Mannen die de Islam aannamen [T-Y]
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Tavis Adibudeen
Het Licht aan het Einde van de Tunnel
Veel van de dingen waar mensen doorheen gaan, bereiden hen voor op het leven en vormen de keuzes die ze in de toekomst maken. De Islam, nu de snelst groeiende religie in de VS (met ongeveer 500.000 nieuwe bekeerlingen per jaar), geeft dit heel goed weer. Alle bekeerlingen (of, meer passend: teruggekeerden) tot de Islam hebben een aantal significante of een verzameling insignificante gebeurtenissen of personen die hun concept van de Islam vormden. Dit concept werd voor hen actie. Het is eerlijk om te zeggen dat veel van de dingen die een persoon tot de Islam leiden, moeilijkheden en misverstanden zijn. Er is gezegd dat men moet kruipen voordat men kan lopen, of dat men eerst moet worden neergeslagen voordat men weer kan worden opgeraapt. Dit is vaak het geval bij nieuwe moslims in Amerika. Ze realiseren zich niet hoe kostbaar de Islam is, totdat ze beseffen hoe moeilijk het leven kan zijn. Wij zijn geen profeten, en daarom is er geen openbaring voor ons. In plaats daarvan moeten we tot een begrip komen van onze realiteit voordat we onze spiritualiteit aanraken. Voor Afro-Amerikanen in Amerika is dit een moeilijke weg om te bewandelen. Vandaag de dag wordt er geschat dat er 10 miljoen moslims in de Verenigde Staten zijn, waarvan 2 miljoen Afro-Amerikaans zijn. Bovendien zijn de meeste nieuwe moslims van Afrikaanse afkomst. Voor hen is het een verhaal van zelfontdekking die is uitgewist door 200 jaar slavernij. Sommigen identificeren zich ten eerste omdat het werd beoefend door veel van hun voorouders uit Afrika, en het christendom werd door Europeanen aan de slaven opgelegd. Anderen, omdat het duidelijke fouten en uitsluitingen van Afro-Amerikanen in het christendom oplost. De meeste, echter, vinden een combinatie van al deze dingen met de Islam. Dit was de weg die ik moest bewandelen. Dit was mijn licht aan het einde van de tunnel. Ik ben opgegroeid in Indianapolis, Indiana vanaf de geboorte bij christelijke ouders. Mijn moeder, opgegroeid in Tennessee, was een methodistische christin en een frequente kerkganger. Mijn vader was niet-denominatieel en een af en toe kerkganger. Mijn moeder was een zeer religieuze persoon, dus mijn vader, mijn zus en ik gingen meestal met haar naar de kerk. Van heel vroeg af aan, kon ik me herinneren, was ik altijd omringd door het christendom. Mijn vader en moeder werkten allebei, en ze probeerden school af te maken. Dit betekende dat iemand voor mij moest zorgen gedurende de dag. Totdat ik ongeveer drie was, had ik een oppas. Toen begon ik naar Noach’s Ark te gaan, een private christelijke peuterschool. Tegen die tijd was mijn zus al begonnen met de basisschool.
Noach’s Ark was als wonen in zondagsschool. We leerden bijbelverzen, zongen kerkliederen en deden ook algemene kinderachtige activiteiten. Ik herinner me vaak het mee naar huis brengen van kleine kaartjes met bijbelverzen erop. Als je het vers uit je hoofd leerde, kreeg je een beloning. Ik herinner me niet echt wat de beloning was. Ik denk dat ik er niet genoeg uit mijn hoofd leerde om te weten wat het was.
Op zondagen droegen we allemaal onze mooiste kleren aan en gingen we naar de kerk. Voor mij leek het vooral zingen en knikken met het hoofd. Op mijn jonge leeftijd begreep ik weinig van wat het doel was van de dingen die we deden. Sterker nog, ik vraag me dat nog steeds af, maar ik dacht dat mijn moeder alles wist (en vergeleken met wat ik wist, deed ze dat), dus ik deed wat ze zei. Toen ik ouder werd,
leken de dingen te verschuiven en uiteindelijk uit elkaar te vallen. Mijn vader ging steeds minder naar de kerk. Voor het eerst zat ik op een openbare school waar het onderwijs van elke religie illegaal is, en ik bevond me plotseling in een omgeving die heel anders was dan Noach’s Ark. Op dit punt in mijn leven waren er twee religies; de ene was het christendom, en de andere was niet. Op zesjarige en
zeven, ik had nog nooit gehoord van het Jodendom, de Islam, het Hindoeïsme, het Boeddhisme, of iets dergelijks. Eigenlijk wist ik van één andere religie: Jehovah’s Getuigen. Die leken me gewoon strenge christenen. Een vriend die aan de overkant van de straat van me woonde was een Jehovah’s Getuige, maar mijn indrukken van hen kwamen vooral van de mensen die zich verkleden en van deur tot deur gingen om mensen te interesseren. Vaak probeerden we te voorkomen dat we de deur openden, zodat ze ons niet zouden lastigvallen. De vroegste kerkcongregatie die ik me kan herinneren, was die waar mijn moeder tot voor kort bij was. In het christendom predikte de dominee voor zijn levensonderhoud. Hij werd betaald door de congregatie, en hij woonde in een huis dat speciaal door de kerk was gereserveerd. Onze eerste dominee was energiek, maar ze
zijn er vanaf gekomen. De tweede was een vrouw, die ik aardig vond, maar ook van haar zijn ze afgekomen. Toen kwam er een man die de manier waarop ik naar de religie keek, veranderde. Misschien kwam het gewoon doordat ik ouder was, of misschien had hij er daadwerkelijk iets mee te maken. Hoe dan ook, ik ging daadwerkelijk naar de kerk om naar hem te luisteren, maar dat was pas later in mijn leven. Ze zeggen echter dat kinderen zich identificeren met hun ouders van hetzelfde geslacht, en ik identificeerde me met mijn vader. Toen ik in de vijfde klas zat, ging hij meestal alleen naar de kerk op Kerstmis, Pasen, en
Moederdag. Ik volgde al snel. Pas jaren later zou de derde dominee naar onze kerk komen.
Ik had altijd van Kerstmis genoten, niet vanwege de religieuze betekenis, maar omdat het een traditie was om cadeaus uit te wisselen op die feestdag. Veel liederen waren over de geboorte van Jezus (aleihi s-salaam), maar het leek erop dat er net zoveel liederen over de Kerstman waren. Dus bestonden er veel verhalen over de Kerstman, die belachelijk leken voor een volwassene, maar heilig waren als
ze aan een kind werden verteld. Een grote, ronde, rozige man zou op kerstavond door de lucht vliegen (aangedreven door vliegende rendieren) en cadeaus bij de huizen van mensen afleveren. Mijn zus en ik geloofden daar jarenlang in. We versierden kerstbomen, bakten kerstkoekjes, dronken eggnog en gingen elke jaar op 24 december vroeg naar bed, zodat de Kerstman ’s nachts onze schoorsteen af kon komen en ons cadeaus kon geven. Het lijkt me nu zo stom, maar het was iets waarin we geloofden en iets waar onze ouders ons mee vertelden en ons hielpen te geloven. Natuurlijk zouden de meeste kinderen uiteindelijk ontdekken dat de Kerstman nep was en dat naar andere kinderen vertellen. Het was mijn zus die me uiteindelijk vertelde. Al die jaren hadden mama en papa de cadeaus ’s nachts daar neergezet, niet de Kerstman! Ik voelde me geschonden. Ik werd geleerd bij de Ark van Noach dat we niet mochten liegen, terwijl Amerikanen aan hun
kinderen elk jaar liegen. Deze christelijke kinderen leken de mystieke Kerstman dierbaarder te vinden dan de echte Jezus Christus (ahs). Strike one.
Op de leeftijd van elf werd de Islam voor het eerst aan mij voorgesteld, hoewel heel kort. Op de middelbare school bestudeerden we verschillende culturen in mijn lessen maatschappijleer. Ik leerde alleen dat "Mohammed de profeet van de Islam was, en moslims vijf keer per dag bidden." Ik leerde niets anders. Ik kende wel enkele bekende moslims, zoals de bokser Mohammed Ali en de basketballer Kareem Abdul-Jabbar, maar ik wist weinig over hen. Het was echter hetzelfde jaar dat Kareem zijn laatste basketbalwedstrijd speelde voordat hij met pensioen ging. Dit was ook de eerste echte uitgebreide tijd die ik doorbracht in een normale openbare school met normale klassen en normale kinderen. Ik was plotseling niet meer speciaal. Ik was niet meer in hogere klassen dan andere kinderen. Het was alsof ik zonder reden opnieuw moest beginnen, maar het stelde me bloot aan een breder scala aan mensen. Ik kwam meer in contact met mensen die op me leken. De middelbare school had veel meer Afro-Amerikanen (door het busvervoer van kinderen) dan ik ooit buiten mijn oude buurt had gezien.
Ik begon ook dingen te realiseren over witte leraren en studenten. Tot nu toe had ik alleen over raciale discriminatie gelezen. Plotseling werd ik volwassen en leraren begonnen me te behandelen als een "zwarte man" in plaats van als een student. Dit maakte me alleen maar bewust van andere dingen over mijn religie. Ik begon me af te vragen waarom op alle foto's van Jezus (ahs) foto's van een witte man stonden. Waarom was de
Zoon van God een witte man? Dit leek erop te wijzen dat zwarte mensen minderwaardig waren aan witte mensen. Strike twee.
Naarmate ik door de middelbare school ging, werd ik me meer bewust van onze verschillen. Zwarte en witte mensen segregeerden zich bijna volledig. Het leek erop dat alle dingen die ik had gelezen nog steeds gebeurden. Hoe meer witte mensen dingen deden en zeiden die gemeen en beledigend voor me waren, hoe moeilijker ik het vond om de Zoon van God te liefhebben. Ik begon te rationaliseren en me af te vragen of deze witte man
zo racistisch was als de witte mannen waarmee ik in aanraking kwam. Het kwam tot het punt waarop ik bijna militant werd.
Mijn cijfers begonnen te dalen omdat mijn zwarte vrienden en ik weinig interesse hadden in het witte schoolsysteem. Het leek alsof het niet bedoeld was om ons überhaupt iets bij te brengen. We werden uitgeschakeld in de geschiedenisboeken en literatuurboeken. Wanneer we toch iets bereikten, werd dit gebagatelliseerd door de witte leraren. Toen ik de achtste klas bereikte, wilde ik zelfs niet meer een voet in een kerk zetten. Ironisch genoeg ontmoette ik rond die tijd de predikant die een andere benadering van het christendom had. Zijn onderwijs was begrijpelijker en praktischer. Ik vond het nog steeds moeilijk, omdat hij één ding zei, terwijl de dingen en mensen om hem heen iets anders zeiden.
Het was bijna verplicht om je op te kleden voor de kerk. Mensen spraken over mensen als ze dat niet deden of niet konden doen zoals zij dat deden. Het was een modeshow. De meeste tijd werd besteed aan zingen, of zo leek het. Ik zag niet het nut van zingen, maar het was prachtig als het goed gedaan werd. Ik kon echter niet omgaan met de modeshow. We werden de modellen terwijl we de gangpaden afliepen. RoDDel ging voortdurend over mensen in en buiten de kerk. De dingen die ik niet leuk vond aan de wereld buiten de kerk leken plotseling deel uit te maken van de kerk. Strike drie.
Het was op dit moment, mijn eerste jaar op de middelbare school, dat ik verklaarde dat ik nooit meer naar de kerk zou gaan. Ik vond het stom en zinloos. Ik voelde me daar niet op mijn gemak. In plaats daarvan voelde het alsof ik in een theater zat en de predikant, mijn vriend, op het podium stond. Als hij goed presteerde, zou hij betaald worden en de stoelen gevuld houden. Zo niet, dan zou zijn lot lijken op dat van de twee voor hem.
Alsof het bijna door het lot was bepaald, werd ik voor het eerst bewust van de religie genaamd Islam. Ik had een vriend in mijn Engelse klas die moslim was. Na al die tijd was dit de eerste keer dat ik in contact kwam met een moslim. Hij sprak vooral over de dingen die moslims deden. Ik luisterde, maar ik toonde er eigenlijk niet veel interesse in. Hij vertelde nooit echt wat hun overtuigingen waren, en ik vroeg het ook niet. Op 15-jarige leeftijd ontmoette ik een andere jongen die net zo militant was als ik, zo niet meer. Ik noem hem MC. MC was de eerste persoon die me ooit vertelde hoe slecht varkensvlees echt was. Mijn moeder, opgegroeid in het zuiden, kookte er van nature veel van. We hadden bacon, ham, worst, hot-dogs, spareribs, en ze at zelfs ingewanden (varkensdarmen). Het duurde niet lang voordat ik helemaal stopte met varkensvlees eten. Ik realiseerde me hoe schadelijk het kon
be to my health, maar ik realiseerde me ook iets diepers. Zo veel zwarte mensen eten varkensvlees omdat het het vlees was dat witte slavenhouders niet wilden, dus gaven ze de restjes aan de zwarte slaven. Het is een reguliere voedsel geworden voor onze cultuur. Het is geen wonder dat zwarte mensen een hoger percentage hartaanvallen en hoge bloeddruk hebben dan witte mensen. Toen ik dieper onder de oppervlakte las, hielp MC me ook te realiseren dat de Bijbel eigenlijk zei dat mensen verboden waren om het vlees van varkens te eten. Verder waren ook andere dingen, zoals alcohol, hoererij, overspel en gokken verboden, maar veel christenen deden het toch.
Gelukkig had ik nog nooit iets van dat gedaan. Mijn ouders en mijn vroege Noach’s Ark leraren hadden me verteld dat ik dat niet moest doen. Dat gold echter niet noodzakelijkerwijs voor hen.
Op 16-jarige leeftijd begon ik me totaal verraden te voelen door iedereen, zelfs Jezus (ahs). Alles, zo niet iets, dat ooit tot me sprak over het christendom was door de realiteit van mijn samenleving onder mijn voeten weggerukt. Hoe meer ik terugdenk en erover nadenk, hoe meer ik het begrijp. Ik ben nooit gestopt met geloven in God, ik geloofde gewoon niet in alle extra dingen die anderen aan God toeschreven. Mijn hele leven heb ik gewoon tot God gebeden. Ik dacht eerlijk gezegd zelden aan of ik me bekommerde om Jezus. We moesten ons leven naar hem laten leiden, maar ik hoorde alleen maar over wonderen in zijn leven. Hoe moeten we wonderen verrichten? Het leek tegenstrijdig. Toen begon ik naar iets anders te zoeken. Joden waren nooit op goede voet met Afro-Amerikanen, dus ik keek er nooit echt naar. Er was een groep Zwarte Joden die geloofden dat de echte kinderen van Israël Afro-Amerikanen zijn.
We zijn hier al 400 jaar, maar veel van de dingen die ze zeiden leken ver en onrealistisch, zo niet totaal onbelangrijk.
Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer nieuwsgierigheid ontstond in me over de Islam. Er waren veel beelden voor me geplaatst over moslims die terroristen waren en vrouwen onderdrukten, enzovoort. Ik heb echter echte onderdrukking gezien en ervaren. Ik heb terrorisme aanschouwd en ik wist dat de dingen die de moslims die ik zag deden, niet slecht waren. Zo niet, dan waren ze beter dan wat ik christenen deed zien. Op basis van dit principe begon ik over de Islam te lezen. Ik ben me er niet echt van bewust wat ik als eerste las. Ik las veel artikelen over moslimmannen en -vrouwen. De artikelen raakten me. Een in het bijzonder, die ik nog steeds heb, genaamd "Bekeerlingen tot de Geloof" leek precies bij mijn situatie te passen. Toen besloot ik een Koran te kopen bij de boekwinkel. Die zomer las ik het hele boek van voor naar achter. Het schokte me levendig. Ik was al lang geleerd over al deze wonderen van Jezus en mystieke dingen.
zoals de Kerstman, maar de Koran had een menselijkheid. Het leek een boek dat bedoeld was om door mensen te worden gelezen, niet door bovennatuurlijke wezens. Het vertelde er helder over wat de regels en manieren van leven zijn die alle mensen zouden moeten naleven. Het was gezond verstand. Het was wat iedereen leek te weten, maar onbewust ontkende. Een tijdlang was het alles wat ik nodig had. Ik deed niets meer dan
delen steeds opnieuw lezen om elk deel te begrijpen. Het maakte allemaal zin. Er waren geen tegenstrijdigheden. Allah was slechts één God. Het benadrukte het tonen van compassie voor de armen en de broederschap van moslims. Een lange tijd wist ik niet eens dat iemand wist dat ik het had gekocht.
De enige reden dat ik heb gewacht tot ik dat deed, was omdat ik had geleerd te rijden. Zo zou niemand weten dat ik dit overwoog. Al lang vroeg ik me af wat mijn moeder zou denken als ik moslim zou worden. Dus deed ik nog een tijdje niets. Ik bleef bidden zoals ik altijd had gedaan: met gebogen hoofd bidden tot mijn Ene God, alleen noemde ik die God nu Allah. Ik was al een moslim in hart en nieren. Ik keek dat jaar veel televisieprogramma's en las veel boeken over de Islam. Natuurlijk werd mijn moeder zich bewust van het patroon. Ik weet niet hoeveel ze over de Islam wist, dus het maakte haar waarschijnlijk bang. Mijn vader, die toen al was verhuisd toen mijn ouders scheidden, leek zeker bezorgd dat ik misschien iets verkeerds aan het doen was. Dit kwam mede doordat mijn cijfers nog niet waren verbeterd, en ik een beetje een rebelse tiener was. Ik begon mijn artikelen af en toe aan mijn moeder te laten zien. Ik liet haar niet veel zien, en ze vroeg niet veel. Het was een tijd waarin ik uit vrije keuze alleen was. Mijn vrienden waren ofwel verhuisd, overleden, of waren gewoon een andere kant op gegaan dan ik. Ik zag toch geen noodzaak voor hen. Het was gewoon ik, mijn Koran, en mijn gedachten. Toen besloot ik dat ik meer wilde. Ik wilde moslim worden, en ik kon dat niet alleen doen. Ik
wilde een betere manier leren om Allah te vereren en te verheerlijken. Ik wilde meer leren over Mohammed (sallahu alaiyhi wasalaam), en ik wilde mensen ontmoeten die geloofden in het boek dat ik was gaan koesteren.
In de zomer van 1995 begon ik de internet te gebruiken. Het had veel nuttige dingen over de Islam. De kennis die ik alleen al opdeed door de dingen te lezen die op het world wide web stonden, duwde me uiteindelijk over de rand. Ik kon mijn geboorterecht niet verloochenen. Mijn ouders, zus en vrienden zijn me altijd steunend geweest. Ik kon alleen maar hopen dat ze dat zouden blijven doen, ondanks wat ik op het punt stond te doen.
Het was een late namiddag in september van 1995 toen ik door de telefoonboek bladerde op zoek naar iets dat "Moskee" zei. Ik vond twee vermeldingen in de telefoonboek. Ik belde de eerste en kreeg geen antwoord. Toen belde ik de tweede, en de antwoordmachine nam op en gaf een alternatief telefoonnummer om hulp te vragen. Ik belde het nummer, op dat moment trillend van
nervositeit. Er gingen veel dingen door mijn hoofd, "Wat als ze me niet willen lastigvallen? Wat als ze me niet accepteren? Wat als ik de verkeerde beslissing maak?" Ik was altijd een bezorgde persoon geweest. Sterker nog, eerder datzelfde jaar had ik mezelf zo bang gemaakt dat ik in het ziekenhuis belandde. Het enige wat ze ooit konden concluderen was dat mijn maag ontstoken was. Het enige wat ik kon doen was een psycholoog raadplegen die me leerde te ontspannen, en ik hield me aan een strikt dieet. Het gebeurt soms nog steeds, maar het is een zeldzame zaak. Ik belde het nummer zonder te weten wat ik kon verwachten of wie ik aan de lijn had. Een vrouw nam op en zei gewoon, "Hallo?" Dat deed me denken dat dit een huisnummer moest zijn. Ik vertelde haar dat ik geïnteresseerd was in de Islam. Ik verwachtte dat ze verrast zou overkomen, zou zeggen dat het haar niet kon schelen, of gewoon "en....," zeggen, maar dat deed ze niet. Sterker nog, ze deed alsof het wel vaker gebeurde. Ze vertelde me dat haar man, de imam, op het werk was, en dat hij me zou terugbellen. Al mijn domme zorgen waren plotseling verdwenen. Ik was nu kalm.
Later die nacht belde hij me, en we spraken lang. Hij was ook zo'n 20 jaar geleden bekeerd. Het was alsof hij al dezelfde dingen had meegemaakt als ik hem vertelde. Hij begreep niet alleen hoe ik dacht, maar het leek alsof hij ooit dezelfde gedachtegang had gehad. Het is natuurlijk om het onbekende te betwijfelen, en dat is alles wat ik had gedaan. Hij nodigde me uit voor Wednesday night Taleem bij het Islamic Center. Het was opmerkelijk genoeg een regenachtige nacht, en er kwam die nacht niemand opdagen. Toen ik aankwam, waren het alleen hij en ik in een leeg gebouw, die over geloof, politiek en het leven spraken. Na minstens een uur praten kwam er nog een persoon en die ging bidden. De eerste nacht keek ik alleen maar toe. De tweede nacht deed ik mee, en vanaf dat moment was ik toegewijd aan deze prachtige religie.
Naarmate ik meer over moslims leerde, bleef ik studeren over de Islam. Ik begon naar Arabische lessen op zondag te gaan, en ik begon de Glorieuze Koran nog meer te waarderen. Ongeveer een maand na de dag dat ik voor het eerst het Masjid binnenstapte, heb ik de Shahada uitgesproken. Het was een emotionele nacht voor mij. Ik herinner me nog de broeders die er waren om het te aanschouwen, en ik ben er zeker van dat zij het ook herinneren. Die woorden hadden zoveel betekenis, en zoveel kracht. Ik voel misschien niet zoveel vreugde en emotie meer totdat de hadj komt. Het was zo krachtig. Toen het voorbij was, ging ik naar huis en vertelde iedereen die belangrijk voor me was. Mijn moeder was de eerste die het wist. Ze leek niet verrast. In plaats daarvan feliciteerde ze me, alsof ze mijn emotie kon voelen. Mijn vader had een minder emotionele reactie, maar hij keurde het eveneens goed. Ik weet nog steeds niet wat mijn zus erover dacht, maar ze heeft er nooit bezwaar tegen gemaakt. Sterker nog, mijn hele familie hield de meeste van hun meningen voor zich. Dat liet me zien dat ze mijn oordeel vertrouwden, en ze hadden gelijk om dat te doen.
Dat was meer dan een jaar geleden toen ik de Shahada uitsprak. Niet lang daarna leerde ik veel van de verplichtingen, zoals salat, wu’du, de athan en andere dingen. Ik was eindelijk begonnen aan mijn laatste reis. Ik zou me niet langer omdraaien en teruggaan. Ik wist dat dit een levenslange beslissing was. Sinds die tijd heb ik soms mijn beslissing moeten verdedigen tegenover mensen, en misschien
zelfs mijn manier van leven rechtvaardigen, maar die vijandigheid kwam vaak van mensen die eigenlijk geïnteresseerd waren maar zichzelf ontzegden, zoals ik had gedaan. Mensen vragen me vaak hoe ik dat doe. Ze denken dat de Islam moeilijk is. Ik zeg tegen hen dat, nadat ik heb ervaren wat het kostte om de Islam te realiseren, deze religie gemakkelijk is. Allah wenst u geen moeilijkheden. De Koran drukt het uit in de mooiste woorden, die ik nederig in het Engels zal weergeven: "Vandaag hebben degenen die het geloof verloochenen alle hoop verloren op uw religie: Maar vrezend voor hen, vrezend voor Allah. Vandaag heb Ik uw religie volmaakt voor u, Mijn gunst voltooid op u, en heb Ik de Islam gekozen als uw religie."—soera Al-Mā’ida, ayat 3.
De weg die we bewandelen om te komen waar we heen willen, is vaak versleten als we er eenmaal zijn. Ik heb geleerd dat de Islam een levenslange strijd is. Dit is de essentie van djihad. Degenen die ernaar streven in de Naam van hun Heer, zijn de rechtvaardigen. Het is inderdaad een rit geweest voor mij. Toen ik me voor het eerst ontevreden voelde over het christendom, betrad ik een tunnel die leek te hebben zonder einde. Mijn leven leek zich te richten op een verzonnen manier van leven. Met de Islam kwam echter mijn uitgang. Het is het licht aan het einde van de tunnel. Ik kan niet langer zeggen dat ik leef in zelfopgelegde eenzaamheid. Ik kan niet langer zeggen dat ik mijn leven in duisternis heb geleefd. Ik kan niet langer bezorgd zijn over wat er gaat gebeuren. Ik kan niet langer zeggen dat ik ontevreden ben. Het enige wat ik kan zeggen is Al-Hamdulillah (loof zij Allah).
Erkenningen: Deze pagina is gedownload van Geocities
Thomas Irving (Canada)
Maatschappelijk werker
Bij het naderen van een verslag van mijn bekeringsproces tot de Islam, zou het raadzaam zijn om mijn persoonlijke ervaring te relateren, zowel vóór als na contact te hebben gehad met haar idealen. Dit niet zozeer om een verhaal op zich te vertellen, maar om te laten zien hoe de gedachte van duizenden andere jonge Canadezen en Amerikanen zich ontwikkelt en welke kans er wacht op een effectieve islamitische propaganda.
Ik kan me herinneren, als een heel klein kind, opgewonden te zijn door de christelijke interpretatie van Jezus's leven, maar ik kan niet zeggen dat ik ooit echt christen was uit eigen overtuiging. In plaats van de mooie Bijbelse verhalen te absorberen, begon ik me af te vragen waarom zoveel mensen ter wereld "heidenen" waren, waarom joden en christenen het oneens waren over dezelfde Bijbel, waarom ongelovigen werden veroordeeld terwijl het niet hun schuld was, en ook waarom ze goedheid konden beoefenen evenals de zogenaamde "hogere naties".
Ik herinner me vooral een zendeling die terugkeerde uit India en zei hoe de `Mohometanen' zo koppig vasthielden aan hun religie; dat was mijn eerste ontmoeting met de Islam, en het wekte een onbewust bewondering in mij voor hun standvastigheid in hun geloof en een verlangen om meer te weten te komen over deze "boze" mensen.
In mijn eerste jaar cursus Orientalistische literatuur had ik geleerd over de progressie van de menselijke gedachte in haar poging om haar conceptie van God te perfectioneren. Jezus had de leer van een Liefdevolle God afgerond. Dit idee was verloren gegaan in een wolk van liturgische rijm en atavistische heidendom; een weldadige, barmhartige godheid was verduisterd door een onverbiddelijke overheerser die alleen via een tussenpersoon kon worden bereikt. Er was iemand nodig om de mensen terug te leiden naar de bron van de waarheid met haar heldere hoofdbron van de Ene God.
Europa bevond zich nog steeds in een semi-barbarisme dat werd veroorzaakt door de volksverhuizingen en de uitsterving van de klassieke cultuur door een smalle ecclesiasticisme. Het Oosten was het logische centrum van inspiratie, en hier verscheen Mohammed (Allah's zegeningen zij met hem) zeven eeuwen na Jezus, toen Christo-heidendom stevig was ingeburgerd in Europa en rationeel onderzoek, laat staan inspiratie, nog negen eeuwen verwijderd was.
Ten slotte was ik in staat om Mohammed te accepteren als een apostel van Allah; ten eerste was hij nodig; ten tweede waren mijn eigen conclusies onafhankelijk en toch samenvallend; en ten derde, los van beide voorgaande, overspoelde de realisatie van de goddelijke kwaliteit van de Heilige Koran en de leer van de Profeet me duidelijk.
Tegelijkertijd ontving en kocht ik steeds meer literatuur over de Islam. Een Indiase filantroop uit Bombay, de late Mr. Q. A. Jairazbhoy, had me What is Islam! gestuurd door H. W. Lovegrove (dit is misschien de meest praktische uiteenzetting die ik heb gelezen, en verdient een brede verspreiding). Later stuurde hij me [...an...] een geannoteerde editie van de Heilige Koran, en diverse andere boeken en traktaatjes. In Montreal kon ik aanzienlijke Franse literatuur over de Islam bemachtigen, zowel voor als tegen, en dit hielp mijn blik te verbreden.
Uit "Islam, Our Choice"
Umar Mita (Japan)
Economist, Social Worker and Preacher
Door de Barmhartigheid van Allah leid ik al 3 jaar een gelukkig moslimleven. De rechtvaardige levenswijze zoals geleerd door de Islam, werd mij getoond door onze Pakistaanse Tablighi (zendelingen), die mijn land bezochten en waarvoor ik diep dankbaar ben.
De meerderheid van onze mensen zijn boeddhisten, maar ze zijn boeddhisten slechts bij naam. Ze zijn geen praktiserende boeddhisten en eigenlijk zijn ze bijna niet op de hoogte van hun religieuze kennis. De belangrijkste reden voor deze apathische houding kan zijn dat het boeddhisme een hoogdravend en ingewikkeld filosofie presenteert en niets praktisch geeft. Het is daardoor onbereikbaar voor een gemiddelde persoon die druk is met de problemen van dit wereldlijke leven. Hij kan het niet begrijpen en hij kan het ook niet implementeren. Dat is niet het geval met de Islam. De leer van de Islam is eenvoudig, direct en heel praktisch. Het regelt alle departementen van het menselijk leven. Het vormt de denkwereld van de mens en zodra de denkwereld zuiver wordt, zullen zuivere daden spontaan volgen. De leer van de Islam is zo eenvoudig, gemakkelijk en praktisch dat iedereen het kan begrijpen. Het is niet het monopolie van de priesters, zoals het geval is bij andere religies.
Er is een grote toekomst voor de Islam in Japan. Er kunnen wel wat moeilijkheden zijn, maar die zijn niet onoverkomelijk.
Ten eerste dient een georganiseerde, gestage en krachtige inspanning te worden geleverd om mensen vertrouwd te maken met de leerstellingen van de Islam. Onze mensen worden dag na dag materialistischer, maar ze zijn ongelukkig. Ze moeten horen dat de echte vrede en tevredenheid in de Islam liggen, die een complete code voor het leven is en leiding geeft voor alle levensgebieden.
Ten tweede zijn mensen nodig die dit werk doen, wier levens een voorbeeld vormen voor anderen.
Helaas zijn het type moslimstudenten die uit verschillende moslimlanden naar Japan komen geen voorbeeld voor ons om naar te kijken, en kunnen we geen advies of leiding van hen krijgen. De meeste van hen hebben de westerse manier van leven aangenomen en weten niets van de Islam, omdat ze onderwijs hebben genoten in door Europeanen opgerichte instellingen, meestal kloosters.
Als de Islam in Japan succesvol wil zijn, zoals ik er redelijk zeker van ben dat het op een dag zal zijn, dan moeten alle mensen die van de Islam houden, erover nadenken en oprecht en geconcentreerd werken in die zin. Moslims die ware gelovigen zijn en wier leven een voorbeeld voor anderen kan zijn, zouden Japan moeten bezoeken en de mensen hier moeten onderwijzen. Onze mensen zijn dorstig naar vrede, waarheid, eerlijkheid, oprechtheid, deugd en al het goede in het leven, en ik ben ervan overtuigd dat alleen de Islam hun dorst kan lessen.
We hebben absolute Geloof in Hem nodig om het werk te doen en we bidden tot Hem om Geloof aan ons te schenken.
Islam betekent 'vrede' en er is geen volk dat vrede meer nodig heeft dan de Japanners. Echte vrede kan ons bereiken door de religie van vrede te accepteren. Vrede met alle mensen en vrede met God. De broederschap in de Islam is een uniek principe en daarin ligt werkelijk de redding voor de mensheid.
[MSA-USC Editor’s Note: "Islam" betekent eigenlijk "onderwerping (aan God)", hoewel een *volledig secundaire* betekenis "vrede" is. Onderwerping aan God is de manier om *innerlijke* vrede te bereiken, maar het kan een *uiterlijke* staat van fysieke strijd inhouden - bijvoorbeeld een oorlog om op te komen voor gerechtigheid.]
Uit "Islam, Our Choice"
William Burchell Bashyr Pickard (Engeland)
Auteur, Dichter en Romancier
Over de Auteur:
W. B. Bashyr Pickard B.A. (Cantab), L.D.(London) is een auteur van grote reputatie. Zijn literaire producties omvatten: Layla en Majnun, De Avonturen van Alcassim, Een Nieuwe Wereld etc.
"Elk kind wordt geboren met een aanleg voor de natuurlijke religie van gehoorzaamheid (d.w.z. de Islam); het zijn de ouders die hem een Jood, een Christen of een Magiër maken." ---- een uitspraak van Mohammed.
Omdat ik in de Islam ben geboren, duurde het jaren voordat ik deze feit besefte.
Op school en college was ik bezet, misschien wel te intensief, met de aangelegenheden en eisen van het voorbijgaande moment. Ik beschouw mijn carrière in die dagen niet als briljant, maar wel als progressief. Tussen christelijke omgevingen werd ik onderwezen in het goede leven, en de gedachte aan God en aan aanbidding en aan rechtvaardigheid was mij aangenaam. Als ik iets aanbad, dan was het wel edelmoedigheid en moed. Na mijn studie aan Cambridge ging ik naar Centraal-Afrika, waar ik een aanstelling had in de administratie van het Protectoraat Oeganda. Daar had ik een interessant en opwindend bestaan, verder dan wat ik vanuit Engeland ooit had gedroomd, en werd ik door de omstandigheden gedwongen om te leven onder de zwarte broederschap van de mensheid, tot wie ik, zo kan ik zeggen, endearingly gehecht raakte vanwege hun eenvoudige, vrolijke kijk op het leven. Het Oosten had altijd mijn interesse gewekt. Aan Cambridge las ik de Arabische Nachten. Alleen in Afrika las ik de Arabische Nachten, en het wilde, rondtrekkende bestaan dat ik in het Protectoraat Oeganda leidde, maakte het Oosten niet minder dierbaar voor mij.
Toen brak de Eerste Wereldoorlog in op mijn rustige leven. Ik haastte me terug naar Europa. Mijn gezondheid brak in. Herstellende, diende ik een aanvraag in voor een commissie in het leger, maar dit werd op medische gronden geweigerd. Ik sneed daarom verlies af en schreef me in bij de Yeomanry, erin slaagend op de een of andere manier de artsen te passeren en, tot mijn opluchting, een uniform aan te trekken als een troeper. Tijdens mijn dienst in Frankrijk aan de Westelijke Front nam ik deel aan de Slag bij de Somme in 1917, waar ik gewond raakte en krijgsgevangen werd gemaakt. Ik reisde door België naar Duitsland waar ik in een ziekenhuis werd gehuisvest. In Duitsland zag ik veel van het lijden van getergelde mensheid, vooral Russen gedecimeerd door dysenterie. Ik kwam in de buurt van de hongerdood. Mijn wond (gebroken rechterarm) genas niet snel en ik was nutteloos voor de Duitsers. Ik werd daarom naar Zwitserland gestuurd voor ziekenhuisbehandeling en een operatie. Ik herinner me heel goed hoe dierbaar zelfs toen de gedachte aan de Koran aan me was. In Duitsland had ik thuis verzocht om een exemplaar van Sale's Koran naar me toe te sturen. In latere jaren heb ik geleerd dat dit was gestuurd, maar het bereikte me nooit. In Zwitserland herstelde mijn gezondheid na de operatie aan mijn arm en been. Ik kon naar buiten gaan en rondlopen. Ik kocht een exemplaar van Savary's Franse vertaling van de Koran (dit is vandaag de dag een van mijn dierbaarste bezittingen). Daarin vond ik grote vreugde. Het was alsof een straal van eeuwige waarheid met zegen over me heen scheen. Mijn rechterhand nog steeds onbruikbaar, oefende ik het schrijven van de Koran met mijn linkerhand. Mijn gehechtheid aan de Koran wordt verder aangetoond wanneer ik zeg dat een van de meest levendige en gekoesterde herinneringen die ik had van de Arabische Nachten die van de jongeman was die levend alleen in de stad der doden werd ontdekt, zittend en de Koran lezend, onbewust van zijn omgeving. In die dagen in Zwitserland was ik werkelijk resigne a la volonte de Dieu (moslim). Na de ondertekening van de wapenstilstand keerde ik in december 1918 terug naar Londen en zo'n twee of drie jaar later, in 1921, begon ik een studiebeurt aan de Universiteit van Londen. Een van de vakken die ik koos was Arabisch, colleges waar ik aan deelnam aan King's College. Hier was het dat eens mijn professor in Arabisch (de late Mr. Belshah van Irak) in de loop van onze studie van Arabisch de Koran noemde. "Of je er nu in gelooft of niet," zei hij, "je zult het een zeer interessant boek vinden en het zeker de moeite waard om te bestuderen." "Oh, maar ik geloof er wel in," was mijn antwoord. Deze opmerking verbaasde en interesseerde mijn leraar in Arabisch zeer, die na een kort gesprek me uitnodigde om hem te vergezellen naar het London Prayer House aan Notting Hill Gate. Daarna bezocht ik het Prayer House vaak en kwam ik meer te weten over de praktijk van de Islam, totdat ik op Nieuwjaarsdag 1922 openlijk lid werd van de moslimgemeenschap.
Dat is meer dan een kwart eeuw geleden. Sindsdien heb ik een moslimleven geleid in theorie en praktijk in de mate van mijn kunnen. De macht, de wijsheid en de barmhartigheid van God zijn grenzeloos. De velden van kennis strekken zich steeds voor ons uit, voorbij de horizon. In onze pelgrimstocht door het leven ben ik ervan overtuigd dat het enige passende kledingstuk dat we kunnen dragen, onderwerping is en op onze hoofden de hoofdtooi van lof en in onze harten de liefde voor de Ene Almachtige.
"Wal-Hamdu lillahi Rabbi 'l-'Alameen"
Uit "Islam, Our Choice"
Yahiye Adam Gadahn
Mijn eerste zeventien jaar zijn een beetje anders dan de jeugd die de meeste Amerikanen ervaren. Ik groeide op op een uiterst landelijke geitenboerderij in West Riverside County, Californië, waar mijn familie gemiddeld 150 tot 200 dieren grootbrengt voor melk, kaas en vlees. Mijn vader is een halal-slager [een slager die op een islamitische manier slacht - red.] en levert aan een Islamic Food Mart een paar blokken van het Islamic Center in het centrum van Los Angeles.
Mijn vader werd opgevoed als agnost of atheïst, maar hij werd een gelovige in de Ene God toen hij een Bijbel oppeepte die op het strand was achtergelaten. Hij had ooit een aantal moslimvrienden, maar die zijn allemaal uit Californië verhuisd. Mijn moeder werd opgevoed als katholiek, dus ze neigt naar het christendom (hoewel ze, net als mijn vader, de Drie-eenheid verwerpt). Ik en mijn broers en zussen werden/zijn thuisonderwijs gegeven, en zoals u misschien weet, zijn de meeste thuisonderwijsgezinnen christelijk. De afgelopen 8 jaar of zo zijn we betrokken geweest bij enkele thuisonderwijs ondersteuningsgroepen, waardoor ik kennis maakte met fundamentalistisch christendom. Het was een eye-opener. Loslatend de blinde dogmatiek en het charismatische gestooidheid, was het best wel een schok voor mij toen ik realiseerde dat deze mensen, in hun gebeden, daadwerkelijk TOT JESUS prevelden. U ziet, ik had altijd geloofd dat Jezus (pbuh) hoogstens de Zoon van God was (omdat dat is wat de Bijbel "Dienaar van God" verkeerd vertaalt als). Toen ik leerde dat het geloof in de Drie-eenheid, iets wat ik absoluut belachelijk vind, door de meeste christenen wordt beschouwd als een voorwaarde voor redding, realiseerde ik me geleidelijk dat ik geen christen kon zijn.
Ondertussen was ik geobsedeerd geraakt door demonische Heavy Metal muziek, iets waar de rest van mijn familie (zoals ik nu realiseer, terecht) niet blij mee was. Mijn hele leven was gericht op het uitbreiden van mijn muziekcollectie. Ik vermeed persoonlijke hygiëne en liet mijn kamer een ongelooflijke staat van chaos bereiken. Mijn relatie met mijn ouders werd gespannen, hoewel slechts af en toe. Het spijt me zelfs terwijl ik dit schrijf.
Vroeger dit jaar begon ik naar de apocalyptische uitspattingen van christelijke radio's "voorspellingsexperts" te luisteren. Hun paranoïde belijdenis van verschillende complottheorieën, fanatieke steun aan Israël en religieus zionisme, en vurige prediking over de "Islamitische Bedreiging" oefenden een vreemde fascinatie op mij uit. Waarom? Nou, ik veronderstel dat het gewoon de behoefte was die ik voelde om die leegte te vullen die ik voor mezelf had gecreëerd. Hoe dan ook, ik ontdekte al snel dat de overtuigingen die deze evangelisten aanhielden, zoals Oorspronkelijk Zonde en de Onfeilbaarheid van "Gods Woord", niet overeenkwamen met mijn theologische ideeën (laat staan de Bijbel) en ik begon te zoeken naar iets anders om me aan vast te klampen.
Het keerpunt, misschien, was toen ik bij mijn grootouders hier in Santa Ana ging wonen, de county seat van Orange, Californië. Mijn grootmoeder, een computerwonder, is aangesloten op America Online en ik surf al op de information superhighway sinds januari. Maar toen ik ging wonen, met de intentie om een baan te vinden (makkelijker gezegd dan gedaan), begon ik de religieuze mappen op AOL en de Usenet nieuwsgroepen te bezoeken, waar ik discussies over de Islam het meest intrigerend vond. U ziet, ik ontdekte dat de overtuigingen en praktijken van deze religie mijn persoonlijke theologie en intellect even goed pasten als de basis menselijke logica. De Islam presenteert God niet als een antropomorfe wezen, maar als een entiteit die de menselijke verstand te boven gaat, transcendent van de mens, onafhankelijk en ongedeeld. De Islam heeft een heilige boek dat begrijpelijk is voor een leek, en er is geen paus of priester die als onfeilbaar wordt beschouwd in interpretatiekwesties: alle moslims zijn vrij om te reflecteren en het boek te interpreteren, mits ze een voldoende opleiding hebben. De Islam gelooft niet dat alle mensen gedoemd zijn tot Hel, tenzij ze simpelweg accepteren dat God (ogenschijnlijk niet in staat om anders te vergeven) genadig Zichzelf heeft laten martelen op een kruis om Hem in staat te stellen alle mensen te vergeven die gewoon geloven dat Hij Zichzelf heeft laten martelen op een kruis... De Islam gelooft niet in een uitverkoren ras. En zo verder...
Toen ik begon met het lezen van Engelse vertalingen van de Koran, raakte ik steeds meer overtuigd van de waarheid en authenticiteit van de leerstellingen van Allah die in die 114 hoofdstukken staan. Omdat ik in mijn jonge jaren in de buurt van moslims had gewoond, wist ik goed dat ze niet de bloeddorstige, barbaarse terroristen waren die de nieuwsmedia en de televangelisten ervan beschuldigen. Misschien leidde deze kennis me ertoe om mijn persoonlijke onderzoek verder te drijven dan een ander persoon zou hebben gedaan. Ik kan niet zeggen wanneer ik daadwerkelijk besloot dat de islam iets voor mij was. Het was echt een natuurlijke voortgang. Hoe dan ook, vorige week [november 1995 -red.]ging ik naar de Islamic Society of Orange County in Garden Grove en vertelde de broer die verantwoordelijk was voor de bibliotheek dat ik moslim wilde worden. Hij gaf me uitstekend leesmateriaal, en vorige vrijdag heb ik de Shahada [het geloof van de islam aangenomen -red.]uitgesproken voor een volle moskee. Deze week heb ik besteed aan het leren van de salaat (gebed) en aan het nadenken over de grootsheid van Allah. Het voelt geweldig om moslim te zijn! Subhaana rabbiyal 'azeem!
Yusuf Ali Bernier
Van het katholicisme naar de islam
De Rome Katholieke religie is een rituele, seculiere en politieke geloof. Het wordt van bovenaf door de paus aan de priesters opgelegd. Als een moslim een katholieke kerk zou binnenkomen, zou het zijn alsof hij een andere wereld binnenstapt. Hij zou rij na rij van banken vinden waar aanbidders zitten, glas-in-loodramen met misschien scènes van het laatste avondmaal of de messias die een kruis draagt, enzovoort. Aan de voorwand in alle kerken staat de messias op een kruis en daaronder een altaar waar de priester zijn zondagse preek uitdeelt. In sommige oudere kerken kun je zelfs prachtige beeldfiguren van Jezus, heiligen, Maria de moeder van Jezus en dergelijke vinden. Kerken diensten zijn voornamelijk repetitieve rituelen, zingen en gebeden tot Jezus of Maria of God en soms tot heiligen. Dit is het soort wereld waarin ik het grootste deel van mijn leven heb geleefd en ben opgegroeid.
Als je me zou vragen waarom ik bekeerd ben naar de islam, zou mijn antwoord eindeloos zijn. Als je me echter zou vragen wat me naar de islam heeft geleid, zou ik, achterom kijkend, moeten zeggen dat het mijn eerste ontmoeting was met het lezen van de Bijbel op ongeveer tienjarige leeftijd. Ik zat verbaasd te lezen in de Bijbel in een taperecorder. Nadat ik klaar was, zette ik de tape af in de hoop de betekenis te begrijpen van wat ik zojuist had gelezen. Geen succes. Dus op zondagen keek ik naar preken op televisie, bestelde gratis Bijbels en doneerde zoveel ik kon (wat voor een jongen van tien jaar niet veel had gekund). Ik ontving brieven van dankbaarheid en zegeningen en dat deed me goed. Dit ging een jaar of zo door totdat ik uiteindelijk te gefrustreerd, verloren en eerlijk gezegd verveeld raakte met het geheel. Dus als gevolg daarvan stopte ik de Bijbel in mijn lade. Ik zou er alleen af en toe naar verwijzen tijdens mijn onderzoekende jeugd en tienerjaren. Ik accepteerde het feit dat ik die Bijbel nooit echt zou begrijpen. Dat is, ironisch genoeg, pas later toen ik moslim werd. Pas toen begon ik een volledig begrip van de Bijbel te krijgen.
Wat me verward had bij het lezen van de Bijbel was de contradictie tussen het boek en wat me mijn hele leven was bijgebracht door priesters en religie-leraren. Ik ontdekte dat bijna elk aspect van mijn geloof werd uitgedaagd of helemaal geen zin had bij het raadplegen van de Bijbel. De kern van mijn geloof, zo had ik geleerd, was vals. Dit bracht me op een punt in mijn leven waarop ik pessimistisch en cynisch was tegenover religie. Ik plaagde mijn religie in mijn tienerjaren door naar de kerk te gaan met kauwgom en deels deel te nemen aan de diensten. Ik gromde bij de vermelding van God of Jezus. Ik wist niet meer wat ik geloofde. Het enige waar ik zeker van was, was dat er een God was. Wat ik toen niet realiseerde, en wat ik nu wel realiseer, is dat al mijn verwarring en verlichting, beginnend vanaf de leeftijd van tien, mijn zoektocht naar de waarheid zou triggeren en uiteindelijk zou leiden tot de religie genaamd Islam.
Mijn eerste ontmoeting met moslims was via zakelijke transacties. Hun warme en genereuze gastvrijheid won mijn hart. Hun loyale herinnering aan Allah (SWT) intrigeerde me in zinnen als ' Al Hamdu Lilla ' of ' Inshallah '. Ik ben nog nooit op mensen in een staat van zo’n sterke geloof gestuit die voortdurend herinnering aan Allah (SWT) uitspreken. Hun vriendelijkheid, genereuziteit en compassie, zou ik later ontdekken, maakten allemaal deel uit van het zijn van een moslim. Ik wilde graag net als hen zijn. Moslims zouden moeten weten dat het uiterst cruciaal is, wanneer je in contact komt met niet-moslims, om te onthouden hoe we als moslims zouden moeten zijn en ons als zodanig te gedragen. Het gezegde ' daden spreken luider dan woorden ' is zo waar. Dit is wat mensen in verwondering naar de Islam trekt. Dit trok mij aan. Ik begon wat over de Islam te leren. Hoe meer ik leerde, hoe meer ik wilde weten. Al snel studeerde ik de Islam via boeken geschreven door moslims en de Heilige Koran. Niemand wist het, maar misschien een selecte weinigen, dat ik de Islam bestudeerde, noch wisten ze dat ik er op de een of andere manier interesse in had. Ik wenste geen inmenging van moslims en vooral niet van mijn christelijke en joodse vrienden. Ik wist dat als iemand me zou begeleiden en helpen in mijn zoektocht naar de waarheid, het Allah (SWT) zou zijn.
Naarmate de tijd verstreek, breidde mijn kennis zich uit naar gebieden van de waarheid die onbekend waren voor mij. De Islam werd een krachtige kracht, als een magneet van een ton die me steeds dichter bij hem trok. Wat ik ontdekte en de gedachte aan Allah (SWT) was het enige waar ik de hele dag over nadacht, terwijl ik in slaap dreef, en de eerste gedachte als ik wakker werd. De Islam sprak zowel mijn intellect als mijn hart aan, dus mijn passie voor hem groeide. Uiteindelijk leerde ik soera Al-Ikhlas en, hoewel ik nog geen moslim was, begon ik mezelf te leren bidden met behulp van een boek en de enige soera die ik kende te reciteren. Ik voelde een overweldigende behoefte om me te buigen in eerbied voor de Almachtige om vergeving en leiding te vragen op de manier die voor mij het meest logisch was.
Kort daarna vertrok ik op vakantie met de Koran bij me. Vier dagen later, alleen in een vreemd land, werd ik ernstig ziek. Ik lag een maand lang in bed, elke dag een pond verliezend. In mijn kwelling herinner ik me dat ik tot Allah (SWT) smeekte om me niet onvoltooid te laten sterven. Ik was nog niet bekeerd, maar ik wist in mijn hart dat ik moslim wilde worden. Ik stelde het uit, probeerde zo veel mogelijk menselijk mogelijk te leren. Ik geloof nu dat dit mijn 'wake-up call' was van de Meest Barmhartige. Dat wil zeggen dat het leven te kort is om dingen die je wilt doen uit te stellen. Je weet nooit of de morgen ooit zal komen. Twee weken nadat ik terugkeerde naar Canada, Al Hamdu Lilla, bekeerde ik me tot de Islam. Al Hamdu Lilla stierf ik niet voordat ik de Shahadah had gezegd. Allah (SWT) is oneindig Barmhartig. Hij geeft mensen vele kansen en tekenen. Het moeilijke deel is niet zozeer ze te herkennen, maar ze met heel je hart te volgen.
De Islam is als een medicijn. Het verandert afwijkend gedrag en kalmeert de snikkende ziel. De Islam is de religie van de waarheid en de Koran de gids voor alle aspecten van het leven. De Koran gaf me alle antwoorden op mijn vragen. Het verlichtte mijn verwarring en veranderde die in helderheid en begrip. Ik wist nooit dat er een religie bestaat die de absolute waarheid is in zijn zuiverste vorm. Als heel de mensheid zou beseffen dat deze waarheid de religie van de Islam is. Ik bid tot Allah (SWT) om ons en de niet-moslims te leiden naar het rechte pad. Het pad van Abraham, Noach, Mozes, Jezus en Mohammed (vrede zij met hen allen).
Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen