Mannen die de Islam aannamen [M]
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Malik
Assalamalaikum broeders en zusters en niet-moslims.
Ten eerste wil ik beginnen te zeggen dat dit waar verhaal niet voor mijn eigen roem of bewondering is, maar voor de sake van mijn Heer en jullie Heer Allah. Alle lof zij Allah, de Heer der werelden, de Barmhartige, de Genadevolle Eigenaar van de dag des oordeels. Ik wil jullie iets herhalen dat ik heb gehoord: een reis van duizend mijlen begint met de eerste stap en dit is het eerste deel van mijn reis.
Mijn naam is Malik Mohammed Hassan en ik ben onlangs bekeerd tot de Islam. Toen ik naar de middelbare school ging, werd ik voor het eerst met de Islam in aanraking gebracht door het lezen van het boek Roots van Alex Haley. Het leerde me een beetje over de sterke wil die de meeste moslims bezitten, mezelf incluis. Het introduceerde me ook bij Allah. Ik had nog nooit van Allah in zijn ware vorm gehoord totdat ik dat boek las en ik was erg nieuwsgierig. Ik begon toen te lezen over The Nation Of Islam (specifiek Malcolm X) en het fascineerde me hoe toegewijd hij was aan Allah, vooral nadat hij de zelfdienende Nation Of Islam had verlaten. Het lezen over Malcolm deed me nadenken over een God die (voor een verandering) geen fysieke vorm of beperkingen had en, als een volledig blinde persoon, maakte het me verbonden met deze mensen: de mensen die Malcolm en Haley moslims noemden. Ik bleef lezen wat ik kon over de Islam, wat niet zo veel was als het zou moeten zijn. Mijn leesmateriaal was zeer beperkt omdat, zoals ik hierboven al zei: ik een volledig blinde persoon ben en het materiaal beschikbaar over de Islam in braille of op cassetteband was niet alleen erg weinig, maar ook erg algemeen. Ik geloof dat de reden was dat het materiaal waar ik toegang toe had niet door moslims was geschreven en het schilderde een beetje een donker beeld van de Islam. Ik denk dat de meeste literatuur die door christenen of niet-moslims over de Islam is geschreven, dat de meeste tijd doet. En ik wist niet dat er zelfs moslims in Halifax waren, dus ik wist uiteraard ook geen. Ik wist zelfs niet over de lokale islamitische vereniging totdat ik al moslim was.
Dus, ik las wat ik kon totdat mijn eerste jaar na de middelbare school, rond mei 1996, toen ik een telefoontje kreeg waarin werd gevraagd of ik wilde deelnemen aan een kamp voor blinden en slechtzienden, bekend in heel Canada als Score. Ik stemde ermee in en stuurde ze een curriculum vitae en loof zij Allah, ik werd aangenomen voor het werk.
In eerste instantie wilde ik eigenlijk niet gaan, maar iets bleef me vertellen dat het een goed idee zou zijn als ik ging. Dus, op 30 juni 1996 stapte ik aan boord van een vliegtuig van Nova Scotia naar Toronto en maakte ik mijn laatste reis als niet-moslim; ik wist het alleen nog niet.
Ik kwam in Toronto aan en in eerste instantie was alles nogal normaal... Het was op de tweede dag dat ik daar was, dat de reis van duizend mijlen echt begon.
Ik arriveerde op een zondag en de volgende dag ontmoette ik de persoon die Allah zou gebruiken met Zijn goddelijke macht om me te helpen leiden naar de prachtige Religie van de Islam. Ik ontmoette een zuster genaamd Rizvana en als ze dit leest, hoop ik dat ze niet boos op me wordt dat ik haar naam gebruik.
Toen ik haar ontmoette, wilde ik meteen met haar praten omdat ik haar naam leuk vond. Ik vroeg haar naar de oorsprong van haar naam en ze vertelde me dat het Arabisch was; dus vroeg ik haar of ze moslima was en ze antwoordde met ja. Ik begon meteen te vertellen wat ik al wist over de Islam, wat ongeveer tien seconden duurde. Ik begon haar vragen te stellen en ook te vragen om me over de Islam te vertellen.
Een bijzonder incident dat me te binnen schiet is toen alle arbeiders in het kamp naar een honkbalwedstrijd gingen en mijn zus en ik over de Islam begonnen te praten en de hele wedstrijd vrijwel misten.
Nou ja, we hebben ongeveer drie, misschien vier dagen aan en uit over de Islam gesproken en op vijf juli, als mijn geheugen me niet in de steek laat, werd ik een moslim. Mijn leven is sindsdien totaal anders. Ik kijk op dingen heel anders dan vroeger en ik voel me eindelijk onderdeel van een familie. Alle moslims zijn broers en zussen in de Islam, dus ik kan zeggen dat ik ongeveer 1,2 miljard broers en zussen heb, waar ik trots op ben om mee verbonden te zijn. Ik weet eindelijk hoe het is om nederig te zijn en een God aan tebidden die ik niet hoeft te zien.
Voor elke niet-moslim die dit leest, kijk het gewoon zo: het is goed om te leren, maar je weet nooit wanneer je getest wordt en als je niet in de klas bent tijdens het tentamen, ongeacht hoeveel je weet, krijg je nooit enige erkenning. Dus zoals ik al zei, het is goed om te leren, maar als je erkenning wilt, schrijf je dan in voor de klas. Met andere woorden, verklaar de shahada (getuigenis van geloof) en laat Allah je alles leren wat je moet weten. Geloof me, de beloning is het waard. Je kunt de beloning letterlijk de hemel noemen.
Als er iets goeds uit dit verhaal voortkomt, is alle lof aan Allah; alleen de fouten zijn mijn eigen verantwoordelijkheid.
Ik zou graag een deel van een hadith willen noemen dat een grote invloed op me heeft gehad, en dat is:
"Aanbid Allah alsof je Hem ziet en als je Hem niet ziet, weet dan dat Hij je ziet." - Sahih Muslim, Deel 1, Nummer 1
3 oktober 23, 1996
Michael Wolfe
Ik was niet op zoek naar een nieuwe religie
(Een fragment uit De hadj: Een Amerikaanse pelgrimstocht naar Mekka)
Na vijfentwintig jaar als schrijver in Amerika, wilde ik iets om mijn cynisme te verzachten. Ik was op zoek naar nieuwe termen om dingen te zien. De manier waarop men opgegroeid is, stelt bepaalde behoeften vast op dit gebied. Vanuit een pluralistische achtergrond legde ik van nature veel nadruk op de kwesties van racisme en vrijheid. Toen, in mijn vroege twintiger jaren, ging ik drie jaar in Afrika wonen. Tijdens deze periode, die voor mij vormgevend was, heb ik me behoorlijk omringd met zwarte mensen van verschillende stammen, met Arabieren, Berbers en zelfs Europeanen, die moslims waren. Over het algemeen deelden deze mensen niet de westerse obsessie met ras als sociale categorie. In onze ontmoetingen telde huidskleur vreemd genoeg zelden. Ik werd eerst verwelkomd en later beoordeeld op basis van mijn verdiensten. In tegenstelling hiermee classificeren Europeanen en Amerikanen, ondanks het ontbreken van racistische ideeën, mensen automatisch op basis van ras. Moslims classificeerden mensen op basis van hun geloof en hun daden. Ik vond dit transcendentaal en verfrissend. Malcolm X zag de redding van zijn natie daarin. "Amerika moet de Islam begrijpen", schreef hij, "omdat dit de enige religie is die het rasprobleem uit de samenleving doet verdwijnen".
Ik was ook op zoek naar een uitweg, van de isolerende termen van een materialistische cultuur. Ik wilde toegang krijgen tot een spirituele dimensie, maar de conventionele paden die ik als jongen had gekend, waren afgesloten. Mijn vader was Joods; mijn moeder christelijk. Vanwege mijn bastaardachtergrond had ik een voet in twee religieuze kampen. Beide geloven waren ongetwijfeld diepgaand. Toch vond ik de religie die een uitverkoren volk benadrukt onverdraaglijk; terwijl de andere, gebaseerd op een mysterie, me afstootte. Een eeuw eerder was de naam van mijn betovergrootmoeder aan moederszijde aangebracht in glas-in-lood in de Church of Christ op de High Street in Hamilton, Ohio.
Tegen de tijd dat ik twintig was, betekende dit niets voor me.
Dit waren de voorwaarden die mijn vroege leven me bood. Hoe meer ik er nu over nadacht, hoe meer ik terugkeerde naar mijn ervaringen in het moslim Afrika. Na twee terugreizen naar Marokko, in 1981 en 1985, begon ik te voelen dat Afrika, het continent, weinig te maken had met het evenwichtige leven dat ik daar vond. Het was niet, dat wil zeggen, een continent waar ik naar op zoek was, noch een instelling, ook niet. Ik was op zoek naar een kader waarmee ik kon leven, een vocabulaire van spirituele concepten die toepasbaar waren op het leven dat ik nu leidde. Ik wilde niet "handelen" in mijn cultuur. Ik wilde toegang krijgen tot nieuwe betekenissen.
Na een diner in de mid-Atlantische oceaan ging ik naar de badkamer om me te wassen. Tijdens mijn afwezigheid stond een quorum van Hasidim in de rij om buiten de deur te bidden. Toen ik klaar was, waren ze te verdiept om me op te merken. Toen ik uit de badkamer kwam, kon ik de hendel nauwelijks bedienen. Het betreden van het gangpad was uitgesloten.
Ik kon alleen maar staan met mijn hoofd in de hal, naar de ruggen van de congregatie staren. Ze hielden palm-formaat gebedenboeken vast en vormden een indrukwekkend figuur, terwijl ze de teksten op hun borstbeenderen tikten terwijl ze voorspelden. Langzaam maar zeker werden de bewegingen grilliger, als een milde, bobbelende vorm van rock and roll. Ik keek vanuit de badkamerdeur totdat ze klaar waren, en gleed toen terug het gangpad op naar mijn stoel.
We landden die nacht samen in Brussel. Bij het opnieuw instappen vond ik een weggeworpen Jiddische krant op een dienblad. Toen het vliegtuig opstijgde naar Marokko, waren ze verdwenen.
Ik wil hier niet suggereren dat mijn leven tijdens deze periode conform was aan een groot ontwerp. In het begin, rond 1981, werd ik gedreven door nieuwsgierigheid en een honger naar reizen. Mijn favoriete plek om naartoe te gaan, wanneer ik het geld had, was Marokko. Wanneer ik niet kon reizen, waren er boeken. Deze fascinatie bracht me in contact met een handvol schrijvers die gedreven werden door het exotische, auteurs die in staat waren tot zinnen als deze, van Freya Stark:
De voortdurende charme van Arabië is dat de reiziger daar zijn niveau vindt als een eenvoudig mens; de directheid van het volk, dodelijk voor het sentimentele of het pedante, zoals de minder ingewikkelde deugden; en het plezier van gewaardeerd worden om jezelf zou ik denken, kunnen worden toegevoegd aan de vijf redenen voor reizen die aan mij werden gegeven door Sayyid Abdulla, de horlogemaker; "om je zorgen achter je te laten; om in je levensonderhoud te voorzien; om kennis te vergaren; om goede manieren te oefenen; en om eerlijke mannen te ontmoeten".
Ik had geen lijst met eisen kunnen opstellen, maar ik had een redelijk idee van waar ik naar op zoek was. De religie die ik wilde, zou moeten zijn voor de metafysica zoals de metafysica is voor de wetenschap. Het zou niet worden beperkt door een smalle rationalisme of handelen in mysterie om zijn priesters te plezieren. Er zouden geen priesters zijn, geen scheiding tussen de natuur en de heilige dingen. Er zou geen oorlog met het vlees zijn, als ik het kon helpen. Seks zou natuurlijk zijn, niet de bron van een vloek op de soort. Ten slotte wilde ik wel een rituele component, een dagelijkse routine om de zintuigen te verscherpen en mijn geest te disciplineren. Bovenal wilde ik helderheid en vrijheid. Ik wilde niet redelijkheid opgeven om simpelweg een dogma te verwerven.
Hoe meer ik over de islam leerde, hoe meer het leek te voldoen aan wat ik zocht.
De meeste onderwijste West Europeanen die ik rond deze tijd kende, keken met argwaan naar elk sterk religieus klimaat. Ze classificeerden religie als politieke manipulatie, of ze wuifden het weg als een middeleeuws concept, en projecteerden er noties uit hun Europese verleden op.
Het was niet moeilijk om een bron te vinden voor hun meningen. Duizend jaar Westerse geschiedenis had ons genoeg goede redenen gegeven om een pad te betreuren dat door zoveel onwetendheid en slachting leidde. Van de Kinderen Kruistocht en de Inquisitie tot de vermorfelde geloften van nazisme en communisme tijdens onze eeuw, zijn hele landen uitgeput door geloof. Nietzsche’s angst, dat de moderne natiestaat een vervanging voor religie zou worden, is tragisch genoeg uitgekomen. Onze eeuw, zo leek het mij, eindigde in een tijdperk voorbij het geloof, waarin gelovigen leefden zoals agnosten.
Ongeacht de kerkelijke aansluiting, is seculier humanisme de lucht die westerlingen inademen, de lens waardoor we kijken. Zoals elke wereldbeeld, is deze kijkwijze doordringend en transparant. Het vormt de basis van onze brede identificatie met democratie en met de zoektocht naar vrijheid in al haar talloze en bekoorlijke vormen. Ondergedompeld in onze gedeelde preoccupaties, kan men gemakkelijk vergeten dat er andere levenswijzen op dezelfde planeet bestaan.
Ten tijde van mijn reis hielden 650 miljoen moslims, met een meerderheid in veertig landen, zich aan de formele leer van de Islam. Bovendien leefden er ongeveer 400 miljoen anderen als minderheden in Europa, Azië en de Amerika's. Met behulp van postkoloniale economie is de Islam in een kwestie van dertig jaar een belangrijke geloof geworden in West-Europa. Van de grote religies ter wereld was de Islam de enige die zijn gelederen uitbreidde.
Mijn politiek georiënteerde vrienden waren ontdaan door mijn nieuwe interesse. Ze verwarden vrijwel universeel de Islam met de machinaties van een handvol
Midden-Oosterse tirannen. De boeken die ze lasen, de nieuwe uitzendingen die ze bekeken, stelden de geloof voor als een reeks politieke functies. Er werd bijna niets gezegd over de spirituele praktijk. Ik vond het leuk om Mae West te citeren: "Wanneer je religie voor het lachen maakt, is de lach om jou."
Historisch gezien ziet een moslim de Islam als de finale, volwassen uitdrukking van een oorspronkelijke religie die teruggaat tot Adam. Het is net zo resoluut monotheïstisch als het Jodendom, wiens belangrijkste Profeten de Islam eert als schakels in een progressieve keten, die culmineert in Jezus en Mohammed. In essentie een boodschap van vernieuwing, heeft de Islam zijn steentje bijgedragen op het wereldtoneel om de vergeten zoetheid van het leven terug te brengen naar miljoenen mensen. Zijn boek, de Koran, deed Goethe opmerken: "Je ziet, deze leer faalt nooit; met al onze systemen kunnen we niet verder, en over het algemeen kan geen enkele man verder."
Historisch gezien beschouwt een moslim Islam als de finale, volwassen uitdrukking van een oorspronkelijke religie die teruggaat tot Adam. Het is net zo resoluut monotheïstisch als het Jodendom, wiens belangrijkste Profeten de Islam eert als schakels in een progressieve keten, die culmineert in Jezus en Mohammed. In essentie een boodschap van vernieuwing, heeft de Islam zijn rol op het wereldtoneel gespeeld om de vergeten smaak van het verloren geluk terug te brengen naar miljoenen mensen. Zijn boek, de Koran, deed Goethe opmerken: "Je ziet, deze leer faalt nooit; met al onze systemen kunnen we niet verder, en over het algemeen kan geen enkele man verder gaan".
Traditionele Islam wordt uitgedrukt door de praktijk van de vijf pijlers. Het verklaren van je geloof, gebed, aalmoezen geven en vasten zijn activiteiten die herhaaldelijk gedurende iemands leven worden nagestreefd. Voor zover de omstandigheden het toelaten, wordt elke moslim bovendien verplicht om eenmaal in zijn leven een pelgrimstocht naar Mekka te ondernemen. De Arabische term voor dit vijfde ritueel is Hadj. Geleerden relateren het woord aan het concept van *kasd*, "aspiratie", en aan de notie van mannen en vrouwen als reizigers op aarde. In westerse religies is pelgrimstocht een vestigiale traditie, een pittoresk, volkskundig concept dat vaak wordt gereduceerd tot een metafoor. Bij moslims daarentegen belichaamt de hadj een vitale ervaring voor miljoenen nieuwe pelgrims elk jaar. Ondanks de moderne inhoud van hun leven, blijft het een daad van gehoorzaamheid, een belijdenis van geloof en de zichtbare uitdrukking van een spirituele gemeenschap. Voor de meerderheid van de moslims is de hadj een ultiem doel, de reis van een levenstijd.
Als bekeerling voelde ik me verplicht om naar Mekka te gaan. Als verslaafde aan reizen kon ik me geen aantrekkelijker doel voorstellen.
Het jaarlijkse, maandlange vasten van Ramadan gaat ongeveer honderd dagen vooraf aan de hadj. Deze twee rituelen vormen een periode van verhoogd bewustzijn in de moslimmaatschappij. Ik wilde deze periode gebruiken. Ik had gelezen over de Islam; ik was lid geworden van een moskee nabij mijn huis in Californië; ik was een praktijk begonnen. Nu hoopte ik wat ik leerde te verdiepen door mezelf onder te dompelen in een religie waarin de Islam elk aspect van het bestaan doordringt.
Ik plande om in Marokko te beginnen, omdat ik dat land goed kende en omdat het traditionele Islam volgde en relatief stabiel was. De laatste plaats waar ik wilde beginnen was in een achterbuurt vol luidruchtige sekten. Ik wilde de mainstream volgen, het brede, kalme water.
Michael Yip
23, 1996 Ik werd in 1995 geïntroduceerd in de Islam door een Egyptische klasgenoot die het voorgaande jaar naar Nieuw-Zeeland was gekomen en die in mijn Scheikunde klas was geplaatst. Ik had voor dit moment geen religie, hoewel ik denk dat ik een niet-praktiserende christen was, omdat ik naar zondagsschool ging toen ik jong was (maar voornamelijk om Chinees te leren, mijn moedertaal, in plaats van religie). Sterker nog
Ik was weinig geïnteresseerd in wat me werd geleerd, maar ik heb op geen enkel moment de notie van een hogere macht (d.w.z. Allah, of God) uitgesloten.
Vanwege mijn achtergrond in religie wist ik niet veel over religies anders dan christendom en boeddhisme. Mijn ouders zijn boeddhisten, maar mijn kennis daarvan was zo zwak dat ik pas een paar jaar geleden de juiste naam voor hun religie wist. Dus was ik naïef toen ik mijn klasgenoot, Muhammed, ontmoette.
Gedurende de eerste paar weken plaatte een andere klasgenoot van mij voortdurend Muhammed over zijn religie, stelde hij suggestieve vragen en dergelijke. Ik raakte daardoor geïnteresseerd in sommige van de dingen die deze andere klasgenoot, James, suggereerde. Dus begon ik met Muhammed te praten over deze religie genaamd Islam, en we raakten snel vertrouwd.
Ik vroeg om een Koran te zien, maar vond het niet voor elkaar om deze te lezen tijdens een druk schooljaar. Dus toen de werkdruk iets minder werd, ging ik naar mijn vriend zijn vader, die onze lokale imam is. Hij sprak uitgebreid met mij over de Islam en plantte een zaadje dat, met de zegen van Allah, binnen een paar maanden uitgroeide tot een sterke moslim, alhumdulillah. Ik heb de shahada afgelegd in november 1995.
Ik word vaak gevraagd waarom ik tot de Islam ben gekomen. De vraag lijkt logisch en eenvoudig, maar eigenlijk vind ik het nog steeds de moeilijkste vraag om te beantwoorden, zelfs al ben ik hem zo vaak al te horen gesteld. Je ziet, ik zag veel dingen in de Islam die ik aansprak. Daaronder bevonden zich de sterke broederschap en zusterschap in de Islam, de manier waarop medemoslims voor elkaar zorgden, en de logica in de Islam. De logica in het dragen van hijab om af te zien van dat wat haram is, de logica in het verbieden van alcohol, dat meer schade aanricht dan het ooit geneest, en de logica in veel andere gebieden van ons leven. Ik ben erachter gekomen dat veel mensen die bekeren tot de Islam vinden dat ze er meteen goed bij passen. Inderdaad was dit ook bij mij het geval. Komend uit een kafir land zoals Nieuw-Zeeland (ik heb hier het grootste deel van mijn leven gewoond), is het zeldzaam voor een persoon om religieus zo goed te zijn als ik, alhumdulillah, masha Allah. Je ziet, alhumdulillah, heb ik in mijn hart de intentie gemaakt nooit te drinken in mijn leven, en dat heb ik ook nooit gedaan; heb ik de intentie gemaakt niet te ontijken, zelfs al ontikten of planden om te ontijken iedereen om me heen op school. Dus je ziet, alhumdulillah, heeft Allah mij vanaf het begin gezegend, en ik voelde dat de Islam de volgende voor de hand liggende stap voor mij was in mijn leven.
Ik besloot in november 1995, met aanmoediging van enkele broeders en zusters op het internet, de shahada af te leggen als een eerste stap in de Islam, en vervolgens verdere stappen te zetten om meer te leren over de Islam, immers we bevinden ons allemaal in een constante staat van leren over de Islam. Alhumdulillah ben ik sindsdien langzaam maar zeker vooruitgegaan, en heb ik enkele surats uit de Koran geleerd tijdens een zeer druk schooljaar. Allah heeft mij vorig jaar met enkele verbazingwekkende resultaten gezegend, alhumdulillah, en nu wil ik mijn Allah bedanken door de tijd die ik besteed aan het leren van de Koran en over de Islam dit jaar te vergroten, insha Allah, terwijl ik solliciteer naar een geneeskunde opleiding. Moge Allah mij de kracht geven, insha Allah, om volgend jaar geneeskunde school te betreden. Moge Allah ons allen helpen om meer te leren over de Islam, en laten we ons allen toespannen om ons leven op de juiste manier te leven, en de ene ware en zeker rechte weg te volgen, die van de Islam. Ameen.
Mike LoPrete
Ik denk dat een beetje achtergrondinformatie over mezelf voordat ik mijn verhaal vertel, gepast is. Mijn naam (zoals staat vermeld aan de bovenkant van de post) is Mike LoPrete, en ik ben een 19-jarige student. Ik ben katholiek geboren, christelijk opgevoed en woonde in het middenwesten van Amerika, waar het bijna uitsluitend christelijk is (zakken van joden, moslims en hindoes, maar dat zijn hier grotendeels verwaarloosde gemeenschappen). Pas toen ik zelf het initiatief nam, leerde ik over de islam op een onbevooroordeelde manier (mijn moeder heeft gezegd over Egypte dat "als je verkeerd niest, ze je in de gevangenis gooien" en concludeert op basis van de huidige situatie in Pakistan dat het een 'God-verlaten' land is)... Ik ben in hart en nieren zowel een mysticus als een academicus tegelijkertijd; aan de ene kant ben ik intens nieuwsgierig naar de wereld en accepteer ik over het algemeen "ik weet het niet" niet als antwoord, maar aan de andere kant neig ik ernaar de mysteries en verrassingen van deze wereld te omarmen.
Ik ben ongeveer anderhalf jaar geleden begonnen met het leren over de islam, niets al te diepgaands, en ik dacht zeker niet dat ik zou gaan bekeren. Ironisch genoeg ging ik door een periode van spirituele vernieuwing; ik was een paar tienerjaren agnostisch en dacht dat ik het christendom had 'herontdekt', zo te zeggen. Maar mijn hele leven heb ik problemen gehad met sommige dingen over het christendom. Ik kreeg het idee van de drie-eenheid niet, of dat Jezus zowel volledig mens als volledig God was tegelijkertijd. Als Jezus God was, waarom bad hij dan tot God, en waarom zei hij 'God, waarom hebt u mij verlaten?' toen hij op het kruis stond? Het maakte geen zin, en het leek me niet juist. Ik ben een student religie aan mijn universiteit, en aangezien de meeste aandacht uitgaat naar het christendom, heb ik er veel over geleerd, en hoe dieper ik doordrong, hoe meer problemen ik kreeg.
En toen begon ik meer te leren over de islam. Ik ontmoette iemand online op een dag (14 januari 1999, ik zal die dag altijd herinneren), en ze was een moslimmeisje van mijn leeftijd die gewoon iemand nodig had om mee te praten omdat ze een moeilijke tijd doormaakte. Terwijl ik haar hielp, begonnen we goede vrienden te worden en begonnen we over de islam te praten. Ze had me in principe verteld over de 5 pijlers, over de Koran, hoe deze vergelijkbaar is met het christendom, enz... mijn academische passie werd aangewakkerd, ik had geen einde aan mijn vragen, en ze gaf me altijd een direct antwoord dat voortkwam uit haar hart, in plaats van van de persoonlijke dogma's die anderen haar voordroegen. Ik heb er deze zomer mee doorgebracht om er meer over te bestuderen, maar tegen juni of zo was ik er redelijk in getrokken. Ik sprak de shahada aan in het begin van oktober, ik kan me de dag niet precies herinneren, maar tegen die tijd had ik de islam al omarmd.
Ik ben momenteel nog steeds de islam aan het bestuderen, het memoriseren van de gebeden en hopelijk een soera of twee voor de Ramadan, beginnend met het leren van Arabisch en het lezen van enkele van de hadith. Het is echt een opwindende tijd op dit moment, maar ik maak me nog steeds zorgen over de vraag of mijn familie me zal accepteren (ze zijn allemaal behoorlijk religieuze christenen, en ik heb het hen nog niet verteld) en vragen die op tijd zullen worden beantwoord.
Alvast bedankt voor het nemen van de tijd om mijn zwakpzige gedachten te lezen.
Mike LoPrete
Mike Tyson keert ten slotte vrij terug
Agence France-Presse, Indianapolis
Maart 26,1995
MIKE Tyson, gisteren vrijgelaten, na drie jaar gevangenisstraf voor verkrachting, vertrok naar huis nadat hij een moskee had bezocht voor gebedsdiensten in zijn nieuwe geloof.
De voormalig wereldkampioen zwaargewicht werd net voor zonsopgang vrijgelaten, terug naar de vrijheid terwijl hij een islamitische gebedsmuts droeg en rechtstreeks naar het nabijgelegen Islamic Center of North America ging.
"Ik ben erg blij om eruit te zijn en op weg naar huis", aldus een verklaring van Tyson. "Ik wil iedereen bedanken voor hun steun. Ik zal in de toekomst meer te zeggen hebben. Ik zie jullie allemaal snel."
Tyson, die op 30 juni 29 jaar wordt, heeft de minimale straf van drie jaar uitgezeten voor de verkrachting in 1991 van beauty pageant-deelnemer Desiree Wasgington.
Tyson werd omringd door lijfwachten en vergezeld door promotor Don King terwijl hij liep van het Indiana Youth Center naar een wachtende limousine.
Er werd slechts een kort glimp van Tyson gezien en dat was voornamelijk zijn hoofd, waarop een witte moslim bedekking zat. Tyson was gedoopt tot christen door Reverend Jesse Jackson.
"Zolang er een relatie met God is, dat is het belangrijkste," zei Reverend Charles Williams, een vertrouweling van Tyson tijdens zijn gevangenisstraf. "Wat Mike wil, daar zijn we blij mee."
Tyson zou volgen in de voetsporen van Cassius Clay als een voormalig kampioen die gedurende drie prima jaren uit de ring werd gedwongen en die bekeerde tot de Islam tijdens zijn congé. Clay werd verbannen uit het boksen vanwege weigering om te dienen.
Clay veranderde zijn naam in Mohammed Ali 25 jaar geleden en herwon zijn wereldtitel. Tyson zou naar verluidt zijn naam veranderen in Malik Abdul Aziz. In het Arabisch betekent Malik "koning" of "heerser" terwijl Abdul Aziz betekent "dienaar van de Almachtige."
De spirituele adviseur van Tyson zei dat hij bad met Mohammed Ali, rapster M.C. Hammer en Don King in de moskee.
Een van de mensen die de gebedsdienst bijwoonden zei dat er ongeveer 400 aanbidders aanwezig waren. Zij zeiden dat er een speciaal dankgebed voor Tyson werd uitgesproken.
Ongeveer 200 journalisten van over de hele wereld stonden aan beide zijden van de hoofdingang van de gevangenis om Tyson's vrijlating om 6:15 uur te registreren. Vier helikopters volgden Tyson's reis vanaf het moment van zijn vrijlating. Tyson's gevolg haalde 110 mph (176 km/h) op snelwegen.
De lucht was helder en de temperaturen lagen nabij het vriespunt toen Tyson de limousine instapte. Hij ging langs een openlucht gebedswake aan de overkant van de straat van de gevangenis, die snel uiteenliep toen het duidelijk werd dat Tyson niet zou verschijnen.
Tyson bracht ongeveer 45 minuten door in de moskee en werd vervolgens naar het nabijgelegen Indianapolis International Airport gebracht. Hij stapte op een privéjet naar Southington, Ohio, en zijn landgoed daar.
"De man heeft zijn schuld betaald en het is tijd om hem thuis te verwelkomen," zei Ruth Bernard, een buurvrouw van Tyson in de Cleaveland voorstad waar gele linten aan bomen hingen in afwachting van Tyson's terugkeer.
Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen