Mannen die de Islam aannamen [D-K]

✦

Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.

David Pradarelli

Assalam-aleikum wa rahmatullah!

Ik bekeerde me vrijwel op eigen kracht tot de Islam. Ik ben geboren en opgegroeid als Rooms-Katholiek, maar ik had altijd een diepe fascinatie voor de spiritualiteiten van andere culturen. Mijn reis begon toen ik een relatie met mijn schepper wilde hebben. Ik wilde mijn spiritualiteit vinden, en niet de spiritualiteit waarmee ik geboren was. Ik heb enige tijd doorgebracht in de katholieke religieuze orde, bekend als de Franciscanen. Ik had veel vrienden en ik genoot van de gebedstijden, maar het leek me gewoon te ontspannen in zijn geloof, en er was, naar mijn mening, te veel arrogantie en hypocrisie. Toen ik terugkeerde van de orde naar een seculier leven, was ik opnieuw op zoek naar mijn manier om Allah te bereiken. Op een nacht keek ik naar het nieuws op televisie, en natuurlijk gaven ze hun eenzijdige halve waarheden over moslims door (altijd in een negatief licht, in plaats van het positieve aspect te laten zien) met beelden van geweld en terrorisme. Ik heb lang geleden besloten dat de nieuwsmedia geen moraal heeft en iedereen kapot zal maken voor dat "sappige verhaal", en ik geloofde vrijwel niets van wat ze zeiden. Ik besloot de Islam zelf te onderzoeken en mijn eigen conclusies te trekken.

Wat ik vond, deed alle negatieve beelden die de satanische media verspreidden, vervagen. Ik vond een religie die diep in liefde en spirituele waarheid en constante God-bewustzijn bad. Wat voor de ene persoon fanatisme kan zijn, kan voor de andere persoon toewijding zijn. Ik pakte een klein paperback exemplaar van de Koran en begon alles wat ik kon te verslinden. Het opende mijn ogen voor de wonderen en de barmhartigheid van Allah, en ik merkte dat de fascinatie elke dag groeide...het was alles waar ik aan kon denken. Geen enkele andere religie, inclusief het Katholicisme, had zo'n krachtige impact op mij...ik voelde me daadwerkelijk 24 uur per dag, 7 dagen per week in God-bewustzijn...elke keer dat ik ging voor mijn vijf dagelijkse gebeden, ging ik met verwachting...eindelijk! Wat ik al mijn leven heb gezocht.

Uiteindelijk had ik genoeg moed om naar een moskee te gaan en de Shahadah uit te spreken voor mijn moslimbroeders en zusters. Ik ben nu een praktiserende moslim en ik dank Allah voor het leiden naar deze plaats: Ashshahdu an la ilaha ilallah wa Muhammadur rasul Allah! Dit betekent: "Ik getuig dat er geen god is behalve Allah en dat Mohammed (vrede en zegeningen zij met hem) de uitverkoren profeet van Allah is." Ik accepteer nu ook Jezus als niet langer gelijk aan Allah, maar gezonden zoals Mohammed was gezonden...om heel de mensheid tot onderwerping aan de wil van Allah te brengen! Moge heel de mensheid het licht en de waarheid van Allah vinden.
Februari 25, 1997

Greg Noakes

Gebaseerd op Waarom we de Islam aannamen, Boeken 9 & 10. Bewerkt door Dr. Arafat El-Ashi (1419H/1998), Toronto, Canada

Ik ben opgegroeid in Forth Worth, Texas, in een protestants-christelijke familie. Als kind was onze kerk een belangrijke bron van morele waarden - het bood een maatstaf om goed van kwaad te onderscheiden - maar het was geen vitaal onderdeel van mijn sociale of intellectuele activiteit. De kerk was gewoon niet boeiend voor mij, en wat er op zondagochtenden werd onderwezen en besproken, leek vaak weinig relevant voor de rest van de week - dat wil zeggen, voor het dagelijks leven.

Toen het tijd was om naar de universiteit te gaan, koos ik voor de University of Virginia. Ik heb altijd een liefde voor geschiedenis gehad, en bij het bekijken van de cursuslijsten vond ik een inleidende cursus over de geschiedenis van het Midden-Oosten. Ik dacht dat deze cursus nuttig voor me zou zijn, aangezien ik zeer beperkte kennis van de regio had, en besloot deze te combineren met een cursus in de Arabische taal. Ik had gedurende mijn leven Frans gestudeerd en Arabisch was ongeveer zo'n verandering als ik zocht.

Naarmate de jaren verstreken, raakte ik meer geïnteresseerd in mijn cursussen over het Midden-Oosten dan in architectuur. Een jaar later stapte ik over naar de geschiedenisafdeling, waar ik me in mijn studie en onderzoek concentreerde op de Arabische wereld.

Als nieuwe redacteur van de Washington Report on Middle East Affairs sinds mijn afstuderen aan Texas bijna vijf jaar geleden, blijf ik de gebeurtenissen en trends in het Midden-Oosten volgen. Een paar cursussen aan de universiteit - en de professoren die ze gaven - veranderden letterlijk de koers van mijn leven.

Ik werd via mijn lessen en voorgeschreven lectuur blootgesteld aan de leer van de Islam. De cursus kreeg een groot belang. Hoe meer ik over de Islam las, hoe meer het me aansprak, omdat ik er zelf helemaal niets van afwist. Ik dook dieper in de materie, las boeken van zowel moslims als niet-moslims. Wat echt mijn aandacht trok, waren de geschriften van een handvol auteurs, met name Charles Le Gai Eatons meesterwerk 'Islam and the Destiny of Man', Fazlur Rahmans overzicht van de geloofsovertuiging getiteld simpelweg 'Islam' en Marshall Hodgsons driedelige geschiedenis 'The Venture of Islam'.

Wat ik vond, was een religie wiens morele leerstellingen sterk leken op de waarden die ik van mijn ouders was bijgebracht: geloof in Allah, respect voor anderen, eerlijkheid, hoffelijkheid, liefdadigheid en eer. Nieuw was de helderheid en vibratie van de Islam, en het feit dat al deze waarden waren geïntegreerd in een compleet en naadloos systeem. De leerstellingen van de Islam waren verheven, subtiel en gemakkelijk te begrijpen.

Ik zei tegen mezelf om een jaar te wachten, om zeker te zijn van mijn beslissing en om meer te leren over de Islamitische geloofsovertuiging en praktijk waar mijn kennis tekortschoot. De Shahadah uitspreken zou de belangrijkste actie van mijn leven zijn, en ik wilde er zeker van zijn dat ik in staat was om die toewijding na te komen. Na ongeveer drie jaar studie, onderzoek en contemplatie, bekeerde ik me tot de Islam in de zomer van 1989.

De vraag die altijd opkomt in gesprekken met moslims of niet-moslims is: "Waarom bent u bekeerd?". Het verminderen van de schoonheid van de Islam tot een reeks stellingen is duidelijk absurd; er zijn duizend redenen, klein en groot, waarom ik moslim ben geworden. En toch springen er drie dingen voor me uit.

Ten eerste, het Islamitische geloof in de Dag des Oordeels raakte een snaar diep in mijn ziel. Elke man en vrouw zal verantwoordelijk worden gehouden voor zijn of haar daden - en alleen voor zijn of haar daden - door een Rechtvaardige maar Barmhartige Rechter: Allah. Ik geloof dat rechtvaardigheid, gekoppeld aan barmhartigheid, de belangrijkste waarde is in deze wereld; hoe zou het in het Hiernamaals anders zijn? We zijn voorzien van de middelen om onderscheid te maken tussen goed en kwaad, en van het vermogen om het ene te bevorderen en het andere te verbieden. Onze daden en intenties hebben betekenis (in de meest ware zin van het woord), volgens de Islam.

Ten tweede, hoewel ik veel overeenkomsten vind tussen Christelijke en Islamitische moraal, lost de Islam een aantal theologische vragen en kwesties van geloof op die ik vond dat het Christendom niet bevredigend kon aanpakken. Daartoe behoren de eenheid van Allah in tegenstelling tot het 'mysterie' van de Christelijke Drievuldigheid (die tot mijn tevredenheid nog niet door de Christelijke doctrine is verklaard), het vermogen van elke moslim om voor Allah te staan zonder de tussenkomst van een priester of geestelijke, en de hele kwestie van de taal van de Schrift.

De Koran is in zijn oorspronkelijke vorm en in het oorspronkelijke Arabisch bewaard gebleven sinds de tijd van de Profeet Mohammed (vrede zij met hem) terwijl Isa (Jezus) Aramese sprak, het Evangelie oorspronkelijk in het Grieks werd geschreven, vervolgens in het Latijn en daarna in het Engels, Frans, Spaans, Duits, enzovoort.

Wie twee talen spreekt en ooit van de ene naar de andere heeft vertaald, weet dat er iets verloren gaat in het proces; subtiele betekenissen van zinnen en de connotaties van woorden worden onvermijdelijk opgeofferd. Hoe kan men dan verwijzen naar een passage in een Bijbel in de Engelse taal en categorisch beweren dat dit werkelijk de woorden - en de leerstellingen - waren van Isa (Jezus), Mozes of Abraham (vrede zij met hen allen)? Moslims hebben direct toegang tot het Woord van Allah (SWT), en zijn in staat om de Boodschap van hun Schepper in zijn oorspronkelijke vorm te volgen.

Sinds ik moslim ben geworden, is mijn diepte van kennis en begrip van de geloofsovertuiging toegenomen, evenals mijn besef dat ik nog maar het oppervlak heb geraakt van de enorme hoeveelheid islamitische leer, gedachte en wetenschap. Ik ben ook gaan waarderen de diversiteit van de moslimgemeenschap over de hele wereld en de verscheidenheid aan opvattingen en meningen die moslims hebben. Dit is, in zekere zin, het tegenovergestelde van mijn oorspronkelijke taak als niet-moslim, namelijk proberen om de Islam te reduceren tot de essentie en om het te begrijpen. Nu draai ik het proces om, en probeer te zien hoe de Islam zich ontvouwt in al zijn verscheidenheid - een geloof dat in alle tijden en voor alle mensen van toepassing is, is noodzakelijkerwijs breed en divers. Vanuit mijn perspectief als een "moslim uit vrije keuze", zoals degenen die de Islam aannemen soms worden genoemd, vind ik dat dit opwindende tijden zijn voor de Islam, en dat het een opwindend moment is om moslim te zijn.

Ibrahim Karlsson

Ik werd geboren in een gewoon, niet-religieus Zweeds huis, maar met een heel liefdevolle relatie tot elkaar. Ik had 25 jaar lang mijn leven geleefd zonder echt na te denken over het bestaan van God of iets spiritueels, ik was het rolmodel van de materialistische man.

Of was ik dat wel? Ik herinner me een kort verhaal dat ik in de 7e klas schreef, iets over mijn toekomstige leven, waarin ik mezelf portretteer als een succesvolle games programmeur (ik had nog niet eens een computer aangeraakt) en wonend met een moslimvrouw!! Oké, op dat moment betekende moslim voor mij dat je in lange kleding kleedt en een sjaal draagt, maar ik heb geen idee waar die gedachten vandaan kwamen. Later, in de middelbare school, herinner ik me dat ik veel tijd doorbracht in de schoolbibliotheek (als een boekworm) en op een gegeven moment pakte ik een vertaalde Koran en las er enkele passages uit. Ik herinner me niet precies wat ik las, maar ik herinner me wel dat ik vond dat wat er stond logisch was en voor mij opgaf.

Toch was ik helemaal niet religieus, ik kon God in mijn universum passen, en ik had geen behoefte aan een god. Ik bedoel, we hebben Newton om uit te leggen hoe het universum werkt, toch?

De tijd verstreek, ik studeerde af en begon te werken. Verdien geld en verhuisde naar mijn eigen appartement, en vond een prachtig hulpmiddel in de PC. Ik werd een gepassioneerde amateurfotograaf en schreef me in voor activiteiten rond dat onderwerp. Op een gegeven moment documenteerde ik een marktplein, nam ik foto's van een afstand met mijn telelens toen een boos kijkende immigrant overkwam en uitlegde dat hij ervoor zou zorgen dat ik geen foto's meer van zijn moeder en zussen zou maken. Vreemde mensen, die moslims...

Er gebeurden meer dingen die met de Islam te maken hadden die ik niet kan verklaren waarom ik deed wat ik deed. Ik kan me de reden niet herinneren waarom ik de "Islamitische informatieorganisatie" in Zweden belde, een abonnement op hun nieuwsbrief bestelde, Yosuf Ali's Koran en een heel goed boek over de Islam kocht genaamd Islam - ons geloof. Ik deed het gewoon!

Ik las bijna de hele Koran en vond het zowel mooi als logisch, maar toch had God geen plaats in mijn hart. Een jaar later, terwijl ik op een stuk land genaamd "mooi eiland" (het is echt) herfstkleurfoto's aan het maken was, werd ik overweldigd door een fantastisch gevoel. Ik voelde me alsof ik een klein stukje van iets groters was, een tandwiel in God's grote versnellingsbak genaamd het universum. Het was heerlijk! Ik had me nog nooit eerder zo gevoeld, totaal ontspannen, maar tegelijkertijd vol energie, en bovenal, totale bewustwording van God waar ik ook mijn ogen op richtte.

Ik weet niet hoe lang ik in deze extatische toestand heb verbleven, maar uiteindelijk kwam het ten einde en reed ik naar huis, schijnbaar onbeïnvloed, maar wat ik had ervaren liet onuitwisbare sporen na in mijn geest. Op dit moment bracht Microsoft Windows-95 op de markt met de grootste marketingcampagne die de computerindustrie ooit heeft gekend. Onderdeel van de package was de on-line service The Microsoft Network. En in de wens te weten wat het was, schafte ik mezelf een account aan op de MSN. Ik ontdekte al snel dat de Islam BBS het meest interessante deel van de MSN waren, en dat is waar ik Shahida ontmoette.

Shahida is een Amerikaanse vrouw, die net als ik zich tot de Islam heeft bekeerd. Onze chemie werkte meteen, en ze werd de beste pen-friend die ik ooit heb gehad. Onze e-mail correspondentie zal de geschiedenis ingaan: het feit dat mijn mailbox groeide tot iets van 3 megabytes in de eerste 6 maanden vertelt al genoeg. Zij en ik bespraken veel over de Islam en geloof in God in het algemeen, en wat ze schreef, maakte veel voor me begrijpelijk. Shahida had de geduld van een engel met mijn trage denkproces en mijn domme vragen, maar ze gaf nooit de hoop in me op. Luister gewoon naar je hart en je zult de waarheid vinden, zei ze.

En ik vond de waarheid in mezelf sneller dan ik had verwacht. Op de terugweg van het werk, in de bus met de meeste mensen om me heen in slaap, en mezelf aanbiddend de zonsondergang, die de prachtig verspreide wolken met roze en oranje kleuren schilderde, kwamen alle stukjes samen, hoe God ons leven kan leiden, terwijl we toch geen robots zijn. Hoe ik kon vertrouwen op natuurkunde en scheikunde en tegelijkertijd Gods werk kon geloven en zien. Het was prachtig, een paar minuten van totale begrip en vrede. Ik verlang zo naar een moment als dit om opnieuw te beleven!

En het gebeurde, één ochtend werd ik wakker, helder als een klok, en de eerste gedachte die door mijn brein schoot was hoe dankbaar ik God was dat hij me wakker had gemaakt voor een nieuwe dag vol kansen. Het was zo natuurlijk, alsof ik het al elke dag van mijn leven deed!

Na deze ervaringen kon ik Gods bestaan niet langer ontkennen. Maar na 25 jaar van het ontkennen van God was het geen gemakkelijke taak om zijn bestaan te erkennen en geloof te accepteren. Maar er gebeurden goede dingen met me, ik bracht wat tijd door in de VS, en op dit moment begon ik te bidden, te testen en te voelen, te leren me op God te concentreren en te luisteren naar wat mijn hart zei. Het eindigde in een mooi weekend in New York, waar ik veel zorgen over had, maar het bleek een succes te zijn, vooral, ik ontmoette eindelijk Shahida!

Op dit punt was er geen terugkeer, ik wist het alleen nog niet. Maar God bleef me leiden, ik las nog wat meer, en kreeg uiteindelijk de moed om de dichtstbijzijnde Moskee te bellen en een afspraak te maken met enkele Moslims. Met trillende benen reed ik naar de moskee, die ik al vele malen was gepasseerd, maar nooit durfde te stoppen en te bezoeken. Ik ontmoette daar de aardigste mensen, en ik kreeg wat meer lees materiaal, en maakte plannen om de broeders thuis te bezoeken. Wat ze zeiden, en de antwoorden die ze gaven, maakten allemaal veel voor me begrijpelijk. De Islam werd een groot onderdeel van mijn leven, ik begon regelmatig te bidden, en ik ging naar mijn eerste Jumma gebed. Het was prachtig, ik sloop naar binnen, en zat achterin, zonder een woord te begrijpen van wat de imam zei, maar toch genietend van de dienst. Na de khutba kwamen we allemaal samen, vormden lijnen, en verrichtten de twee 'rakaas'. Het was nog zo een van de prachtige ervaringen die ik heb gehad op mijn reis naar de Islam. De oprechtheid van 200 mannen, volledig toegewijd aan slechts één ding, om God te loven, voelde geweldig!

Langzaam begon mijn geest het met mijn hart eens te worden, ik begon mezelf als een moslim voor te stellen, maar kon ik echt bekeren tot de Islam? Ik had de Zweedse staatkerk eerder al verlaten, voor het geval dat, maar om 5 keer per dag te bidden? om het eten van varkensvlees te stoppen? Kon ik dat echt doen? En wat zou ik met mijn familie en vrienden doen? Ik herinnerde me wat broeder Omar me had verteld, hoe zijn familie probeerde hem naar een psychiatrische instelling te laten opnemen toen hij bekeerde. Kon ik dit echt doen?

Tegen die tijd had de internetgolf mijn land overspoeld, en ik was ook aangesloten op de infobahn. En "daar buiten" was er een hoop informatie over de Islam. Ik denk dat ik bijna elke webpagina met het woord Islam ergens in de tekst heb verzameld, en veel geleerd heb. Maar wat echt een verandering teweegbracht, was een tekst die ik in Groot-Brittannië vond, een verhaal van een pas bekeerde vrouw met gevoelens precies zoals de mijne. 12 hours is de naam van de tekst. Toen ik dat verhaal had gelezen, en de tranen uit mijn ogen had geweend, realiseerde ik me dat er geen terug meer was, ik kon de Islam niet langer weerstaan.

De zomervakantie begon, en ik had mijn gedachten gevormd. Ik moest een moslim worden! Maar ach, het begin van de zomer was erg koud geweest, en als mijn eerste werkloze week anders was, zou ik geen dag zonlicht missen door niet op het strand te zijn. Op de televisie schilderde de weerman een grote zon boven mijn deel van het land. Oké dan, een andere dag... De volgende ochtend; een stalen grijze lucht, met ijskoud rukwinden voor mijn slaapkamerraam. Het was alsof God had besloten dat mijn tijd was gekomen, ik kon niet langer wachten. Ik nam het vereiste bad, en kleedde me aan in schone kleren, sprong in mijn auto en reed de 1 uur durende rit naar de moskee.

In de Moskee benaderde ik de broeders met mijn wens, en na de dhuhr-gebed waren de imam en enkele broeders getuigen van mijn Shahada. Alhamdulillah! En tot mijn grote opluchting hebben al mijn familie en vrienden mijn bekering heel goed opgenomen, ze hebben het allemaal geaccepteerd, ik zal niet zeggen dat ze er blij mee waren, maar absoluut geen harde gevoelens. Ze begrijpen niet alle dingen die ik doe. Zoals 5 keer per dag op specifieke tijden bidden, of geen varkensvlees eten. Ze vinden dit vreemde buitenlandse gebruiken die met de tijd zullen verdwijnen, maar ik zal ze ongelijk bewijzen. InshaAllah!

Kusmari Rendrabwana

Kinderjaren

Ik ben geboren en opgegroeid in een vroom katholiek gezin. Mijn vader komt uit een familie waarvan de leden voornamelijk priesters en priesteressen werden, terwijl mijn moeder nog steeds een zekere aristocratische bloedlijn in haar familie heeft. Mijn ouders werden gezegend met vijf kinderen, waarvan ik de enige mannelijke en de jongste ben. Ik had nooit iemand van hen om mee te spelen sinds ik een kind was vanwege het aanzienlijke leeftijdsverschil, ze waren altijd bezig met hun schooltaken wanneer ik iemand nodig had om mee te spelen. Zoals het bleek, raakte ik gewend om mijn tijd door te brengen met de dienstmeid en als ik me verveelde, ging ik gewoon naar buiten om te spelen. Daardoor was ik gewend om vrienden te maken met mensen buiten mijn familie, mensen in mijn buurt die meestal moslims waren.

In mijn familie werd alles wat een "moslimsmaak" had, meestal als ongepast beschouwd. Dus elke donderdag, wanneer het tijd was voor de recitatie van de Koran (we hadden alleen TVRI, het station van de overheid destijds), werd de televisie meteen uitgeschakeld, zo was mijn familie. Toen ik naar schoolgaande leeftijd was, kozen mijn ouders uiteraard een katholieke instelling, net als bij al mijn zussen. Zelfs zo, vond ik het altijd makkelijker om vooral bevriend te zijn met mensen die moslim waren.

Adolescentie

Misschien kwam het doordat ik als kind een negatief beeld had, dat mijn familie me als een probleemkind beschouwde toen ik de tienerleeftijd bereikte. Met andere woorden, voor hen was ik altijd degene die de schuld kreeg voor alles, en alles goeds wat ik deed, telde voor hen nauwelijks. Daarom probeerde ik altijd antwoorden op mijn problemen te zoeken bij bronnen buiten mijn familie. Mijn academische resultaten waren ook niet bijzonder, behalve dan wel de Engelse taal.

En zo begon ik te worstelen met vragen die ik op de middelbare school had, ik vroeg en bleef vragen, ik las veel boeken en literatuur, in een poging alles te verkennen over mijn geloof toen. Maar zoals het gaat, hoe meer ik iets kreeg, hoe meer ik het gevoel had dat, "Dit is het niet, dit is niet wat ik wil." Erger nog, hoe meer ik me bezighield met religieuze activiteiten, hoe verder ik kwam te staan van wat ik verwachtte, wat me steeds meer deprimerde. Wat ik er altijd vond, was niets anders dan negatieve opvattingen over de geloofsovertuiging van anderen. Telkens als ik een andere kijk probeerde te geven, werden ze neerbuigend, zegden ze dat ik partij koos, te veel waardeoordeel gaf, enzovoort.

Uiteindelijk raakte ik meer vervreemd van hen, maar ironisch genoeg (en dit gebeurde altijd) voelde ik me steeds dichter tot mijn moslimvrienden getrokken, zij leken me zonder enige neiging tot oordeel te accepteren. Ze wisten dat ik hun geloof niet deelde, maar de meesten leken er niet van te staan of erdoor verstoord.

Volwassenheid

Mijn volwassenheid begon toen ik naar de universiteit ging. Ik schreef me in bij een particuliere universiteit waarvan de studenten overwegend moslim waren. Zelfs zo probeerde ik me nog steeds te bezighouden met religieuze activiteiten met studenten van dezelfde geloofsovertuiging. In die gemeenschap verscheen het oude, conflicterende trauma opnieuw, zelfs erger. Uiteindelijk verloor ik er mijn interesse in. Als universiteitsstudent voelde ik me comfortabeler in mijn zoektocht naar mezelf. Natuurlijk had ik meer toegang tot veel referenties, tijden en plaatsen van belang, omdat ik me nooit thuis voelde bij mijn familieleden, zelfs niet bij mijn zussen. En dus ging ik verder met mijn leven zoals gewoonlijk, totdat deze diepe spirituele ervaring plaatsvond. Dit is het verhaal:

Op een ochtend, ik herinner me de datum niet, maar het was in 1993. Ik werd plotseling wakker uit mijn slaap en zat meteen op. Toen ging ik onbewust naar boven en waste ik mijn gezicht, handen en voeten, waarna ik weer ging zitten met mijn benen gekruist. Precies toen begon de oproep tot de fajr (ochtend) gebed… maar heel anders. Ik luisterde ernaar met een onbeschrijflijk gevoel en emotie… het raakte me zo diep, kortom. Ikzelf kon nooit verklaren wat er die ochtend werkelijk gebeurde, maar het gebeurde wel. Sindsdien zocht ik antwoorden en leerde ik met een praktiserende moslimvriend, las ik boeken, begon ik alles vanaf nul.

De eerste hindernis voor mij kwam natuurlijk van mijn familie, vooral van mijn moeder. Ik raakte weer onzeker, dit is de moeilijkste keuze in mijn hele leven. En dus bracht ik maanden door om te proberen na te denken over mijn intentie om moslim te worden. Ik voelde dat ik een keuze moest maken. En natuurlijk koos ik uiteindelijk ervoor om moslim te worden.

In vroege 1994 verklaarde ik mijn shahada (getuigenis van geloof) nadat ik het maghrib (avond) gebed in jama'ah (congregatie) had voltooid. Het was echt emotioneel, vrienden van mijn faculteit op de universiteit zelfs lieten me een schriftelijke verklaring uitschrijven met hen als getuigen, zo gevoelig was het.

Kortom, ik heb mijn leven geleid als een nieuwe persoon sinds die tijd. Nadat ik mijn school had afgerond, begon ik te werken. Hoewel mijn relatie met mijn familie uit elkaar valt, probeer ik alles weer bij elkaar te zetten en sterk te zijn om de tegenslagen te doorstaan.

Mijn nieuwe leven werd opnieuw op de proef gesteld toen ik ging trouwen. Omdat ik in de ogen van mijn familie als een afvallige wordt beschouwd, moest ik alles zelf doen, het huwelijksaanzoek, enzovoort, alles. Geen receptie of iets dergelijks, alleen de verplichte ceremonies.

En toen overleed mijn moeder, helaas kreeg ik haar niet voor de laatste keer te zien. Haar wens, die ik uiteraard niet kan nakomen, was dat ik terug zou keren naar mijn oude geloof.

Wassalaamu 'alaikum wrahmatullahi wabarakatuhu,

Rendra.

Terug naar Verhalen van mensen die de Islam aannemen

← Terug naar de Hoofdpagina