Artsen die de Islam aangenomen hebben
Machinevertaling uit het Engels, nog niet nagekeken. Engels origineel.
Dr. Abdul Karim Germanus (Hongarije)
Professor van Orientalistische Studies
Over de Auteur:
Dr. Abdul Karim Germanus is een bekend oriëntalist uit Hongarije en een geleerde van wereldwijde reputatie. Hij bezocht India tussen de oorlogen en was enige tijd verbonden aan Tagore's Universiteit Shanti Naketen. Later kwam hij naar Jamia Millie Delhi. Het was hier dat hij de Islam aannam. Dr. Germanus is een taalkundige en een autoriteit op het gebied van de Turkse taal en literatuur en het was door middel van orientalistische studies dat hij tot de Islam kwam. Momenteel werkt Dr. Abdul Karim Germanus als Professor en Hoofd van de Afdeling Orientalistische en Islamitische Studies aan de Universiteit van Boedapest, Hongarije.
Het was op een regenachtige namiddag in mijn adolescentie dat ik een oude geïllustreerde recensie aan het bekijken was. Actuele gebeurtenissen vermengden zich met fictie, en beschrijvingen van verre landen, varieerden in de bladzijden. Ik bladerde een tijdje achteloos door de bladzijden toen plotseling een houtsnede mijn ogen trof. De afbeelding toonde platte daken, waaronder hier en daar ronde koepels zachtjes opstegen in de donkere lucht, verlevendigd door de maanverzening. De schaduw van mannen die op het dak zaten, gekleed in fantastische gewaden, strekte zich uit in mysterieuze lijnen. De afbeelding raakte mijn verbeelding. Het was zo anders dan de gebruikelijke Europese landschappen: het was een oriëntaals tafereel, ergens in het Arabische Oosten, waar een verhalenverteller zijn vrolijke verhalen vertelde aan een publiek gehuld in een boerka. Het was zo realistisch dat ik me voorstelde zijn melodieuze stem te kunnen horen terwijl hij ons, zijn Arabische luisteraars op het dak en ik, een zestienjarige student zittend in een zachte fauteuil in Hongarije, vermaakte. Ik voelde een onweerstaanbare drang om dat licht te leren kennen dat vocht met de duisternis in de afbeelding. Ik begon Turks te leren. Al snel werd het me duidelijk dat de literaire Turkse taal slechts een klein aantal Turkse woorden bevat. De poëzie wordt verrijkt door Perzisch, de proza door Arabische elementen. Ik zocht om alle drie te beheersen, om zo die spirituele wereld te betreden die zo'n briljant licht op de mensheid wierp.
Tijdens een zomervakantie had ik het geluk om naar Bosnië te reizen, het dichtstbijzijnde oriëntaalse land grenzend aan het onze. Zodra ik in een hotel was gevestigd, haastte ik me om levende moslims te zien, wiens Turkse taal mij slechts had gelokt door middel van zijn ingewikkelde Arabische schrift uit de pagina's van grammatica boeken. Het was nacht, en in de schemerige straten ontdekte ik al snel een bescheiden café waar een paar Bosniërs op lage strooistoelen hun *kayf* genoten. Ze droegen de traditionele bolle broeken die recht gehouden werden aan de taille door een brede riem met dolken. Hun hoofdbedekking en de onbekende kleding gaven hen een air van agressie. Met een bonzend hart betrad ik de *kahwekhame* en zat voorzichtig in een verre hoek. De Bosniërs keken met nieuwsgierige ogen naar me en ik herinnerde me plotseling alle bloedstollende verhalen die ik in fanatieke boeken had gelezen over moslim intolerantie. Ik merkte dat ze onderling fluisterden en hun onderwerp was mijn onverwachte aanwezigheid. Mijn kinderlijke verbeelding sloeg in paniek; ze zouden zeker hun dolken op de binnentredende `ongelovige' trekken. Ik wenste dat ik veilig uit deze bedreigende omgeving kon ontsnappen, maar ik waagde het niet om me te bewegen.
In een paar seconden bracht de ober me een kop geurig koffie en wees naar de angstaanjagende groep mannen. Ik keek met een bevreesd gezicht naar hen toen er één een zachte *salaam* naar me maakte, vergezeld van een vriendelijke glimlach. Ik dwong aarzelend een glimlach op mijn trillende lippen. De geïmagineerde `vijanden' stonden langzaam op en naderden mijn kleine tafel. Wat nu? ---- vroeg mijn bonzend hart ---- zullen ze me verdrijven? Een tweede *salaam* volgde en ze gingen rondom me zitten. Een van hen bood me een sigaret aan en in het flakkerende licht ervan merkte ik dat hun militaire kleding een gastvrije ziel verborg. Ik won kracht en sprak hen aan in mijn primitieve Turks. Het werkte als een toverstaf. Hun gezichten lichtten op in vriendelijkheid, gelijkend aan genegenheid --- in plaats van vijandigheid nodigden ze me uit in hun huizen; in plaats van de vals verwachtte dolken schonken ze mij welwillendheid. Dit was mijn eerste persoonlijke ontmoeting met moslims.
Jaren waren verstreken, gevuld met een rijke verscheidenheid aan gebeurtenissen, reizen en studie. Elk opende nieuwe perspectieven voor mijn nieuwsgierige ogen. Ik stak alle landen van Europa over, studeerde aan de Universiteit van Constantinopel, bewonderde de historische schoonheden van Klein-Azië en Syrië. Ik had Turks, Perzisch en Arabisch geleerd en de leerstoel voor islamitische studies aan de Universiteit van Boedapest verworven. Alle droge en tastbare kennis die door de eeuwen heen was opgebouwd, alle duizenden pagina's geleerde boeken die ik met ijver had gelezen --- maar mijn ziel bleef dorstig. Ik vond Ariadne's draad in de boeken van leren, maar ik verlangde naar de immergroene tuin van religieuze ervaring.
Mijn geest was verzadigd, maar mijn ziel bleef dorstig. Ik moest me ontdoen van veel van die kennis die ik had verzameld, om het vervolgens terug te winnen door middel van innerlijke ervaring, veredeld in het vuur van lijden, zoals het ruwe ijzer dat de pijn van plotselinge kou omvormt tot elastisch staal.
Op een nacht verscheen de Profeet Mohammed voor me. Zijn lange baard was rood gekleurd met henna, zijn gewaden waren eenvoudig maar zeer uitstekend, en er kwam een aangename geur van hen af. Zijn ogen glinsterden met een nobel vuur en hij sprak mij met een mannelijke stem aan: "Waarom maak je je zorgen? Het rechte pad ligt voor je, veilig uitgestrekt als het oppervlak van de aarde; loop er op met betrouwbare tred, met de kracht van Geloof."
"O Boodschapper van God", riep ik uit in mijn koortsdroom in het Arabisch, "het is gemakkelijk voor u, die voorbij is, die alle vijanden heeft veroverd toen hemelse waarschuwing u op uw pad heeft gezet en uw inspanningen zijn bekroond met glorie. Maar ik moet nog lijden, en wie weet wanneer ik rust zal vinden?"
Hij keek streng naar me en zonk toen in gedachten, maar na een tijdje sprak hij opnieuw. Zijn Arabisch was zo helder dat elk woord klonk als zilveren bellen. Deze profetische tong die Gods geboden integreerde, drukte nu een verpletterende last op mijn borst; `A lam naj'all'l-Arda mihadan --- Hebben Wij de aarde niet als een rustplaats gezet, en de bergen als palen, en jullie in paren geschapen, en jullie slaap voor rust ... !
"Ik kan niet slapen," kreunde ik van pijn. "Ik kan de mysteries niet oplossen die bedekt zijn door ondoordringbare sluieren. Help me, Mohammed, O Profeet van God! help me!"
Een heftig onderbroken schreeuw brak uit mijn keel. Ik stribbelde hoestend tegen de last van de nachtmerrie --- ik vreesde de toorn van de Profeet. Toen voelde ik alsof ik in de diepte was gevallen --- en plotseling werd ik wakker. Het bloed bonkte in mijn slapen, mijn lichaam was overgoten met zweet, elk ledemaat deed pijn. Een dodelijke stilte omhulde me, en ik voelde me erg verdrietig en eenzaam.
De volgende vrijdag werd er een merkwaardige scène aanschouwd in de enorme Juma' Masjid van Delhi. Een blankharige, bleekharige vreemdeling worstelde, vergezeld door enkele ouderen, zich door de drukkende menigte gelovigen heen. Ik droeg een Indiase kleding, op mijn hoofd een kleine Rampuri-muts, ik droeg op mijn borst de Turkse orden, gepresenteerd aan mij door eerdere sultans. De gelovigen staarden me vol verbazing en verrassing aan. Onze kleine groep ging rechtstreeks naar de predikstoel, die was omringd door de geleerde, respectabele ouderen, die mij vriendelijk begroetten met een luide salaam. Ik ging zitten nabij de mimbar (predikstoel) en liet mijn ogen rusten op de prachtig versierde voorzijde van de moskee. In de middelste arcade hadden wilde bijen hun nesten gebouwd en zoemden ongestoord eromheen.
Plotseling werd de adhan (oproep tot het gebed) weergegeven en de mukabbirs, staand op verschillende plekken van de binnenplaats, versterkten de kreet naar het verste hoekje van de moskee. Ongeveer vierduizend mannen stonden op als soldaten bij dit hemelse bevel, verzamelden zich in dichte rijen en reciteerden het gebed in diepe toewijding - ik was er één van. Het was een verheffend moment. Nadat de Khutba (preek) was uitgesproken, nam `Abdul Hayy mijn hand en begeleidde me naar de mimbar, ik moest voorzichtig lopen om niet over iemand te stappen die op de grond zat. Het grote evenement was aangebroken. Ik stond bij de treden van de mimbar. De enorme massa mannen begon te bewegen. Duizenden geturbaned geleerden werden een bloemenweide, nieuwsgierig mompelend naar me toe. Grijsbaardige `ulama (geleerden) omringden me en streelden me met hun bemoedigende blikken. Ze gaven me een ongewone standvastigheid, en zonder koorts of angst beklom ik langzaam de zevende trede van de mimbar. Van bovenaf keek ik neer op de eindeloze menigte, die onder me golfde als een levende zee. Zij die achteraan stonden, spreidden hun nekken naar me uit, en dit leek de hele binnenplaats in beweging te zetten. `Ma'sha Allah` riepen sommigen in de buurt, en warme, liefdevolle blikken straalden uit hun ogen.
"Ayyuh al-Saadaat al-Kiram", begon ik in het Arabisch --- `Ik kom uit een verre land om kennis te verwerven die ik thuis niet kon verkrijgen. Ik kwam naar u op zoek naar inspiratie en u beantwoordde de oproep'. Vervolgens sprak ik over de rol die de Islam heeft gespeeld in de geschiedenis van de wereld, over het wonder dat God heeft gewerkt met Zijn Profeet. Ik legde uit over de neergang van moslims in de huidige tijd en over de middelen waardoor zij opnieuw dominantie konden verwerven. Het is een moslimzegging dat alles afhangt van de wil van Allah, maar de Heilige Koran zegt dat `Allah verbetert de toestand van mensen niet, tenzij zij zichzelf verbeteren'. Ik baseerde mijn toespraak op deze Koranverzen en eindigde met het prijzen van een vroom leven en de strijd tegen kwaad.
Toen ging ik zitten. Ik werd wakker geschud uit de magnetische trance van mijn toespraak door een luide `Allahu Akbar', geschreeuwd vanuit elk hoekje van de plaats. De opwinding was overweldigend, en ik herinner me nauwelijks iets anders dan dat Aslam me van de mimbar riep, mijn arm pakte en me uit de moskee sleepte.
"Waarom deze haast ?" vroeg ik.
Mannen stonden voor me en omhelsden me. Velen van de arme, lijdende medemensen keken met smekende ogen naar me. Ze vroegen om mijn zegen en wilden mijn hoofd kussen. "O God!" riep ik uit, "Laat onschuldige zielen me niet boven hen verheffen! Ik ben een worm onder de wormen van de aarde, een reiziger naar het licht, net zo machteloos als de andere ellendige schepsels. De zuchten en hoop van die onschuldige mensen schaamden me, alsof ik iets had gestolen of bedrogen. Wat een verschrikkelijke last moet het zijn voor een staatsman, in wie mensen vertrouwen, van wie ze hulp verwachten en die ze beter dan zichzelf beschouwen!"
Aslam bevrijdde me van de omhelzingen van mijn nieuwe broeders, zette me in een tonga en reed me naar huis.
De volgende dag en de dagen daarna kwamen mensen om me te feliciteren en ik verzamelde zoveel warmte en geestkracht uit hun genegenheid als me een leven lang zal volstaan.
Uit "Islam, Our Choice"
Dr. Ali Selman Benoist (Frankrijk)
Dokter in de Geneeskunde
Als Dokter in de Geneeskunde, en afstammeling van een Franse katholieke familie, heeft de keuze van mijn beroep zelf me een solide wetenschappelijke cultuur gegeven die me weinig voorbereidde op een mystieke levensstijl. Niet dat ik niet in God geloofde, maar dat de dogma's en rituelen van het christendom in het algemeen en van het katholicisme in het bijzonder me nooit toelieten Zijn aanwezigheid te voelen. Aldus verbood mijn eenheidsgevoel voor God het accepteren van het dogma van de Drievuldigheid, en dienoverige van de Goddelijkheid van Jezus.
Zonder nog de Islam te kennen, geloofde ik reeds in het eerste deel van de Kalima, La ilah illa 'Allah (Er is geen god dan Allah), en in deze verzen van de Koran:
"Zeg: Hij, Allah, is Eén; Allah is een absolute eenheid;
Hij heeft noch kinderen verwekt, noch is Hij verwekt geweest; en er is
niemand aan Hem gelijk." (Koran 112:1-4)
Ten eerste was het om metafysische redenen dat ik me aansloot bij de Islam. Andere redenen brachten me ertoe dat te doen. Zo weigerde ik bijvoorbeeld om katholieke priesters te accepteren, die, meer of minder, beweren namens God de macht te bezitten om de zonden van de mensen te vergeven. Verder kon ik nooit de katholieke rite van de Communie accepteren, waarbij de host (of het heilige brood) het lichaam van Jezus Christus vertegenwoordigt, een rite die mij lijkt te behoren tot de totemistische praktijken van primitieve volkeren, waar het lichaam van de voorouderlijke totem, het taboe van de levenden, na zijn dood moest worden geconsumeerd, om zijn persoonlijkheid beter te assimileren. Een ander punt dat me van het christendom weghield, was de absolute stilte die het in acht neemt met betrekking tot lichamelijke reinheid, met name voor het bidden, wat mij altijd een godslastering leek. Want als Hij ons een ziel heeft gegeven, heeft Hij ons ook een lichaam gegeven, dat we geen recht hebben om te verwaarlozen. Dezelfde stilte kon worden waargenomen, en dit keer vermengd met vijandigheid, met betrekking tot het fysiologische leven van de menselijke wezen, terwijl Islam op dit punt leek te zijn de enige religie in overeenstemming met de menselijke natuur.
Het essentiële en definitieve element van mijn bekeringsproces tot de Islam was de Koran. Ik begon hem te bestuderen, voordat ik me bekeerde, met de kritische geest van een westerse intellectueel, en ik ben veel verschuldigd aan het magnifieke werk van de heer Malek Bennabi, getiteld Le Phenomene Coranique, dat me ervan overtuigde dat hij goddelijk geopenbaard was. Er zijn bepaalde verzen in dit boek, de Koran, die meer dan dertien eeuwen geleden werden geopenbaard, en die precies dezelfde noties onderwijzen als de meest moderne wetenschappelijke onderzoekers doen. Dit overtuigde me definitief en bekeerde me tot het tweede deel van de Kalima, 'Muhammad Rasul 'Allah' (Mohammed is de Boodschapper van Allah).
Dit was mijn reden om mij op 20 februari 1953 te presenteren bij de moskee in Parijs, waar ik mijn geloof in de Islam verklaarde en daar als moslim werd geregistreerd door de Mufti van de Parijse Moskee, en de islamitische naam 'Ali Selman' kreeg.
Ik ben erg blij met mijn nieuwe geloof en verklaar nogmaals:
"Ik getuig dat er geen god is behalve Allah, en ik getuig dat Mohammed van Allah's dienaar en Boodschapper is."
Uit "Islam, Our Choice"
Dr. Hamid Marcus (Duitsland)
Wetenschapper, Auteur & Journalist
Over de Auteur:
Dr. Hamid Marcus was ook de redacteur van Moslemische Revue, Berlijn.
Als kind had ik een innerlijke drang gevoeld om alles te leren over de Islam, en ik had aandachtig bestudeerd een oude vertaling van de Koran die ik had gevonden in de bibliotheek van mijn geboortestad en die terugging tot 1750. Het was de editie waaruit Goethe ook zijn kennis van de Islam ontleende. Op dat moment was ik diep getroffen door de absoluut rationalistische en tegelijkertijd indrukwekkende compositie van de Islamitische leerstellingen. Ik was ook zeer onder de indruk van de gigantische spirituele revolutie die ze teweegbrachten in de Islamitische naties van die tijd. Later, in Berlijn, had ik de gelegenheid om samen te werken met Moslims en te luisteren naar de enthousiaste en inspirerende commentaren die de stichter van de eerste Duitse Moslim Missie te Berlijn en bouwer van de Berlijnse Moskee gaf op de Heilige Koran. Na jaren van actieve samenwerking met deze uitstekende persoonlijkheid en zijn spirituele inspanningen, bekeerde ik mij tot de Islam. De Islam vulde mijn eigen ideeën aan met enkele van de meest ingenieuze concepties die de mensheid ooit heeft bedacht. Het geloof in God is iets heiligs in de religie van de Islam. Maar het verkondigt geen dogma's die onverenigbaar zijn met moderne wetenschap. Daarom zijn er geen conflicten tussen geloof aan de ene kant en wetenschap aan de andere kant. Dit feit is uiteraard een uniek en enorm voordeel voor een man die naar beste vermogen heeft deelgenomen aan wetenschappelijk onderzoek. Het tweede voordeel is dat de religie van de Islam geen idealistische leer is die blindelings naast het leven loopt, maar dat ze een systeem predikt dat daadwerkelijk het leven van een mens beïnvloedt .... de wetten van de Islam zijn geen verplichte voorschriften die de persoonlijke vrijheid beperken, maar richtlijnen en gidsen die een goed doordachte vrijheid mogelijk maken.
Gedurende de jaren heb ik herhaaldelijk met diepste voldoening opgemerkt dat de Islam het gulden middenpunt vormt tussen individualisme en socialisme, tussen welke het een schakel vormt. Omdat het onbevooroordeeld en tolerant is, waardeert het het goede, waar het zich ook maar voordoet.
Uit "Islam, Our Choice"
Dr. Umar Rolf Baron Ehrenfels (Oostenrijk)
Professor in de antropologie
Over de Auteur:
Geboren als de enige zoon van de late Baron Christian Ehrenfels, de stichter van de moderne structurele (Gestalt) Psychologie in Oostenrijk, voelde Rolf Freiherr von Ehrenfels reeds als kind een diepe aantrekkingskracht naar het Oosten in het algemeen en naar de wereld van de Islam in het bijzonder. Zijn zuster, de Oostenrijkse dichteress Imma von Bodmershof, beschreef deze fase in haar bijdrage aan Islamic Literature, Lahore 1953. Als jongeman reisde Ehrenfels in de Balkanlanden en Turkije, waar hij de gebeden in moskeeën bijwoonde (hoewel een christen) en gastvrij werd opgenomen door Turks-Albanische, Griekse en Yugoslavische Moslims. Zijn interesse in de Islam nam steeds meer toe en Ehrenfels bekeerde zich in 1927 tot de Islam en nam Umar aan als zijn Moslim naam. Hij bezocht de Indo-Pakistanische subcontinent in 1932 en toonde bijzondere interesse in de cultureel-historische problemen die verbonden zijn aan de status en positie van vrouwen. Na zijn terugkeer naar Oostenrijk specialiseerde Baron Umar zich in de studie van de antropologische problemen van Matrilineale Beschavingen in India. De Oxford University Press publiceerde zijn eerste antropologische boek (Osmania University Series, Hyderabad, Deccan, 1941) over dit onderwerp.
Toen Oostenrijk in 1938 werd overspoeld door de nazi's, ging Baron Umar opnieuw naar India, werkte in Hyderabad op uitnodiging van de late Sir Akbar Hydari en zette antropologisch veldwerk voort in Zuid-India en met de steun van de Wenner-Gern Foundation, New York, in Assam. Sinds 1949 is hij Hoofd van de Afdeling Antropologie aan de Universiteit van Madras en werd hij in 1949 bekroond met de S.C.Roy Golden Medal voor originele bijdragen aan de sociale en culturele antropologie door de Royal Asiatic Society of Bengal. Zijn talrijke wetenschappelijke en Islamitische publicaties omvatten ook een geïllustreerd tweebandenwerk over Indiase en Algemene Antropologie, "Ilm-ul-Aqwam" (Anjuman Taragqqi-i-Urdu, Delhi, 1941) en een stammonografie over de "Kadar of Cochin" (Madras 1952).
De essentiële kenmerken van de Islam die mij het meest indruk maakten en mij tot deze grote religie aantrokken, zijn als volgt :-
-
Het islamitische leer van opeenvolgende openbaring impliceert naar mijn mening het volgende: De bron waaruit alle grote wereldreligies zijn voortgekomen is er één. De stichters van deze grote paden, voorbereid voor vreedzaam zoekend mensenkind, getuigden van dezelfde fundamentele goddelijke leer. Het aannemen van één van deze paden betekent zoeken naar Waarheid in Liefde;
-
Islam, in essentie, betekent vrede in onderwerping aan de Eeuwige Wet.
-
Islam is, historisch gezien, de laatst gestichte onder de grote wereldreligies op deze planeet.
-
De Profeet Mohammed is de boodschapper van de Islam en is dus de laatste in de reeks van grote religieuze wereldprofeten.
-
De acceptatie van de Islam en het pad van de moslims door een lid van een oudere religie betekent dus evenmin een verwerping van zijn vroegere religie, als de acceptatie van Buddha's leer de verwerping van het Hindoeïsme betekende voor de Indiase medenationalen van Buddha. Het was pas later dat scholen van denken binnen het Hindoeïsme de boeddhistische weg afwezen als ketterij. De verschillen van religies zijn door mensen gemaakt. De eenheid is goddelijk. De leerstellingen van de Heilige Koran benadrukken deze fundamentele eenheid. Het getuigenis ervan betekent de acceptatie van een spiritueel feit dat gemeenschappelijk is aan alle mannen en vrouwen.
-
De geest van menselijke broederschap onder de allesomvattende goddelijke vaderlijkheid wordt sterk benadrukt in de Islam en niet belemmerd door concepten van racisme of sektarisme, hetzij van linguïstische, historisch-traditionalistische, of zelfs dogmatische aard.
-
Dit concept van goddelijke vaderlijke liefde omvat echter ook het moederlijke aspect van Goddelijke liefde, zoals de twee belangrijkste bijvoegselnamen van Allah aangeven: Al-Rahman - Al-Rahim, beide afgeleid van de Arabische wortel rhm. De symbolische betekenis van deze wortel komt overeen met Goethe's Das Ewing-Weibliche Zieht uns hinan, terwijl de primaire betekenis baarmoeder is.
In deze geest is de kerk van de Hagia Sophia te Constantinopel gemaakt tot de belangrijkste bron waaruit de grote moslimarchitecten in het Midden-Oosten hun inspiratie ontleenden bij het bouwen van moskeeën zoals die van Sultan Ahmad of Mohammed Fatih te Istanbul.
In deze geest gaf de profeet deze onvergetelijke woorden aan zijn volgelingen:
"Het Paradijs ligt aan de voeten van de Moeder."
Prof. Abdul Ahad Dawud B.D. (Iran)
Voorheen Reverend David Bengamni Keldani, B.D.
"Mijn bekering tot de Islam kan niet worden toegeschreven aan enige oorzaak anders dan de genadige leiding van de Almachtige God. Zonder deze goddelijke begeleiding kunnen alle leer, zoektocht en andere inspanningen om de waarheid te vinden zelfs tot afdwalen leiden. Het moment dat ik geloofde in de Absolute Eenheid van God, werd Zijn Heilige Apostel Mohammed het voorbeeld van mijn gedrag en opvoeding."
Uit "Islam, Our Choice"
Professor Haroon Mustapha Leon (Engeland)
Etymoloog, Geoloog & Auteur
Over de Auteur:
De Late Professor Haroon Mustapha Leon, M.A., Ph.D., LL.D., F.S.P., keerde zich in 1882 tot de Islam. Hij was een Fellow en Honorary Member van vele geleerde genootschappen in Europa en Amerika. Hij was een begaafd filoloog, en droeg op dat moment een reeks artikelen bij over "De Etymologie van de Taal van de Man" aan de 'Isle of Man Examiner'. Zijn diensten aan deze belangrijke tak van wetenschap waren herhaaldelijk erkend door geleerde instanties. De Potomac Universiteit (V.S.) verleende hem de graad van M.A. Dr. Leon was ook een vurige geoloog. Hij hield regelmatig lezingen over wetenschappelijke en literaire onderwerpen voor geleerde en andere genootschappen. Hij bekleedde de belangrijke positie van Secretaire-Generaal van "La Societe Internationale de Philologie, Sciences et Beaux-Arts" (opgericht 1875) en was de redacteur van "The Philomathe", een wetenschappelijk tijdschrift, uitgegeven vanuit Londen. Dr. Leon ontving vele decoraties van Sultan Abdul Hamid Khan, de late Shah, en de Keizer van Oostenrijk.
Een van de glorien van de Islam is dat het is gebaseerd op rede, en dat het nooit van zijn volgelingen eist een verloochening van die belangrijke mentale vermogen. In tegenstelling tot bepaalde andere geloofsrichtingen, die erop staan dat hun volgelingen bepaalde dogma's zonder onafhankelijk onderzoek blindelings accepteren, slechts op basis van de autoriteit van "De Kerk", court Islam onderzoek en raadt zijn discipelen aan te studeren, te zoeken en te onderzoeken voorafgaand aan acceptatie. De Heilige Profeet, van eeuwig gezegende herinnering, zei:
"Allah heeft niets beter geschapen dan rede, de voordelen die Allah geeft zijn erdoor, en begrip wordt eruit voortgebracht."
Op een andere gelegenheid zei hij:
"Voorwaar, ik zeg u, een man kan gebeden, vasten, aalmoezen, pelgrimstocht en alle andere goede werken hebben verricht, maar hij zal slechts beloond worden naar de manier waarop hij zijn rede heeft gebruikt en toegepast."
De gelijkenis van de 'Talenten' verteld door Saiyiddena 'Issa', d.w.z. Jezus (vrede zij met hem) is in strikte overeenstemming met de islamitische doctrine, evenals het gezegde: 'Probeer alles; koester wat goed is.' De gelijkenis van degenen die blindelings volgen en die het verstand negeren dat de Goddelijke Gever, van alle goed, hen heeft geschonken, wordt verklaard in de onvergankelijke pagina's van Al-Qur'an ( Soera 52: Al-Jumm'a - 'De Bijeenkomst') als die van 'een ezel beladen met boeken'.
De edele en geleerde Caliph, Hazrat Ali (vrede zij met hem) zei:
"De wereld is duisternis; kennis is licht; maar kennis zonder waarheid is slechts een schaduw."
Moslims geloven dat Islam een term is die synoniem staat voor waarheid, en dat onder de glorieuze en altijd stralende zon van Islam, door het licht van rede en kennis, de waarheid kan worden verkregen, maar om die kennis te verkrijgen, en zo die waarheid te bereiken, moet de mens zijn redelijke vermogens gebruiken.
Een zeer doordringende uitspraak over deze kwestie werd gegeven door onze Heilige Profeet slechts enkele dagen voorafgaand aan zijn overlijden.
Daar lag hij, de laatste en grootste van de grandioze keten van machtige mannen die Allah, in Zijn eeuwige barmhartigheid en compassie, naar de wereld had gezonden als geïnspireerde boodschapper van waarheid en van rechtvaardigheid, zijn heilige hoofd gesteund op Hazrat 'Ayesha's liefdevolle knie.
De ware gelovigen van Medina, oud en jong, mannen en vrouwen -- zo niet zelfs de kinderen -- hadden zich in liefdevolle sympathie daar rond de mat verzameld waar Mustapha Al-amin, de uitverkorene, de getrouwe, ar-Rasul-Allah op lag. Tranen glinsterden in hun ogen, en stroomden over de wangen van zelfs de meest verweerde en dappere van de veteranen-strijders van Islam. Hun leider, hun vriend, hun geliefde herder, en bovenal, hun Profeet, hij die hen had geleid uit de duisternis van onwetendheid en bijgeloof in de stralende helderheid van de waarheid, hen in Islam had gebracht, de verblijfplaats van vrede, stond op het punt hen te verlaten. Geen wonder dus dat hun ogen een bron van tranen werden, en hun harten zwaar en onderdrukt waren.
In de pijn van nood, bijna van wanhoop, riep iemand uit: "O Profeet van Allah, u bent ziek, u kunt sterven, wat zal er dan met ons gebeuren?"
"Jullie hebben Al-Qur'an" zei Allah's Boodschapper.
"Oh, ja, Rasul-Allah, maar zelfs met dat verhelderende boek en onfeilbare gids voor ons, hebben we soms advies, raad en instructie van u moeten vragen, en als u van ons wordt weggenomen, O Profeet, wie is er dan om ons te leiden?" zeiden de metgezellen.
"Doe zoals ik heb gedaan en zoals ik heb gezegd," was het antwoord.
"Maar, O Profeet, nadat u bent vertrokken, kunnen er zich nieuwe omstandigheden voordoen die tijdens uw gezegende leven niet hadden kunnen ontstaan; wat moeten we dan doen? En wat moeten degenen doen die ons volgen?"
De Profeet richtte langzaam zijn illustere en heilige hoofd op, en met het vurige licht van profetie en inspiratie dat stralend scheen vanuit zijn edele ogen, riep hij uit: "Allah heeft aan elke man een persoonlijke monitor, een geweten en als een gids, zijn rede gegeven; gebruik die dan met betrekking tot alle dingen en van Allah's zegen zal u altijd op het juiste pad worden geleid."Uit "Islam, Our Choice"
Dr. R. L. Mellema (Nederland)
Antropoloog, schrijver en geleerde
Over de Auteur:
Dr. R. L. Mellema is de Hoofd van de Islamitische Sectie van het Tropisch Museum, Amsterdam, en is de auteur van Wayang Puppets, Grondwet van Pakistan, Een Interpretatie van de Islam, enz.
Wat is voor mij de schoonheid van Islam? Wat heeft mij aangetrokken tot deze geloof?
Ik begon met mijn studie van oosterse talen aan de Universiteit Leiden in 1919 en volgde de colleges van Prof. C. Snouck Hurgronje, de bekende Arabist. Ik leerde Arabisch, las en vertaalde al-Baidawi's commentaar op de Koran en al-Ghazali's reflexies over de Wet. Ik bestudeerde de geschiedenis en instellingen van de Islam uit Europese handboeken, zoals dat toen gebruikelijk was. In 1921 verbleef ik een maand in Caïro en bezocht de Al-Azhar. Naast Arabisch studeerde ik ook andere talen zoals Sanskriet, Maleis en Javaans. In 1927 vertrok ik naar de toenmalige Nederlands-Indië om Javaans en de Indiase culturele geschiedenis te onderwijzen aan een speciale middelbare school voor hoger onderwijs in Jogyakarta. Vijftien jaar lang specialiseerde ik mij in de Javaanse taal en cultuur (modern en oud) en had weinig contact met de Islam en geen contact whatsoever met Arabisch. Na een moeilijke periode die ik doorbracht als Japans krijgsgevangene, keerde ik in 1946 terug naar Nederland en vond een nieuwe taak bij het Koninklijk Tropisch Instituut in Amsterdam. Hier kreeg ik de gelegenheid om mijn studie van de Islam te hervatten, met de opdracht een korte gids over de Islam in Java te schrijven.
Ik begon de nieuwe Islamitische Staat Pakistan te bestuderen, wat culmineerde in een reis naar Pakistan in de winter van 1954/55. Omdat ik tot dan toe de Islam alleen kende van Europese schrijvers, werd ik in Lahore geconfronteerd met een heel ander aspect van de Islam. Ik vroeg mijn moslimvrienden of ik mee mocht doen met hen aan de vrijdaggebeden in de moskeeën en vanaf dat moment begon ik de grote waarden van de Islam te ontdekken.
Ik voelde mij een moslim vanaf het moment dat ik de mensen in een van de Lahore moskeeën moest toespreken en de talloze nieuwe vrienden en broeders de hand moest schudden. Ik schreef over dit evenement in een artikel, gepubliceerd in Pakistan Quarterly, Vol. V. no. 4, 1955, de volgende regels:
We gingen nu een veel kleinere moskee bezoeken, waar de preek werd uitgesproken door een geleerde die vloeiend Engels sprak en een positie van aanzien bekleedde aan de Universiteit van Punjab. Hij informeerde de congregatie dat hij in zijn preek meer Engelse woorden dan gewoonlijk had verweven, omdat hij van mening was dat onze broer, die uit een veraf land, Nederland, was gekomen, de Urdu-voordracht dan gemakkelijker zou begrijpen. De preek werd gevolgd door de gebruikelijke recitatie van twee rak'ahs onder leiding van de imam. Nadat dit was gedaan, werden nog een paar rak'ahs in stilte verricht door degenen die de behoefte daartoe voelden.
Ik was net op het punt te vertrekken toen Allamah Sahib, zich tot mij omdraaiend, opmerkte dat de vergadering van mij verwachtte een paar woorden te zeggen. Hijzelf zou ze in het Urdu vertalen. Ik ging staan voor de microfoon en begon rustig te spreken. Ik zei hoe ik uit een veraf gelegen land was gekomen waar slechts weinige moslims wonen, wier groeten ik overbracht aan de broeders die aanwezig waren in de Moskee, die de afgelopen zeven jaar de zegen hadden gehad van hun eigen moslimstaat. In deze paar jaren was de nieuwe Staat erin geslaagd haar positie te consolideren. Na een moeilijke start konden ze ongetwijfeld uitkijken naar een welvarende toekomst. Ik beloofde hen dat ik, terug in mijn land, getuige zou zijn van de grote vriendelijkheid en gastvrijheid die het mij een voorrecht was geweest om te ontvangen van alle delen van de moslimbevolking in Pakistan. Deze woorden, nadat ze in het Urdu waren vertaald, hadden een prachtig effect, want tot mijn intense verbazing zag ik, zonder dat ik er in eerste instantie van besefte, honderden aanbidders haasten om mijn hand te schudden en me te feliciteren. Oude handen en jonge klemden mijn hand met de meest hartelijke cordialiteit. Maar wat mij het meest trof en raakte, was de grote warmte die al deze ogen uitstraalden. Op dat moment voelde ik mij opgenomen in de grote Broederschap van de Islam die zich over de hele wereld uitstrekt, en ik was onbeschrijflijk gelukkig.
Zo hebben de mensen van Pakistan mij doen begrijpen dat Islam meer is dan slechts kennis van vele details van de Wet, dat geloof in de morele waarden van de Islam voorop moet staan en dat kennis een voorwaarde is om geloof te bereiken.
Wat nu voor mij de schoonheid van de Islam is en wat mij in het bijzonder tot deze geloofsovertuiging heeft aangetrokken!
Ik zal proberen om deze vragen in 6 punten kort te beantwoorden.
1. De erkenning van Eén Opperwezen, oningewikkeld en gemakkelijk te accepteren door elk redelijk denkend wezen: Allah, Waarop allen afhankelijk zijn. Hij verwekt niet, noch wordt Hij verwekt en niemand is Hem gelijk. Hij vertegenwoordigt de hoogste wijsheid, de hoogste kracht en de hoogste schoonheid. Zijn Naastenheid en Barmhartigheid zijn grenzeloos.
2. De relatie tussen de Schepper van het Universum en Zijn schepselen, van wie de mens is belast met de hoogste richting, is een directe relatie. De gelovige heeft geen tussenkomst nodig; de Islam heeft geen priesterstand nodig. In de Islam hangt contact met God af van de mens zelf. De mens moet zich voorbereiden op het volgende leven in dit leven. Hij is verantwoordelijk voor zijn daden, die niet kunnen worden gecompenseerd door een substituerend offer van een onschuldige persoon. Geen ziel zal worden belast voorbij haar capaciteit.
3. De leer van tolerantie van de Islam, zo duidelijk tot uitdrukking komend in de bekende woorden: Er is geen dwang in de religie. Een moslim wordt aangemoedigd om naar de waarheid te zoeken waar hij die ook maar kan vinden; eveneens wordt hij opgedragen de goede eigenschappen van andere religies te waarderen.
4. De leer van broederschap van de Islam, die zich uitstrekt tot alle mensen, ongeacht kleur, ras of geloof. De Islam is de enige religie die in staat is geweest om deze leer in de praktijk te realiseren. Moslims waar ook in de wereld ze zich bevinden, zullen elkaar als broeders herkennen. De gelijkheid van de hele mensheid voor God wordt symbolisch weergegeven in de Ihram kleding tijdens de hadj.
5. Het feit dat de Islam zowel materie als geest als bestaande waarden accepteert. De mentale groei van de mens is onlosmakelijk verbonden met de behoeften van het lichaam, terwijl de mens zich zodanig moet gedragen dat geest overheerst over materie en materie wordt beheerst door geest.
6. Het verbod op alcoholische dranken en verdovende drugs. Dit is in het bijzonder een punt waarover kan worden gesteld dat de Islam ver vooruit is op zijn tijd.
Uit "Islam, Our Choice"
Zuster Penomee (Dr. Kari Ann Owen, Ph.D.)
Juli 4, 1997.
A salaam aleikum, geliefde familie.
"Er is geen god dan Allah, en Muhammed is zijn boodschapper."
Dit zijn de woorden van de Shahadah eed, zo geloof ik.
De Schepper is bekend door vele namen. Zijn wijsheid is altijd herkenbaar, en Zijn aanwezigheid wordt manifest in de liefde, tolerantie en compassie die aanwezig zijn in onze gemeenschap.
Zijn diepgaand vermogen om ons te leiden van een oorlogszuchtig individualisme dat zo wijdverbreid is in de Amerikaanse samenleving naar een geloof in de glorie en waardigheid van de Opperwezens mensenfamilie, en onze verplichtingen en lidmaatschap binnen die familie. Dit beschrijft de volwassenwording van een spirituele persoonlijkheid, en misschien wel de meest wenselijke volwassenwording van het psychologische zelf, ook.
Mijn weg naar Shahadah begon toen een bewonderde regisseur, Tony Richardson, stierf aan AIDS. De heer Richardson was al een briljante en internationaal erkende professional toen ik hem bijna backstage ontmoette bij het toneelstuk Luther op 14-jarige leeftijd.
Toneelstukken schrijven is voor mij altijd een manier geweest om graden van spirituele en emotionele verzoening te vinden, zowel binnen mezelf als tussen mezelf en een wereld die ik behoorlijk brutaal vond vanwege jeugdomstandigheden. In plaats van met de wereld te vechten, liet ik mijn conflicten erin uitvechten in mijn toneelstukken. Verbazingwekkend genoeg zijn sommigen van ons zelfs samen opgegroeid!
Dus toen ik begon met het verzamelen van toneelcredits (producties en gestileerde lezingen), beginnend op 17-jarige leeftijd, behield ik altijd de hoop dat ik ooit mijn jeugddroom zou vervullen om met de heer Richardson te studeren en te werken. Toen hij zijn homoseksualiteit naar Amerika volgde (van Engeland) en een losbandige gemeenschap, doodde AIDS hem, en met hem ging een ander deel van mijn gevoel van verbondenheid met en binnen de Amerikaanse samenleving verloren.
Ik begon buiten de Amerikaanse en westerse samenleving te kijken naar de islamitische cultuur voor morele begeleiding.
Waarom Islam en niet ergens anders?
De voorouders van mijn biologische moeder waren Spaanse joden die leefden onder moslims totdat de Inquisitie de Joodse gemeenschap in 1492 verbannen had. In mijn historische geheugen, dat ik op een diep niveau voel, is de oproep van de muezzin net zo diep als de wiegende van de oceaan en de beweging van schepen, het stampen van paardenhoeven over de woestijn, de bevestiging van liefde in het aangezicht van onderdrukking.
Ik voelde de geboorte van een verhaal in mij, en het drama kreeg vorm toen ik begon te leren over de menselijkheid van een Ottomaanse kalief tegenover Joodse vluchtelingen ten tijde van de ballingschap van mijn voorouders. Allah leidde mijn leerproces, en ik werd onderwezen over de Islam door figuren zo divers als imam Siddiqi van de South Bay Islamic Association; Zuster Hussein van Rahima; en mijn geliefde geadopteerde Zuster, Maria Abdin, die Native American is en moslima en een schrijfster voor het SBIA magazine, IQRA. Mijn eerste onderzoekinterview was in een halal slagerij in San Francisco's Mission District, waar mijn begrip van levende Islam diepgaand werd beïnvloed door de eerste moslimvrouw die ik ooit had ontmoet: een klant die een hijab droeg, zich gedroeg met een zoete vriendelijkheid en gratie en ook vier talen las, schreef en sprak.
Haar briljantie, gecombineerd met haar verbazingwekkende (voor mij) vrijheid van arrogantie, had een diepgaand effect op de beginijn van mijn kennis van hoe de Islam menselijk gedrag kan beïnvloeden.
Ik wist toen nog niet dat er niet alleen een toneelstuk geboren zou worden, maar ook een nieuwe moslim.
De gang van mijn onderzoek introduceerde me tot veel meer over de Islam dan een reeks feiten, want de Islam is een levende religie. Ik leerde hoe moslims zich gedragen met een waardigheid en vriendelijkheid die hen boven de Amerikaanse slavenmarkt van seksuele competitie en geweld verheft. Ik leerde dat moslimmannen en -vrouwen daadwerkelijk in elkaars aanwezigheid kunnen zijn zonder elkaar verwoestend te behandelen, verbaal en fysiek. En ik leerde dat bescheiden kleding, waargenomen als een spirituele toestand, menselijk gedrag kan verheffen en zowel mannen als vrouwen een gevoel van hun eigen spirituele waarde kan geven.
Waarom leek dit zo verbazingwekkend, en zo verbazingwekkend nieuw?
Net als de meeste Amerikaanse vrouwen ben ik opgegroeid in een slavenmarkt, bestaande niet alleen uit de seksuele ziektes van mijn familie, maar ook uit de constante negatieve beoordeling van mijn uiterlijk door leeftijdsgenoten vanaf een leeftijd jonger dan zeven jaar. Ik werd vanaf heel jonge leeftijd door de Amerikaanse samenleving geleerd dat mijn menselijke waarde uitsluitend bestond uit mijn aantrekkelijkheid (of, in mijn geval, het gebrek daaraan) voor anderen. Het is niet verwonderlijk dat jongens en meisjes, mannen en vrouwen, in deze sfeer vaak elkaar diepgaand gingen verachten, gezien het wanhopige verlangen naar acceptatie door leeftijdsgenoten, wat leek op of bijna totaal afhankelijk was van uiterlijk en de perceptie van dat uiterlijk door anderen, en niet op iemands vriendelijkheid of compassie of zelfs intelligentie.
Hoewel ik geen menselijke perfectie verwacht of zoek onder moslims, zijn de sociale verschillen diepgaand en bijna ongelooflijk voor iemand zoals ik.
Ik pretender niet dat ik antwoorden heb op de conflicten in het Midden-Oosten, behalve wat de profeten, geliefd in de Islam, al hebben uitgedrukt. Mijn handicaps verhinderen mij om te vasten en te bidden in dezelfde gebedshoudingen als de meesten van u.
Maar ik houd van en respecteer de Islam die ik heb leren kennen door het gedrag en de woorden van de mannen en vrouwen die ik heb leren kennen bij AMILA (American Muslims Intent on Learning and Activism) en elders, waar ik een vrijheid vind van wrede emotionele conflicten en een gevoel van onmiddellijke spiritualiteit.
Wat voel en geloof ik nog meer over de Islam?
Ik steun en bewonder ten zeerste de Islam's respect voor seksuele voorlichting; voor de rechten van vrouwen als ook van mannen in de samenleving; voor bescheiden kleding; en bovenal voor soberheid en huwelijk, de twee meest diepgaande fundamenten van mijn leven, want ik ben 21 1/2 jaar nuchter en gelukkig getrouwd. Hoe wonderbaarlijk om te voelen dat anderhalf miljard moslims mijn geloof delen in de ontwikkeling van het karakter die het huwelijk ons toestaat, en ook in mijn beslissing om drugs- en alcoholvrij te blijven.
Wat is dan de grootste gave van de Islam in een bredere zin?
In een maatschappij die ons voortdurend druk bezorgt om onszelf te offeren op de altaren van ongeremde instincten zonder respect voor de gevolgen, vraagt de Islam ons om onszelf te beschouwen als menselijke personen geschapen door Allah met de capaciteit voor verantwoordelijkheid in onze relaties met anderen. Door gebed en liefdadigheid en een toewijding aan soberheid en onderwijs, als we de weg van de Islam volgen, hebben we een goede kans om kinderen groot te brengen die vrij zullen zijn van het geweld en de uitbuiting die ouders en kinderen berooft van veilige scholen en buurten, en vaak van hun levens.
De steun van de AMILA gemeenschap en andere vrienden, vooral in een tijd van enige strijd op de AMILA Net, doet mij mijn oorspronkelijke reacties op de Islam bekrachtigen en verklaren dat dit een wonderlijke gemeenschap is, want in haar bekrachtiging van van Allah's gaven van het huwelijk, soberheid en andere vormen van verantwoordelijkheid, laat de Islam ons de weg zien uit de hel.
Mijn man, Silas, en ik zijn dankbaar voor uw aanwezigheid en uw vriendschap. En terwijl we ons voorbereiden om de basis te leggen voor adoptie, hopen we dat we zullen blijven gezegend worden met uw warme acceptatie, want we willen dat ons kind de spirituele aanwezigheid van Allah voelt in het gedrag van omringende volwassenen en kinderen. We hopen dat als andere AMILA'ers overwegen om nieuwe ouders te worden, en nieuwe ouders worden, een progressieve Islamitische school zou kunnen ontstaan... progressief, wat betekent ondersteunend en liefdevol, evenals superieur in academische, artistieke en sportieve zin.
Misschien zullen onze computergeniën wetenschappen en wiskunde onderwijzen terwijl ik creatief schrijven en paardrijden geef!
Beschouw ons als metgezellen op de reis naar de hemel, en blijf alsjeblieft naar ons zoeken bij uw bijeenkomsten, op de AMILA net en in de kleuren en dromen van de zonsondergang.
Want er is geen god dan Allah, de Schepper, en Muhammed, wiens zorg voor de slachtoffers van oorlog en geweld nog steeds tranen uit mijn ogen brengt, is zijn Profeet.
A salaam aleikum.Terug naar Verhalen over mensen die de Islam aannamen.