Mannen die de Islam aangenomen hebben [M-R]
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Mohammed Alexander Russel Webb (V.S.a.)
Diplomaat, Auteur & Journalist
Over de Auteur:
Mohammed Alexander Russel Webb werd geboren in 1846 te Hudson, Columbia county, New York. Opgeleid te Hudson en New York werd hij een essayist en een schrijver van korte verhalen. Hij wendde zich tot het journalistenvak en werd de redacteur van St. Joseph Gazette en van Missouri Republican. In 1887 werd hij benoemd tot United States Consul te Manila, Filippijnen. Het was tijdens deze aanstelling dat hij de Islam bestudeerde en zich bij de gemeenschap aansloot. Nadat hij moslim was geworden, reisde hij uitgebreid door de islamitische wereld en wijdde hij de rest van zijn leven aan zendingswerk. Hij werd ook de leider van de Islamic Propaganda Mission in V.S.a. De heer Webb overleed op 1 oktober 1916.
Men heeft mij verzocht u te vertellen waarom ik, een Amerikaan, geboren in een land dat nominaal christelijk is en opgevoed onder de druppels, of misschien beter gezegd de zwakzinnigheid, van een orthodoxe Presbyterian predikstoel, de geloofsovertuiging van de Islam als mijn gids in het leven heb aangenomen. Ik zou snel en eerlijk kunnen antwoorden dat ik deze religie heb aangenomen omdat ik na langdurig onderzoek ontdekte dat het het beste en enige systeem was dat geschikt is voor de spirituele behoeften van de mensheid. En hier wil ik zeggen dat ik niet ben geboren zoals sommige jongens lijken te zijn, met een vurige religieuze drang in mijn karakter. Toen ik de leeftijd van 20 bereikte en praktisch mijn eigen meester werd, was ik zo moe van de beperkingen en de saaiheid van de Kerk, dat ik ervan wegging en er nooit meer terugkeerde... Gelukkig was ik van een onderzoekende aard --- ik wilde een reden voor alles, en ik ontdekte dat noch leken noch geestelijken mij een rationele verklaring van deze geloofsovertuiging konden geven, maar mij vertelden dat dergelijke dingen mysterieus waren of dat ze buiten mijn begrip lagen. Ongeveer elf jaar geleden raakte ik geïnteresseerd in de studie van oosterse religies. Ik zag Mill en Locke, Kant, Hegel, Fichte, Huxley en vele andere meer of minder geleerde schrijvers discoursen met een grote schijn van wijsheid over protoplasma en monaden, en toch kon niet één van hen me vertellen wat de ziel was of wat er met haar gebeurde na de dood... Ik heb zoveel over mezelf gesproken om te laten zien dat mijn aanneming van de Islam niet het resultaat was van misleidende sentimenten, blinde geloofsovertuiging of een plotselinge emotionele impuls, maar dat het geboren was uit oprechte, eerlijke, aanhoudende, onbevooroordeelde studie en onderzoek en een intens verlangen naar de waarheid.
De essentie van de ware geloofsovertuiging van de Islam is overgave aan de wil van God en zijn hoeksteen is gebed. Het bereikt universele broederschap, universele liefde en universele welwillendheid, en vereist zuiverheid van geest, zuiverheid van handeling, zuiverheid van spraak en perfecte lichamelijke reinheid. Het is, zonder twijfel, de eenvoudigste en meest verheffende vorm van religie die de mensheid kent.
Uit "Islam, Our Choice"
Mohammed Aman Hobohm (Duitsland)
Diplomaat, Zendeling en Sociaal Werker
Waarom Emigreren Westerlingen naar de Islam? Daar zijn verschillende redenen voor. In de eerste plaats heeft de waarheid altijd haar kracht. De basisbeginselen van de Islam zijn zo rationeel, zo natuurlijk en zo aantrekkelijk dat een eerlijke waarheidszoeker er niet omheen kan. Neem bijvoorbeeld het geloof in monotheïsme. Hoe het de waardigheid van de mens verheft en hoe het ons bevrijdt van de greep van bijgeloof! Hoe natuurlijk het leidt tot de gelijkheid van mensen, want allen zijn geschapen door dezelfde God en allen zijn de dienaars van dezelfde Heer. Voor de Duitsers is het geloof in God in het bijzonder een bron van inspiratie, een bron van dappere moed en een bron van het gevoel van veiligheid. Dan draait het idee van het leven na de dood de boel om. Het leven in deze wereld blijft niet langer het hoofddoel, en [a] een groot deel van de menselijke energie wordt besteed aan de verbetering van het Hiernamaals. Het geloof in de Dag des Oordeels spoort een man automatisch aan om misdaden op te geven, want alleen goede daden kunnen eeuwige zaligheid verzekeren, hoewel verkeerde daden hier een beperkte periode kunnen bloeien. Het geloof dat niemand kan ontsnappen aan de gevolgen van het oordeel van een Rechtvaardige, Onpartijdige en Alwetende Heer, doet ertoe nadenken voordat men iets verkeerds doet en zeker is deze interne controle effectiever dan de meest efficiënte politie ter wereld.
Een ander ding dat buitenlanders aantrekt tot de Islam is de nadruk op tolerantie. Dan leren de dagelijkse gebeden een man punctualiteit en de ene maand van vasten stelt een man in staat zichzelf terughoudendheid op te leggen en zonder twijfel zijn punctualiteit en zelfdiscipline twee van de belangrijkste kwaliteiten van een goede man en een grote man.
Nu komt de echte prestatie van de Islam. Het is de enige ideologie die erin geslaagd is haar volgelingen de geest te laten waarnemen van het in acht nemen van ethische en morele beperkingen zonder externe dwang. Want een moslim weet dat hij, waar hij ook is, wordt waargenomen door God. Dit geloof houdt hem weg van zonde. Omdat de mens van nature geneigd is tot goedheid, biedt de Islam ook gemoedsrust en een opbeurende hart --- en dit ontbreekt totaal in de westerse samenleving van vandaag.
Ik heb onder verschillende levenssystemen geleefd en heb de gelegenheid gehad om verschillende ideologieën te bestuderen, maar ben tot de conclusie gekomen dat geen ervan zo perfect is als de Islam.
Communisme heeft zijn aantrekkingskracht, evenals seculiere democratie en het nationaalsocialisme. Maar geen ervan heeft een complete code voor een nobel leven. Alleen de Islam heeft dat, en daarom omarmen goede mensen het.
De Islam is niet theoretisch; het is praktisch. De Islam is geen departementale aangelegenheid; het betekent volledige overgave aan de wil van God.
Uit "Islam, Our Choice"
Mohammed Asad (Oostenrijk)
Staatsman, Journalist en Auteur
Over de auteur:
Mohammed Asad, Leopold Weiss, werd geboren in Livow, Oostenrijk (later Polen) in 1900 en maakte op de leeftijd van 22 jaar zijn bezoek aan het Midden-Oosten. Hij werd later een uitstekende buitenlandcorrespondent voor de Frankfurter Zeitung en reisde na zijn bekering tot de Islam en werkte door de hele moslimwereld, van Noord-Afrika tot ver oostelijk Afghanistan. Na jaren van toegewijd studiewerk werd hij een van de toonaangevende moslimgeleerden van onze tijd. Na de oprichting van Pakistan werd hij benoemd tot Directeur van het Departement voor Islamitische Wederopbouw, West-Punjab en later werd hij Pakistan's Alternatieve Vertegenwoordiger bij de Verenigde Naties. Mohammed Asads twee belangrijke boeken zijn: Islam at the Crossroads en Road to Mecca. Hij produceerde ook een maandelijkse krant Arafat. Momenteel werkt hij aan een Engelse vertaling van de Heilige Koran. [Asad voltooide zijn vertaling en is overleden. -MSA-USC]
In 1922 verliet ik mijn vaderland, Oostenrijk, om door Afrika en Azië te reizen als speciale correspondent voor enkele van de toonaangevende Europese kranten, en bracht van dat jaar af aan bijna de hele tijd door in het Islamitische Oosten. Mijn interesse in de naties waarmee ik in aanraking kwam, was in het begin die van een buitenstaander. Ik zag voor me een sociale orde en een levenshouding die fundamenteel verschilde van de Europese; en van het allereerste begin groeide er in mij een sympathie voor de meer rustige – ik zou het liever zeggen: meer gemachineerde levenswijze in Europa. Deze sympathie leidde geleidelijk tot een onderzoek naar de redenen voor een dergelijk verschil, en ik raakte geïnteresseerd in de religieuze leerstellingen van de moslims. Op het moment in kwestie was die interesse niet sterk genoeg om mij in de schoot van de Islam te trekken, maar het opende voor mij een nieuw perspectief op een vooruitgangwetende menselijke samenleving, van een echte broederlijke gevoel. De realiteit van het hedendaagse moslimleven leek echter ver verwijderd van de ideale mogelijkheden die in de religieuze leerstellingen van de Islam worden gegeven. Wat er in de Islam vooruitgang en beweging was geweest, was onder de moslims veranderd in luiheid en stagnatie; wat er van vrijgevigheid en bereidheid tot zelfopoffering was geweest, was onder de hedendaagse moslims verdraaid geraakt in kleinzerigheid en liefde voor een gemakkelijk leven.
Aangestoken door deze ontdekking en verbaasd over de voor de hand liggende incongruentie tussen Toen en Nu, probeerde ik het probleem dat voor mij lag vanuit een intiemer standpunt te benaderen: dat wil zeggen, ik probeerde mezelf voor te stellen als onderdeel van de kring van de Islam. Het was een puur intellectueel experiment; en het onthulde mij, binnen een zeer korte tijd, de juiste oplossing. Ik realiseerde me dat de enige en enige reden voor de sociale en culturele teloorgang van de moslims bestond in het feit dat ze geleidelijk waren gestopt met het volgen van de leerstellingen van de Islam in geest. De Islam was er nog steeds; maar het was een lichaam zonder ziel. Het element dat ooit had gestaan voor de kracht van de moslimwereld, was nu verantwoordelijk voor haar zwakte: de islamitische samenleving was vanaf het allereerste begin gebouwd op uitsluitend religieuze fundamenten, en het verzwakken van de fundamenten heeft noodzakelijkerwijs de culturele structuur verzwakt – en mogelijk haar uiteindelijke verdwijning veroorzaakt.
Hoe meer ik begreep hoe concreet en hoe immens praktisch de leerstellingen van de Islam zijn, hoe gretiger werd mijn vraagstelling waarom de moslims hun volledige toepassing op het echte leven hadden verlaten. Ik besprak dit probleem met veel denkende moslims in bijna alle landen tussen de Libische Woestijn en de Pamirs, tussen de Bosporus en de Arabische Zee. Het werd bijna een obsessie die uiteindelijk alle andere intellectuele interesses in de wereld van de Islam overschaduwde. De vraagstelling groeide gestaag in nadruk – tot ik, een niet-moslim, tegen moslims sprak alsof ik de Islam moest verdedigen tegen hun nalatigheid en luiheid. De vooruitgang was voor mij onmerkbaar, tot de dag dat – het was in de herfst van 1925, in de bergen van Afghanistan – een jonge provinciale Gouverneur tegen me zei: "Maar u bent een moslim, alleen weet u dat zelf niet." Ik werd getroffen door deze woorden en bleef stil. Maar toen ik in 1926 eens terugkeerde naar Europa, zag ik dat de enige logische consequentie van mijn houding was om de Islam te omarmen.
Genoeg over de omstandigheden van mijn bekeringsproces tot de Islam. Sindsdien werd ik, keer op keer, gevraagd: "Waarom hebt u de Islam aangenomen? Wat heeft u erin bijzonder tot u getrokken?" -- en ik moet bekennen: ik ken geen bevredigend antwoord. Het was niet een specifieke leer die me aantrok, maar de gehele wonderlijke, onverklaarbaar coherente structuur van morele leer en praktisch levensprogramma. Ik zou, zelfs nu, niet kunnen zeggen welk aspect van het geheel me meer aanspreekt dan een ander. De Islam verschijnt mij als een perfect werk van architectuur. Al zijn delen zijn harmonieus bedacht om elkaar te complementeren en te ondersteunen: niets is overbodig en niets ontbreekt, met als resultaat een absolute balans en solide gesteldheid. Waarschijnlijk heeft het gevoel dat alles in de leerstellingen en postulaten van de Islam "op de juiste plaats" is, de sterkste indruk op me gemaakt. Er zouden, naast dit, ook andere indrukken zijn geweest die het mij vandaag moeilijk is te analyseren. Immers, het was een kwestie van liefde; en liefde bestaat uit vele dingen; uit onze verlangens en onze eenzaamheid, uit onze hoge ambities en onze tekortkomingen, uit onze kracht en onze zwakte. Zo was het in mijn geval. De Islam kwam over mij als een dief die 's nachts een huis binnendringt; maar, in tegenstelling tot een dief, om te blijven voor altijd.
Sindsdien heb ik me ingespannen om zoveel mogelijk over de Islam te leren. Ik bestudeerde de Koran en de Tradities van de Profeet (vrede en zegeningen zij met hem); ik bestudeerde de taal van de Islam en zijn geschiedenis, en een aanzienlijk deel van wat er over en tegen de Islam is geschreven. Ik bracht meer dan vijf jaar door in de Hidjaz en Nadzj, voornamelijk in al-Madinah, zodat ik iets kon ervaren van de oorspronkelijke omgeving waarin deze religie werd gepredikt door de Arabische Profeet. Aangezien de Hidjaz het ontmoetingscentrum is van moslims uit vele landen, was ik in staat om de meeste van de verschillende religieuze en sociale opvattingen die heersen in de Islamitische wereld in onze dagen te vergelijken. Deze studies en vergelijkingen hebben in mij de vaste overtuiging gecreëerd dat de Islam, als spiritueel en sociaal fenomeen, ondanks alle nadelen veroorzaakt door de tekortkomingen van de moslims, veruit de grootste drijvende kracht is die de mensheid ooit heeft ervaren; en al mijn interesse is sindsdien gecentreerd rond het probleem van zijn regeneratie.
Uit "Islam, Our Choice"
Mohammed John Webster (Engeland)
Voorzitter, de English Muslim Mission
Geboren in Londen werd ik opgevoed als christen van de protestantse overtuiging. In 1930, in mijn tienerjaren, werd ik geconfronteerd met de problemen die normaal zijn voor een redelijk intelligente jonge man, deze problemen betreffende de verzoening van alledaagse zaken met de claims van religie en hier kwam ik voor het eerst de zwakte van het christendom tegen. Het christendom is een dualisme dat de wereld als zondig beschouwt en ernaar streeft zich af te keren van de realiteit van het leven, zijn hoop te projecteren in een toekomstige wereld. Als gevolg hiervan ontstaat er een zondagshouding ten opzichte van religie die geen plaats heeft in de rest van de seculiere week. Op dit moment was er in Engeland veel armoede en sociale ontevredenheid, die het christendom niet probeerde op te lossen. Emotioneel meer dan deskundig, met de enthousiasme van de jeugd verwierp ik de Kerk en werd ik communist.
Het communisme heeft een zekere voldoening op emotioneel-adolescent niveau, maar het duurt niet lang voordat men realiseert dat het hatelijke karakter van het communisme, gebaseerd op klassenstrijd, in zichzelf onsterfelijk is. Nadat ik het materialisme van het communisme had verworpen, wendde ik me tot de studie van filosofie en religie. De eenheid die ik overal om me heen observeerde, leidde ertoe dat ik me identificeerde met wat bekend staat als Pantheïsme, een natuurwetreligie.
Wij in het Westen vinden het moeilijk om ons vertrouwd te maken met de Islam, want sinds de dagen van de Christelijke Kruistochten is er sprake geweest van een samenzwering van stilte of een opzettelijke verdraaiing van islamitische zaken. Hoe dan ook, op het moment dat ik in Australië woonde, vroeg ik om een exemplaar van de Heilige Koran bij de Sydney Public Library, toen ik het Boek kreeg en de voorrede van de vertaler las, was de intolerantie tegen de Islam zo voor de hand liggend dat ik het dichtklapte. Er was geen Koran vertaald door een moslim beschikbaar. Enkele weken later in Perth, West-Australië, vroeg ik opnieuw bij de bibliotheek om een exemplaar van de Koran, met de nadruk dat de vertaler een moslim moest zijn. Het is moeilijk in woorden te vangen mijn onmiddellijke reactie op de eerste soera, de Zeven Openingsverzen: Toen las ik iets over het leven van de Profeet (vrede zij met hem). Ik bracht uren door in de bibliotheek die dag, ik had gevonden wat ik zocht, door de barmhartigheid van Allah. Ik was een moslim. Ik had op dat moment nog geen moslim ontmoet. Ik kwam uitgeput uit de bibliotheek, door de enorme intellectuele en emotionele ervaring die ik had ontvangen. De volgende ervaring, ik vraag me nog steeds af: was het waar of was het iets dat ik me had ingebeeld, want in koude letters lijkt het onmogelijk te zijn gebeurd. Ik kwam uit de bibliotheek met de intentie om mezelf een kop koffie te halen. Ik liep de straat op en toen ik mijn blik op een gebouw achter een hoge bakstenen muur liet vallen, zag ik de woorden `Moslim Moskee' en zei ik direct tegen mezelf `Je kent de waarheid, accepteer hem nu'.
`La ilaha illalah Muhammad ur Rasul Allah' en zo werd ik, door de barmhartigheid van Allah, een moslim.
Uit "Islam, Our Choice"
Mohammed Yahya
Gebaseerd op Waarom we de Islam aannamen, Boeken 9 & 10. Bewerkt door Dr. Arafat El-Ashi (1419H/1998), Toronto, Canada
Broeder Muhammad Yahya, bekeerde zich tot de Islam in 1989 terwijl hij politiek en moderne geschiedenis studeerde aan de Universiteit van Manchester. Hij was oorspronkelijk een atheïst, maar werd getroffen door het gedrag en de vroomheid van een moslim vriend van hem. Hij begon zelf de Islam te verkennen. Hij was vooral onder de indruk van de puur monotheïstische leerstellingen van de Islam, gekoppeld aan het voorbeeldige leven van de Profeet Mohammed, (vrede zij met hem). Hij studeert momenteel aan de Universiteit van Londen en is actief betrokken bij de Islamitische Studentenvereniging daar.
Hij begint zijn verhaal met de volgende woorden:
Mijn terugkeer naar de Islam is slechts de barmhartigheid van Allah en zijn leiding op mijzelf, anders zou ik nooit naar de Islam geleid zijn. Als undergraduate van Westerse geschiedenis raakte ik teleurgesteld door een eindeloos verhaal van uitbuiting en materialisme. Er leek niemand van zelfloze goedheid te zijn, bereid om de mensheid te helpen zonder beloning.
Ik dacht nooit aan God of religie, behalve om ze te bespotten in mijn onwetendheid. Ik herinner me dat ik over nachtclubdansvloeren liep en wenste meer dan alleen doelloos hedonisme en een leven lang het nastreven van de volgende promotie. Eén punt echter, dat mijn interesse had gewekt, was de tevredenheid die ik in de gezichten van religieus ingestelde mensen zag. Ik vroeg me vaak af hoe ze dat hadden bereikt.
Een medestudent, die moslim was, bleek een inspirerend voorbeeld voor mij te zijn. In de vier jaar dat ik hem kende voordat ik me tot de Islam bekeerde, waren het zijn daden, meer dan wat ook, die me overtuigden van de waarheid. Hij verzorgde me alsof ik zijn jongere broer was, hij was vol geduld en bezorgdheid. Hij raakte nooit boos. Hij was vriendelijk, attent, genereus en gastvrij.
Ik keek vaak naar hem terwijl hij zijn gebeden verrichtte, op zo'n manier dat ik instinctief voelde dat zo’n toewijding niet vals kon zijn. Geleidelijk realiseerde ik me dat zijn vervulling in het leven voortkwam uit de wetenschap dat Allah Eén is en dat Hij ons heeft geschapen om Hem alleen aan tebidden. Ik zag dat goedheid voor jezelf en voor de mensheid alleen kon voortkomen uit de ultieme bron van goedheid, Allah.
Elk jaar heeft nieuwe zekerheid gebracht in mijn geloof. Mijn terugkeer naar de Islam was instinctief, een erkenning van het hart. Vervolgstudies tonen de ondoorgrondelijke diepte van het begrip van de menselijke natuur dat besloten ligt in de islamitische leerstellingen en de alomvattende hervorming die het teweegbrengt; bewijs op bewijs van zijn Goddelijke oorsprong.
Dat er geen tegenstrijdigheid is in zijn leerstellingen, toont de eenheid van Allah. Terwijl ik polytheïsme of de christelijke leer van de Drievuldigheid nooit kon accepteren, is de kennis van onze Almachtige en Al Barmhartige Schepper, die geen partner heeft, in overeenstemming met het menselijk verstand.
Bij de openlijke verklaring van: "Ik getuig dat er niemand is die aanbidding verdient behalve Allah, en ik getuig dat Mohammed, (moge de vrede en zegeningen van Allah over hem zijn), de dienaar en Boodschapper van Allah is" breidde het hart zich uit.
Een moslim is iemand die zich heeft overgegeven aan de wil van Allah, en door deze overgave komt er vrede. Een seculiere samenleving, die persoonlijke verlangens tot zijn God heeft gemaakt, kan er nooit voldoening vinden, omdat verlangen nooit vervuld zal worden. De jacht op materieel welzijn heeft geleid tot de uitbuiting van hele continenten en de vernietiging van het milieu.
De mens, als plaatsvervanger van Allah, kan niet arrogant over de aarde lopen, en moet de rechten van de Schepper en van alle schepping van Allah vervullen. De ware gelovige waardeert alle leven, verzet zich tegen onrecht, beschermt de zwakken, leidt een eenvoudig leven, tevreden met wat Allah voor hem heeft vastgesteld, moedigt goedheid aan, verbiedt kwaad, en blijft in voortdurende bewustwording van zijn Heer.
Men zou kunnen vragen: laat me zo iemand zien? Er zijn vele voorbeelden door de islamitische geschiedenis heen; maar zelfs zij zijn slechts vage reflecties van de laatste en finale Profeet van Allah, Mohammed, (moge de vrede en zegeningen van Allah over hem zijn). Men kan hem zien als een universele man, beschreven als "de levende Koran" door zijn vrouw. Zijn leven is het meest voorbeeldige leven met alle deugden, het is een der tekens van Allah. Zijn grootste mirakel, gegeven door Allah, de Koran, blijft onbeschadigd en ongeëvenaard, een uitdaging voor alle afwijkende denkbeelden tot het einde der tijden.
Iedereen die overweegt de islam te omarmen, zou niet moeten aarzelen om te denken aan negatieve reacties van vrienden, familie of van de samenleving als geheel. Degenen die je echt liefhebben, zullen je in de loop der tijd accepteren, en als je de leerstellingen van de Koran in je leven weerspiegelt, kunnen ze ook de islam accepteren. Zodra de waarheid wordt waargenomen, zou het ontkennen ervan zijn alsof we onszelf ontkennen.
Waarlijk toevluchtsoord is bij Allah en het echte leven is in het Hiernamaals. Om te sterven zonder ware geloof is om eeuwig onsuccesvol te zijn. De dood is zeker, terwijl de duur van ons leven niet is. Ook de eenheid en het gevoel van kameraadschap onder moslims is zodanig dat je je familie zou voelen tellen in miljoenen bij het verklaren van je islam.
De Profeet (moge de vrede over hem zijn) zei: "Religie is oprecht advies". Wij (zijn metgezellen) zeiden: "Tot wie?" Hij zei: "Tot Allah en Zijn boek, en Zijn Boodschapper, en tot de leiders van de moslims en hun gemeenschappelijke volk." (An-Nawawi's 40 Hadith)
Rob Wicks
[In het volgende artikel verwijst "NOI" naar de Nation of Islam, die ondanks de naam, een groep is die ver verwijderd is van de islam. -Red.]
Ik ben opgegroeid als Baptisten, in een gezin van predikanten, in het landelijke Mississippi. Ik ging naar de universiteit aan de Morehouse College in Atlanta, dus ik werd blootgesteld aan de NOI, maar ik had het geluk vrienden te worden met een orthodoxe moslim die me het verschil uitlegde tussen NOI en Islam, en het gebrek aan kennis dat de meeste NOI hebben van de ware Islam. Later, nadat ik de school had verlaten en ging werken, kreeg ik een internetaccount en begon ik enkele van de religies van de wereld te bestuderen. Ik was nooit echt een bijzonder religieus persoon geweest, vanwege mijn enigszins wetenschappelijke aard. Ik ben altijd op bewijs uit. Ik begon dieper in het christendom te duiken en bestudeerde het intensief op het web. Ik werd echter enigszins veracht door sommige inconsistenties in de Bijbel. Ik was vooral bezorgd over de Drie-eenheid, hoewel. Ik kon het gewoon niet zien. Het ene vers dat ik als het meest ondersteunend beschouwde (1 Johannes 5:7) was gedeeltelijk vervalst. Toen ik Matteüs 19:16-17 las, en Jezus (pbuh) zegt "Waarom noem je mij goed?, werd het me duidelijk dat hij zei dat hij niet goed was, en alleen God was. Maar de meeste christenen leken te denken dat Jezus op dat moment spottend was. Ik ontdekte dat ik oneerlijk zou moeten zijn om dit te accepteren.
Toen lachte het lot? me toe. Ik botste met mijn auto tegen een hert. Het was bijna een maand buiten gebruik. Gedurende die tijd was ik werkloos, maar ik had geld gespaard, dus ik kon leven (ik heb ook twee huisgenoten). Ik had nog steeds mijn internetaccount en besloot meer te bestuderen. Nadat ik de Bijbelse tegenstrijdigheden had bestudeerd, naast de inherente afgodendienst en de onschriftelijke aard van de Drie-eenheid, samen met andere dingen, verwierp ik het christendom als een religie. Zelfs Jezus leek het niet te onderwijzen, hij onderwees geloof in God. Ik ging een tijdje zonder enige religie, denkend dat het misschien allemaal een schandaal was. Ik heb een vriend die in de 5% NOI zit, en ik zag hoeveel hij de religie haatte, en ik besloot dat ik niet zo wilde zijn. Ik geloof dat God mijn geest openhield en mijn hart niet liet verharden tegen Hem, en ik bestudeerde de Islam. Alles leek gewoon te passen: een beredeneerd geloof dat zeer vroom was om ons op het rechte pad te houden, maar de verwerving van kennis niet verachtte (de predikanten thuis hielden ervan om zich tegen onderwijs te keren, alsof God onwetendheid verkiest). De Islam leek gemaakt te zijn voor mij. Een goede moslim was precies het soort persoon dat ik wilde zijn. Na nog een maand studie en gebed besloot ik dat als Mohammed (pbuh) geen profeet was, er dan nooit profeten hadden bestaan. Het moment van besluit kwam één nacht toen ik de Koran las en ik 21:30 las, en ik las over God die zijn schepping uitbreidde. Nu, ik was op een gegeven moment bijna astronoom geworden, en ik ben nog steeds geïnteresseerd, en deze verzen raakten me als een bijl. Ik werd bang voor God en wilde hem beter aanbidden.
Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen