Mannen die de Islam aannamen [L-M]

✦

Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.

Lord Headley Al-Farooq (Engeland)
Peer, Statenman en Auteur

Over de Auteur:

Lord Headley al-Farooq (Rt. Hon. Sir Rowland George Allanson) werd geboren in 1855 A.D. en was een vooraanstaande Britse peer, staatsman en auteur. Opgeleid in Cambridge, werd hij in 1877 een peer, diende in het leger als kapitein en later als luitenant-kolonel in het 4e bataljon van de North Minister Fusiliers. Hoewel hij van beroep ingenieur was, had hij een brede literaire smaak. Een tijdlang was hij redacteur van de "Salisbury Journal". Hij was ook de auteur van verschillende boeken, waarvan het bekendste "A Western Awakening to Islam" is. Lord Headley bekeerde zich tot de Islam op 16 november 1913(8) en nam de islamitische naam Shaikh Rahmatullah al-Farooq aan. De Lord was een veelreiziger en bezocht India in 1928.

Het is mogelijk dat sommige van mijn vrienden zich zullen voorstellen dat ik beïnvloed ben door moslims; maar dat is niet de oorzaak, want mijn huidige overtuigingen zijn uitsluitend het resultaat van vele jaren van denken. Mijn daadwerkelijke gesprekken met opgeleide moslims over het onderwerp religie begonnen pas een paar weken geleden, en hoeft het gezegd te worden, ik ben blij te ontdekken dat al mijn theorieën en conclusies volledig in overeenstemming zijn met de Islam.

Bekering, volgens de Koran, moet voortkomen uit vrije keuze en spontaan oordeel, en nooit worden bereikt door middel van dwang. Jezus bedoelde hetzelfde toen hij tot zijn discipelen zei: "En wie u niet ontvangt, noch naar u luistert, wanneer u vertrekt daar ... (St. Marcus, vi, 2)."

Ik heb heel veel voorbeelden gekend van ijverige protestanten die het voor hun plicht hielden om Romeinse Katholieke huizen te bezoeken om 'bekeerlingen' te maken van de bewoners. Een dergelijk irritant en onvriendelijk gedrag is uiteraard zeer verwerpelijk en heeft altijd tot veel slecht gevoel geleid - het zaaien van tweedracht en het negeren van de religie. Het spijt me te bedenken dat christelijke zendelingen ook deze methoden hebben geprobeerd met hun moslimbroeders; hoewel ik er niet aan denk waarom ze zouden proberen
om te bekeren wie al betere christenen zijn dan zijzelf? Ik zeg 'betere christenen' met opzet, omdat de naastenliefde, tolerantie en geestelijke openheid in de Islam dichter bij wat Christus zelf onderwees, komen dan de enigszins beperkte leerstellingen van de verschillende christelijke kerken.

Om één voorbeeld te nemen: het Athnasiaanse Geloof, dat de Drie-eenheid op een zeer verwarrende manier behandelt. In dit Geloof, dat zeer belangrijk is en definitief een van de fundamentele leerstellingen van de 'Kerken' behandelt, wordt heel duidelijk vastgelegd dat het het Katholieke geloof vertegenwoordigt, en dat als we hierin niet geloven, we eeuwig zullen omkomen. Vervolgens wordt ons verteld dat we over de Drie-eenheid moeten denken als we gered willen worden - met andere woorden dat het idee is van een God die we in één adem aanbidden als barmhartig en almachtig en in de volgende adem die we beschuldigen van onrecht en wreedheid, kwaliteiten die we zouden toeschrijven aan de meest bloeddorstige menselijke tiran. Alsof God, Die voor alles en boven alles is, op welke manier beïnvloed zou worden door wat een arme sterfelijke 'denkt over de Drie-eenheid'.
Hier is een ander voorbeeld van gebrek aan naastenliefde. Ik ontving een brief - het was over mijn neiging tot de Islam - waarin de schrijver me vertelde dat als ik niet in de Goddelijkheid van Christus geloofde, ik niet gered kon worden. De vraag van de Goddelijkheid van Christus leek me nooit zo belangrijk als die andere vraag: 'Heeft hij Gods boodschap aan de mensheid gebracht?' Nu als ik twijfel zou hebben over dit laatste punt, zou dat me veel zorgen baren, maar dank God, ik heb geen twijfels, en ik hoop dat mijn geloof in Christus en zijn geïnspireerde leerstellingen zo sterk is als dat van welke andere moslim of christen dan ook. Zoals ik vaak al eerder heb gezegd, de Islam en het christendom, zoals Christus zelf onderwees, zijn zusterreligies, slechts gescheiden door dogma's en formaliteiten die heel goed kunnen worden afgeschaft.

Hier is een ander voorbeeld van gebrek aan goeddadigheid. Ik ontving een brief – het was een uiting van mijn neiging tot de Islam – waarin de schrijver me vertelde dat als ik niet in de Goddelijkheid van Christus geloofde, ik niet gered kon worden. De kwestie van de Goddelijkheid van Christus leek me nooit zo belangrijk als die andere kwestie: 'Heeft hij Gods boodschap aan de mensheid gebracht?' Nu, als ik twijfel zou hebben over dit laatste punt, zou dat me veel zorgen baren, maar dank zij God, heb ik geen twijfels, en ik hoop dat mijn geloof in Christus en zijn geïnspireerde leerstellingen zo sterk is als dat van enig ander moslim of christen. Zoals ik vaak al eerder heb gezegd, de Islam en het Christendom, zoals onderwezen door Christus zelf, zijn zusterreligies, slechts gescheiden door dogma's en formaliteiten die heel goed achterwege gelaten zouden kunnen worden.

Vandaag de dag zijn mensen geneigd atheïst te worden wanneer hen wordt gevraagd zich te abonneren op dogmatische en intolerante overtuigingen, en er is ongetwijfeld een verlangen naar een religie die appelleert aan de intelligentie als ook aan de gevoelens van mensen. Wie heeft er ooit gehoord van een moslim die atheïst wordt? Er kunnen wel wat gevallen zijn geweest, maar ik betwijfel het ten zeerste.

Er zijn duizenden mensen -- en vrouwen ook, geloof ik -- die in hun hart moslim zijn, maar conventie, angst voor negatieve opmerkingen en de wens om bezorgdheid of verandering te vermijden, hen ervan weerhouden om openlijk toe te geven dat dat zo is. Ik heb die stap gezet, hoewel ik me er heel goed van bewust ben dat veel vrienden en familieleden nu naar me kijken als een verloren ziel en iemand die niet meer gebeden moet worden. En toch
ben ik in mijn overtuigingen nog steeds dezelfde als twintig jaar geleden; het is de openlijke uitspraak die hun goedkeuring heeft verloren.

Nadat ik kort enkele van de redenen heb gegeven voor het aannemen van de leerstellingen van de Islam, en ik heb uitgelegd dat ik me door die daad zelf een veel betere christen beschouw dan ik was, kan ik alleen maar hopen dat anderen het voorbeeld volgen -- wat ik eerlijk geloof een goed voorbeeld is -- dat geluk zal brengen aan iedereen die de stap beschouwt als een stap vooruit in plaats van een stap die op enigerlei wijze vijandig is tegenover het ware christendom.
Uit "Islam, Our Choice"

Malcolm X

Mijn Reis naar de Islam: Malcolm X, maar eigenlijk El-Hajj Malik al-Shabazz

Malcolm X - een Islamitisch perspectief

Geadapteerd uit de brochure Malcolm X: Waarom ik de Islam omarmde door Yusuf Siddiqui. Citaten zijn ontleend aan The Autobiography of Malcolm X as told to Alex Haley.

Malcolm X Tijdlijn

Mei 19, 1925 - Geboren als Malcolm Little in Omaha, Nebraska

1940 - Stopt met school op de leeftijd van 15

1946 - Gevlucht voor inbraak en naar de gevangenis gestuurd

1949 - 1951 - Studiert de Nation of Islam

1952 - Verlaat de gevangenis, wijdt zichzelf aan de Nation of Islam, verandert naam in Malcolm X

Jan. 14, 1958 - Trouwt met Betty X

Dec. 4, 1963 - Geschorst van de Nation of Islam

Maart 1964 - Verlaat Nation of Islam, start de Muslim Mosque, Inc.

Apr. 22, 1964 - Maakt zijn hadj en wordt El-Hajj Malik al-Shabazz

Jun. 28, 1964 - Vormt de Organization of Afro-American Unity

Jul. 17, 1964 - Spreekt bij de Organisatie van Afro-Amerikaanse Eenheid in Caïro

Aug. 13, 1964 - De Amerikaanse State en Justice Departments merken zijn invloed op Afrikaanse leiders bij de V.N. op

Feb 21, 1965 - Al Hajj Malik vermoord in New YorkVroege Jeugd

Op 19 mei 1925 werd Malcolm Little geboren in Omaha, Nebraska, bij Reverend Earl en Louise Little. Rev. Little, die geloofde in zelfbeschikking en werkte aan de eenheid van zwarte mensen. Malcolm werd opgevoed in een omgeving van etnisch bewustzijn en waardigheid, maar geweld werd ontketend door witte racisten die zwarte mensen zoals Rev. Little wilden stoppen met het prediken van de zwarte zaak.

De geschiedenis van Malcolms toewijding aan zwarte mensen, net als die van zijn vader, kan zijn gemotiveerd door een lange geschiedenis van onderdrukking van zijn familie. Als jong kind werden Malcolm, zijn ouders, broers en zussen beschoten, uit hun huis verbrand, lastiggevallen en bedreigd. Dit culmineerde in de moord op zijn vader door witte racisten toen Malcolm zes jaar oud was.

Malcolm stopte met school op vijftienjarige leeftijd. Door de straten te leren kennen, raakte Malcolm bekend met hoodlums, dieven, heroïnehandelaars en pimps. Gevlucht voor inbraak op twintigjarige leeftijd, bleef hij in de gevangenis tot hij zevenentwintig was. Tijdens zijn verblijf in de gevangenis probeerde hij zichzelf te onderwijzen. Bovendien leerde hij tijdens zijn periode in de gevangenis over en sloot hij zich aan bij de Nation of Islam, waarbij hij de leerstellingen van Elijah Muhammed volledig bestudeerde. Hij werd in 1952, een veranderd man, vrijgelaten.

De 'Nation of Islam'

Na zijn vrijlating ging Malcolm naar Detroit, sloot zich aan bij de dagelijkse activiteiten van de sekte aan en kreeg instructie van Elijah Mohammed zelf. Malcolms persoonlijke toewijding hielp de organisatie landelijk uit te bouwen, terwijl hij er zelf een internationale figuur mee werd. Hij werd geïnterviewd in grote televisieprogramma's en door tijdschriften, en sprak over het hele land op verschillende universiteiten en andere fora. Zijn kracht zat in zijn woorden, die zo levendig de benarde situatie van zwarten beschreven en blanken krachtig beschuldigden. Wanneer een blanke persoon opmerkte dat sommige universiteit in het Zuiden zwarte studenten had ingeschreven zonder bajonetten, reageerde Malcolm met minachting:

Wanneer ik "gleed," sprong de presentator van het programma op de aas: "Ahhh! Inderdaad, meneer Malcolm X -- u kunt niet ontkennen dat dit een vooruitgang is voor uw ras!"

Toen trok ik aan de hengel. "Ik kan me om niet heen draaien zonder te horen over een 'burgerrechtenvooruitgang'! Blanken lijken te denken dat de zwarte man 'halleluja' zou moeten schreeuwen! Vierhonderd jaar heeft de blanke man zijn voetlange mes in de rug van de zwarte man gehad -- en nu begint de blanke man de mes te wiebelen, misschien zes inch! De zwarte man moet daar dankbaar voor zijn? Waarom, als de blanke man de mes eruit trok, zou het nog steeds een litteken achterlaten!"

Hoewel Malcolms woorden vaak stikten met de onrechtvaardigheden tegen zwarten in Amerika, hielden de eveneens racistische opvattingen van de Nation of Islam hem ervan om enige blanken als oprecht of in staat te beschouwen om de situatie te helpen verbeteren. Twaalf jaar lang predikte hij dat de blanke man de duivel was en de "Eerwaarde Elijah Mohammed" de boodschapper van God. Helaas richten de meeste beelden van Malcolm tegenwoordig zich op deze periode van zijn leven, hoewel de transformatie die hij op het punt stond te ondergaan hem een heel ander, en belangrijker, bericht voor het Amerikaanse volk zou geven.

De overgang naar de ware Islam

Op 12 maart 1964, gedreven door interne jaloezie binnen de Nation of Islam en onthullingen van de seksuele immoraliteit van Elijah Mohammed, verliet Malcolm de Nation of Islam met de intentie om zijn eigen organisatie te starten:

Ik voel me als een man die tot op zekere hoogte slaperig is geweest en onder controle van iemand anders staat. Ik voel dat wat ik nu denk en zeg, voor mezelf is. Vroeger was het voor en door de begeleiding van een ander, nu denk ik met mijn eigen geest.

Malcolm was achtendrieëndertig jaar oud toen hij de Nation of Islam van Elijah Mohammed verliet. Terugkijkend op wat er voorafgaand aan zijn vertrek is gebeurd, zei hij:

Op de een of andere college- of universiteit, meestal in de informele bijeenkomsten nadat ik had gesproken, zouden er doorgaans een tiental mensen met een over het algemeen blanke huidskleur naar me toe komen, zich identificeren als Arabische, Midden-Oosterse of Noord-Afrikaanse moslims die toevallig op bezoek waren, studeerden of in de Verenigde Staten woonden. Ze hadden me verteld dat, ondanks mijn beschuldigende uitspraken over blanken, ze vonden dat ik oprecht was in het beschouwen van mezelf als een moslim -- en ze vonden dat als ik werd blootgesteld aan wat ze altijd "ware islam" noemden, ik het "zou begrijpen en omarmen." Automatisch, als een volgeling van Elijah, had ik getwijfeld wanneer dit werd gezegd. Maar in de privacy van mijn eigen gedachten, na verschillende van deze ervaringen, vroeg ik me toch af: als men oprecht is in het belijden van een religie, waarom zou men dan moeten aarzelen om zijn kennis van die religie te verbreden?

Degenen orthodoxe moslims die ik had ontmoet, de ene na de andere, hadden me aangeraden om Dr. Mahmoud Youssef Shawarbi te ontmoeten en met hem te praten. . . . Toen op een dag werden Dr. Shawarbi en ik geïntroduceerd door een krantenman. Hij was hartelijk. Hij zei dat hij me in de pers had gevolgd; ik zei dat ik van hem op de hoogte was gesteld, en we spraken vijftien of twintig minuten. We moesten allebei vertrekken om afspraken te maken die we hadden, toen hij me iets vertelde waarvan de logica nooit uit mijn hoofd zou verdwijnen. Hij zei: "Geen man heeft volmaakt geloofd totdat hij voor zijn broer wenst wat hij voor zichzelf wenst."

Het effect van de pelgrimstocht

Malcolm gaat verder over de hadj:

De pelgrimstocht naar Mekka, bekend als de hadj, is een religieuze verplichting die elke orthodoxe moslim, indien in staat, ten minste één keer in zijn of haar leven vervult.

De Heilige Koran zegt het, "De bedevaart naar de Gebouwde [van de profeet Abraham] is een plicht die mensen Allah verschuldigd zijn; wie in staat is, maakt de reis." (3:97)

Allah zei: En verkondig aan de mensheid de hadj. Zij zullen te voet en op elke kameel tot jullie komen, zij zullen van alle verre plaatsen komen. (22:27).

Elk van de duizenden op de luchthaven, die op weg waren naar Jeddah, was op deze manier gekleed. Je kon een koning of een boer zijn en niemand zou het merken. Sommige machtige personen, die discreet aan me werden gewezen, droegen hetzelfde als ik. Zodra we zo gekleed waren, begonnen we af en toe "Labbayka! (Allahumma) Labbayka!" te roepen (Hier kom ik, O Heer!). In het vliegtuig zaten mensen van alle kleuren, van wit tot zwart, bruin, rood en geel, mensen met blauwe ogen en blond haar, en mijn kroesrode haar – allemaal samen, broeders! Allen eerbiedigden dezelfde God, en allen brachten op hun beurt evenveel eer aan elkaar. . . .

Dat was toen ik voor het eerst begon de "blanke man" te heroverwegen. Het was toen ik voor het eerst begon te beseffen dat "blanke man," zoals het algemeen wordt gebruikt, primair niet de huidskleur beschrijft; het beschreef primair houdingen en daden. In Amerika betekende "blanke man" specifieke houdingen en daden ten opzichte van de zwarte man, en ten opzichte van alle andere niet-blanke mannen. Maar in de moslimwereld had ik gezien dat mannen met een blanke huidskleur oprecht broederlijker waren dan wie ik ooit had ontmoet. Die ochtend was het begin van een radicale verandering in mijn hele kijk op "blanke" mannen.

Er waren tienduizenden pelgrims, van over de hele wereld. Ze waren van alle kleuren, van blauwogige blonden tot zwartgehuidde Afrikanen. Maar we namen allemaal deel aan hetzelfde ritueel, waarbij een geest van eenheid en broederschap werd getoond die mijn ervaringen in Amerika me hadden doen geloven dat het nooit tussen de witte en de niet-witte man zou kunnen bestaan... Amerika moet de Islam begrijpen, omdat dit de enige religie is die het rasprobleem uit de samenleving doet verdwijnen. Gedurende mijn reizen in de moslimwereld heb ik mensen ontmoet, met wie ik heb gesproken en zelfs heb gegeten, die in Amerika als wit zouden worden beschouwd – maar de "witte" houding was uit hun gedachten verwijderd door de religie van de Islam. Ik heb nog nooit eerder oprecht en waar broederschap gezien, beoefend door alle kleuren samen, ongeacht hun kleur.

Malcolm's nieuwe visie op Amerika

Malcolm gaat verder:

Elke uur hier in het Heilige Land stelt me in staat om meer spirituele inzichten te krijgen in wat er in Amerika gebeurt tussen zwart en wit. De Amerikaanse Afro-Amerikaan kan nooit de schuld krijgen van zijn raciale vijandigheid – hij reageert slechts op vierhonderd jaar bewuste racisme van de Amerikaanse witte mannen. Maar omdat racisme Amerika de kant op leidt van de zelfvernietiging, geloof ik, op basis van de ervaringen die ik met hen heb gehad, dat de witte mannen van de jongere generatie, op de colleges en universiteiten, de tekst aan de muur zullen zien en dat velen van hen zich zullen wenden tot het spirituele pad van de waarheid – de enige manier voor Amerika om de ramp te vermijden die racisme onvermijdelijk tot gevolg zal hebben.

. . .

Ik geloof dat Allah nu de wereldwijde 'christelijke' witte samenleving haar laatste kans geeft om te berijden en boete te doen voor de misdaden van het uitbuiten en tot slaaf maken van de niet-witte volkeren van de wereld. Het is precies zoals toen Allah Farao een kans gaf om te berijden. Maar Farao bleef volharden in zijn weigering om recht te doen aan degenen die hij onderdrukte. En, we weten, vernietigde Allah uiteindelijk Farao.

Ik zal het diner bij de woning van Azzam met Dr. Azzam nooit vergeten. Hoe meer we spraken, hoe meer zijn enorme reservoir aan kennis en de verscheidenheid ervan leken te kennen geen grenzen. Hij sprak over de raciale afkomst van de nakomelingen van Mohammed (PBUH) de Profeet, en hij liet zien hoe ze zowel zwart als wit waren. Hij wees er ook op dat kleur, en de problemen van kleur die in de moslimwereld bestaan, alleen bestaan waar en in de mate waarin dat gebied van de moslimwereld beïnvloed is door het Westen. Hij zei dat als men verschillen aantrof op basis van houding ten opzichte van kleur, dit rechtstreeks de mate van westerse invloed weerspiegelde.

De eenheid van de mens onder één God

Het was tijdens zijn hadj dat hij begon met het schrijven van brieven aan zijn loyale assistenten bij de pas opgerichte Moslimmoskee in Harlem. Hij vroeg dat zijn brief gedubbeldupeerd en verspreid zou worden aan de pers:

Noch nooit heb ik zo’n oprecht gastvrijheid en de overweldigende geest van ware broederschap gezien, zoals die hier wordt beoefend door mensen van alle kleuren en rassen in dit oude Heilige Land, het Huis van Abraham, Mohammed, en alle andere Profeten van de Heilige Schrift. De afgelopen week ben ik sprakeloos en betoverd geweest door de vriendelijkheid die ik overal om me heen zie, getoond door mensen van alle kleuren. .

. .

U kunt geschokt zijn door deze woorden van mij. Maar tijdens deze hadj heb ik gezien en ervaren, en dat heeft me gedwongen om veel van mijn voorheen aangehouden denkpatronen te herschikken, en enkele van mijn eerdere conclusies terzijde te schuiven. Dit was niet moeilijk voor mij. Ondanks mijn sterke overtuigingen ben ik altijd een man geweest die probeert de feiten onder ogen te zien, en de realiteit van het leven te accepteren zoals nieuwe ervaringen en nieuwe kennis het onthullen. Ik heb altijd een open geest gehad, wat noodzakelijk is voor de flexibiliteit die hand in hand moet gaan met elke vorm van intelligente zoektocht naar de waarheid.

Gedurende de afgelopen elf dagen hier in de moslimwereld heb ik gegeten van hetzelfde bord, gedronken van hetzelfde glas, en geslapen in hetzelfde bed (of op dezelfde mat) – terwijl ik bad tot dezelfde God – met mede-moslims, wier ogen de blauwste van blauw waren, wier haar het blondste van blond was, en wier huid de witste van wit was. En in de woorden, en in de daden, en in de daden van de "witte" moslims, voelde ik dezelfde oprechtheid die ik voelde onder de zwarte Afrikaanse moslims van Nigeria, Soedan en Ghana.

Wij waren werkelijk allemaal hetzelfde (broeders) – omdat hun geloof in één God de "witheid" uit hun gedachten, de 'witheid' uit hun gedrag, en de 'witheid' uit hun houding had verwijderd.

Ik kon hieruit afleiden dat misschien als blanke Amerikanen de Eenheid van God zouden accepteren, dan misschien ook de Eenheid van de Mensheid in de praktijk zouden accepteren – en stoppen met het meten, belemmeren en schaden van anderen op basis van hun "verschillen" in kleur.

Met racisme dat Amerika teistert als een ongeneesbare kanker, zou het zogenaamde "christelijke" blanke Amerikaanse hart ontvankelijker moeten zijn voor een beproefde oplossing voor zo'n destructief probleem. Misschien zou het op tijd kunnen zijn om Amerika te redden van onmiddellijke ramp – dezelfde vernietiging die op Duitsland werd gebracht door racisme, dat uiteindelijk de Duitsers zelf vernietigde.

Ze vroegen me wat me het meest had onder de indruk tijdens de hadj. . . . Ik zei: "De broederschap! De mensen van alle rassen, kleuren, van over de hele wereld die samenkomen als één! Het heeft me de kracht van de Ene God bewezen. . . . Allen aten als één, en sliepen als één. Alles aan de sfeer van de hadj benadrukte de Eenheid van de Mensheid onder Eén God.

Malcolm keerde terug van de hadj als El-Hajj Malik al-Shabazz. Hij was in brand gestoken met nieuwe spirituele inzichten. Voor hem was de strijd geëvolueerd van de burgerrechtenstrijd van een nationalist tot de mensenrechtenstrijd van een internationalist en humanitarist.

Na de pelgrimstocht

Witte verslaggevers en anderen waren eager om te leren over El-Hajjs Malik’s nieuw gevormde meningen over henzelf. Ze geloofden nauwelijks dat de man die jarenlang tegen hen had gepredikt, plotseling kon omslaan en hen broeders kon noemen. Aan deze mensen had El-Hajj Malik het volgende te zeggen:

U vraagt me "Heeft u niet gezegd dat u nu witte mannen als broeders accepteert?" Nou, mijn antwoord is dat ik in de moslimwereld zag, voelde en naar huis schreef hoe mijn denkbeelden werden verruimd! Zoals ik schreef, deelde ik oprechte, broederlijke liefde met veel lichtbehuwde moslims die geen enkele gedachte gaven aan de race, of aan de huidskleur, van een andere moslim.

Mijn hadj verruimde mijn horizon. Het schonk me een nieuw inzicht. In twee weken in het Heilige Land zag ik wat ik in negenendertig jaar hier in Amerika nooit had gezien. Ik zag alle rassen, alle kleuren - blauwogige blonden tot zwarthuidge Afrikanen - in ware broederschap! In eenheid! Levend als één! Aanbiddend als één! Geen segregatiegezinden -- geen liberalen; zij zouden niet hebben geweten hoe ze de betekenis van die woorden moesten interpreteren.

In het verleden heb ik, ja, vergaande beschuldigingen geuit tegen alle witte mensen. Dat zal ik nooit meer doen -- nu ik weet dat sommige witte mensen oprecht zijn, dat sommige werkelijk in staat zijn om broederlijk te zijn tegenover een zwarte man. De ware Islam heeft mij dat geleerd: een algemene beschuldiging van alle witte mensen is net zo verkeerd als wanneer witte mensen algemene beschuldigingen tegen zwarten uiten.

Aan de zwarten die steeds vaker naar hem opkeken als een leider, predikte El-Hajj Malik een nieuw bericht, het tegenovergestelde van wat hij had gepredikt als minister in de Nation of Islam:

De ware Islam leerde me dat het alle religieuze, politieke, economische, psychologische en raciale ingrediënten, of kenmerken, nodig heeft om de Menselijke Familie en de Menselijke Samenleving compleet te maken.

Sinds ik de waarheid in Mekka leerde, zijn mijn dierbaarste vrienden van alle soorten geworden - sommige christenen, joden, boeddhisten, hindoes, agnosten en zelfs atheïsten! Ik heb vrienden die kapitalisten, socialisten en communisten worden genoemd! Sommigen van mijn vrienden zijn gematigden, conservatieven, extremisten - sommigen zijn zelfs "Uncle Toms"! Mijn vrienden vandaag zijn zwart, bruin, rood, geel en wit!

Ik zei tegen mijn publieken in Harlem dat pas wanneer de mensheid zich zou onderwerpen aan de Ene God die alles heeft geschapen -- pas dan zou de mensheid de "vrede" naderen waar zoveel over werd gesproken... maar waar zo weinig actie op werd gezien.

Te gevaarlijk om lang mee te gaan

El-Hajj Maliks' nieuwe universalistische boodschap was de ergste nachtmerrie van de Amerikaanse machtsstructuur. Hij sprak niet alleen de zwarte massa's aan, maar ook intellectuelen van alle rassen en kleuren. Nu werd hij consequent door de pers "geweld aanmoedigen" en "militant" genoemd, terwijl hij in werkelijkheid dichter bij elkaar kwam in opvatting met Dr. Martin Luther King:

Het doel is altijd hetzelfde geweest, met de benaderingen ervan net zo verschillend als de mijne en Dr. Martin Luther King's niet-gewelddadige marsen, die de brutaliteit en het kwaad van de blanke man tegenover hulpeloze zwarten dramatiseren. En in het raciale klimaat van dit land vandaag de dag, is het wie dan ook die kan raden welke van de "extremen" in de benadering van de problemen van de zwarte man er als eerste een fatale catastrofe zal overkomen -- "niet-gewelddadige" Dr. King, of ik, de zogenaamde "gewelddadige".

El-Hajj Malik wist heel goed dat hij een doelwit was van veel groepen. Ondanks dit was hij nooit bang om te zeggen wat hij moest zeggen als hij dat moest doen. Als een soort van grafschrift aan het einde van zijn autobiografie zegt hij:

Ik weet dat samenlevingen vaak de mensen hebben gedood die hebben geholpen om die samenlevingen te veranderen. En als ik kan sterven, wetende dat ik enig licht heb gebracht, enige betekenisvolle waarheid heb blootgelegd die zal helpen om de racistische kanker te vernietigen die kwaadaardig is in het lichaam van Amerika -- dan is alle lof aan Allah. Alleen de fouten zijn van mij.

De nalatenschap van Malcolm X

Hoewel El-Hajj Malik wist dat hij een doelwit was voor een aanslag, accepteerde hij dit feit zonder om politiebeveiliging te vragen. Op 21 februari 1965, terwijl hij zich voorbereidde om een toespraak te geven in een New Yorks hotel, werd hij neergeschoten door drie zwarte mannen. Hij was drie maanden kort voor zijn veertigste, de leeftijd van volwassenheid volgens de Koran. Hoewel het duidelijk is dat de Nation of Islam iets te maken had met de aanslag, geloven veel mensen dat er meer dan één organisatie was betrokken. De FBI, bekend om haar anti-zwarte bewegingstendens, is als medeplichtige voorgesteld. We zullen misschien nooit zeker weten wie achter El-Hajj Maliks' moord zat, of, voor zover dat gaat, de moord op andere nationale leiders in de vroege jaren zestig.

Het leven van Malcolm X heeft Amerikanen op veel belangrijke manieren beïnvloed. Zijn bekering moet een invloed hebben gehad op Elijah Mohammed's zoon, Wallace Mohammed, die, na de dood van zijn vader, de volgelingen van de Nation of Islam leidde naar het orthodoxe Islam. Het belang van de islamitische wortels voor Afro-Amerikanen is sinds El-Hajj Malik's dood toegenomen. Alex Haley, die Malcolm's autobiografie schreef, schreef later de epische roman Roots over de ervaringen van een Afrikaanse moslimfamilie met slavernij. Steeds meer Afro-Amerikanen bekeren zich tot de Islam, nemen islamitische namen aan, of verkennen de Afrikaanse cultuur. Het belang van Malcolm X heeft de laatste tijd een opleving gekend dankzij Spike Lee's film, X. El-Hajj Malik is een bron van trots voor Afro-Amerikanen, moslims en Amerikanen in het algemeen. Zijn boodschap is eenvoudig en duidelijk:

Ik ben op geen enkele manier een racist. Ik geloof niet in enige vorm van racisme. Ik geloof niet in enige vorm van discriminatie of segregatie. Ik geloof in de Islam.

Erkenningen: Deze pagina is gedownload van The Imperial College Islaamic Society, UK

Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen

← Terug naar de Hoofdpagina