Mannen die de Islam aannamen [S]

✦

Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.

Samir

Mijn bekering tot de Islam is intellectueel en emotioneel geweest. Mijn ouders zijn allebei op universitair niveau opgeleid. Mijn moeder is een bekeerster tot het christendom (ze was atheïst), en mijn vader heeft persoonlijke overtuigingen. Mijn familie is behoorlijk rijk.

Al sinds ik heel jong was, ben ik geïnteresseerd in politieke vragen. Ik vond het leuk om geschiedenisboeken te lezen, hoewel ik een beetje in de war was tussen militaire geschiedenis en politiek. Ik noemde mezelf een communist, maar vandaag zou ik niet zeggen dat ik weet wat het betekent. In de loop der tijd leerde ik echte politiek en sociologie, maar toen het communistische blok ten val kwam, gaf ik toe dat ik me vergist had en was ik niet langer een fan van de communistische staten. Ik werd agnost en dacht dat alle mensen gedoemd zijn tot egoïsme en tot onwetendheid over sommige vragen, zoals het bestaan van God. Ik studeerde filosofie. Ik wilde dezelfde fouten vermijden als in het verleden, en dus weigerde ik alle dogma's. Op dit moment vond de scheiding van mijn ouders plaats, en ook andere persoonlijke problemen. Om al dit te vergeten, bracht ik veel tijd door met lachen met (valse) vrienden, drinken en toen sigaretten roken, daarna hasj. Soms nam ik harddrugs (heroïne, LSD en enkele andere gifstoffen). Ondanks dit slaagde ik voor mijn baccalaureat (dit is een examen dat vier jaar middelbare school beëindigt en het recht geeft om een ​​universitaire opleiding voort te zetten). Toevallig moest ik naar het leger (in het land waar ik woon hebben we geen keuze). De strikte regels die ik daar niet kon vermijden waren een heel goed ding voor mij; ook was ik genoeg moe om eenvoudige dingen te waarderen zoals eten en slapen. Alhamdulillah (loof zij God), mijn mentaliteit veranderde.

Terug in de burgermaatschappij bracht ik nog een donkere jaar door: ik had altijd de verleiding van mijn slechte gewoonten, en ik voelde dat het leven erg oppervlakkig was na de grote inspanningen en de vriendschap van het leger. Ik begon het gevoel te krijgen dat er iets anders in mijn leven nodig was. Toen gaf een van mijn zussen, terug van een reis naar Syrië, me een boek. Dit boek, geschreven in mijn taal, is een cadeau dat ze daar heeft ontvangen. De auteur, die het "De Bijbel, Koran en Wetenschap" had getiteld, wilde laten zien dat er in de Koran dingen staan die op het moment dat de Koran werd onthuld, simpelweg onmogelijk waren voor een mens om te weten. Conclusie: de authenticiteit van de Koran wordt bewezen, wetenschappelijk bewezen. Het eerste waar ik aan dacht nadat ik het boek had gelezen was: "Oh! Dat zou super zijn!" -- Ik was er klaar voor om mijn manier van leven te veranderen.

Ik kocht een vertaling van de Koran om te vergelijken. Voordat ik het geheel had gelezen, was ik al moslim geworden, alhamdulillah. Zoals u kunt zien, zou een psycholoog geen probleem hebben om te verklaren wat hij mijn keuze zou noemen. Voor mij komen alle dingen van God en Hij heeft dit voor mij geschreven, Hij had deze middelen gekozen om me te laten accepteren Islam. Alhamdulillah! Wat geen psycholoog kan zien, is wat er in mijn hart gebeurt als ik de Koran lees: geloof heeft weinig te maken met wat men voelt bij een wetenschappelijke demonstratie!

Sir Abdullah Archibald Hamilton (Engeland)
Staatspitser en Baronet

Over de auteur:

Sir Abdullah Archibald Hamilton Bart, voorheen Sir Charles Edward Archibald Watkins Hamilton, bekeerde zich tot de Islam op 20 december 1923. Een bekende Engelse staatsman, vijfde baroniet van de eerste (1770) en derde baroniet van de tweede creatie (1819) Sir Abdullah werd geboren op 10 december 1876. Hij was een luitenant in de Royal Defence Corp en was ook de voorzitter van de Selsy Conservative Association.

Sinds ik een leeftijd van discretie bereikte, sprak de schoonheid en de eenvoudige zuiverheid van de Islam me altijd aan. Ik kon nooit, hoewel geboren en opgegroeid als christen, geloven in het dogmatische aspect van de Kerk, en heb altijd de rede en de gezonde verstand boven blind geloof gesteld.

Naarmate de tijd vorderde, wenste ik in vrede te zijn met mijn Schepper, en ik vond dat zowel de Rooms-Katholieke Kerk als de Anglicaanse Kerk mij van geen echt nut waren.

Bij het bekeren tot de Islam heb ik slechts de dictaten van mijn geweten gevolgd, en heb ik sindsdien het gevoel een betere en een oprechtere man te zijn.

Er is geen religie die zo wordt belaagd door de onwetenden en de bevooroordeelden als de Islam; maar als mensen het maar zouden weten, dan is het de religie van de sterke voor de zwakken, de rijken voor de armen. De mensheid is verdeeld in drie klassen. Ten eerste, degenen op wie God, uit Zijn overvloed, bezittingen en rijkdom heeft geschonken; ten tweede, degenen die moeten werken om in hun levensonderhoud te voorzien; en ten derde, het grote leger van de werklozen, of degenen die aan de kant van de weg zijn gevallen zonder dat dit hun schuld is.

Islam erkent opnieuw genialiteit en individualiteit. Het is constructief en niet destructief. Zo, bijvoorbeeld, als een landeigenaar die rijk is en geen behoefte heeft om zijn land te bewerken, er enige tijd van afziet om dat te doen, dan wordt zijn eigendom ipso facto openbaar eigendom en gaat het volgens de Islamitische wet over in de handen van de eerste persoon die het bewerkt.

Islam verbiedt haar aanhangers ten strengste om te gokken of om deel te nemen aan kansspelen. Het verbiedt alle alcoholische dranken en verbiedt rente, wat alleen al genoeg verdriet en lijden aan de mensheid heeft veroorzaakt. Zo kan er in de Islam niemand een oneerlijk voordeel nemen van een ander die minder fortuinlijk is.

We geloven noch in fatalisme noch in bestemming, maar slechts in voorbeschikking; dat wil zeggen de standvastigheid van de wetten en de intelligentie om ze te volgen.

Voor ons is Geloof zonder Daad een dode letter; want het is op zichzelf onvoldoende, tenzij we ernaar leven. We geloven in onze eigen persoonlijke verantwoordelijkheid voor onze daden in dit leven en het Hiernamaals. We moeten ons eigen kruis dragen en niemand kan de zonde van een ander boeten.

De Islam leert de inherente zondesloosheid van de mens. Het leert dat man en vrouw uit dezelfde essentie komen, dezelfde ziel bezitten en zijn uitgerust met dezelfde mogelijkheden voor intellectuele, spirituele en morele verwezenlijking.

Ik denk dat ik niet veel hoef te zeggen over de Universele Broederschap van de mens in de Islam. Het is een erkend feit. Heer en vazal, rijk en arm, zijn allemaal gelijk. Ik heb altijd gevonden dat mijn moslimbroeders de belichaming van eer zijn en dat ik op hun woord kon vertrouwen. Ze hebben me altijd rechtvaardig behandeld, als een man en een broer, en hebben me de grootste gastvrijheid geschonken, en ik heb me altijd thuis gevoeld bij hen.

Tot slot zou ik willen zeggen dat de Islam de mensheid leidt in het dagelijkse, alledaagse leven, terwijl de huidige zogenaamde Christenen, indirect in theorie en onvermijdelijk in de praktijk, hun volgelingen lijken te leren om op zondag tot God te bidden en de rest van de week te pregen op Zijn schepselen.
Uit "Islam, Our Choice"

Sir Jalaluddin Lauder Brunton (Engeland)
Staatspitser en Baronet

Over de Auteur:

Sir Jalaludding Lauder Brunton werd opgeleid aan de Universiteit van Oxford. Hij was een Engelse Baronet en een publiek figuur van grote reputatie.

Ik ben diep dankbaar voor deze gelegenheid om een paar woorden te zeggen over waarom ik de Islam heb aangenomen. Ik ben opgegroeid onder de invloed van christelijke ouders. Op jonge leeftijd raakte ik geïnteresseerd in theologie. Ik stelde mezelf in dienst van de Anglicaanse Kerk en toonde interesse in zendingswerk zonder er daadwerkelijk actief aan deel te nemen. Enige jaren geleden besteedde ik mijn aandacht aan de leer van "Eeuwige Straf" voor alle mensen, behalve een paar uitverkorenen. Het werd zo afschuwelijk voor mij dat ik bijna scepticus werd. Ik redeneerde dat een God die Zijn macht zou gebruiken om mensen te scheppen die Hij van tevoren kende en had voorbestemd om Eeuwig gestraft te worden, noch wijs, noch rechtvaardig, noch liefdevol kon zijn. Zijn standaard zou lager zijn dan die van veel mensen. Ik bleef echter geloven in het bestaan van God, maar was niet bereid de algemeen begrepen leerstellingen van Gods openbaring van Zichzelf aan de mensen te accepteren. Vervolgens wendde ik mijn aandacht tot de studie van andere religies, maar voelde me slechts gebaffeld.

Een oprechte wens om de Ware God te aanbidden en te dienen groeide in mij. De geloofsbelijdenissen van het christendom beweren gebaseerd te zijn op de Bijbel, maar ik vond dat deze tegenstrijdig waren. Is het mogelijk dat de Bijbel en de leer van Jezus Christus verkeerd zijn voorgesteld? Dus, ik wendde mijn aandacht opnieuw tot de Bijbel en besloot een zorgvuldige studie te maken, en ik voelde dat er iets ontbrak.

Ik besloot voor mezelf te strijken, de geloofsbelijdenissen van mensen negerend. Ik begon te onderwijzen dat mensen een "Ziel" en een "Onzichtbare Kracht" bezaten die onsterfelijk was, dat zonden zowel in deze wereld als in de volgende werden gestraft, dat God in Zijn Goedheid en Barmhartigheid altijd bereid was om onze zonden te vergeven als we oprecht berouw toonden.

Realiserend dat het noodzakelijk was om te leven naar de Waarheid en diep te graven, zodat ik de "parel van groot waarde" kon vinden, wijdde ik opnieuw mijn tijd aan de studie van de Islam. Er was iets in de Islam dat mij op dit moment aansprak. In een obscure en bijna onbekende hoek van het dorp Ichhra wijdde ik mijn tijd en mijn diensten aan de glorie van God onder de laagste klassen van de samenleving met de oprechte wens hen op te heffen tot de kennis van de Ware en enige God, en om een gevoel van broederschap en reinheid te bevorderen.

Het is niet mijn bedoeling om u te vertellen hoe ik onder deze mensen heb gewerkt, noch wat de offers waren die ik heb gebracht, noch de extreme ontberingen die ik heb doorstaan. Ik ging gewoon door met een eenheid van doel om deze klassen zowel fysiek als moreel te bevoordelen.

Uiteindelijk begon ik de studie van het leven van de Profeet Mohammed. Ik wist heel weinig van wat hij deed, maar ik wist en voelde dat de christenen met één stem de gevierde Profeet van Arabië veroordeelden. Ik was nu vastbesloten om de zaak te onderzoeken zonder de bril van bigotterie en kwaadaardigheid. Na enige tijd ontdekte ik dat het onmogelijk was om de oprechtheid van zijn zoektocht naar Waarheid en God in twijfel te trekken.

Ik voelde dat het uiterst verkeerd was om deze Heilige Man te veroordelen nadat ik zijn grote prestaties voor de mensheid had gelezen. Mensen die wilde afgodenveraanbaders waren, die leefden op criminaliteit, vuil en naaktheid, hij leerde hen hoe ze zich moesten kleden, vuil werd vervangen door reinheid, en ze verwierf persoonlijke waardigheid en zelfrespect, gastvrijheid werd een religieuze plicht, hun afgoden werden vernietigd en ze aanbaden de Ware en enige God. De Islam werd de meest machtige Totale Onthoudingsvereniging ter wereld. En er werden nog veel andere goede werken verricht die te talrijk zijn om te noemen. Tegenover al dit en zijn eigen zuiverheid van geest, hoe triest om te denken dat zo'n Heilige Boodschapper van God door de christenen werd neergesabeld. Ik werd diep bedacht en tijdens mijn momenten van meditatie kwam een Indiase heer genaamd Mian Amiruddin op bezoek, en vreemd genoeg was het hij die het vuur van mijn leven aanwakkerde tot een vlam. Ik heb veel nagedacht over de zaak; bracht argument na argument aan dat betrekking had op de huidige religie van de christenen en ik kwam in het voordeel van de Islam uit, ervan overtuigd van zijn waarheid, eenvoud, verdraagzaamheid, oprechtheid en broederschap.

Ik heb nu maar weinig tijd om op deze aarde te leven en ik ben van plan al mijn energie te wijden aan de Islam.
Uit "Islam, Our Choice"

S.S. Lai
Mijn Reis naar de Islam

De dag dat ik dit schrijf, heb ik mijn leven geweten wat de Islam betekent voor ongeveer 5 jaar en 11 maanden. Ik bekeerde me tot de Islam op 5 oktober 1991. Ik geloof dat elk kind in een zuivere staat wordt geboren en dat alleen hun ouders hen opvoeden naar de manier die zij het beste vinden en de enige manier waarop ze waarschijnlijk weten hoe. Moge Allah hun harten leiden tot de Islam.

Ik kom uit een Chinese achtergrond. Mijn hele families geloofde in het aanbidden van de afgoden en de dode voorouders. Gedurende mijn jeugd werd ik erin geloofd dat er veel goden waren, god van barmhartigheid, rijkdom enzovoort. Elk jaar had ik hoge verwachtingen en enthousiasme dat mijn grootvader me naar de tempel zou brengen om 'onze' goden te aanbidden. Wat me als kind tot hen aantrok, was dat er veel eten was (ik dacht dat het eten lekkerder zou smaken omdat het aan de grote en machtige wezens was aangeboden) en de 'goden' er erg mystiek uitzagen. Sommige afgoden gaven een gevoel van angst, sommige schoonheid en deze lijst gaat zo door. Op die dag zouden we papieren geld verbranden en onze 'goden' aanbidden met wat wierokstokjes. We observeerden dit allemaal in stilte en dit had meer impact op mijn jonge geest. Ik hoopte vroeger dat ik ooit zou leren de woorden te zeggen die mijn grootvader tegen de afgoden zei en de kleine geheimen en trucs die hij met de 'magische stenen' gebruikte.

Thuis hebben we foto's van dode voorouders. Elke volle maan vroeg ik mijn grootmoeder enthousiast of ze me de eer zou doen om de twee munten te gooien. Als beide munten kop of munt laten zien, dan hebben ze (de dode voorouders) nog niet uit eten.

Ik kom ook uit een 'moslim' land genaamd Brunei en door de zegeningen van Allah kwam ik in een school terecht met de meerderheid van de studenten als moslims. Ik herinner me dat een vriend eens een stripboek meenam met afbeeldingen van de straf van de hellevuur. Ik begreep ze toen niet helemaal. De enige les die ik toen had, was nooit 'pakketten met snoep of chips open te scheuren, anders zouden we gelijk in het Hiernamaals gestraft worden).

Een les aardrijkskunde over waarom we allemaal op het oppervlak van de aarde konden staan en lopen en niet in de donkere ruimte werden weggeworpen, startte mijn reis naar de Islam. Ik ging naar huis, voelde me verward en vroeg mijn oom waarom dit zo was. Mijn oom adviseerde me om altijd WAAROM te vragen voor alles. Vanaf die dag ben ik nooit gestopt met vragen WAAROM.

In het jaar 1988 won ik een beurs om naar het VK te komen studeren. Dit was mijn levenslange ambitie en ik had er lang en hard voor gewerkt. Mijn belangrijkste doel in het leven tot dat moment was om rijk en nuttig te worden en mijn ouders er erg trots op te maken. De enige manier die ik toen wist, was om dokter te worden. Het hulpeloze gevoel dat ik had toen ik gedwongen werd naast het sterfbed van mijn overgrootmoeder te zitten tot haar laatste adem, is nooit uit mijn geheugen verdwenen.

Ik studeerde A level in een meisjesschool. Alles wat ik over de Islam wist, hoewel ik veel moslimvrienden had en in een moslimland woonde, was dat moslims geen varkens eten, ze vasten in Ramadan en ze waren de verliezers. Al mijn ervaringen met moslims maakten me niet tot hen aangetrokken, hoewel ik op zevenjarige leeftijd een vreemd gevoel had dat ik moslim zou worden, net als mijn oom. Ik heb nooit iemand over de Islam gevraagd, uit angst dat ze erg enthousiast zouden worden, en dit maakte me altijd bang en erg verlegen.

In die college hoorde ik die een nacht in een droom een luide Adhan. Ik liep ernaartoe en stond infant van een groot hek met Arabische teksten erop. Ik wist niet wat het betekende, want ik kende toen geen Arabische teksten. Ik voelde een immens gevoel van vrede en veiligheid. De kamer was verlicht met licht en ik zag witte figuren bidden ( wallahu'alam ). Het gevoel dat ik had was groter dan ik kon schrijven of uiten. De volgende dag dwong ik mezelf om het aan een van mijn Maleisische moslimvriendinnen te vragen. Zij vertelde me dat het 'Hadassah' was van Allah. Dit eerste gesprek hielp me om veel meer vragen te stellen die al die jaren in mijn gedachten zaten over de Islam. Ik was altijd al geleerd dat moslims slechte mensen zijn en dat ze altijd de niet-moslims onderdrukken, enzovoort. Dat jaar ging ik terug naar Brunei en vertelde ik mijn familie dat ik een jaar vrij wilde nemen, want mijn geest kon me niet concentreren op mijn eerdere doel. Ik voelde dat er iets belangrijker was dan alles waar ik al die jaren aan had gewerkt. Niet verrassend genoeg werd ik niet toegestaan en moest ik in deze gemoedstoestand blijven. Dagen en nachten huilde ik, omdat ik alleen maar de Adhan in mijn gedachten kon horen, tot het punt waarop mijn beste vriendin dacht dat ik gek was ( ik geloofde er zelfs zelf in ).

Mijn eerste contact met echte praktiserende moslims was mijn jeugdvriendin. Op dat moment in haar leven vernieuwde ze ook haar geloof. Ik leerde veel van haar, vooral van haar daden. Dat was de eerste keer dat ik de Islam in actie zag ( mensen bidden, enzovoort ). Ik probeerde toen te vasten en ook geprobeerd om 2-3 jaar lang alleen halal voedsel te eten vóór mijn bekering.

Het keerpunt in mijn leven was toen ik door alle universiteiten werd afgewezen om geneeskunde te studeren. Ik overwoog de attributen van Allah en beloofde Allah dat als ik zou worden toegelaten tot een medische college, ik zou geloven in alles wat mijn vrienden me hadden verteld. Allah is altijd luisterend en altijd aanwezig. Miraculeus genoeg werd ik de volgende dag verteld dat ondanks hun initiële afwijzing, ik werd toegelaten. Wat kan ik daar nog aan toevoegen dan 'Er is geen God dan Allah en dat Mohammed de laatste profeet van Allah is'?

Sufyan Gent
Het was alsof 'De Schalen van mijn ogen waren opgelicht'

Met vriendelijke groet van Saudi Gazette

Nu, als moslim, kan ik de aantrekkingskracht van pubs, discotheken, nachtclubs, dure vakanties en dergelijke niet begrijpen. Als je je onder een gemeenschap van gelovigen bevindt, haal je je plezier uit het zitten met hen, het bespreken van de wonderen van onze schepper, of door te genieten met je gezin en dingen samen te doen, en te leven in een hecht milieu van wederzijds respect. Niet-moslimgezinnen missen deze voordelen, waarbij elk familielid op zoek is naar zijn eigen persoonlijke genot. - Sufyan Gent

SUFYAN Gent werd geboren als Maurice Alexander Gent; toevallig "komt de naam van het woord Moerisch en de Moeren", die Arabische moslims waren. Vóór zijn bekering tot de Islam probeerde hij verschillende christelijke sekten, maar niets leek ooit helemaal goed. Tijdens het werken als een ambtenaar in Londen ontmoette hij een moslimvrouw die later zijn vrouw zou worden. Ze was opgegroeid als moslim, maar oefende helaas haar religie niet uit. Desondanks had ze genoeg geloof om te eisen dat haar toekomstige echtgenoot de Islam aannam voordat ze met hem zou trouwen. Na jarenlang als een notionele moslim te hebben geleefd, zonder de geringste idee te hebben over bidden, vasten of de Profeet Mohammed (Pbuh), woonde hij een moslimstudiekring bij met het idee om een academische kennis van de Islam te verwerven om aan zijn zoon door te geven. Toen hij naar de voor de hand liggende, duidelijke en eenvoudige waarheid van de Islamitische leer luisterde, raakte hij gefascineerd door de religie. Hij begon te oefenen en verspreidde vervolgens de religie naar zijn vrouw. Hun leven werd getransformeerd van een zwak geloof naar een leven gewijd aan het aanbidden van Allah alleen.

Sufyan heeft verschillende weekendconferenties en islamitische tentoonstellingen georganiseerd en is momenteel betrokken bij de Islamic Society of Britain.

"Voordat ik van de Islam op de hoogte was, had ik een sterk geloof in God, maar ik kon geen exacte uitdrukking van dat geloof vinden in welke kerk ik ook ging. Er leek altijd een hypocrisie te zijn onder de kerkgangers, een zelfgenoegzame “beter dan jij” houding die in tegenspraak was met de vriendelijke, liefhebbende aard die ik in Jezus zag. Ik kon nooit begrijpen waarom je via Jezus of een priester of dominee naar God hoefde te gaan. Het leek alsof je een
verzekering via een makelaar afsloot; werk voor iemand creëerde maar er niets extra's voor terugkreeg.

Ik probeerde te leven zoals ik voelde dat een christen zou moeten leven; voor mijn gezin zorgen, hard werken, proberen eerlijk te zijn en niet in de zaken van anderen te bemoeien. Toen, in 1977, ontmoette ik mijn toekomstige vrouw die een studente was in Londen, waar ik op
dat moment woonde.

Ze legde me de Islamitische overtuiging uit dat er niemand is die aanbidding waardig is behalve Allah en dat alle profeten uit het Oude en Nieuwe Testament simpelweg dezelfde eenvoudige waarheid vertelden, namelijk dat er slechts één God is en dat de mensheid is geboren om Hem aan tebidden. Ze legde uit dat er geen verschil was tussen werken en bidden, omdat alles een daad van aanbidding was die moest worden uitgevoerd volgens de wil van God.

Daardoor aanvaardde ik graag de Islam in 1977 en we trouwden. Mijn levensstijl veranderde echter niet, ik ging gewoon door met leven zoals ik had gedaan vóór de Shahada, en deze situatie duurde tot 1987. Toen begon ik over de Islam te lezen met het oog om mijn zoon iets over zijn religie te leren voordat hij naar school ging. Hij was toen ongeveer drie jaar oud.

Toen ik begon te lezen, realiseerde ik me hoe ik mijn verplichtingen tegenover mijn schepper niet had vervuld. Ik dacht dat ik genoeg had gedaan door te verklaren: "Er is niemand die aanbidding waardig is behalve Allah." Heel snel realiseerde ik me dat ik moest bidden, vasten, zakaat betalen, naar de pelgrimstocht gaan wanneer ik het me kon veroorloven en deel uitmaken van de moslimgemeenschap.

So, Alhamdulillah, ("dank zij God"), begon ik deze dingen te doen. Het was, zoals vermeld in de heilige Koran, alsof de "sluieren van mijn ogen werden opgelicht." Nu verlang ik naar de tijd voor het gebed, ik houd van de maand Ramadaan, ik betaal graag
zakaat en ik voltooide mijn Hadj in 1992, allemaal dankzij God.

Het is moeilijk om niet opgeblazen te raken met je eigen belangrijkheid als nieuwe moslim. Je went eraan speciale behandeling te krijgen van je moslimbroeders, en dit is iets wat we moeten proberen te vermijden, omdat er geen verschil is tussen de gelovigen. De duivel zal proberen menselijke zwakheden te exploiteren en je te laten denken dat je speciaal bent, en dus moeten we bidden om deze val te vermijden.

Ik kijk uit naar de tijd dat moslims de boodschap van de Islam overbrengen naar de niet-moslims hier. We moeten een voorbeeld geven, omdat wij de besten der naties zijn, dus we moeten ons dienovereenkomstig gedragen.

Door eerlijkheid, oprechtheid, beleefd gedrag en het zorgen voor de gehele mensheid verspreidde de Islam zich in het begin. We moeten uit een getto-mentaliteit stappen en we moeten ook het andere extreme vermijden van het zo angliciseren dat we de Islam helemaal verliezen.

Islamitische leerstellingen laten ons zien dat alles in evenwicht is; we moeten onze aanwezigheid doen gelden door te helpen een moreel leidraad te bieden aan de samenleving, maar tegelijkertijd een Islamitische identiteit behouden in tegenstelling tot een nationalistische.

Nu, als moslim, kan ik de aantrekkingskracht van pubs, discotheken, nachtclubs, dure vakanties en dergelijke niet begrijpen. Als je je onder een gemeenschap van gelovigen bevindt, haal je je plezier uit het samenzijn met hen, het bespreken van de wonderen van onze schepper, of door samen van je gezin te genieten en dingen samen te doen, en leven in een hecht omgeving van wederzijds respect. Niet-moslimgezinnen missen deze voordelen, waarbij iedereen in de familie op zoek is naar hun eigen persoonlijke genot.

Terug naar Verhalen over mensen die de Islam aannamen.

← Terug naar de Hoofdpagina