plaats van te ontmoedigen, het averechts effect had, omdat het aantal mensen dat de Islam aannam toenam, waaronder zijn schoonvader.
In 1992 werd hij samen met 70 volgelingen gearresteerd en aangeklaagd voor verraad, voor een periode van 10 maanden. Dit gebeurde nadat enkele varkenswinkels, tegen welke hij had gesproken, waren gebombardeerd. Hij had er wel tegen gesproken, geeft hij toe, en zei dat er sinds 1913, constitutioneel gezien, een wet was tegen bars, clubs en varkenswinkels in Dar es Salaam, Tanga, Mafia, Lindi en Kigoma. Gelukkig voor hem werd hij vrijgesproken en vluchtte hij onmiddellijk daarna naar Zambia, in ballingschap, nadat hem was geadviseerd dat er een complot was om hem te vermoorden.
Hij zegt dat diezelfde dag dat hij werd vrijgelaten, de politie terugkwam om hem opnieuw te arresteren. En raad eens? "De vrouwen zeiden van niet! Ze zeiden dat ze mijn arrestatie fysiek zouden weerstaan tegen de politie. Het waren ook de vrouwen die me hielpen de grenzen onopgemerkt te oversteken. Ze kleden me in vrouwenkleding!", aldus Mwaipopo. En dat is een van de redenen waarom hij vrouwen bewondert.
"Vrouwen moeten een hoge positie krijgen, ze moeten een goede opleiding in de Islam krijgen. Anders hoe zou ze kunnen begrijpen waarom een man meer dan één vrouw trouwt... Het was mijn vrouw, Zainab, die voorstelde dat ik mijn tweede vrouw, Shela, (haar vriendin) zou trouwen, toen ze naar het buitenland moest voor islamitische studies", zegt de bisschop. Ja?
Aan de moslims, de boodschap van Al Hajj Abu Bakr Mwaipopo is: "Er is oorlog tegen de Islam... Overspoel de wereld met literatuur. Op dit moment worden moslims gedwongen zich te schamen om als fundamentalisten bestempeld te worden. Moslims moeten hun individualistische neigingen stoppen, ze moeten collectief zijn. Jullie moeten jullie buurman verdedigen als jullie veilig willen zijn", zegt hij, en spoort moslims ook aan om moedig te zijn, waarbij hij verwijst naar Ahmed Deedat van het Islamic Propagation Centre International. "Die man is niet geleerd, maar kijk eens naar de manier waarop hij de Islam heeft verspreid".
George Anthony - Voormalig katholiek priester
Fr. Antony was een katholiek priester in Sri Lanka. Zijn verhaal over het worden van een ware gelovige en het aannemen van de naam Adulrahman voor hem is best interessant. Als christelijke priester was hij goed thuis in de leer van de Bijbel. Hij citeert de Bijbel vaak terwijl hij zit om zijn reis naar de Islam te vertellen. Tijdens het lezen van de Bijbel vond hij er veel tegenstrijdigheden in. Hij gaat verder met het citeren van verzen uit de Bijbel in het Singhalees en wijst op de ambiguïteit.
"Hij citeert Esaiah 9:12, dat zo luidt." En het boek wordt hem toegebracht die niet geleerd is, zeggende: Lees dit, ik bid u: en hij zegt; Ik ben niet geleerd." Dit vers is een profetie naar profeet Mohammed (vrede zij met hem), omdat Mohammed (vrede zij met hem) een ongeletterde profeet was en toen hij een ongeletterde profeet was en toen hij werd gevraagd door Engel Gabriel om de eerste goddelijke openbaring op hem uit te lezen, zei hij: "Ik ben niet geleerd". In tegenstelling tot de christelijke overtuiging dat Jezus God is, beschouwt Handelingen 2:22 van de Heilige Bijbel Jezus als een man. Het zegt: "Jullie mannen van Israël, luister naar deze woorden, Jezus van Nazareth, een man die door God is goedgekeurd onder jullie door wonderen en tekenen en wonderen, die God door hem in jullie midden heeft gedaan, zoals jullie zelf ook weten."
Het christendom en de andere religies, definiëren de profetie niet volgens hem. Noch Bhudda en is stil over de andere profeten. In tegenstelling hiermee is het in de Islam verplicht om in alle vroegere Profeten te geloven en hen te koesteren. Volgens Abdulrahman is dit geloof behoorlijk overtuigend en aantrekkelijk voor iedereen.
Abdulrahman zegt dat er geen reden is voor de restrictie dat een Romeins-katholieke priester niet kan trouwen, wanneer de priesters van vele andere sekten van het christendom wel kunnen trouwen. Abdulrahman dacht na over de verwarringen van het christelijke geloof. Ondertussen kreeg hij een Audio Cassette van een bekeerde christelijke priester Sri Lanka Shareef D Alwis. Cassettes van Ahmad Deedat trokken hem ook aan. Zijn voortdurende inspanningen om de waarheid te vinden resulteerden uiteindelijk in een terugkeer naar de Islam. Fr. George Antony
Abdulrahman, komt uit het dorp Rathnapura van Sri Lanka. Hij verleende zijn diensten als priester in de Katumayaka kerk. Hij heeft tien jaar training van het priesterschap op zijn credit.
Hij schreef brieven aan zijn moeder waarin hij de Islam introduceerde. Na maanden van studie volgde ze het pad van haar zoon en omarmde ze de Islam. Abdurahman's enige zus werkt in Griekenland. Zijn vader en zus bleven christenen.
Abdurahman gaf zijn hoog aangeschreven carrière als priester op voor de waarheid. Hij offerde er met genoegen alle materiële voordelen voor op het spirituele triomf. Hij werkt nu als trainee bij de Islam Presentation Committee van Koeweit.
Bron en foto's: http://www.islam.com.kw/3.htm#MY JOURNEY TO ISLAM
Raphael - Voormalig Jehovah's Getuige zendeling
Raphael, een veertigjarige Latino, is een Los Angeles-gebaseerde komiek en spreker. Hij werd geboren in Texas waar hij op zesjarige leeftijd zijn eerste Jehovah's Getuige bijeenkomst bijwoonde. Hij hield zijn eerste Bijbelprekerij op achtjarige leeftijd, leidde zijn eigen congregatie op twintigjarige leeftijd en was op weg naar een positie van leidinggevendheid onder de 904.000 Jehovah's Getuigen in de Verenigde Staten. Maar hij ruilde zijn Bijbel in voor een Koran nadat hij een bezoek aan een lokale moskee had gewaagd.
Op 1 november 1991 keerde hij zich tot de Islam, waarmee hij de organisatorische en spreekvaardigheden die hij onder Jehovah's Getuigen had ontwikkeld, aan de moslimgemeenschap bracht. Hij spreekt met de urgentie van een nieuwe bekeerde, maar één die immigrantenmoslims aan het lachen kan maken om zichzelf.
Hij vertelde zijn verhaal terwijl hij een cast van personages nadocht.
Ik herinner me levendig een discussie waarin we allemaal in de woonkamer van mijn ouders zaten en er nog andere getuigen van Jehovah waren. Ze spraken over: "Het is Armageddon! De tijd van het einde! En Christus komt! En jullie weten dat de hagelstenen hier zo groot als auto's zullen zijn! God zal allerlei dingen gebruiken om dit boze systeem te vernietigen en de regeringen te verwijderen! En de Bijbel spreekt over de aarde die opengaat! Het zal hele stadsblokken opslokken!"
Ik ben doodsbang! En toen draaide mijn moeder zich om: "Zie wat er met je zal gebeuren als je niet gedoopt wordt, en als je niet Gods wil doet? De aarde zal je opslokken, of een van deze enorme hagelstenen zal je op het hoofd [klonk] raken, je uitschakelen, en je zult nooit meer bestaan. Ik moet weer een kind maken."
Ik wilde geen risico lopen om door een van die grote hagelstenen te worden geraakt. Dus ik werd gedoopt. En getuigen van Jehovah geloven natuurlijk niet in het besprenkelen van het water. Ze dompelen je volledig onder, houden je daar een seconde, en halen je dan weer omhoog.
Dat deed ik op de leeftijd van dertien, 7 september 1963, in Pasadena, Californië, in de Rose Bowl. Het was een grote internationale bijeenkomst. We reden helemaal vanuit Lubbock, Texas.
Uiteindelijk begon ik grotere lezingen te geven - tien minuten voor de gemeenschap. En een streekbedienaar raadde me aan de urenlange lezingen te geven die op zondag worden gehouden wanneer het algemene publiek wordt uitgenodigd. Die [bijdragen] reserveerden ze meestal voor de oudsten van de gemeenschap.
[Met een autoritaire stem:] "Natuurlijk is hij jong. Maar hij kan het aan. Hij is een goede christelijke jongen. Hij heeft geen ondeugden, en hij is gehoorzaam aan zijn ouders en lijkt behoorlijk goede Bijbelkennis te hebben."
Dus op de leeftijd van zestien begon ik urenlange lezingen te geven voor hele gemeenschappen. Ik werd eerst toegewezen aan een groep in Sweetwater, Texas, en later, uiteindelijk, in Brownfield, Texas, kreeg ik mijn eerste gemeenschap. Op mijn twintig jaar was ik geworden tot wat ze een pionierszendeling noemen.
Getuigen van Jehovah hebben een zeer verfijnd trainingsprogramma, en ze hebben ook een soort quota-systeem. Je moet tien tot twaalf uur per maand besteden aan huis-aan-huis prediken. Het is als sales management. IBM heeft niets op deze gasten.
Dus toen ik een pionierszendeling werd, wijdde ik de meeste van mijn volledige tijd aan de huis-aan-huis bediening. Ik moest ongeveer 100 uur per maand doen, en ik moest zeven Bijbelstudies hebben. Ik begon lezingen te geven aan andere gemeenschappen. Ik begon veel verantwoordelijkheid te krijgen, en ik werd geaccepteerd aan een school in Brooklyn, New York, een zeer elite school die getuigen van Jehovah hebben voor de crème de la crème, de top één procent. Maar ik ging niet.
Er waren een paar dingen die voor mij niet meer logisch leken. Bijvoorbeeld, het quota-systeem. Het leek erop dat elke keer als ik een hoek wilde omslaan en een andere positie van verantwoordelijkheid wilde bekleden, ik deze seculiere materiële dingen moest doen om mijn godsvrucht te bewijzen. Het is alsof als je je quotas deze maand haalt, God je liefheeft. Als je je quotas volgende maand niet haalt, houdt God niet van je. Dat maakte niet veel zin. Eén maand houdt God van me en één maand niet?
Het andere dat ik begon op te merken is tunnelvisie. Getuigen van Jehovah zijn de enigen die in Gods nieuwe orde gered zullen worden, niemand anders, omdat ze allemaal valse religies beoefenen. Nou, ik dacht, Moeder Teresa is katholiek. Dat is onze bittere vijand. Dus ik zei: Wacht even, Moeder Teresa heeft haar hele leven besteed aan het doen van dingen die Jezus zei: voor de armen, de zieken, de wezen zorgen. Maar ze zal Gods gunst niet krijgen omdat ze katholiek is?
We bekritiseerden de Katholieke Kerk omdat ze een man hadden, een priester, aan wie ze hun boete moesten bekennen. En we zeiden: "Je zou geen man moeten bezoeken om je zonden te bekennen! Je zonde is tegen God!" En toch gingen we naar een Lichaam van Oudsten. Je bekende je zonden aan hen, en ze zetten je even in de wacht en zeiden [Oudste als telefonist:] "Wacht even . . . Wat denkt u, Heer? Nee? . . . Oké, het spijt me, we hebben ons best gedaan, maar je bent niet genoeg berouwvol. Je zonde is te groot, dus je verliest ofwel je gemeenschap in de kerk, of je komt in deeltijd terecht."
Als de zonde tegen God is, zou ik dan niet rechtstreeks naar God moeten gaan en om genade smeken?
Waarschijnlijk was de spijker die de doodskist sloeg het feit dat ik merkte dat ze minder in hun Bijbel begonnen te lezen. Jehovah's Getuigen hebben boeken voor alles, uitgegeven door de Watchtower Bible and Tract Society. De enige mensen op de hele planeet die weten hoe ze Bijbelteksten correct kunnen interpreteren, zijn die groep mannen, dat comité in Brooklyn, die Jehovah’s Getuigen over de hele wereld vertellen hoe ze zich moeten kleden, hoe ze moeten praten, wat ze moeten zeggen, wat ze niet moeten zeggen, hoe ze de Schrift moeten toepassen en hoe de toekomst eruit zal zien. God heeft het hen verteld, dus ze kunnen het ons vertellen. Ik waardeerde de boeken. Maar als de Bijbel het boek der kennis is en als het Gods instructies zijn, zouden we dan niet onze antwoorden uit de Bijbel moeten halen? Paulus zelf zei: zoek zelf uit wat een waar en aanvaardbaar woord van God is. Laat mannen je oren niet kietelen.
Ik begon te zeggen: "Maak je geen zorgen over wat de Wachttoren zegt - lees zelf de Bijbel." Oren begonnen te spitsen.
[Oud-Zouderling's accent:] "Ik denk dat we hier een afvallige hebben, Rechter. Ja. Ik denk dat die oude knul iets te kort komt."
Zelfs mijn vader zei: "Je moet oppassen, jongeman, dat zijn de demonen die praten. Dat zijn de demonen die proberen binnen te komen en verdeeldheid te zaaien."
Ik zei: "Pa, het zijn geen demonen. Mensen hoeven zoveel van die andere publicaties niet te lezen. Ze kunnen hun antwoorden vinden met gebed en in de Bijbel."
Geestelijk voelde ik me niet langer op mijn gemak. Dus in 1979, wetende dat ik geen vooruitgang kon boeken, vertrok ik, ontevreden en met een vieze smaak in mijn mond, omdat ik mijn hele leven mijn ziel, mijn hart, mijn verstand in de kerk had gestoken. Dat was het probleem. Ik heb het niet in God gestoken. Ik heb het in een door de mens gemaakte organisatie gestoken.
Ik kan niet naar andere religies gaan. Als Jehovah’s Getuige was ik door de Schrift getraind om te laten zien dat ze allemaal verkeerd zitten. Dat afgodendienst slecht is. De Drie-eenheid bestaat niet.
Ik ben als een man zonder religie. Ik was geen man zonder een God. Maar waar kan ik heen?
In 1985 besloot ik naar Los Angeles te gaan en op de Johnny Carson show te komen en mijn stempel te drukken als een geweldige komiek en acteur. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik voor iets geboren was. Ik wist niet of het de genezing voor kanker zou zijn of dat ik acteur zou worden. Ik bleef bidden en het werd na een tijdje frustrerend.
Dus ik ging gewoon naar de katholieke kerk in de buurt van mijn huis, en ik probeerde het. Ik herinner me dat ik op Aswoensdag dat as kruis op mijn voorhoofd had. Ik probeerde alles wat ik kon. Ik ging er ongeveer twee of drie maanden, en ik kon er gewoon niet meer aan beginnen, man. Het was:
Sta op. Zit neer.
Sta op. Zit neer.
Oké, steek je tong uit.
Je krijgt veel beweging. Ik denk dat ik ongeveer vijf pond kwijt was. Maar dat is het dan ook. Dus nu ben ik meer verloren dan ooit tevoren.
Maar het kwam nooit in mijn opzet dat er geen Schepper is. Ik heb Zijn telefoonnummer, maar de lijn is altijd druk. Ik maak mijn kleine filmopnames. Een film genaamd Deadly Intent. Een telefoonreclame in Chicago. Een Exxon reclame. Een paar bankreclames. Ondertussen doe ik bouwkundig werk aan de kant.
We're working aan deze mall. Het is de feestdagenperiode, en ze hebben deze extra kraampjes in de gangen geplaatst. Er stond een vrouw bij een van die kraampjes, en we moesten er direct langs lopen. Ik zei: "Goedemorgen, hoe gaat het?" Als ze iets zei, was het "Hoi." En dat was het.
Uiteindelijk zei ik: "Mevrouw, u zegt nooit iets. Ik wilde me alleen maar verontschuldigen als ik iets verkeerds heb gezegd."
Ze zei: "Nee, u ziet, ik ben moslim."
"Wat? U bent wat?"
"Ik ben moslim, en moslimvrouwen praten niet met mannen, tenzij we iets specifieks te bespreken hebben; anders hebben we niets met mannen te maken."
"Ohhhhh. Moslim."
Ze zei: "Ja, we praktiseren de religie van de Islam."
"Islam - hoe spelt u dat?"
"I-s-l-a-m."
Op dat moment wist ik dat moslims allemaal terroristen waren. Ze heeft zelfs geen baard. Hoe zou ze überhaupt moslim kunnen zijn?
"Hoe is deze religie ontstaan?"
"Nou, er was een profeet."
"Een profeet?"
"Mohammed."
Ik begon wat onderzoek te doen. Maar ik kwam uit één religie. Ik had geen intentie om moslim te worden.
De feestdagen zijn voorbij. De kraampjes verplaatsen. Ze is weg.
Ik bleef bidden en vroeg me af waarom mijn gebeden niet werden verhoord. In november 1991 ging ik mijn oom Rockie uit het ziekenhuis halen. Ik begon zijn laden te legen om zijn spullen in te pakken en er lag een Gideonbijbel. Ik zei: God heeft mijn gebeden verhoord. Deze Gideonbijbel. (Natuurlijk, ze plaatsen hem in elke hotelkamer.) Dit is een teken van God dat Hij klaar is om me iets te leren. Dus stal ik de bijbel.
Ik ging naar huis en begon te bidden: O God, leer me een christen te zijn. Leer me niet de manier van de Jehovah's Getuigen. Leer me niet de katholieke manier. Leer me Uw manier! U zou deze bijbel niet zo moeilijk hebben gemaakt dat oprechte mensen die in gebed oprecht zijn, hem niet zouden kunnen begrijpen.
Ik heb het hele Nieuwe Testament doorgenomen. Ik begon aan het Oude Testament. Nou, uiteindelijk is er een gedeelte in de bijbel over de profeten.
Bing!
Ik zei: Wacht eens, dat zei die moslimvrouw, ze hadden een profeet. Waarom staat hij hier niet in?
Ik begon te denken, moslims - één miljard mensen in de wereld. Man, één op de vijf mensen op straat zou theoretisch moslim kunnen zijn. En ik dacht: Eén miljard mensen! Kom op nu, Satan is goed. Maar hij is niet *zoveel* goed.
Dus toen zei ik: Ik ga hun boek, de Koran, lezen en kijk wat voor pakje leugens dit is. Waarschijnlijk staat er een illustratie in over hoe je een AK-47 demonteert. Dus ging ik naar een Arabische boekwinkel.
Ze vroegen: "Waar kan ik u mee helpen?"
"Ik ben op zoek naar een Koran."
"Oké, we hebben er hier een paar."
Ze hadden er een paar hele mooie - dertig dollar, veertig dollar."
"Kijk, ik wil hem gewoon lezen, ik wil geen moslim worden, oké?"
"Oké, we hebben deze kleine paperback editie voor vijf dollar."
Ik ging naar huis en begon mijn Koran vanaf het begin te lezen, met Al-Fatihah. En ik kon mijn ogen er niet van afhouden.
Hé, kijk eens. Hierin staat een Noach genoemd. In onze bijbel staat Noach ook. Hé, het staat hier over Lot en Abraham. Ik kan het niet geloven. Ik wist niet dat de naam van Satan Iblis was. Hé, hoe is dat nou?
Als je dat beeld op je televisie hebt en er zit wat ruis op, en je drukt op die knop [klop] - fijn afstemmen. Dat is precies wat er gebeurde met de Koran.
Ik heb het hele ding doorgenomen. Dus ik zei: Oké, ik heb dit gedaan, wat is de volgende stap? Nou, je moet naar hun ontmoetingsplaats gaan. Ik keek in de Telefoonboek en vond hem uiteindelijk: Islamic Center of Southern California, op Vermont. Ik belde en ze zeiden: "Kom op vrijdag."
Nu raak ik echt nerveus, want nu weet ik dat ik Habib en zijn AK-47 moet confronteren.
Ik wil dat mensen begrijpen hoe het is voor een Amerikaanse christen om tot de Islam te komen. Ik maak een grapje over het AK-47, maar ik weet niet of deze gasten messen onder hun jassen hebben, weet je. Dus ik loop naar voren en zeker genoeg, staat daar een broeder van zes voet drie en tweehonderdveertig pond, met baard en alles, en ik sta er gewoon perplex van.
Ik liep naar voren en zei: "Excuseer mij, meneer."
[Met een Arabisch accent:] "Ga naar de achterkant!"
Hij dacht dat ik al een broeder was.
Ik zei: "Jessir, jessir" [onderdanig].
Ik wist niet waar ik naartoe moest, maar ik ging toch terug. Ze hadden de tent en de tapijten lagen er klaar. Ik stond daar, een beetje verlegen, en mensen zaten te luisteren naar de lezing. En mensen zeiden: "Ga maar zitten, broeder, ga maar zitten." En ik zei: "Nee, dank u, nee, dank u, ik ben gewoon op bezoek."
Uiteindelijk is de lezing voorbij. Ze staan allemaal in de rij voor het gebed en gaan in *sujud*. Ik was er echt van geschrokken.
Het begon intellectueel, in mijn spieren, in mijn botten, in mijn hart en mijn ziel, zin te geven.
Dus het gebed is voorbij. Ik zeg: "Hé, wie gaat mij herkennen?" Dus ik begin te mengen alsof ik een van de broeders ben, en ik loop de moskee in en een broeder zegt: "Assalaamu alaikum." En ik dacht: "Zegt hij 'zout en spek'?"
"Assalaamu alaikum."
Er is nog een kerel die "zout en spek" tegen me zei.
Ik wist niet wat ze zeiden, maar ze glimlachten allemaal.
Voordat een van deze gasten opmerkte dat ik daar niet hoorde te zijn en me naar de martelkamer bracht, of me onthoofde, wilde ik zoveel mogelijk zien. Dus uiteindelijk ging ik naar de bibliotheek, en daar was een jonge Egyptische broeder; zijn naam was Omar. God stuurde hem naar mij.
Omar komt naar me toe en zegt: "Excuseer mij. Is dit uw eerste keer hier?" Hij heeft een echt sterk accent.
En ik zei: "Ja, dat is zo."
"Oh, heel goed. Bent u moslim?"
"Nee, ik lees gewoon een beetje."
"Oh, studeert u? Is dit uw eerste bezoek aan een moskee?"
"Ja."
"Kom, laat ik u de omgeving laten zien." En hij grijpt me bij de hand, en ik loop met een andere man - hand in hand. Ik zei: "Deze moslims zijn vriendelijk."
Dus hij laat me de omgeving zien.
"Ten eerste, dit is onze gebedszaal, en u haalt uw schoenen hier uit."
"Wat zijn dit voor dingen?"
"Dit zijn kleine hokjes. Daar zet je je schoenen."
"Waarom?"
"Nou, omdat u de gebedsruimte nadert, en het is erg heilig. U gaat daar niet mee uw schoenen aan naar binnen; het wordt echt schoon gehouden."
Dus hij brengt me naar de herentoilet.
"En hier doen we *wudu*."
"Voodoo! Ik heb niets over voodoo gelezen!"
"Nee, niet voodoo. *Wudu*!"
"Oké, want ik zag dat spul met de poppen en de spijkers, en ik ben er nog niet klaar voor om me aan dat soort toewijding te wagen."
Hij zegt: "Nee, *wudu*, dat is wanneer we onszelf reinigen."
"Waarom doen jullie dat?"
"Nou, als je tot God bidt, moet je schoon zijn, dus we wassen onze handen en voeten."
Dus ik leerde al deze dingen. Hij liet me gaan en zei: "Kom terug."
Ik ging terug en vroeg de bibliothecaris om een boekje over het gebed, en ik ging naar huis en oefende. Ik voelde dat als ik het goed probeerde te doen, God het zou accepteren. Ik bleef gewoon lezen en de moskee bezoeken.
Ik had een afspraak om een tournee te maken door het Midwesten op een comedy circuit. Nou, ik nam een gebedskleed mee. Ik wist dat ik op bepaalde tijden moest bidden, maar er zijn bepaalde plaatsen waar je niet mag bidden, waaronder in de badkamer. Ik ging een mannentoilet in bij een toeristische stop en spreidde mijn kleed uit en begon mijn gebeden te verrichten.
Ik kwam terug, en toen de Ramadan voorbij was, begon ik telefoontjes te krijgen uit verschillende delen van het land om te komen lezingen te geven als een Jehovah's Getuige minister die tot de Islam is bekeerd. Mensen vinden me een curiositeit.
[Twee immigranten praten:]
"Deze man houdt van appeltaart en rijdt een Chevy truck. Hij is een echte Amerikaanse jongen. Hij was een Jehova's Getuige."
"Die mensen die 's ochtends komen?"
"Ja, die."
"Die ons nooit op zondag laten slapen?"
"Ja, deze man was er een van. Nu is hij er een van ons."
Uiteindelijk zou iemand naar me toe komen en zeggen [Pakistaans accent], "Oh, broer, je praatje was zo goed. Maar weet je, in de Shafi'i school van denken..."
Het enige wat ik kon doen was me naar hen keren en zeggen, "Nou, broer, het spijt me zo, ik wou dat ik dat wist, maar ik weet niets van de Islam behalve wat er in de Koran en Soennah staat."
Sommigen waren verbijsterd en zeiden, "Ha-ha! Arme broer. Hij weet niets. Hij kent alleen de Koran."
Nou, dat is wat ik moet weten. En het is een zeer liefdevolle bescherming geweest. Ik denk dat het allemaal in Allah's handen ligt."
Bron: the Islamic Bulletin, San Francisco, CA 94141-0186
Anselm Tormeeda - 14eeuwse christelijke geleerde en priester
Bron: Bewijzen van de goddelijke oorsprong van de Koran door Abdur-Raheem Greene
Grote aantallen christenen bekeerden zich tot de Islam tijdens en kort na de islamitische veroveringen na de dood van de profeet. Ze werden nooit gedwongen, maar het was een erkenning van wat ze al verwachtten. Anselm Tormeeda, een priester en christelijke geleerde, was zo iemand wiens verhaal de moeite waard is om te vertellen. Hij schreef een beroemd boek Het Geschenk aan de Intelligenten om de argumenten van de christenen te weerleggen. In de inleiding van dit werk vertelt hij zijn verhaal:
"Moge het iedereen ter kennis komen dat mijn afkomst is uit de stad Majorca, die een grote stad aan de zee is, tussen twee bergen en verdeeld door een kleine vallei. Het is een handelsstad, met twee prachtige havens. Grote koopvaardijschepen komen aan en ankeren in de haven met verschillende goederen. De stad ligt op het eiland dat dezelfde naam draagt - Majorca, en het grootste deel van haar land is bevolkt met vijgen- en olijfbomen. Mijn vader was een gerespecteerd man in de stad. Ik was zijn enige zoon.
Toen ik zes jaar oud was, stuurde hij me naar een priester die me leerde lezen in de Evangelie en logica, wat ik in zes jaar voltooide. Daarna verliet ik Majorca en reisde naar de stad Larda, in de regio Castillion, die het centrum van leren was voor christenen in die regio. Duizend tot anderhalf duizend christelijke studenten kwamen daar samen. Ze stonden allemaal onder de administratie van de priester die hen onderwees. Ik studeerde de Evangelie en zijn taal nog eens vier jaar. Daarna vertrok ik naar Bologne in de regio Anbardia. Bologne is een zeer grote stad, het zijnde het centrum van leren voor alle mensen in die regio. Elk jaar komen er meer dan tweeduizend studenten van verschillende plaatsen samen. Ze bedekken zich met ruwe stof die ze de "Tooi van God" noemen. Allen, of het nu de zoon van een arbeider of de zoon van een heerser is, dragen deze sjaal, om de studenten te onderscheiden van anderen.
Alleen de priester leert, controleert en dirigeert hen. Ik woonde in de kerk bij een oude priester. Hij werd zeer gerespecteerd door de mensen vanwege zijn kennis en religiositeit en ascese, wat hem onderscheidde van de andere christelijke priesters. Vragen en verzoeken om advies kwamen van overal, van koningen en heersers, samen met presenten en geschenken. Ze hoopten dat hij hun presenten zou accepteren en hen zijn zegen zou schenken. Deze priester leerde me de principes van het christendom en zijn regels. Ik kwam heel dicht bij hem door hem te dienen en te helpen met zijn taken totdat ik een van zijn meest vertrouwde assistenten werd, zodat hij me de sleutels van zijn domicilie in de kerk en van de voorraad voedsel en drinken toevertrouwde. Hij hield zelf alleen de sleutel van een kleine kamer bij waar hij sliep. Ik denk, en Allah weet het het beste, dat hij zijn kluis in die kamer bewaarde. Ik was een student en dienaar gedurende een periode van tien jaar, toen hij ziek werd en de vergaderingen van zijn medepriesters niet meer kon bijwonen.
Tijdens zijn afwezigheid bespraken de priesters enkele religieuze zaken, totdat ze kwamen bij wat de Almachtige Allah zei door middel van zijn profeet Jezus in het Evangelie: "Na hem zal een profeet komen, genaamd Paraclete". Ze discussieerden veel over deze profeet en over wie hij was onder de profeten. Iedereen gaf zijn mening volgens zijn kennis en begrip; en ze eindigden zonder enig voordeel te behalen in die kwestie. Ik ging naar mijn priester, en zoals gewoonlijk vroeg hij naar wat er in de vergadering die dag was besproken. Ik vertelde hem over de verschillende meningen van de priesters over de naam Paraclete, en hoe ze de vergadering beëindigden zonder de betekenis ervan te verduidelijken. Hij vroeg me: "Wat was jouw antwoord?" Ik gaf mijn mening, die was afkomstig van de interpretatie van een bekend exegetisch werk. Hij zei dat ik bijna correct was, zoals sommige priesters, en dat de andere priesters verkeerd zaten. "Maar de waarheid is anders dan al dat. Dit komt omdat de interpretatie van die nobele naam slechts bekend is bij een klein aantal goed ingevoerde geleerden. En wij bezitten slechts een beetje kennis." Ik viel neer en kuste zijn voeten, en zei: "Sir, u weet dat ik heb gereisd en naar u gekomen ben vanuit een verafgelegen land, ik heb u nu meer dan tien jaar gediend; en kennis verkregen voorbij schatting, dus wees mij genadig en vertel me de waarheid over deze naam." De priester begon toen te huilen en zei: "Mijn zoon, bij God, u bent mij zeer dierbaar voor het feit dat u mij hebt gediend en uzelf aan mijn zorg hebt gewijd. Weet de waarheid over deze naam, en er is een groot voordeel, maar er is ook een groot gevaar. En ik vrees dat wanneer u deze waarheid kent, en de christenen ontdekken dat, u onmiddellijk gedood zult worden." Ik zei: "Bij God, bij het Evangelie en Hem die ermee gezonden is, zal ik nooit een woord spreken over wat u mij zult vertellen, ik zal het in mijn hart bewaren." Hij zei: "Mijn zoon, toen u hier vanuit uw land kwam, vroeg ik u of het nabij de moslims lag, en of zij raids tegen u uitvoerden en of u raids tegen hen uitvoerde. Dit was om uw haat voor de islam te testen. Weet, mijn zoon, dat Paraclete de naam is van hun profeet Mohammed, aan wie het vierde boek geopenbaard werd, zoals vermeld door Daniël. Zijn weg is de duidelijke weg die in het Evangelie wordt vermeld." Ik zei: "Dan sir, wat zegt u over de religie van deze christenen?" Hij zei: "Mijn zoon, als deze christenen op de oorspronkelijke religie van Jezus zouden zijn gebleven, dan zouden ze op God's religie zijn, omdat de religie van Jezus en al de andere profeten de ware religie van God is. Maar ze veranderden het en werden ongelovigen." Ik vroeg hem: "Dan, sir, wat is de redding hiervan?" Hij zei "Oh mijn zoon, het omarmen van de islam." Ik vroeg hem: "Zal degen die de islam omarmt gered worden?" Hij antwoordde: "Ja, in deze wereld en het Hiernamaals." Ik zei: "De verstandige kiest voor zichzelf; als u weet, sir, de verdienste van de islam, dan wat houdt u ervan af?" Hij antwoordde: "Mijn zoon, de Almachtige Allah heeft mij niet blootgesteld aan de waarheid van de islam en de profeet van de islam, totdat ik oud ben geworden en mijn lichaam verzwakt is. Ja, er is geen excuus voor ons in dit, integendeel, het bewijs van Allah is tegen ons vastgesteld. Als God mij dit had geleid toen ik uw leeftijd had, dan zou ik alles achter mij laten en de religie van de waarheid hebben aangenomen, de religie die u zal redden van de straf van Allah! De liefde voor deze wereld is de essentie van elke zonde, en kijk hoe ik door de christenen wordt geschat, verheerlijkt en geëerd, en hoe ik in overvloed en comfort leef! In mijn geval, als ik een lichte neiging naar de islam zou tonen, dan zouden ze mij onmiddellijk doden. Stel dat ik aan hen zou ontsnappen en zou slagen om naar de moslims te ontsnappen, dan zouden ze zeggen, tel uw islam niet als een gunst voor ons, eerder hebt u alleen ten goede aan uzelf gehandeld door de religie van de waarheid te betreden, de religie die u zal redden van de straf van Allah! Dan zou ik onder hen leven als een arme oude man van meer dan negentig jaar, zonder hun taal te kennen, en zou ik onder hen sterven, hongerend. Ik ben, en alle lof is aan Allah, op de religie van Christus en op dat wat hij bracht, en Allah weet dat van mij." Dus ik vroeg hem: "Adviseert u mij om naar het land van de moslims te gaan en hun religie aan te nemen?" Hij zei tegen mij: "Als u wijs bent en hoopt uzelf te redden, dan haast u naar datgene dat dit leven en het Hiernamaals zal bereiken. Maar mijn zoon, niemand is bij ons aanwezig over deze zaak, het is tussen u en mij alleen. Doe uw best en houd het geheim. Als het wordt onthuld en de mensen erover weten, dan zullen ze u onmiddellijk doden. Ik zal u tegen hen niet van dienst zijn. Ook zal het u geen baat brengen als u hen vertelt wat u van mij over de islam gehoord heeft, of dat ik u aanmoedigde om moslim te worden, want ik zal het verloochenen. Ze vertrouwen mijn getuigenis boven uw getuigenis. Dus vertel geen woord, wat er ook gebeurt." Ik beloofde hem dat ik dat niet zou doen.
Hij was tevreden en voldaan met mijn belofte. Ik begon me voor te bereiden op mijn reis en nam afscheid van hem. Hij bad voor me en gaf me vijftig gouden dinars. Toen nam ik een schip naar mijn stad Majorca waar ik zes maanden bij mijn ouders bleef. Daarna reisde ik naar Sicilië en bleef daar vijf maanden, wachtend op een schip dat op weg was naar het land van de moslims. Uiteindelijk arriveerde er een schip dat op weg was naar Tunis. We vertrokken voor zonsondergang en bereikten de haven van Tunis de tweede dag om het middaguur. Toen ik van het schip stapte, kwamen christelijke geleerden die van mijn aankomst hadden gehoord, me begroeten en ik verbleef vier maanden bij hen in gemak en comfort. Daarna vroeg ik hen of er een vertaler was. De sultan in die dagen was Abu al-Abbas Ahmed. Ze zeiden dat er een deugdzame man was, de sultan's arts, die een van zijn naaste adviseurs was. Zijn naam was Yusuf al-Tabeeb. Ik was er zeer blij mee om dit te horen en vroeg waar hij woonde. Ze brachten me daarheen om hem apart te ontmoeten. Ik vertelde hem over mijn verhaal en de reden van mijn komst; namelijk om de Islam te omarmen. Hij was er immens blij mee omdat deze zaak door zijn hulp zou worden voltooid. We reden naar het paleis van de sultan. Hij ontmoette de sultan en vertelde hem over mijn verhaal en vroeg om zijn toestemming om me te ontmoeten.
De sultan accepteerde en ik presenteerde mezelf voor hem. De eerste vraag die de sultan stelde was over mijn leeftijd. Ik vertelde hem dat ik vijfendertig jaar oud was. Hij vroeg toen naar mijn leer en de wetenschappen die ik had bestudeerd. Nadat ik hem dit vertelde, zei hij: "Uw komst is de komst van goedheid. Wees een moslim met Allah's zegeningen." Toen zei ik tegen de dokter: "Vertel de eerbare sultan dat het altijd zo is dat wanneer iemand zijn religie verandert, zijn volk hem lastert en kwaad over hem spreekt. Daarom wens ik dat hij vriendelijk genoeg zou zijn om de christelijke priesters en kooplieden van deze stad te sturen om naar mij te vragen en te horen wat ze te zeggen hebben. Dan, met Allah’s wil, zal ik de Islam accepteren." Hij zei tegen mij via de vertaler: "Je hebt gevraagd wat Abdullah bin Salaam van de Profeet vroeg toen hij-Abdullah kwam om zijn Islam aan te kondigen." Toen stuurde hij naar de priesters en enkele christelijke kooplieden en liet me in een aangrenzende kamer zitten, onzichtbaar voor hen. "Wat zeggen jullie over deze nieuwe priester die per schip is aangekomen?", vroeg hij. Ze zeiden: "Hij is een grote geleerde in onze religie. Onze bisschoppen zeggen dat hij de meest geleerde is en dat er niemand superieur aan hem is in onze religieuze kennis." Nadat hij gehoord had wat de christenen zeiden, stuurde de sultan naar mij en presenteerde ik mezelf voor hen. Ik verklaarde de twee getuigenissen dat er niemand is die Allah waardig is om aanbeden te worden, behalve Allah en dat Mohammed Zijn Boodschapper is, en toen de christenen dit hoorden, kruisten ze zichzelf en zeiden: "Er is niets dat hem ertoe aanzette om dat te doen, behalve zijn verlangen om te trouwen, aangezien priesters in onze religie niet kunnen trouwen". Toen vertrokken ze in nood en verdriet.
De sultan stelde voor mij een kwart dinar per dag uit de schatkist in en liet me trouwen met de dochter van Al-Hajj Muhammed al-Saffar. Toen ik besloot om de huwelijkssluiting te bekrachtigen, gaf hij me honderd gouden dinars en een uitstekende set kleding. Toen bekrachtigde ik de huwelijkssluiting en Allah zegende me met een kind, aan wie ik de naam Mohammed gaf als een zegen uit de naam van de Profeet.
[Opmerking: De volledige naam van Anselm Tormeeda is Abu Muhammad Abdullah Bin Abdullah Al-Tarjuman. De titel van zijn boek, in het Arabisch, is Tuhfat al-arib fi al-radd 'ala Ahl al-Salib. Achtergrondinformatie over deze geleerde en zijn werk was eerder hier gelinkt.]
Terug naar Verhalen over mensen die de Islam aannamen.